အိမ်ရှေ့စံမင်းသား

၁ လပိုင်း ၁၆ ရက်နေ့ နန်းတော်ဖွင့်သည့်နေ့ဖြစ်သည်။

နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်တွင် အရှေ့ဘက်မှ နေရောင်ခြည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယုန်အချိန်တွင် ခေါင်းလောင်းသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ နန်းတွင်းအရာရှိနှင့် မင်းဆွေမင်းမျိုးတစ်ထောင်ကျော်သည် ရွှမ်ယွမ်တံခါးမှ ဝင်လာကြပြီး ဒီဟုန်နန်းတော်ရှေ့ရှိ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်အစဉ်အတိုင်း ရပ်နေကြသည်။ အချို့မှာ နန်းတော်ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြသည်။

ရာထူးအမြင့်ဆုံးမှာ မင်းသားမင်းသမီးများဖြစ်ပြီး ရှေ့ဆုံးမှ နေရာယူကြသည်။

အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲများ၊ မှူးမတ်ကြီးများနှင့် မင်းသားမင်းသမီးများက နောက်ဘက်တွင် တန်းစီရပ်နေကြသည်။

ထူးခြားသည့်ကိစ္စများမရှိပါက “မဟာယုံ” ၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ အဆင့်မြင့် အရာရှိများသည် သာမန်နန်းတွင်းကိစ္စများကို စိုးရိမ်ရန်မလိုအပ်ဘဲ ကျင့်ကြံသူကမ္ဘာကိစ္စများကိုသာ အာရုံစိုက်လေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အရေးတကြီး ကိစ္စများမရှိပါက နန်းတွင်းသို့ တက်ရောက်ရန်မလိုအပ်ပေ။

သို့သော် ယနေ့သည် မင်းသားသစ်တစ်ပါး ရာထူးတက်မည့် အရေးကြီးသည့်နေ့ဖြစ်သောကြောင့် မင်းသားမင်းသမီးများနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူအားလုံး တက်ရောက်ကြသည်။

အဆင့်မြင့် အရာရှိများ၏ နောက်တွင် နန်းတွင်းရှိ အမျိုးမျိုးသော အဖွဲ့အစည်းများမှ အရာရှိများ ရပ်နေကြသည်။

ဧကရာဇ်မင်း၏ ပလ္လင်တော်က အမြင့်ဆုံးအာဏာကို ကိုယ်စားပြုပြီး အမြင့်ဆုံး ပလ္လင်စင်ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ အောက်ဘက်ရှိ နန်းတွင်းအမှုထမ်းများအားလုံးကို အပေါ်မှနေ၍ ကြည့်ရှုနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း အပေါ်ရှိ ပလ္လင်တော်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်ခန့်ကတည်းက လစ်လပ်နေခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်မင်း၏ ပလ္လင်တော်အပေါ်၌ အထူးနေရာတွင် ရိုးရှင်းသော အပြာရောင် ကျောက်ထိုင်ခုံတစ်ခုကို တိရစ္ဆာန်အရေခွံတစ်ခုသာ ခင်းထားပြီး ပလ္လင်တော်၏ လှပခမ်းနားမှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ ပြင်းထန်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော ခံစားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“လူစုံပြီ”

ဒီဟုန်နန်းတော်အတွင်း၌ ငြိမ်သက်အေးဆေးသော ယောက်ျားတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး အရပ်မြင့်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ဧကရာဇ်မင်း၏ ပလ္လင်စင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

သူသည် နက်နဲဆန်းကြယ်သော ဝတ်ရုံနှင့် သရဖူကို ဝတ်ဆင်ထားသူဖြစ်ပြီး ဦးခေါင်းတွင် ငါးရောင်ခြယ် သရဖူကို ဆင်မြန်းထားသည်။ ကိုးသွယ်သော ခေါင်းဆွဲပန်းများ လှုပ်ယိမ်းနေသော်လည်း သူ၏ အလွန်ချောမောသော မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ သူသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ခစားပါတယ်”

