လျှိုချင်းချို
Vol. 55 Ch. 821
မုယန်စီ၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ယွဲ့ဧကရာဇ်သည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမ၏ အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်မှုမှာ မုယန်စီ ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားပြီး ရှနိုင်ငံတော်၏ နောက်ကွယ်မှ အခြားကမ္ဘာများမှ ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံသူများနှင့် ပူးပေါင်းမည်ကို ဖြစ်သည်။
ထိုအခိုက်၌ မုယန်စီသည် ယွဲ့ဧကရာဇ်၏ နူးညံ့သောအိပ်ရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ပျင်းရိစွာ လက်ဆန့်ဆန့်တန်းလိုက်ကာ သူမ၏ အထင်ကြီးစရာကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ပြသလိုက်သည်။
မုယန်စီ၏ အပြုအမူကို မြင်သောအခါ မုယန်စီသည် ကျင့်စဉ်ကမ္ဘာတစ်ခုမှ နတ်ဆိုးကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယွဲ့ဧကရာဇ် သံသယဝင်သွားမိသည်။ သူမ၏ ပြုမူပုံသည် အလွန်ယစ်မူးဖွယ်ဖြစ်နေသည်။
လက်ဆန့်တန်းပြီးနောက် မုယန်စီက ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်ချပါ။ ကောင်းကင်လူသားလေးယောက် မပြောနဲ့ ဆယ်ယောက်တောင် ကျွန်မနဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ယွဲ့ဧကရာဇ်က အေးစက်စက် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ရှင်သာ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်ရင် လွင်ပြင်ဒေသတပ်ကို နည်းဗျူဟာ ပုံစံတွေ လေ့ကျင့်ပေးနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့ကို ဦးဆောင်ပြီး နိုင်ငံအချို့ကို တိုက်ခိုက်ပြီးပြီ။ ”
ထိုစကားများကြောင့် မုယန်စီ စိတ်မဆိုးပေ။ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ကို မြှောက်၍ နှုတ်ခမ်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး သမ်းလိုက်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။
“ရှင် နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါက ကျွန်မရဲ့ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ဖို့ မရဲလို့ပါ။”
“ဒီကမ္ဘာရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်က ကွာခြားမှုတွေကို အရမ်းမုန်းတီးတယ်။ ကျွန်မသာ ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးထက် သာလွန်တဲ့ စွမ်းအားကို ပြသလိုက်တာနဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ ကောင်းကင်ဒဏ်ခတ်မှုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်”
ယွဲ့ဧကရာဇ်က ဆက်လက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ရှင့်တို့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကောင်းကင်တရားကို ဆန့်ကျင်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှင်တို့ ကောင်းကင် ဒဏ်ခတ်မှုကိုကြောက်နေကြတုန်းလား”
မုယန်စီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ကျွန်မ ပြောနေတဲ့ ကောင်းကင်ဒဏ်ခတ်မှုက သာမန်ဘေးအန္တရာယ် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါက ကောင်းကင်တရားရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ကောင်းကင်တာအိုလမ်းစဉ်ဆီက စေလွှတ်တာပါ။ ကောင်းကင်တာအိုလမ်းစဉ်က ဒီလို ဒဏ်ခတ်မှုကို ထုတ်ပြန်လိုက်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မ အသက်ရှင်ခွင့် မရနိုင်အောင် လိုအပ်ရင် ကမ္ဘာကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတယ်။”
“ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ ဒီကမ္ဘာရဲ့ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်နိုင်တဲ့အထိတော့ အစွမ်းထက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ထားလိုက်ပါတော့။ ရှင်ဘယ်လိုမှ နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကျွန်မ ဒီမှာရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ ကျူးနိုင်ငံတော်ကို သိမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုပဲ မှတ်ထားဖို့လိုတယ်။”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မုယန်စီလည်း ယွဲ့ဧကရာဇ်နှင့် ဆက်လက် စကားပြောမနေတော့ပေ။ သူမ၏ ပုံရိပ်သည် ချက်ချင်းပင် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယွဲ့ဧကရာဇ်၏ အိပ်ခန်းထဲ၌ သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သောအခါ ယွဲ့ဧကရာဇ်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။
သူမသည် ဝူကျွမ်းဝမ်၏ ကိုယ်သင်းနံ့ကိုသာ အသားကျနေပြီး အခြားအမျိုးသမီးများ၏ ကိုယ်သင်းနံ့ကို လက်မခံနိုင်ပေ။ ယင်းက သူမကို ပျို့အန်ချင်သလိုသာ ခံစားရစေသည်။
နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် နန်းတော်အစေခံများကို ပြတင်းပေါက်များနှင့် တံခါးများကို အပြည့်အဝဖွင့်ကာ အခန်းကို လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင် ပြုလုပ်ရန်နှင့် အိပ်ရာခင်းများ၊ စောင်များနှင့် ခေါင်းအုံးများကဲ့သို့သော ပရိဘောဂများအားလုံးကို အစားထိုးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
……..
