ပုန်ကန်ခြင်း

ယီထျန်းယွမ်နှင့် ယွမ်ယွမ်ဧကရာဇ်တို့၏ စကားပြောဆိုမှုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများကို မြူခိုးများဖုံးလွှမ်းထားသလို ဝေဝါးစေသည်။ အုပ်ထိန်းသူဆိုသည့်အရာ၊ ဖန်တီးနတ်ဘုရားဘုရင်ဆိုသည့်အရာ၊ ဤအရာများသည် ၎င်းတို့အတွက် လုံးဝကြားဖူးမှုမရှိသော စကားလုံးများဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် နတ်ဆိုးများအကြောင်းပြောလာသောအခါတွင်လည်း ၎င်းတို့သည် ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်

၎င်းတို့သည် နားမလည်နိုင်ကြသော်လည်း ယွမ်ယွမ်ဧကရာဇ်ကမူ ဤအရာအားလုံးကို နက်နက်နဲနဲ နားလည်ထားသူဖြစ်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး… အဲ့ဒီနတ်ဆိုးတွေကို ထာဝရတံဆိပ်ခတ်ထားနိုင်တာပဲ...” ယွမ်ယွမ်ဧကရာဇ်၏ အသံထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်သည့် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ့အတွက် ဤအရာသည် လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။

“မင်းက ဒီအကြောင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့တာပဲ... ဒါကြောင့် ဒီအခြေအနေတွေကို မသိတာပေါ့။ မကြာသေးခင်က ငါ ကောင်းကင်ကျောက်စာတိုင်ကို သွားကြည့်ခဲ့တယ်။ တံဆိပ်ခတ်ထားတာက သိသိသာသာ ပြိုယွင်းနေပြီ။ ငါ ပြန်ပြင်မထားခဲ့ရင် နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ်တောင် မပြည့်ခင် တံဆိပ်က ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

“အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းကိုယ်မင်း နတ်ဘုရားဘုရင်ထက်တောင် သာလွန်တယ်လို့ ထင်နေလား... နတ်ဆိုးတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာလား... တံခါးပေါက်တွေ ပိတ်သွားရင် ကောင်းကင်ဘုံ၊ အောက်ဘုံတွေကို ဘယ်နေရာကိုမှ ထွက်ပြေးလို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး...”

“ဒီနှစ်ပေါင်းများစွာ မင်းဟာ အာဏာယစ်မူးမှုကြောင့် မျက်စိတွေ ကန်းသွားခဲ့ပြီပဲ... အခုဆို ချိတ်တံဆိပ်ကို သက်ရောက်ပြီး ထိခိုက်နေတာတောင် မင်းမသိဘူးမလား...”

ယီထျန်းယွမ်၏ ဤစကားများသည် အကြောင်းမဲ့ပြောဆိုခြင်းမဟုတ်ပေ။ တံဆိပ်ပြိုယွင်းမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည့်အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားနည်းလာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မြေအောက်ဘုံတံခါးပေါက်မှ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဆက်လက်ပို့လွှတ်လာနေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပြန်လည်ပြုပြင်မထားပါက အရာအားလုံးသည် ဆိုးရွားစွာ ပရမ်းပတာဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ယခုအခါ အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည့် အခြေအနေတစ်ခုဖြစ်ပေါ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံမြစ်ရေသည် လုံးဝပုံမှန်ဖြစ်နေပြီး ပုံမှန်အခြေအနေတွင် ကောင်းကင်ဘုံမြစ်ရေသို့ တက်ရောက်ရန်မှာ အခက်အခဲမရှိသလောက်ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး အောက်ဘုံတံခါးပေါက်လိုမျိုး သေမင်းအန္တရာယ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ခံစားချက်မျိုး မရှိပေ။

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”

