အဠမအဆင့်လျှို့ဝှက်ချက်(၃)

အနုပညာလက်ရာ မြင့်မားသည့် တောင်တန်းများနှင့် ထွင်းထုထားသည့် အမိုးများနှင့် ဆေးခြယ်ထားသော တန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသော နန်းတွင်းဥယျာဉ်။

ဆောင်းရာသီကုန်ဆုံးမသွားသေးသော်လည်း ဥယျာဉ်အတွင်း၌ ပန်းများ ပွင့်နေသည်။ ပန်းမျိုးစုံတို့သည် အလှအပဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်နေကြပြီး ၎င်းသည် ထူးခြားဆန်းကြယ်ပြီး ခမ်းနားတောက်ပသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

ပန်းရနံ့များကြားမှ လင်းယွဲ့သည် စိမ်းစိုနေသော ပန်းခင်းတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မကြာမီတွင် လှပသော ပန်းခင်းအောက်တွင် ရပ်နေသည့် လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ပဉ္စမမင်းသား”

လင်းယွဲ့က ချက်ချင်း သွားလိုက်သည်။

ပဉ္စမမင်းသားသည် စကားမပြောဘဲ မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်ထားပြီး လှပသော အနီရောင်ပန်းများ၏ ရနံ့ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ရှူရှိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး လင်းယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါသည်။ “ဒုတိယမင်းသားက လူတွေကို တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်း ဆုံးဖြတ်နိုင်တာပဲ။ ကျွန်တော် ရှုံးသွားပြီနဲ့ တူတယ်။ မင်းက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကိစ္စကို တကယ် သိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ”

“ပဉ္စမမင်းသားလည်း သိနေတာပဲ”

လင်းယွဲ့က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ပဉ္စမမင်းသားသည် လင်းယွဲ့ကို သေချာကြည့်ပြီး “မင်းက ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ထူးခြားပုံရတယ်။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ခံပညာ တိုးတက်မှုကလည်း အရမ်းမြန်တယ်။ ရှားလီရဲ့ အတိတ်ဘဝ အမှတ်ရမှုတွေကို ရရှိပြီးပြီလား” ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။

လင်းယွဲ့သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး “လေးသင်္ကေတအထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိပြီး နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ပြောင်းလဲပြီးမှသာ ရှားလီရဲ့ အတိတ်ဘဝ အမှတ်ရမှုတွေကို ရရှိနိုင်တယ်လို့ မပြောဘူးလား” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို… အရည်အချင်းလား”

ပဉ္စမမင်းသားသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ပုံရသည်။

“မင်းမှာ ဒီလိုမျိုး ကိုယ်ခံပညာ အရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သတိမပြုမိခဲ့ဘူး”

လင်းယွဲ့ နားလည်လိုက်သည်။

ခေတ်ကာလတွင် ထူးခြားသည့် ကိုယ်ခံပညာ အရည်အချင်းရှိသူဟု သတ်မှတ်ခံရသော မင်းသားအန်ချင်ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ဒြပ်စင်ငါးပါးကို ရိုက်ချိုးကာ စစ်သည်ပညာရှင် ဖြစ်လာရန် အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသား သို့မဟုတ် အခြားမည်သူ၏ လမ်းညွှန်မှုမှ မပါဘဲ ကိုယ်တိုင် သင်ယူရုံဖြင့် တတ်မြောက်သည်။

ဒါကပဲ ကိုယ်ခံပညာ အရည်အချင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကိုယ်ခံပညာကို ကြိုးစားလေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း ထူးခြားသည့် တိုးတက်မှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းက သူ့၏ အရည်အချင်းမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ သူ၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုသည်သာ ထူးခြားသည့် အရည်အချင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဒါက ကံကောင်းလို့ပါ”

လင်းယွဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့် အတိတ်ဘဝက ရှားလီဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး။ သူ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝ အမှတ်ရမှုတွေက ကျွန်တော့်ကို အကူအညီ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ပဉ္စမမင်းသားသည် ပြုံး၍ “ကျွန်တော်လည်း မသေချာပေမယ့် သူတို့က သင့်ကို သေချာပေါက် အကူအညီ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်လို့ အတည်ပြုနိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲ”

လင်းယွဲ့က စိတိရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

ပဉ္စမမင်းသားသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် ရှင်းပြသည်။

“ကျွန်တော်လည်း စုံစမ်းခဲ့ပါတယ်။ ရှားလီဟာ နောက်ဆုံးမင်းသားပဲ။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်