ယခုအခိုက်အတန့်၌။
ချွမ်နိုင်ငံတော်။
နန်းတော်အတွင်း၌။
ယနေ့ နန်းတော်အတွင်းရှိ စိတ်ခံစားမှု လေထုက အထူးပင် ဖိစီးနေသည်။ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ လုပ်ဆောင်ထားသော်လည်း ကပ်ရောဂါ ချွမ်မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ကြောင်း မည်သူမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
ပို၍ပင် မမျှော်လင့်သော ကိစ္စမှာ ချွမ်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ကပ်ရောဂါကူးစက်ခံရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယခု သူသည် စကားပြောရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲနေပြီး နဂါးအိပ်ရာပေါ်၌ အားအင်ချိနဲ့စွာ လဲလျောင်းနေရသည်။
……
ဤအချိန်၌။
ချွမ်နန်းတော်အတွင်း၌။
အစေခံများနှင့် မိန်းမစိုးများ အားလုံးသည် ချွမ်ဧကရာဇ်၏ အိပ်ခန်းအပြင်ဘက်၌ ရပ်နေကြသည်။ ဧကရာဇ်၏ အခန်းသို့ သူတို့မချဉ်းကပ် ရဲကြပေ။ ချွမ်ဧကရာဇ်သည် ကပ်ရောဂါကူးစက်ခံထားရပြီး ယင်းကပ်ရောဂါသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သေဆုံးစေနိုင်သည့် ကပ်ရောဂါ ဖြစ်သည်။ ကူးစက်ခံရသည်နှင့် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်း မရှိသလောက်ပင်။
အစေခံများနှင့် နန်းတွင်း မိန်းမစိုးများ အားလုံးသည် ထိတ်လန့်နေကြသည်။ သူတို့၏ အမြင်၌ ချွမ်ဧကရာဇ်၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် သေဒဏ်နှင့် ညီမျှနေသည်။
ထိုစဉ် သေသပ်လှပသော စိမ်းပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စည်းနှောင်ထားကာ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အသွင်အပြင်ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ချွမ်ဧကရာဇ်၏ အိပ်ခန်းသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
အမျိုးသမီး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အစေခံများနှင့် မိန်းမစိုးများ အလျင်အမြန် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။
“မိဖုရားခေါင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
လျှိုချင်းချိုသည် အစေခံများနှင့် မိန်းမစိုးများကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ခံစားမှုမရှိသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ မင်းကြီးကို ဒီလိုပဲ ပြုစုနေကြတာလား”
“မင်းတို့ အားလုံး အထဲကို သွားကြ”
ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ အစေခံများနှင့် နန်းတွင်း မိန်းမစိုးများ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားကြပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး သနားပါ မိဖုရားခေါင်ကြီး။”
လျှိုချင်းချိုက တောင်းပန်မှုများကို အာရုံမစိုက်ပဲ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များကို
“မဝင်ရင်ရဲတဲ့သူ အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်။ မင်းကြီးကို မပြုစုတော့ရင် သူတို့ကို ထားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။”
ယင်းကို ကြားသောအခါ လျှိုချင်းချိုနောက်မှ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များက ၎င်းတို့၏ ဓားများကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အစေခံများနှင့် နန်းတွင်းမိန်းမစိုးအချို့ အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အခုပဲ မင်းကြီးကို ပြုစုဖို့ ဝင်ပါ့မယ်။”
ထို့နောက် နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များက သူတို့၏ ခေါင်းများကို ဖြတ်တော့မည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အစေခံများနှင့် မိန်းမစိုးများ ချွမ်ဧကရာဇ်၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားကြသည်။
