ပန်းချီပြခန်း၏ ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ပုံ
Vol. 5 Ch. 67
ကျန်းကျဲ့က ဆရာမ မြောင် ၏ ကားနှင့်လိုက်ပို့ပေးမည့် အကြံပြုချက်ကို ငြင်းလိုက် ပြီး ပန်းချီပစ္စည်းအိတ်ကို သယ် ကာ ဆရာမ မြောင်၏ အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။
မြို့ဟောင်း အလယ် တွင် ခေတ်အမျိုးမျိုး၏ အဆောက်အအုံများ၊စိမ်းလန်းနေသော သစ်ပင် လမ်းများနှင့် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ပတ်ဝန်းကျင်တို့ရှိပြီး လမ်းလျှောက်ရန် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။
ဆရာမ မြောင် နှင့် စကားပြောနေစဉ်တွင် သူက ပန်းချီဆွဲခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေသော်လည်း သူမ၏ ပြောစကားများကို ကြားသိရသည့်အခါ ဆရာမ မြောင်က ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ရှိသော အမျိုးသမီးဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားရသည်။
သို့သော်လည်း ထိုဇာတ်လမ်းများက သူသိချင်ရုံဖြင့် ဖော်ထုတ်နိုင်သည့် အရာများ မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဆရာမ မြောင် က အဘယ်ကြောင့် နင်အန်းချီကို ဤကိစ္စပြောပြရန် မလိုလားသလဲဆိုသည်ကိုလည်း သူ သိချင်နေမိသည်။
ခဏကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူက တက္ကစီတစ်စီးကို တားစီးကာ ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ယနေ့တွင် ပန်းချီဆွဲရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် နောက်နေ့မှသာ ဆွဲရတော့ မည်ပင် ။
ကျန်းကျဲ့က ရှောင်ကားကို ခေါ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူ မိဘများနှင့်အတူ ညစာစားနေစဉ်တွင် ဖုန်းမြည်လာရာ ဖုန်းပေါ်တွင် ဝမ်ကျန်း၏ နံပါတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝမ်ကျန်းနှင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် အဆက်အသွယ်မလုပ်ခဲ့ ပေ။
သူသည် ဖုန်းကို ဖြေရန် နှိပ်လိုက်သည်။
“ဟယ်လို မန်နေဂျာဝမ် ”
ဝမ်ကျန်းက “ကျန်းကျဲ့၊ နင် ညစာစားနေတာကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားလား။ နင့် အတွက် သတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်”ဟု ပြောလေသည်။
“ပြောပါ”
“နင် နိုင်ငံခြားက ပန်းချီပြခန်းအချို့ကို နင့်ရဲ့ လက်ရာတွေ ပို့ပေးခဲ့တယ်မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်” ကျန်းကျဲ့ နားလည်သွားသည်။ ဤအရာက မစ်ရှင် ပြီးဆုံးသည့် ဆုလာဒ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျန်းက “ပြခန်းနှစ်ခုက နင့်ရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို ဝယ်ချင်နေ ကြတယ်။ သူတို့က ပြည်တွင်းမှာ ရုံးခွဲမရှိတော့ ငါ့ကို ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ဆွေးနွေးဖို့ တောင်းဆိုထားတယ်။ အချိန်အကြာကြီး မဆွဲထားချင်တဲ့အတွက် ဒီနေ့ ငါ့ပြခန်းကို လာပြီး ဆွေးနွေးနိုင်မလား”ဟု ပြောလေသည်။