ယွမ်ယွမ်မဟာဧကရာဇ်သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ယီထျန်းယွမ်ပြောသည့်စကားများကို အနည်းငယ်ယုံကြည်လာသည်။ ကောင်းကင်ကျောက်စာတိုင်ကိုပင် ဖော်ပြလာခဲ့သည်မှာ ၎င်းကို တကယ်မြင်တွေ့ခဲ့မှသာ ဤသို့ပြောနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“အခုထိ မင်း မိုက်မဲနေတုန်းလား... ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်။ ယုံမင်တံခါးပေါက်ကို ပြန်ပြီး ထိန်းသိမ်းစောင့်ကြည့်ပေးရင် မင်းရဲ့အမှားတွေကို ငါ လိုက်မစုံစမ်းတော့ဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ယွမ်ဧကရာဇ်သည် မဖြစ်မနေ လွန်ကျူးမှုများပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤသို့ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းသည် အနည်းငယ် ဖြုန်းတီးရာရောက်လိမ့်မည်။ သူ၏အမှားမှာ တာဝန်မထမ်းဆောင်ခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယုံမင်တံခါးပေါက်ကို ပြန်လည်စောင့်ကြပ်ပေးနိုင်ပါက ၎င်းသည် အမှားများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရာရောက်လိမ့်မည်။

ယီထျန်းယွမ်က ယခင်က သူ၏တာဝန်ပေါ့ဆမှုကြောင့် တံဆိပ်ပျက်ယွင်းမှုဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ပြောခဲ့သည်မှာ မမှားပေ။ သို့သော် သူသည် ထိုနေရာတွင် အမြဲတစေ စောင့်ကြပ်ထားခဲ့သည်ပင်ဖြစ်စေ၊ အကောင်းဆုံးအနေဖြင့် အနှစ်ငါးဆယ်မှ တစ်ရာအထိသာ တံဆိပ်သက်တမ်းကို ရှည်စေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ နတ်ဆိုးများသည် တံဆိပ်ကို ဖောက်ထွက်လာနိုင်လိမ့်မည်။

တံဆိပ်ဆိုသည်မှာ ထာဝရတည်နိုင်သည့်အရာမဟုတ်ပေ။ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ကောင်းကင်ကျောက်စာတိုင်သည် သက်မဲ့အရာဖြစ်ပြီး ထိန်းချုပ်ထားသည့် နတ်ဆိုးများမှာ သက်ရှိများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အဆက်မပြတ် အားကောင်းလာနိုင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တံဆိပ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။

အကယ်၍ ဤနတ်ဆိုးများ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် အလွန်နိမ့်ကျပါက ဤဘဝတစ်လျှောက်လုံး လုံးဝရုန်းထွက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့်ရှိပြီး နတ်ဘုရားဘုရင်များစွာ ပူးပေါင်းထိန်းချုပ်မှသာ တံဆိပ်ခတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသို့သောအခြေအနေတွင် ထာဝရတံဆိပ်ခတ်ထားနိုင်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

“တော်ပြီ… ဒါဆို တော်ပြီ...”

ယွမ်ယွမ်ဧကရာဇ်သည် မကြာမီအတွင်း စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်ရင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အနှစ်တစ်ရာ ဆိုတာ ငါ့အတွက် လုံလောက်ပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါ ကောင်းကင်ဘုံထဲကို ထွက်ပြေးသွားမယ်။ အဲ့ဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ... အဲ့ဒီ မှောင်မိုက်နေတဲ့ နေရာကို ပြန်သွားစောင့်ရမယ်ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး...”

သူသည် တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းလာရင်း ယီထျန်းယွမ်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်ထဲတွင် လောဘအရိပ်အယောင်များ တရိပ်ရိပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဖန်တီးနတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူပေါ့လေ။ ငါ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ မင်းကိုယ်တိုင် ဒီလိုလက်ဆောင်ကြီးကို လာပို့ပေးမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ မင်းကို ရွေးချယ်စရာတစ်ခုပေးမယ်။ အမွေအနှစ်အားလုံးကို လွှဲပေးလိုက်ရင် မင်းကို သက်သောင့်သက်သာ သေစေမယ်...”