စုရုံးရောက်ရှိနေသော မင်းဆွေမင်းမျိုးများနှင့် နန်းတွင်းအရာရှိများအားလုံး ခါးညွတ်

အရိုအသေပြုကြပြီး သူတို့၏ အသံများက ဒီဟုန်နန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်မျှ အုပ်ချုပ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ နန်းတွင်းရှိ ကြီးငယ်မရွေး အရေးကိစ္စအားလုံးကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲသည်။ အရှင်ဘွဲ့ မရှိသော်လည်း လက်တွေ့တွင် ထိုရာထူး၏ အာဏာကို ကိုင်စွဲထားပြီး၊ သူ၏ လက်အောက်ခံများက ခါးညွတ်အရိုအသေပြုခြင်းကို ခံရခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။

“မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေ အပြည့်အစုံစုဝေးတာ ရှားပါတယ်”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် တိရစ္ဆာန်အရေခွံ ခင်းထားသော ကျောက်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် “အရေးကြီးဆုံးကတော့ ဖခင်ဧကရာဇ် ပြောခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ဆယ့်လေးပါးက အခုတော့ စုစည်းသွားပြီ။ ဆယ့်ခုနစ်ပါးမြောက် မင်းသားလည်း နောက်ဆုံးတော့ သူ့နေရာကို ယူလိုက်ပြီ။ ဒါက ကျင်းပစရာ အကြောင်းရင်းပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ခန်းမရှိ ကြေညာသူအရာရှိက “ဆယ့်ခုနစ်ပါးမြောက် မင်းသား ဝင်ရောက်လာစေ” ဟု ကြေညာသည်။

ထို့နောက် မကြာမီတွင် ဒီဟုန်နန်းတော်ရှေ့၌ မင်းသား၏ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ရွှေပုလဲသရဖူကို ဆင်မြန်းထားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီး တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ခန်းမအတွင်းသို့ တက်လာသည်။ အရာရှိများနှင့် မင်းဆွေမင်းမျိုးများကြားမှ ဖြတ်ကျော်ကာ ဧကရာဇ်မင်း၏ ပလ္လင်စင်အောက်တွင် ရပ်နေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ မျက်လုံးများက သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာသည်။ မင်းဆွေမင်းမျိုးများနှင့် မှူးမတ်ကြီးများ၏ အကြည့်များသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်လာပြီးနောက် မင်းသားနှင့် မင်းသမီးများ၏ စူးရှသော အကြည့်များ ရောက်လာသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အစ်ကိုတော်ဖြစ်တဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ခစားပါတယ်”

လင်းယွဲ့သည် ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်ခြင်းမရှိဘဲ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ဧကရာဇ်မင်း၏ ပလ္လင်စင်ပေါ်ရှိ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏အကြည့်က အေးစက်သော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားသည်။ ထိုမျက်လုံးများသည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း နက်ရှိုင်းပြီး အတိုင်းအဆမရှိသော သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး မြောက်မြားစွာသော အတွင်းစိတ်လှိုင်းများနှင့် မုန်တိုင်းများကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ထိုမျက်လုံးများရှိ ရက်စက်လုနီးပါး အေးစက်သည့်အကြည့်က အလွန်မြင့်မားသော ကောင်းကင်ဘုံက သက်ရှိအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဒီတော့ ဒါက... အိမ်ရှေ့စံမင်းသားလား။

ထိုအချိန်တွင် လင်းယွဲ့သည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကြာ အုပ်ချုပ်မှုတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းက အဘယ်ကြောင့် မတုန်လှုပ်ခဲ့ရသည်ကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

သူသည် မင်းသားများစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စွမ်းအားအမျိုးမျိုး ရှိကြသော်လည်း မည်သူကမှ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရှေ့တွင် သူခံစားနေရသော ခံစားချက်ကို မပေးခဲ့ပေ။

ဤခံစားချက်သည် မြင့်မြတ်သော ကောင်းကင်ဘုံရှေ့တွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ပင်။

ဤသည်မှာ မည်မျှမြင့်မားသော နယ်ပယ်ဖြစ်မလဲ။

ဤသည်မှာ မှန်ကန်ပါက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ... လင်းယွဲ့က အဋ္ဌမအဆင့်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မစဉ်းစားမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

“ညီတော် ဆယ့်ခုနစ်”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် လင်းယွဲ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး “ဖခင်ဧကရာဇ်က ကောင်းကင်ဘုံဘုရားကျောင်းမှာ တရားကျင့်နေတာဖြစ်ပြီး အပြင်ကို အလွယ်တကူ ထွက်လာလို့မရပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော် ဖခင်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံတဲ့အခါ ဖခင်က မင်းလည်း ဆန္ဒရှိရင် ကောင်းကင်ဘုံဘုရားကျောင်းမှာ ဖခင်ကို တွေ့ဆုံနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဘယ်လိုလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါတယ်”