ကျန်းကျဲ့က နာရီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီနေ့လား။ ရပါတယ်”
“ကောင်းပြီ၊ငါ ကားတစ်စီးနဲ့ လာကြိုခိုင်းလိုက်မယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ကျွန်တော်တို့ တွေ့ကြတာပေါ့” ကျန်းကျဲ့က ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။
ကျန်းယီနှင့် ရှုလီတို့က အချို့သော အကြောင်းအရာများကိုသာ ကြားလိုက်ရကာ “ဘာဖြစ်တာလဲ၊ မင်း အပြင်ထပ် ထွက်ရဦးမှာလား။ ဘာကိစ္စလဲ”ဟု အမြန် မေးလေသည်။
ကျန်းကျဲ့က ဤကိစ္စကို မိဘများအား ပြောပြသင့်သည်ဟု ထင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သတင်းကောင်းဖြစ်သဖြင့် မိဘများကို ပျော်ရွှင်စေနိုင်သည်။
“ကျွန်တော် ပန်းချီကားအချို့ကို အင်တာနက်ပေါ် တင်ထားတယ်။ ပန်းချီပြခန်းနှစ်ခုက ဝယ်ချင်ကြလို့ ကြားခံလူက ကျွန်တော့်ကို ဈေးနှုန်းညှိနှိုင်းဖို့ လာတွေ့တာ။ ကျွန်တော် ကြားခံလူနဲ့ သွားတွေ့ပြီး ဆွေးနွေးမလို့ပါ”
“အိုး၊ ဒါက တကယ် ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ” ရှုလီက ပြောသည်။ “သားက ငယ်သေးတယ်၊ အတွေ့အကြုံမရှိဘူး။ သားအဖေနဲ့အတူ သွားလိုက်”
ကျန်းကျဲ့က “မလိုပါဘူး။ ဒီကြားခံလူနဲ့ ကျွန်တော် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လက်တွဲလုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်အဖေပါ လိုက်သွားရင် လူတွေ က ကျွန်တော့်ကို အသက်မပြည့်သေးဘူးလို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒါဆို သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးသွားမှာပေါ့”
“သား တစ်ယောက်တည်း ဈေးညှိနှိုင်းနိုင်ပါ့မလား။ ပန်းချီတစ်ချပ်ကို ဘယ်လောက်လောက် ရောင်းရမလဲ” ကျန်းယီက မေးလေ သည်။
“မသိသေးဘူး၊ ညှိနှိုင်းကြည့်ရမှာပေါ့။ မသင့်တော်ရင်တော့ ကျွန်တော် မရောင်းပါဘူး” ကျန်းကျဲ့သည် လျင်မြန်စွာ စားသောက်ပြီး အပြင် ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ကိစ္စရှိရင် ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ” ကျန်းယီနှင့် ရှုလီ တို့ကလည်း ထပြီး ရှောင်ကားကို ခေါ်ထားသည်။
ကျန်းကျဲ့ အိမ်မှ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှုလီက ကျန်းယီကို “ရှင့်ဖုန်း အားသွင်းထားရဲ့လား” ဟု ပြောလေသည်။
“သွင်းထားပါတယ်ကွာ”သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ကျန်းကျဲ့ လမ်းပေါ်တွင် ခဏစောင့်နေသည်ကို ကြည့်နေပြီး ကားတစ်စီးပေါ် တက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“တော်ပြီ၊ မကြည့်နဲ့တော့” ကျန်းယီက ရှုလီ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသောကြောင့် နှစ်သိမ့်ပေးကာ “သူက ပန်းချီကား ရောင်းဖူးပြီးသားမို့ သူ ယုံကြည်တာပေါ့ကွာ။ သူ့ကို ငါတို့လည်း တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မှာမှ မဟုတ်တာ”