ဤသို့သော အရာအားလုံးကို ပြောပြပြီးနောက်တွင်ပင် ယွမ်ယွမ်မဟာဧကရာဇ်သည် နောင်တမရဘဲ ယီထျန်းယွမ်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီး အမွေအနှစ်အားလုံးကို အတင်းအကြံဖြင့် သိမ်းယူလိုနေသည်။

ဤသို့ လောဘကြီးသော စိတ်နှလုံးရှိသူကို ဖန်တီးနတ်ဘုရားဘုရင်က မည်သို့ရွေးချယ်ပြီး သူ့ကို အုပ်ထိန်းသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ဖန်တီးနတ်ဘုရားဘုရင်ပင်လျှင် လူကိုမှားမြင်တတ်သည့် အခြေအနေရှိခဲ့ပုံရသည်။ လူဆိုသည်မှာ အမြဲတစေ ပြောင်းလဲနိုင်သည်သာဖြစ်ပြီး ယွမ်ယွမ်ဧကရာဇ်တွင် ရန်ဒီ၏ ထက်သန်သော တာဝန်ယူမှုနှင့် တာဝန်သိစိတ်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။

အနားတွင်ရှိသော အခြားဝန်ကြီးများသည် ဘာကိစ္စဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ကြသော်လည်း မဟာဧကရာဇ်က လက်စွမ်းပြတော့မည်ကို သိလိုက်သည့်အခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်ကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်သည် သေမည်မလွဲဖြစ်ပြီး ထိုအခါ ပထမအင်ပါယာသည် ၎င်းတို့အားလုံး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။

“မင်းဟာ အခုထိ မရိုးမဖြူဖြစ်နေတုန်းပဲပေါ့… ဒါဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် ဖန်တီးနတ်ဘုရားဘုရင်ကိုယ်စား ဒီအညစ်အကြေးကို ရှင်းပစ်ရမှာပေါ့...” ယီထျန်းယွမ်၏ အကြည့်များသည် အလွန်အေးစက်နေသည်။

“ငါ့ကို ရှင်းပစ်မယ်ဟုတ်လား... မင်းမှာ အဲ့ဒီလို အစွမ်းအစရှိမရှိ ကြည့်ရအောင်...” ယွမ်ယွမ်ဧကရာဇ်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။ “မင်းက အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးကို သတ်လိုက်ပြီးမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အတော်လေး သန်မာတယ်လို့ ထင်နေတာလား... ဖန်တီးနတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရထားတာဘာဖြစ်လဲ... မင်းက အခုထိ ငယ်ရွယ်လွန်းနေတုန်းပဲ...”

သူက လက်သီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်လိုက်သည့်အခါ မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါလာသည်။ တစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့် လူ့ဘုံလောကတစ်ခုလုံး လှုပ်ခတ်လာသလိုပင်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးသည် သူ့ဆီသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။ သေချာကြည့်လျှင် မြေပြင်တွင် နတ်ဘုရားအင်းများ ဖုံးလွှမ်းထားသည်ကို တွေ့ရပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သစ်သားဂုဏ်သတ္တိစွမ်းအင်များသည် အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဤစွမ်းအင်များ ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် ယွမ်ယွမ်ဧကရာဇ်သည် ရုတ်တရက် ငယ်ရွယ်လာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အသက်သုံးဆယ်ကျော်ခန့်ရှိသော ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးရုန်းကန်မှုမဟုတ်ဘဲ အစွမ်းထက်သော အသက်စွမ်းအင်များ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့်အခါ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်နုပျိုလာစေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သစ်သားဂုဏ်သတ္တိစွမ်းအင်၏ အစွမ်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး အသက်ရှင်နေစေနိုင်သည်။ သူသည် ရှားပါးလှသော နတ်သစ်သားခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံသာမက သူ၏ဂုဏ်သတ္တိနှင့် လိုက်ဖက်သော သိုင်းပညာကို ကျင့်စဉ်ပြုလုပ်ထားသည်။ ဤအရာနှစ်ခုပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ သူ၏အသက်စွမ်းအင်သည် အလွန်ကြီးမားသော သက်တမ်းကို ရရှိစေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူတော်စဉ်နယ်ပယ်အဆင့်သည် အနှစ်လေးထောင်မှ ငါးထောင်အထိ အသက်ရှင်နိုင်သော်လည်း သူကမူ အနှစ်ခုနစ်ထောင်မှ ရှစ်ထောင်အထိပင် အသက်ရှင်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ သစ်သားဂုဏ်သတ္တိ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုဖြစ်သည်။ ရှည်လျားသောအသက်ရှင်မှုပင်

