အဠမအဆင့်လျှို့ဝှက်ချက်
Vol. 19 Ch. 256
စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခြင်းလား။
လင်းယွဲ့သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “ကျွန်တော် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သင့်တယ်လို့ ဒုတိယမင်းသား ထင်ပါသလား” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
ဒုတိယမင်းသားသည် ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ့ကို ပြန်မဖြေဘဲ “မင်းမစိုးရိမ်တာ ကောင်းပါတယ်။ ညီတော် ဆယ့်ခုနစ် ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ” ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မသိလိုက်ဘဲ လင်းယွဲ့သည် သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းက လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ခဏလေးက သူသည် ဒီဟုန်နန်းတော်ရှေ့တွင် ရှိနေသေးသော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထူးဆန်းသော နန်းတော်တစ်ခု၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
လင်းယွဲ့က အံ့ဩတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူသည် အကူးအပြောင်းကို အနည်းငယ်မျှပင် သတိမပြုမိလိုက်ပေ။
သူတော်စင်အဆင့်ရှိသူဖြစ်သည့် မှူးမတ်ကြီးဟန်ကပင် စကြဝဠာ၏ လမ်းစဉ်များကို ကျွမ်းကျင်ပြီး နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဟုခေါ်သည့် အတတ်ပညာကို တတ်မြောက်သူဖြစ်သော်လည်း သူသည် မှိန်ပျပျ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဒုတိယမင်းသားက သူ့ကို ဤနေရာသို့ မည်သို့မည်ပုံ ခေါ်လာသည်ကို လုံးဝ မသိလိုက်ပေ။
“ညီတော် ဆယ့်ခုနစ်”
ဒုတိယမင်းသားသည် နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဘုရင်မင်းမြတ်က နန်းတော်ထဲမှာ တရားကျင့်နေတယ်။ ဝင်သွားလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထူထဲသော နန်းတော်တံခါးများက တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။ လင်းယွဲ့သည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး တံခါးပေါ်ရှိ စာလုံးကြီးများကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကောင်းကင်ဘုံဘုရားကျောင်း….
“တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားရုံပဲလား။ ဒါက… ဟင်”
လင်းယွဲ့သည် သူ့စကားကို မဆုံးသေးခင်မှာပင် တံခါးများကို ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။
အကြောင်းရင်းမသိလိုက်ဘဲ တစ်ချိန်က တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးများက အခုတော့ ကျယ်ပြန့်စွာ ပွင့်နေပြီး နန်းတော်အတွင်းဘက်မှ မှောင်မိုက်၍ နက်နဲမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။ ထိုနေရာသည် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်တာလဲ။
သူသည် ကောင်းကင်ဘုံဘုရားကျောင်းရှေ့သို့ မည်သို့ရောက်ရှိလာသည်ကို မသိသကဲ့သို့ တံခါးများ မည်သို့ဖွင့်လာသည်ကိုလည်း မသိလိုက်ပေ။ တံခါးများက အမြဲတမ်း ပွင့်နေခဲ့သကဲ့သို့ပင်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် ဒုတိယမင်းသားအပေါ် လင်းယွဲ့၏ အထင်အမြင်က ပို၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး နက်နဲလာသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ မဝင်တော့ဘူးလား”
ဒုတိယမင်းသားက ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။
လင်းယွဲ့သည် နက်ရှိုင်းပြီး မှိုင်းမှိုင်းမှောင်မှောင်ဖြစ်နေသော ကောင်းကင်ဘုံဘုရားကျောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ထို့နောက် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယမင်းသား။ ကျွန်တော် ဝင်ပါတော့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် တံခါးများမှတစ်ဆင့် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
သူ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် သူ့နောက်မှ အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်သောအခါ တံခါးများက ပိတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သို့ဖြင့် လင်းယွဲ့သည် ကောင်းကင်ဘုံဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ရှေ့ဆက်သွားနိုင်တော့သည်။