ကျန်းကျဲ့ကို လာကြိုသောသူသည် ဝမ်ကျန်း၏ လက်ထောက်ဖြစ်သည်။
ဤလက်ထောက်က ကျန်းကျဲ့နှင့် သိကျွမ်းပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမက ကားမောင်းနေစဉ်တွင် အနုပညာလောကမှ သတင်းအချို့ကို ပြောပြရာ ကျန်းကျဲ့က သတင်း များစွာကို သိလိုက်ရသည်။
ကားက အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခု၏ ကားပါကင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ဝမ်ကျန်းက ထိုနေရာတွင် စောင့်နေ သည်။
“ဒါက နင် ငါတို့ရဲ့ ပန်းချီပြခန်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာပဲ၊ အနာဂတ်မှာလည်း မကြာခဏ လာခဲ့ပါ” ဝမ်ကျန်းက ကျန်းကျဲ့ကို ခေါ်ပြီး တတိယထပ်တွင်ရှိသော ပြခန်းသို့ ခေါ်သွားသည်။
ပြခန်းတွင် ခန်းမကြီးတစ်ခန်းပါရှိပြီး အရွယ်အစားကလည်း မသေးပေ။
ကျန်းကျဲ့က လမ်းလျှောက်ရင်း ကြည့်လိုက်သည်။ “မန်နေဂျာဝမ်၊ မင်းရဲ့ ပြခန်းက တကယ် ခမ်းနားလိုက်တာ”
“နင့်ရဲ့ ပန်းချီကားတွေ ဘယ်တော့ လာပြမလဲ”
ကျန်းကျဲ့က “ထုတ်ပြလိုက်ရင် အရှက်ကွဲမှာ စိုးလို့ပါ”ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန်းက ပြုံးကာ “နင် အဲလောက် မနှိမ့်ချစမ်း ပါနဲ့”
သူမက ကျန်းကျဲ့ကို သူမ၏ ရုံးခန်းသို့ ခေါ်သွားပြီး လက်ထောက်ကို လက်ဖက်ရည်လာပို့ရန် ပြောသည်။ ထို့နောက် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဒီတစ်ကြိမ် နင့်ရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို ဝယ်ချင်တဲ့ ပြခန်းနှစ်ခု ရှိတယ်” သူမက စာရွက်စာတမ်းနှစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။
“ပြခန်းနှစ်ခုက ပေးတဲ့ ဈေးနှုန်းတွေက မတူဘူး။ တစ်ခုကတော့ ဈေးနည်းနည်းပိုများတယ်၊ လက်ရာတွေကိုပဲ ဝယ်ချင်တာ။ နောက်တစ်ခုကတော့ ဈေးနည်းနည်း လျှော့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ လက်ရာတွေကို သူတို့ ကိုယ်စားလှယ်လုပ်ပေးနိုင်ပြီး ပန်းချီဈေးနှုန်းကို နှစ်တိုင်း ၁၂ ရာခိုင်နှုန်း တိုးပေးမယ်လို့ အာမခံထားတယ်”
ကျန်းကျဲ့က စာရွက်နှစ်ခုလုံးကို လှမ်းကြည့်သည်။ “အသေးစိတ်ဈေးနှုန်းကို ကျွန်တော် အရင်ကြည့်လိုက်အုန်းမယ်”
ဝမ်ကျန်းက စာရွက်တစ်ရွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ဒီပြခန်းက ပန်းချီကားလေးချပ်အတွက် ဈေးနှုန်းတွေက အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁.၃ သောင်း၊ ၈ ထောင်၊ ၄ ထောင်နဲ့ ၇ ထောင် အသီးသီးပဲ ။ စုစုပေါင်း အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၃.၂ သောင်းပေါ့”
ကျန်းကျဲ့က ပန်းချီကားဈေးနှုန်းများကို အသေးစိတ် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သည်။ စနစ်မှ အကောင်းဆုံးလက်ရာ အဖြစ် အကဲဖြတ်ထားသည့် ပန်းချီကားသည် အရွယ်အစား အသေးဆုံးဖြစ်သော်လည်း ဈေးနှုန်း အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။
အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၃.၁ သောင်းသည် လက်ရှိငွေလဲနှုန်းအရ ယွမ် ၂၅ သိန်းခန့်ဖြစ်သည်။