လင်းယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဖခင်ဧကရာဇ်ရဲ့ တရားကျင့်မှုကို အနှောင့်အယှက်မပေးသရွေ့တော့ ကျွန်တော်မျိုး ညီငယ်အနေနဲ့ ဖခင်ဧကရာဇ်ကို အရိုအသေပြုချင်ပါတယ်”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်ကို အောက်ဘက်ရှိ မင်းသားများအုပ်စုသို့ ရွှေ့လိုက်ကာ “နန်းတွင်းအစည်းအဝေးပြီးရင် ဒုတိယမင်းသားက ဆယ့်ခုနစ်ပါးမြောက် မင်းသားကို ဖခင်ဧကရာဇ်နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ခေါ်သွားလိမ့်မယ်” ဟု ကြေညာသည်။

နွေးထွေးသော ယောက်ျားတစ်ဦး၏ အသံက မင်းသားများကြားမှ ချက်ချင်းပြန်ဖြေလာသည်။

“ကောင်းပါပြီ”

ဒုတိယမင်းသားလား။

လင်းယွဲ့၏ နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မင်းသားနှင့် မင်းသမီး နှစ်ဆယ်သည် ပြန့်ကျဲစွာ ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ ရပ်နေသည့်နေရာများသည် မူလနေရာအတိုင်းလား သို့မဟုတ် အစဉ်အလာအတိုင်းလားဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။ သို့သော် သူ့ဘယ်ဘက်ရှိ မင်းသားအုပ်စုအတွင်းမှ လှစ်ခနဲ ဖြေကြားလိုက်သော အသံက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးထံမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်းသားနှင့် မင်းသမီးအများစုသည် သေသေချာချာ ဝတ်စုံများဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ရှုပ်ပွနေလေ့ရှိသော ဆယ့်လေးပါးမြောက် မင်းသားပင် ကြောင်တစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားသော်လည်း မင်းသားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

မင်းသားနှစ်ပါးနှင့် မင်းသမီးတစ်ပါးသာ ထိုမျှ သေသေချာချာ ဝတ်ဆင်ထားခြင်းမရှိပေ။

ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးမှာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်ရှိ ဤဒုတိယမင်းသားပင်။

ဒုတိယမင်းသားသည် ရိုးရှင်းသော မင်းသားတစ်ပါး၏ နေ့စဉ်ဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ချောမောသော်လည်း ငယ်ရွယ်သော မျက်နှာကို မုန်တိုင်းများကြောင့် ပုံပျက်နေသည့်

အလား စောစီးစွာ ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်ရှည်များက ဝိုင်းရံထားပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများက အရောင်မရှိပေ။ ၎င်းက သူ့ကို ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသော အားနည်းသည့် သေမျိုးတစ်ဦး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ပေးနေပြီး သူ၏ ရပ်တည်မှုက အားနည်းသည့် လူသားနှင့်မျှ မထူးခြားပေ။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။ ကမ္ဘာလောက၏ အလှတရားနှင့် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းမှုအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ညင်သာစွာ ပြုံးနေသည်။

ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဆုံးနှင့် အငြင်းပွားဖွယ်မရှိဆုံး ဒုတိယမင်းသားလား။

လင်းယွဲ့က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒုတိယမင်းသားက အလွန်ရိုးရှင်းစွာ ပေါ်လာပြီး မင်းသား သို့မဟုတ် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ လုံးဝမရှိဘဲ ဖျားနာနေပုံပင် ပေါက်နေမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ ချီမိသားစု၏ သမီးငယ်လေးလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်တာက… ဒါက စိတ်ခံစားချက်ကျင့်ကြံနည်းကြောင့်လား။

ထို့အပြင် တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် ဒုတိယမင်းသားက ဆယ့်နှစ်ပါးမြောက် မင်းသားနှင့် အလားတူ စိတ်နေစိတ်ထားရှိသည်ဟု ခပ်ရေးရေး ခံစားရသည်။ သူတို့၏ အရိုးများအတွင်း မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ နှစ်ဦးစလုံးက အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ညင်သာကြသည်။