ဗလာနတ္တိဖြစ်ပြီး မှောင်ရီပျိုးနေသော အတွင်းဘက်က သူ့ခြေသံများ၏ ပဲ့တင်သံမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
နန်းတော်အတွင်းမှ ခံစားချက်မှာ သူသည် အလေင်းယောင်ကမ္ဘာ၏ ထာဝရညသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ အမြင်အာရုံနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ဘဲ ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုက ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ရှေ့သို့ ကိုက်အနည်းငယ်သာ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။
ကိုက်ရာပေါင်းများစွာ လျှောက်ပြီးနောက်…
လင်းယွဲ့သည် ကောင်းကင်ဘုံဘုရားကျောင်း၏ အဆုံးကို မတွေ့သေးဘဲ အဆုံးမဲ့ ထာဝရညနှင့် ဆင်တူနေသည်။
ကောင်းကင်ဘုံဘုရားကျောင်းသည် အပြင်ဘက်မှကြည့်လျှင် ဤမျှကြီးမားပါသလား။
သူသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီးနောက် ထင်မြင်ချက်များပေးသည်။
နောက်ထပ် အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက်…
နောက်ဆုံးတွင် မှိုင်းမှိုင်းမှုန်မှုံသော အလင်းတိုင်တစ်ခုက ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ထိုအလင်းတိုင်အတွင်းတွင် သူ့ကို ကျောပေး၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးရှိသည်။
သူသည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကိုသာ မြင်နိုင်ပြီး အနက်ရောင် ပုံစံများ ထိုးထားသော အနက်ရောင် ရွှေရောင် ဖြစ်သည်။
၎င်းက ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံပင်။
ဒါဟာ တကယ်ပဲ ဘုရားဧကရာဇ်လား။
ထိုသို့ တွေးလိုက်သောအခါ လင်းယွဲ့သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း “အရှင်မင်းကြီး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆယ့်ခုနစ်ပါးမြောက် သား မင်း နောက်ဆုံးတော့ လာပြီပဲ” ဟု ဘုရားဧကရာဇ်က အသံအား အနည်းငယ် နက်ရှိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် ဘာလို့ မင်းက ဖခင်လို့ မခေါ်ဘဲ အရှင်မင်းကြီးလို့ ခေါ်တာလဲ”
လင်းယွဲ့သည် ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေသည် “ဒုတိယမင်းသားလည်း အရှင်မင်းကြီးလို့ပဲ ခေါ်ပါတယ်”
ဘုရားဧကရာဇ်သည် အသာလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး “မင်း ငါ့ရှေ့မှာ ရှိနေချိန်မှာ မင်းရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို ငါ့ဆီက ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မယ်လို့ ဘာကြောင့် ထင်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူသည် ခေါင်းကို မလှည့်ဘဲ မထူးခြားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ပဉ္စမမင်းသားရဲ့ အတိတ်ဘဝက ကျောက်စိမ်းနီရဲ့ အကူအညီနဲ့ မင်းသားရဲ့ သွေးသားကို ရယူခဲ့တာ မဟုတ်လား”
လင်းယွဲ့က ဘာမျှမပြောပေ။
“ဟားဟား…”
ဘုရားဧကရာဇ်သည် လှောင်ပြောင်သရော်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့သားကို သတ်ခဲ့ပြီး မြို့တော်မှာ မင်းသားအတုအယောင်အဖြစ် ပေါ်တင်ဖော်ပြခဲ့တယ်။ အခုဆို မင်းက ငါ့ကိုတောင် လာရဲသေးတယ်။ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ”
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် လင်းယွဲ့က “ကျွန်တော့်လို သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ဘာရှိနိုင်မှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဘုရားဧကရာဇ်သည် သူ့ကို ကျောခိုင်းထားပြီး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထို့နောက် “ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ မင်းက ငါ့သားကို သတ်ခဲ့တယ်။ မင်း မင်းသားအဖြစ်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ဆက်နေနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတုန်းပဲလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“...အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားဖြစ်ရတာက အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရတဲ့အရာလို့ ထင်ပါသလား”