အစေခံများနှင့် နန်းတွင်း မိန်းမစိုးများ ချွမ်ဧကရာဇ်၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လျှိုချင်းချိုလည်း အခန်းထဲသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်၌ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်တပ်မှူးက လျှိုချင်းချို၏ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မဖြစ်ပါဘူး မိဖုရားခေါင်ကြီး။”
“မင်းကြီးက ကပ်ရောဂါ ကူးစက်ခံရပြီးပါပြီ။အခု နန်းတွင်း သမားတော်တွေတောင် ကုသဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။ နန်းတွင်းက လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးတွေ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတယ်။ အကယ်၍ မိဖုရားခေါင်ကြီးပါ ကူးစက်ခံရရင် နန်းတွင်း အရေးကို ဘယ်သူ ဦးစီးမှာလဲ။”
လျှိုချင်းချိုက ပုံမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မက မင်းကြီးရဲ့ မိဖုရားပါ။ အခု မင်းကြီး ဆိုးဆိုးရွားရွား နာမကျန်း ဖြစ်နေချိန်မှာ ကျွန်မ သူ့ကို ဘယ်လို စွန့်ခွာရက်နိုင်မှာလဲ။”
“ကျွန်မကို လမ်းဖယ်ပေး။”
လျှိုချင်းချိုသည် ချွမ်ဧကရာဇ်၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ အတင်းအကြပ် ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။
သို့သော် ထိုအခိုက်၌ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် အစေခံတစ်ဦးက ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းကြီးက သူ့ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို မိဖုရားကြီး မဝင်ရဘူးလို့ အမိန့်ထုတ်ထားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး နိုင်ငံရေးရာတွေကို ဦးစားပေးပါ မိဖုရားခေါင်ကြီး။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျှိုချင်းချိုလည်း ချွမ်ဧကရာဇ်၏ အိပ်ခန်းကို မျက်နှာမူကာ အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းနေသော အမူအရာကို ပြသပြီး ပြောလိုက်၏။
“မင်းကြီး စိတ်ချပါ။ ကျွန်မ ကပ်ရောဂါကို ကုသဖို့ နည်းလမ်း ရှာတွေ့မှာ သေချာပါတယ်။”
“မင်းကြီး အနားယူပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် ကြိုးစားပါ။ ကျွန်မလည်း မင်းကြီးရဲ့ ကိုယ်စား နန်းတွင်းကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်ပါ့မယ်”
“ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ ပြန်ပါတော့မယ်”
ထိုသို့ ပြောဆိုပြီး လျှိုချင်းချို ချွမ်နင်နန်း ဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူမ ထွက်ခွာရာ လမ်း၌ ချွမ်ဧကရာဇ်ကို မခွဲနိုင် မခွာရက်သကဲ့သို့ သုံးလှမ်းခန့် လှမ်းပြီးတိုင်း နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်နေသည်။
သို့သော် လျှိုချင်းချို ချွမ်နင်နန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော ဇနီးတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်မှ မောက်မာပြီး အထီးကျန်သော ဂုဏ်သိက္ခာကြီးသည့် အမျိုးသမီးအသွင်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
ချွမ်နင်နန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လျှိုချင်းချိုသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အဆောင်သို့ သွားလိုက်၏။
သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ အခန်းအတွင်း၌ အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လျှိုချင်းချိုက စိတ်ခံစားမှုမရှိစွာနှင့် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီလူတွေ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ ရှာတွေ့ပြီလား”
အရိပ်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
“သူတို့က ကြယ်ပျံ ဂိုဏ်းကပါ အရှင်မ။”
အရိပ်၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ လျှိုချင်းချိုက သံသယဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ကြယ်ပျံ ဂိုဏ်းလား”
အရိပ်က ဆက်လက်၍