ဤသည်မှာ သူသည် ရန်ဒီ၏ဖခင်ထက် ပိုမိုရှည်လျားစွာ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ ရန်ဒီ၏ဖခင်သည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူကမူ ယခုထိ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးသည် သစ်ပင်တန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ တန်းတစ်ခုစီသည် အစိမ်းရောင်အလင်းများ ထုတ်လွှတ်နေပြီး ပြင်းထန်သော အသက်စွမ်းအင်များသည် နန်းဆောင်အတွင်း ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ရာ စွမ်းအားဖြစ်ပြီး လူတို့ကို နုပျိုပြန်လည်လန်းဆန်းစေသလို ခံစားရစေသည်။

“မဟာဧကရာဇ်က ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်...”

ဝန်ကြီးတစ်ဦးစီသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ အော်ဟစ်ကြသည်။ ဤမျှ နတ်ဘုရားဆန်သော စွမ်းအားသည် ၎င်းတို့၏ မဟာဧကရာဇ်သာလျှင် ပြသနိုင်သည့် အံ့ဖွယ်စွမ်းအားဖြစ်သည်။

“ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်… မင်းက အရင်တုန်းက ငါ့ကို သိက္ခာကျအောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ... ငါ့ကို အပြင်မှာ နာရီပေါင်းများစွာ စောင့်ခိုင်းခဲ့တာလေ... မင်းကို အနည်းငယ် ဂုဏ်ပြုပေးခဲ့တာတောင် မင်း ငါ့ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့... ခဏနေရင် မင်းကို အသက်ရှင်နေတာထက် သေတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ခံစားရစေမယ်… အမွေအနှစ်အားလုံးကို လွှဲပေးလိုက်...” ယွမ်ယွမ်ဧကရာဇ်၏ ယခင်က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုများသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခုမူ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းက ယီထျန်းယွမ်သည် သေမည်မလွဲဟု ထင်ကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် မည်မျှပင် သန်မာနေပါစေ ယွမ်ယွမ်မဟာဧကရာဇ်ကို မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်ပေ။

ဤဝင်္ကပါအစီအရင်၏ အားဖြည့်မှုအောက်တွင် သူ၏တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသည် အဆမတန် မြင့်တက်လာသည်။ ယခင်က တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ၂၇ ဘီလီယံမှ ချက်ချင်းဆိုသလို ၄၃ ဘီလီယံအထိ မြင့်တက်လာသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ရှီလုံအင်ပါယာ၏ ဘိုးဘေးဧကရာဇ်ကို သတ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ သူ၏စွမ်းအားမနည်းသည်ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် ယွမ်ယွမ်မဟာဧကရာဇ်သည် သူ့ကို အလေးအနက်ထားရန် လိုအပ်သည်။ သူလှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါ သေစေနိုင်သည့် အစွမ်းဆုံးသိုင်းပညာကို ထုတ်သုံးလိုက်သော်လည်း တစ်ချက်တည်းဖြင့် သေစေမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် အမွေအနှစ်များကို အလဟဿဖြုန်းတီးလိုခြင်း မရှိချေ။

“ဖမ်းစည်းစမ်း...”

ယွမ်ယွမ်ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများသည် အစိမ်းရောင်အလင်းများဖြင့် တောက်ပလာပြီး လက်ကို ဆုပ်လိုက်သည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်တန်းများစွာသည် ယီထျန်းယွမ်ကို ဝိုင်းရံလာသည်။ တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် ထပ်ကာထပ်ကာ ရစ်ပတ်လာသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်နေပြီး ဤသို့ပင် တန်းများဖြင့် ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရသည်။ တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် ရစ်ပတ်လာပြီး သေးသွယ်သော အနွယ်များသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အမြစ်တွယ်လိုက်သည်...။

အခန်း (၆၃၁) ပြီးပါပြီ။