၎င်းက စနစ်၏ ဆုလာဒ်ထက် ပိုများနေပုံရသည်။ သို့သော်လည်း အခြားကုန်ကျစရိတ်များကို နုတ်လိုက်ပြီးနောက် ယွမ် ၂ သိန်းခန့်သာ ကျန်ရှိနိုင်သည်။
ဝမ်ကျန်းက အခြားပြခန်းမှ ပေးသည့် ဈေးနှုန်းကို ထပ်မံ မိတ်ဆက်ပေးသည်။
ထိုပြခန်း၏ ဈေးနှုန်းသည် နည်းသော်လည်း စုစုပေါင်း အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၂.၁ သောင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အားသာချက်မှာ ပန်းချီပြခန်းနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းကျဲ့က “ဒါတွေပဲလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့ ဘာမေးချင်သည်ကို ဝမ်ကျန်း နားလည်သည်။
“ဒီပြခန်းနှစ်ခုက ပေးတဲ့ ဈေးက အရမ်းကို မြင့်နေပြီ။ ဘွဲ့ရပန်းချီကျောင်းသားတွေ မပြောနဲ့၊ ကျွမ်းကျင် ပန်းချီဆရာတချို့တောင် ဒီဈေးနှုန်းကို ရောင်းလို့မရနိုင်ဘူး။ ငါ့ မှာ အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရှိတယ်၊ နားထောင်ချင်လား”
ကျန်းကျဲက ခေါင်းညိတ်သည်။
ဝမ်ကျန်းက “ဒီပြခန်းနှစ်ခုလုံးနဲ့ ငါ လက်တွဲလုပ်ဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်ဘက်ကိုမှ ဘက်မလိုက်သင့်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သူငယ်ချင်းဖြစ်နေတဲ့အတွက် နင့်ကို ငါတို့ပြခန်းနဲ့ စာချုပ်ချုပ်စေချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်ဘက် ကနေ စဉ်းစားရင် ဒီအမေရိကန်ပြခန်းနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ သူတို့က နာမည်ကြီးပြခန်းဖြစ်ပြီးတော့ လုပ်ဆောင်ရမယ့် နည်းလမ်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ လည်း ရှိတယ်”
ကျန်းကျဲ့က ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ပြီးသားဖြစ်သည်။ “မန်နေဂျာဝမ်၊ အကြံပြုချက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဈေးပိုပေးတဲ့ ပြခန်းကို ရွေးပါ့မယ်”
ဈေးနည်းနည်းသာ ပေးသည့် ပြခန်းနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးနောက် သူ့၏ အကျိုးအမြတ်ကို အာမခံနိုင်ပါ့မလား။
ဝမ်ကျန်း နားမလည် ပေ။
ကျန်းကျဲ့သည် နောက်ထပ်အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးလိုက်ကာ “ကျွန်တော် စာချုပ်မချုပ်ချင်သေးဘူး။ စာချုပ်ချုပ်ပြီးရင်တော့ ကန့်သတ်ချက်တချို့ ရှိလာမှာ သေချာတယ်။ ကျွန်တော် ဘွဲ့ရပြီးမှပဲ ဒီကိစ္စကို စဉ်းစားချင်တယ်”
ကျန်းကျဲ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေသည်ကို ဝမ်ကျန်း တွေ့ရသောအခါ ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူမက ကျန်းကျဲ့ကို ငွေပေးချေမှု နည်းလမ်းကို ပြောပြသည်။
ကျန်းကျဲ့သည် ရှေ့နေချင်းကို ချက်ချင်းအကူအညီတောင်းလိုက်သည်။