“အဲဒါက ချွမ်နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဒေသခံ ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုပါပဲ။ သူတို့မှာ အရင်က သိပ်နာမည်မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က ကပ်ရောဂါပျံ့နှံ့မှုကို တားဆီးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို သူတို့ ရုတ်တရက် ရှာတွေ့ခဲ့ပုံရတယ်။ ခရိုင်အများအပြားက ပြည်သူတွေက သူတို့ကို သူတို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်တွေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပါတယ်။”
ယင်းကို ကြားသောအခါ လျှိုချင်းချို အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“ကယ်တင်ရှင်တွေလား။ ကျွန်မရဲ့ နယ်မြေကို လာပြီး ကယ်တင်ရှင်နေရာကနေ သရုပ်ဆောင်တာလား။”
“ကြယ်ပျံ ဂိုဏ်းက လူတွေကို ချက်ချင်း ရှင်းပစ်လိုက်။ ချွမ်နိုင်ငံတော်က သူတို့ကို မလိုအပ်ဘူး။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
ရုတ်တရက် လျှိုချင်းချို တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။
“ဝူနိုင်ငံတော်က ရှနိုင်ငံတော် သိမ်းပိုက်တာခံလိုက်ရပြီဆိုတာ ကျွန်မ ကြားတယ်။”
ချွမ်နိုင်ငံတော်၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ပြည်တွင်း ကပ်ရောဂါ ဖြစ်ပွားမှု၌ ပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့ပြီး ရှနိုင်ငံတော်နှင့် ဝူနိုင်ငံတော်ကကြားမှ ပဋိပက္ခကို အာရုံစိုက်နိုင်မှု နည်းပါးခဲ့သည်။ သူတို့၏ သတင်းအချက်အလက်များသည် နောက်ကျနေခဲ့သည်။
အရိပ်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“အမှန်ပါပဲ မင်းသမီး။ ဝူနိုင်ငံတော် အသိမ်းခံလိုက် ရပါပြီ။ ဝူဧကရာဇ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေပြီးနောက် မင်းသား ဝူဟယ်ကကျန်ရှိနေတဲ့ အရာရှိတွေကို ဦးဆောင်ပြီး လက်နက်ချခဲ့ပါတယ် ”
အရိပ်၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ လျှိုချင်းချို အတွေးထဲ နစ်မြောသွားသည်။
ဝူနိုင်ငံတော် ခဏလောက် ထိန်းထားနိုင်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ သူတို့ ဤမျှ လျင်မြန်ဆန်စွာ ကျရှုံးသွာမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
ဝူနိုင်ငံတော်သည် အပြင်ပန်းက ကြံ့ခိုင်သော်လည်း အတွင်း၌ ဗလာဖြစ်နေသည့် အခြေအနေဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။
အတိတ်က ဝူနိုင်ငံတော်သည် နေရာတိုင်းသို့ စစ်တပ်များ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး နယ်မြေများစွာကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သဖြင့် အလွန်အစွမ်းထက်ပုံရသည်။ သို့သော် ရှနိုင်ငံတော်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ တစ်နှစ်ပင် မပြည့်မီ သိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရသည်။
ထိုအကြောင်းကို တွေးတောရင်း လျှိုချင်းချိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“ဝူဧကရာဇ်က တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့သူပဲ။”
ထို့နောက် လျှိုချင်းချိုက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“နောက်ပိုင်းမှာ ရှနိုင်ငံတော်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ပါ။ တစ်ခုခု အသစ်ပေါ်လာတာနဲ့ ကျွန်မကို ချက်ချင်း အစီရင်ခံပါ ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
လျှိုချင်းချိုက
“ရှင်သွားနိုင်ပြီ”
အရိပ်က
“ခွင့်ပြုပါ”
ယင်းစကားနှင့်အတူ အရိပ် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ထို့နောက် လျှိုချင်းချို သူမဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။
“ဒီလုချန်းက အရည်အချင်း တော်တော်လေး ရှိတာပဲ သူကဘယ်အဖွဲ့ကလဲဆိုတာ မသိသေးတာ ခက်တာပဲ ”
ထိုသို့ ရေရွတ်နေစဉ် လျှိုချင်းချို၏ မျက်လုံးများ၌ သတ်ဖြတ်လိုသော အသွင်အပြင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“သူ ဘယ်အဖွဲ့ကဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့ စီမံကိန်းကြီးကို ဝင်နှောင့်ယှက်နေရင်တော့ သူ သေရမယ်။”