နှစ်က စက်တင်ဘာလမှာ နိုးကြားခဲ့တယ်။ ဆိုလိုတာက ချင်းယွမ်ခေတ်ရဲ့ ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက် ကာလအတွင်းပေါ့။ ပုံမှန်အားဖြင့် သွေးသား နိုးကြားခြင်းဟာ အသက် ၁၈ နှစ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် မိခင်ဝမ်းမှာ သုံးနှစ်နဲ့ ခြောက်လ နေခဲ့တဲ့အချိန်ကို နှုတ်လိုက်

ရင် သူက ချင်းယွမ်ခေတ်အစောပိုင်းမှာ မွေးဖွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

ဒါဆို နန်းတော်မိသားစုက အသက်ကို မိခင်ဝမ်းအတွင်း နေခဲ့တဲ့အချိန်ပါ ထည့်ပြီး တွက်ချက်တာလား…

လင်းယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒါဆို သူက အသက်နှစ်ဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီ။

ပဉ္စမမင်းသားသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး ဆက်လက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက သူဟာ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ စစ်ဆေးရေးလေးဆယ့်ကိုးနှစ်မြောက် ကုန်ဆုံးခါနီးမှာ မွေးဖွားခဲ့တာကို ဆိုလိုတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီအချိန်မှာပဲ အရှင်မင်းကြီးက ကောင်းကင်ဆယ့်လေးပါးရဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ကို ထူထောင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ရပ်တန့်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

“သူ့ရဲ့ မိခင်က အရင်တုန်းက ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့တာ၊ သုံးနှစ်လောက် အစောတုန်းက၊ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ စစ်ဆေးရေးရဲ့ လေးဆယ့်ခုနစ်နှစ်မြောက် ပတ်ဝန်းကျင်က ဖြစ်တယ်”

ပဉ္စမမင်းသားက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာကတော့ ကျွန်တော် သိသလောက်၊ အရှင်မင်းကြီးက ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ စစ်ဆေးရေး လေးဆယ့်ခြောက်နှစ်မြောက် ဒီဇင်ဘာလလောက်က မဟာယုံကို စွန့်ခွာပြီး ထာဝရညကို ထွက်သွားခဲ့တယ်”

လင်းယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဒါဆို ရှားလီရဲ့ အတိတ်ဘဝက မဟာယုံကနေ ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိဘဲ ထာဝရညကနေ ဖြစ်နိုင်

တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”

လင်းယွဲ့ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဒီအချက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပိုင်လီဖုန်းကျီက ရှားလီရဲ့ မိခင်က သူ့ကို မွေးပြီးနောက် ရှားအိမ်တော်မှာ ထားခဲ့ပြီး မဟာယုံကို စွန့်ခွာကာ ထာဝရညကို ထွက်သွားခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီး ပြန်လာဖို့လည်း မစီစဉ်ခဲ့ဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။

ဘယ်လိုလူမျိုးက ထာဝရညကို သွားပြီး ပြန်လာဖို့ မစီစဉ်တာလဲ။

ဒီလိုဆိုရင်…

ရှားလီရဲ့ အတိတ်ဘဝက ထာဝရညကနေ တကယ် ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါက ယုတ္တိရှိတာပဲ။

“ထာဝရညမှာ လူသားမျိုးနွယ်စု ရှိပေမယ့် သူတို့က အရမ်းနည်းပြီး အသက်ရှင်ရဖို့ ခက်ခဲတယ်”

ပဉ္စမမင်းသားက ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ သူတို့အများစုဟာ နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာကနေ အကာအကွယ်ပေးထားတာပါ။ သူတို့ကို သတ်လိုက်ရင် နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာကို ထိခိုက်စေမှာဖြစ်လို့ ပြစ်မှုကြီးကြီးမားမားတွေအတွက် သူတို့ကို ပြည်နှင်ဒဏ်သာ ပေးလေ့ရှိတယ်”

သူသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြုံးလိုက်ပြီး လင်းယွဲ့ကို သေချာကြည့်ကာ “ဒါကြောင့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုက ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ။ ရှားလီရဲ့ အတိတ်ဘဝက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလား” ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီး “အရှင်မင်းကြီးက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးကို မင်းသားအဖြစ် ပြန်လည်ဝင်စားခွင့် ပြုလိမ့်မလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဖြစ်နိုင်ချေရှိသလို၊ ဖြစ်နိုင်ချေလည်း မရှိဘူး”