လင်းယွဲ့က ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ နှလုံးသားက နားခိုစရာနေရာမရှိတော့ သဘာဝအတိုင်းပဲ မင်းက စိတ်အေးချမ်းမှု မရှိဘူး”
ဘုရားဧကရာဇ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် မင်းက တကယ်ပဲ ဥပဒေနဲ့ အရှင်သခင်ကို မကြောက်ဘူးလား။ ငါ့ကို ဒီလို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြန်ဖြေဖို့ ရဲရဲတင်းတင်း ရှိတယ်”
လင်းယွဲ့က သက်ပြင်းချကာ “အရှင်မင်းကြီး မင်းသားတစ်ပါးကို သတ်တာထက် ပိုပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိသေးလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဘုရားဧကရာဇ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ရယ်မောပြန်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း “မင်း တကယ်ပဲ သေခြင်းတရားကို မကြောက်ဘူးနဲ့ တူတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်းယွဲ့က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။ “လူတွေက သေခြင်းတရားကို မကြောက်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ အသက်ရှင်နေကြဦးမှာလဲ။ ဘဝမှာ ရင်ဆိုင်ရမယ့် အရာများစွာက သေခြင်းတရားထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာမကောင်းဘူးလား”
ထိုအချက်ရောက်လာသည့်အခါ သူ့၏ လေသံက ပိုပြီး လေးနက်လာသည်။
“ကျွန်တော် မသေဘူးလို့ပဲ ခံစားရတယ်”
“မင်းက ငါက သွေးသားကိုပဲ ဂရုစိုက်ပြီး မင်းကို သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ လိုအပ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား”
ဘုရားဧကရာဇ်က ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်ကလာတဲ့ ယုံကြည်မှုလဲ”
လင်းယွဲ့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“ပဉ္စမမင်းသားက သူ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝမှာ သွေးကျောက်စိမ်းထဲမှာ စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့တယ်… သွေးကျောက်စိမ်းနဲ့ မင်းသားသွေးသားကို သိမ်းယူတဲ့အခါ အရှင်မင်းကြီးက စမ်းသပ်မှုတွေ ပေးလာလိမ့်မယ်လို့ ဆိုတယ်”
သူသည် ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တကယ်ပဲ သေရမှာဆိုရင် ကျွန်တော် မင်းသားသွေးသားကို သိမ်းယူတဲ့နေ့မှာတင် သေခဲ့သင့်တယ်”
“…ဖြစ်နိုင်တာက တခြားအကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိပြီး ငါ အဲဒီအချိန်က မသိခဲ့တာလား”
ဘုရားဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။
လင်းယွဲ့သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး “ကျွန်တော် နန်းတော်ထဲကို ဝင်လာကတည်းက အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို စကားတော်တော်များများ ပြောခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို မသတ်သေးပါဘူး။ အဖြေတွေ သိပြီးသားဖြစ်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ခေါင်းစဉ်တွေကိုပဲ ဆွေးနွေးနေပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ သတ်ချင်တာလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဘုရားဧကရာဇ်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
ကြီးကျယ်တဲ့ ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလိုပင်။
“ဟားဟားဟား… ဟားဟားဟား… ငါ မင်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆနဲ့ ထူးထူးခြားခြား ကံကောင်းသူလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် မင်းက ရဲရင့်ရုံတင်မကဘဲ ယုံကြည်မှုလည်း ရှိနေတာပဲ”
သူသည် ခေါင်းလှည့်ပြီး လင်းယွဲ့ကို ရယ်ရင်း ကြည့်ကာ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
“မင်းသိပြီးသားလား… မင်း တကယ့်အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဘယ်တော့မှ တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ”