ရယ်စရာ၊ ဒုတိယ အောင်လက်မှတ် ဘာသာပြန် Payer

“အဖေ၊ အမေ၊ သား ကျောင်းသွားပြီ”

ကျန်းကျဲ့သည် ကျောင်းလွယ် အိတ်ကို ကျောပိုးပြီး အိမ်မှ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ခွေးလေးသည် အသံကြားသဖြင့် အမြန်ပြေးလာပြီး သူ့ဘေး တွင် ပတ်နေသည်။ သူနှင့်အတူ အပြင်သို့ လိုက်လိုပုံရသည်။

“ ရှောင်ကား ဒီကို လာ” အမေ က ခေါ်သည်။

ရှောင်ကား သည် မလှုပ်မယှက်ပင်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပုဆစ်တုပ်ထိုင်လိုက်ပြီး ရှောင်ကား ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ကား သည် ကျန်းကျဲ့၏ လက်နှင့် မှီ ရန် သူ၏ ခေါင်းကို မြှောက်တင်နေ သည်။

“ ရှောင်ကား ၊ စကားနားထောင်ပါ ။ ညကျရင် ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်”

ရှောင်ကား ၏ အရွယ်အစားက အနည်းငယ် ကြီးလာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဌာန်က ကော်ဂျီ(corgi) နှင့် ပိုတူလာသည်။ သို့သော် သူ၏ နားရွက်များက ကျနေပြီး နှာခေါင်းထိပ်မှ မျက်လုံးအထိ အမည်းရောင်ဖြစ်နေသည်။

သူသည် မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ကျန်းကျဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ငြင်းရသည့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ကျောင်းသို့ တကယ် ခေါ်သွား၍မရပေ။

အမေ က ရှောင်ကား ကို ဆွဲလိုက်မှသာ ကျန်းကျဲ့ အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ကျောင်းသို့ သွားနိုင်တော့ သည်။

သူသည် ကျောင်းတံခါးသို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်းယွီဖန်းသည် အခြားလမ်းမှ ကျောင်းတံခါးသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လူနှစ်ဦးသည် ၁၀ မီတာခန့် အကွာအဝေးမှ တစ်ချိန် တည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မြင်လိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ဆက်လျှောက်လာသည်။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပြုံးနေသည့် မျက်နှာသည် ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။ ထိုနေ့က ဤလူဆိုးသည် သူမကို ကား ချိန်းစီးရအောင် လုပ် ပြီး မိနစ် ၃၀ ခန့် အချိန်ကုန်စေ ခဲ့သည်။သူက ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ သူမကို နှုတ်ဆက်နေသေး သည်။သူက မျက်နှာ အရမ်းပြောင်လွန်းသည်လား။

သို့သော် သူမသည် ကျန်းကျဲ့၏ ဤအမူအရာကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့လာသည်။ ဤလူက အခြားယောက်ျားလေးများကဲ့သို့ သူမဘေး တွင် မရှိရုံသာမက သူမအပေါ် သနားကြင်နာသည့် ခံစားချက်လည်း မရှိပေ။ ဤလူ၏ စိတ်က ဘယ်လို ဖြစ်နေတာလဲ။

ရှောင်းယွီဖန်းသည် တမင်တကာ နောက်ကျပြီး ကျန်းကျဲ့၏ အနောက်မှ ကျောင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းကျဲ့ကို ထပ်မံ စနောက်ရန် စိတ်ကူးရှိသော်လည်း သောကြာနေ့က ကိစ္စနှင့် ခုနက မြင်ကွင်းကို စဉ်းစားမိသောအခါ တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အတန်းသို့ ရောက်သောအခါ တရုတ်စာအိမ်စာစာအုပ်များကို ဝေနေသည့် အတန်းခေါင်းဆောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကျန်းကျဲ့၊ နင့်စာအုပ်ကို ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထားခဲ့တယ်နော်”

“ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ”

အတန်းသို့ ခုမှ ရောက်လာသည့် ကျောင်းသားအချို့ကို အတန်းခေါင်းဆောင်က “သောကြာနေ့က ပို့ထားတဲ့ စာစီစာကုံး ကို ဆရာမ စစ်ဆေးပြီးပြီ။ ကိုယ့်အမှတ်တွေကို ကြည့်လိုက်ကြ ၊ ဆရာမက အတန်းထဲမှာ ရှင်းပြလိမ့်မယ်” ဟု ပြောလေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ထိုင်လိုက်ပြီး အတန်းဖော်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ၏ တရုတ်စာ အိမ်စာစာအုပ်၏ အဖုံးတွင် စာလုံးနှစ်လုံး ထပ်တိုးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

သူ၏ အိမ်စာစာအုပ်အဖုံးရှိ ကျောင်းလိပ်စာတွင် ရှောင်းယွီဖန်းက “ရှန်ဒင်ဒုန်” ဟု ထပ်ဖြည့်ထားခဲ့ရာ ယခုအခါ တရုတ်စာဆရာမက နောက်တွင် “ရပ်ကွက်” ဟု ထပ်ဖြည့်ထားသဖြင့် “ပင်းဟိုင်မြို့ ရှောင်မူရပ်ကွက် ရှန်ဒင်ဒုန်ရပ်ကွက်” ဖြစ်သွားသည်။

ဤစာလုံးများက ဆရာမ၏ လက်ရေးဖြစ်ပြီး ဤလုပ်ဆောင်ချက်က သူ၏ စရိုက်နှင့် ကိုက်ညီနေ သည်။

တရုတ်စာ ဆရာမက အသက် ၅၀ ကျော်ပြီဖြစ် ပြီး စကားပြော အလွန်ရယ်စရာကောင်းသည်။

ဟားဟား... ကျန်းကျဲ့၏ အတန်းဖော် နီယွဲ့သည် ကျန်းကျဲ့၏ အိမ်စာ စာအုပ်ပေါ်ရှိ စာကြောင်းကို မြင်သောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။

နံနက်ပိုင်းတွင် အတန်းချိန် နှစ်ခုလုံးက တရုတ်စာဖြစ်သည်။

တရုတ်စာ ဆရာမသည် အတန်းထဲမှ ကျောင်းသားအများစု ကျောင်းပြန်တက်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူသည် စာစီစာကုံး အကြောင်း မပြောဘဲ ကျောင်းသားများကို အရင်ဆုံး အားပေးစကား ပြောသည်။

“နောက်ကျမှ ပြန်တက်တဲ့ ကျောင်းသားတွေလည်း မစိုးရိမ်ပါ နဲ့။ မင်းတို့ အပြင်ရောက် နေတဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ သာမန်အတန်းက ကျောင်းသားတွေ အချိန်အများကြီး ဖြုန်းခဲ့တယ်။

ငါတို့ အတန်းနှစ်ခုက ကျောင်းသားတွေ ဒီလအနည်းငယ်အတွင်း ကဗျာတွေ အများကြီး အလွတ်ကျက်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်မှာ အဲဒီကဗျာတွေကို မေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သတင်းရထား တယ်။

အလကား အပင်ပန်းခံလိုက်ရတာပဲ”

သူ၏ နောက်ဆုံးစကားက ကျောင်းသားအချို့ကို ရယ်မောစေသည်။

ကျောင်းသားများကို အားပေးပြီးနောက် စာစီစာကုံး များကို စတင်ရှင်းပြသည်။

တရုတ်စာ ဆရာမက ပွင့်လင်းသည်။ သူသည် အစောပိုင်းနှစ်များက အနောက်မြောက်ပိုင်း နှင့် အနောက်တောင်ပိုင်း ဒေသများတွင် သင်ကြားခဲ့ပြီး ဗဟုသုတများစွာရှိသည်။ သူ သင်ကြားသည့်အခါ ရယ်စရာများစွာ ပြောလေ့ရှိသဖြင့် လူကြိုက်များသည်။

“...အော်... ပတ္တလား ကို ပြောင်းပြန်တီးခတ်တာ နည်းလမ်းကောင်း ပဲ၊ ဒီနည်းနဲ့ အမှတ်ကောင်း ရဖူးတဲ့သူတွေ တကယ်ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်အဆင့်က မလုံလောက်ဘူးဆိုရင် ရိုးရိုးသားသား ရေးတာ ပိုကောင်းတယ်...”

“...ဒီကျောင်းသားက ဥပမာတွေ အများကြီးပေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းရှည်လွန်းတယ်”

ဆရာမက ကျောင်းသားများ နားမလည်သည်ကို တွေ့လိုက်ကာ - “ဝတ်လစ်စလစ်နဲ့ အဝတ်လျှော်ခုံမှာ ထိုင်တာ ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ ဆိုတာ မသိဘူးလား”

ကျောင်းသားများက အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဆရာမက အဖြေကို ရှင်းပြသည်- “ ကျင့်ကြံနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ”

ဟားဟား... ကျောင်းသားများ စတင်ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

တရုတ်စာ ဆရာမသည် စီနီယာ အထက်တန်း ကျောင်းသားများကို သင်ကြားသည့်အခါ မေးခွန်းများကို ခန့်မှန်းလေ့ရှိသည်၊ အထူးသဖြင့် စာစီစာကုံးပေါ့။

ကျန်းကျဲ့သည် ဆရာမက ကျောင်းသားများကို စာစီစာကုံး ၄ ပုဒ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရေး ခိုင်းသည်ကို မှတ်မိသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲပြီးနောက် ဆရာမက ကျောင်းသားများကို စိစစ်ပြီး လေ့ကျင့်ခဲ့သည့် စာစီစာကုံး ၄ ပုဒ်အနက် တစ်ပုဒ်ကို အနည်းငယ် ပြင်ပြီး သုံးနိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် မည်သည့်စာစီစာကုံး ဖြစ်သည်ကို မမှတ်မိတော့သော်လည်း ဤကိစ္စကို သူ မှတ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် ဤစာစီစာကုံး ၄ ပုဒ်ကို သေချာ ဂရုစိုက်ရမည်။

နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် ကျန်းကျဲ့သည် အိမ်မှ ထမင်းဘူး မယူလာဘဲ အပြင်ရှိ စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားလေ သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် သူသည် အတန်းသို့ ပြန်လာသည်နှင့် သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက “ကျန်းကျဲ့၊ မင်းရဲ့ အောင်လက်မှတ်တစ်ခု ရောက်လာပြီ၊ သွားမေးကြည့်လိုက်” ဟု ခေါ်ပြောလေ သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ” ကျန်းကျဲ့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဒါရိုက်တာလင် ၏ ရုံးခန်းသို့ လျှောက်သွားသည်။

ဒါရိုက်တာလင် သည် ရုံးခန်းတွင် မရှိပေ။ အခြားဆရာမတစ်ဦးက စာရင်းစစ်နေသည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏ အောင်လက်မှတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လက်မှတ်ပို့သည့် ဤကောလိပ်သည် သူ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုခဲ့သည့် ဒုတိယမြောက် အနုပညာစာမေးပွဲဖြစ်သည်။ စနစ်၏ အကဲဖြတ်မှုအရ အဆင့် ဂ ကျောင်းဖြစ်သည်။

သူသည် မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးမားမား မထားခဲ့ပေ။ ဤစာမေးပွဲကို ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဖြည့်ဆည်းရန်နှင့် အရန်အဖြစ်သာ ဖြေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပြဿနာမှာ လက်မှတ်ပေါ်ရှိ အဆင့်က အောင်မြင်မှု အဆင့်တွင် မပါဝင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အတန်းသို့ လျှောက်သွားစဉ် ဤစာမေးပွဲကို ပြန်စဉ်းစားကြည့် သည်။ သူ၏ ဖြေဆိုမှုက ပြဿနာမရှိခဲ့သင့်ပေ။

ဤအဆင့်ရရှိခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို သူ မသိပေ။

အနုပညာစာမေးပွဲကာလတွင် မတော်တဆ အချက်များစွာ ရှိနိုင်သည်ဟု ပြောရမည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်သည်၊ စာစစ်သည့်အခါ စာရွက်များစွာကို တစ်ချက်သာ ကြည့်နိုင်သဖြင့် မကြိုက်ပါက စာရွက်ကို ရွေးချယ်ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

ယနေ့ ကျောင်းသို့ ပို့လာသည့် အောင်လက်မှတ် အရေအတွက်က များသည်။ ကျောင်းသားအများအပြားသည် သူတို့ လိုချင်သည့် လက်မှတ်များကို ရရှိခဲ့ကြ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် အတန်းသို့ ပြန်လာသောအခါ ကျောင်းသားများစွာ တီးတိုးပြောနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဆင့် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အောင်လက်မှတ်တစ်စောင် ရရှိခြင်းက ကျောင်းသားများ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို လှုပ်ခါစေသည်။

သူသည် သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် ယောက်ျားလေးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုယောက်ျားလေးသည် အခြားအတန်းရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်။

သူသည် ကျန်းကျဲ့ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ “စိတ်မကောင်းပါဘူး။ မင်းနေရာကို ထိုင်လိုက်မိပြီ” ဟု အမြန် ပြောလေ သည်။

“ရပါတယ်၊ ထိုင်ပါ” ကျန်းကျဲ့သည် ဘေးရှိ ခုံအ လွတ်တွင် ဝင် ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုယောက်ျားလေးသည် မိန်းကလေးနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူ မထွက်သွားမီ ကျန်းကျဲ့ကို ထပ်မံတောင်းပန်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် သူ၏ ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လာသောအခါ အတန်းဖော် နီယွဲ့က “ခုနက နှစ်ယောက်က ချစ်သူဖြစ်သွားပြီ၊ နင် သတိထားမိလား” ဟု တိတ်တိတ်လေး ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က ခေါင်းညိတ်သည်။

နီယွဲ့က “တကယ်တော့ သူတို့က လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကတည်းက ချစ်သူတွေ ဖြစ် နေကြ တာ” ဟု ဆက်ပြောသည်။

အော်၊ ဒါက မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စပဲ။ ကျန်းကျဲ့က “ဒီနှစ်ယောက်က တကယ်ကို ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လွန်ခဲ့သည့်တစ်ကြိမ်က ထိုင်ခုံများ ပြောင်းခဲ့ခြင်းကို သတိရသည်။ ထိုအချိန်က မတော်တဆဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်လိုက်သောအခါ ဆရာမများက သိရှိနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့သည် အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး ညစာစားသည်။

ရှောင်ကား သည် သူ့ကို လာပြီး ချွဲနေ သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ညစာစားပြီး ရှောင်ကား ကို လမ်းလျှောက်ပေးပြီးမှသာ အိမ်ပြန်ပြီး စာလေ့လာသည်။

စာလေ့လာနေစဉ် သူသည် စနစ်ကို ဖွင့်ကာ သင်ယူမှုစုဆောင်းမှုကို ကြည့်ပြီး မစ်ရှင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မစ်ရှင်က ကျောင်းနှစ်ခု၏ အနုပညာစာမေးပွဲအောင်လက်မှတ် ရရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် ရယူနိုင်သည်။

ကျန်းကျဲ့သည် ဆက်စောင့်ရန် ရွေးချယ်ထားသည်။

သူသည် စုစုပေါင်း ကျောင်းခုနစ်ခု၏ အနုပညာစာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခဲ့သည်။ လက်မှတ် ၇ ခုလုံး ရရှိမည်လား မသိရသေး ပေ။