ပဉ္စမမင်းသားက ပြုံးရယ်လျက် ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မိဖုရားများထဲမှာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုက မိဖုရားတစ်ပါး တကယ်ပဲ ရှိခဲ့ဖူးတယ်”

“ဘယ်မင်းသားလဲ”

လင်းယွဲ့သည် မေးမြန်းမိသည်။

လူသားနှင့် နတ်ဆိုးတို့၏ သားသမီးက လူတစ်ပိုင်းနတ်ဆိုးတစ်ပိုင်း ဖြစ်လိမ့်မည်မှာအသေအချာပင်။

ပိုင်လီဖုန်းကျီက ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“မင်မင်းကြီးပဲ”

ပဉ္စမမင်းသားက ပြုံးလိုက်သည်။

“သူက မင်းရဲ့ အစောင့်အရှောက်လိုပဲ နတ်ဘုရားတိရစ္ဆာန်ရဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ သွေးသားကို ပေါင်းစပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ အစောင့်အရှောက်လိုပဲ ငှက်နဲ့တူတဲ့ နတ်ဘုရားတိရစ္ဆာန်မျိုးပဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက သူ မင်းရဲ့ အစောင့်အရှောက်ကို ကြိုက်လိမ့်မယ်”

လင်းယွဲ့သည် သူ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်သည်။

မင်မင်းကြီး၊ ဆယ့်ငါးပါးမြောက် မင်းသားဟုလည်း လူသိများသည်။

“နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုက မိဖုရားဖြစ်နိုင်ရင်၊ တစ်ဝက်နတ်ဆိုးက မင်းသားဖြစ်နိုင်ရင်၊ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးက မင်းသားအဖြစ် ပြန်လည်ဝင်စားတာက သိပ်ပြီး ထူးဆန်းတာ မဟုတ်တော့ဘူး”

ပဉ္စမမင်းသားသည် ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြီး “ရှားလီက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင်ဆိုရင် သူ ကိုယ်ခံပညာကို သိရှိဖို့ ရာခိုင်နှုန်း ရှစ်ဆယ်ရှိတယ်။ ဒါက မင်းကို အကူအညီ ဖြစ်စေသင့်တယ်။ ပြီးတော့ သူက ကိုယ်ခံပညာကို အလွန်ကျွမ်းကျင်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း နှစ်ဆယ်ရှိတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် မင်းက တကယ့်ကို ကံကောင်းထောက်မမှုကြီးကို ရသွားတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင်တွေက ကိုယ်ခံပညာကို သေချာပေါက် နားလည်ကြတာလား”

လင်းယွဲ့က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

၎င်းက သူ ထင်ထားသည်နှင့် ကွဲပြားသည်။

“မင်းက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုကို တကယ် နားမလည်ဘူးနဲ့ တူတယ်”

ပဉ္စမမင်းသားသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။

“ဒါက မဟာယုံက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုနဲ့ လူသားမျိုးနွယ်စုကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖြန့်ဝေတာကို တားမြစ်ထားလို့ပဲ။ မင်း မသိတာက ပုံမှန်ပါပဲ”

သူသည် ရယ်မောပြီး “ငါ မင်းကို အမှန်တရားတစ်ခု ပြောပြမယ်… နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုက အခြေခံအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အချို့အစိတ်အပိုင်းတွေက ပြောင်းလဲတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ လူသားတွေပဲ။ ဘာကြောင့် သူတို့ကို နတ်ဆိုးလူတွေလို့ ခေါ်တာလဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့လိုချင်ရင် လူသားလို လုံးဝ ဟန်ဆောင်နိုင်လို့ပဲ။ တစ်ခါတစ်ရံ ဝိညာဉ်အရှင်တွေတောင် သူတို့ကို မခွဲခြားနိုင်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒါဆို နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုက အခြေခံအားဖြင့် လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးနွယ်ခွဲတစ်ခုလား။

“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါက သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ ပြောင်းလဲသွားတာတင် မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ သဘာဝဗီဇတွေကလည်း ပြောင်းလဲတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ ဗီဇတွေပဲ”

ပဉ္စမမင်းသားက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ပြောင်းလဲတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေတောင်မှ လူသားတွေကို အစာအဖြစ် မစားချင်ကြဘူး။ ဒါပေမယ့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုကတော့ လူသားတွေရဲ့ သက်စွမ်းကို အစာအဖြစ် စားသုံးချင်စိတ် ပြင်းပြတယ်။ ဒါက ဗီဇပဲ။ မလွဲမရှောင်သာတဲ့ ပဋိပက္ခတစ်ခုပဲ”