ရှေ့နေချင်းကို စောင့်နေစဉ်တွင် သူသည် ဝမ်ကျန်းကို “မန်နေဂျာဝမ်၊ ကျွန်တော့်ပန်းချီကားအတွက် ဈေးသတ်မှတ်ချင်လို့ပါ။ အကြံဉာဏ်ပေးနိုင်မလား”ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန်းက “ကျွန်မတို့ ပြခန်းက စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ ပန်းချီဆရာဆိုရင်တော့ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေအရ ဈေးသတ်မှတ်ပါတယ်။ အများအားဖြင့် စင်တီမီတာကို အခြေခံပြီး ဈေးနှုန်းတွက်ချက်လေ့ရှိတယ်၊ ဆိုလိုတာကတော့ အလျားနဲ့ အနံကို ပေါင်းပြီး ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုနဲ့ မြှောက်တာပေါ့။ ဥပမာ- ၄၀ စင်တီမီတာနဲ့ ၅၀ စင်တီမီတာ ပန်းချီကားဆိုရင် ၁၀ နဲ့ ၁၀၀ ကြားမှာရှိတဲ့ ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုနဲ့ မြှောက်ပြီး ဈေးနှုန်းတွက်ပါတယ်။
အကယ်၍ ဘွဲ့မရသေးတဲ့ ပန်းချီကျောင်းက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ (၄၀ + ၅၀) x ၁၀ နှုန်းနဲ့ ယွမ် ၉၀၀ ကို ဈေးသတ်မှတ်ဖို့ အကြံပေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အများအားဖြင့်တော့ ယွမ် ၅၀၀ နဲ့တောင် ရောင်းလို့မရနိုင်ဘူး” ဟု ပြောလေသည်။
ကျန်းကျဲ့က ပြုံး သည်။
ဝမ်ကျန်းက “အကယ်၍ ဘွဲ့ရပြီးသား ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ (၄၀+၅၀) x ၂၀ သို့မဟုတ် ၃၀ နဲ့ ပုံမှန်တွက်ပါတယ်။
ပန်းချီဆရာက ဘွဲ့ရပြီးသားဖြစ်ပြီး ပြပွဲတွေ ပါဝင်ဖူးတယ်၊ ရောင်းချဖူးတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် လတ်တလော စီးပွားရေးလှုပ်ရှားမှုတွေ၊ မီဒီယာ သတင်းတွေမှာ ဖော်ပြခံရဖူးတယ်ဆိုရင်တော့ ကိန်းဂဏန်းက ပိုများလာတယ်။
ဒါကတော့ ပြည်တွင်းပန်းချီပြခန်းတွေက အသုံးပြုနေကျ နည်းလမ်းပါပဲ။
နိုင်ငံခြားက ဘွဲ့မရသေးတဲ့ ကျောင်းသားဆိုရင်တော့ နေရာဒေသရဲ့ ပျမ်းမျှနာရီအလိုက် တွက်ချက်ပြီး ဈေးသတ်မှတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြည်တွင်းမှာတော့ ဒီနည်းလမ်းကို အသုံးမပြုပါဘူး။
နင့်အတွက်တော့ ဒီနည်းလမ်းနှစ်ခုလုံးက မသင့်တော်ပါဘူး။
နင့်ရဲ့ ပန်းချီကားဈေးနှုန်းက ဒေါ်လာ ၁ သောင်းကျော်နေပြီ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ပန်းချီပြခန်းက ရွေးချယ်တဲ့ အကောင်းဆုံးလက်ရာတွေပဲဖြစ်ပြီး ကိုးကားဖို့အတွက်ပဲ သင့်တော်ပါတယ်။
ပန်းချီဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာတွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးလက်ရာတွေက အနည်းအကျဉ်းပဲ ရှိတယ်။
ငါ နင့်အတွက် ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ပေးရမယ်ဆိုရင်တော့ အလျားနဲ့ အနံကို ပေါင်းပြီး ၈၀ နဲ့ မြှောက်တာပေါ့။ ဥပမာ- (၄၀+၅၀) x ၈၀ က ယွမ် ၇၀၀၀ ဒါမှမဟုတ် ယွမ် ၇၂၀၀ ကို ဈေးသတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ဆက်ပြောလေသည်။
ကျန်းကျဲ့က ခေါင်းညိတ်သည်။
ဝမ်ကျန်း၏ အကြံပြုချက်သည် လက်တွေ့အခြေအနေနှင့် ကိုက်ညီသည်။
သူ ဆရာမ မြောင် ကို ပြောခဲ့သည့် ဈေးနှုန်းသည်လည်း သိပ်မများလှပေ။