တာဝန် ပြီးမြောက် ခြင်း၊ ဆရာမ မြောင် ၏ လမ်းညွှန်မှု

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့က ရှောင်ကားကို ခေါ်ကာ ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူက သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖျော်လိုက်ပြီး စနစ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပိုင်ရှင် သည် တာဝန် ၏ ဆုလာဒ် နှင့် ကျွမ်းကျင်မှု များကို ရယူပြီးပါပြီ။ တာဝန် ပြီးမြောက် ပါပြီ ဟူသည့် အချက်ပေးစာသားကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ တွက်ချက်ကြည့်သည့်အခါ တာဝန်ဆုလာဒ် မှရရှိသည့် ပိုက်ဆံ သည် အခြားကုန်ကျစရိတ်များကို နုတ်လိုက်ပါက ယွမ် ၂ သိန်းအောက်ပင် ရောက်သွားပြီး ချန်းယန်ကို ပေးရမည့်ငွေကိုပါ နုတ်လိုက်လျှင် ပို၍ပင် လျော့နည်းသွားသည်။

စနစ်က တာဝန် ၏ ရှင်းလင်းချက်တွင် အကြောင်းပြချက်ကို ရှင်းပြပေးထားသည်။

ကျန်းကျဲ့ ရောင်းချခဲ့သည့် ပန်းချီကားများထဲတွင် တစ်ချပ်သာ အကောင်းဆုံးလက်ရာဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်ချပ်မှာ ကောင်းမွန်သောလက်ရာများသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးရရှိသော ငွေပမာဏက စနစ်၏ ဆုလာဒ် ပမာဏနှင့် အနည်းငယ်ကွာခြားနေ သည်။

ကျန်းကျဲ့က ဤတစ်ကြိမ် ပန်းချီရောင်းချခြင်းမှတစ်ဆင့် သူ၏ ပန်းချီကားများ ဈေးနှုန်းကို ခန့်မှန်းမိ သွားသည်။

သူက အလွန်အကျွံ ရောင်းချ မှုကြောင့် ပန်းချီဈေးနှုန်းအပေါ် သက်ရောက်မှု မဖြစ်စေရန်အတွက် စနစ်က သာမန်လက်ရာဟု အကဲဖြတ်ထားသည့် ပန်းချီကားအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကောင်းမွန်သောလက်ရာ ဟု သတ်မှတ်ထားသည့် ပန်းချီကားများကိုမူ အရွယ်အစားအလျားနှင့် အနံကို ပေါင်းပြီး ၉၀ ဖြင့် မြှောက်၍ တွက်ချက်ရောင်းချရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

အကောင်းဆုံးလက်ရာ ဟု သတ်မှတ်ထားသည့် ပန်းချီကားများကိုမူ အခြေအနေအရ ဆုံးဖြတ်မည်ပင်။

ကျန်းကျဲ့က စနစ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး စာပြန်ကျက်သည်။

ဆရာမ မြောင် ၏ ကိစ္စကို လုပ်ရန် ရှိသေးသောကြောင့် နှိုးစက်ကို အချိန်တစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်သည်။

နေ့လယ် ၁ နာရီခွဲတွင် နှိုးစက် မြည်လာသည်။

သူက စာကျက်ခြင်းကို ရပ်ပြီး ဆရာမ မြောင် ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ဆက်လိုက်သည်။

ဖုန်းကို ဖြေသူသည် ဆရာမ မြောင် ၏ သူနာပြုဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့က ဆရာမ မြောင် လိုချင်သော ပန်းချီကားကို ဆွဲပြီးပြီ ဖြစ် ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

သူနာပြုက ဆရာမ မြောင် အိပ် နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြောပြီး ကျန်းကျဲ့ကို ဖုန်းဆက်သည်အထိ စောင့်ရန် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး စာဆက်ကျက်သည်။

နေ့လယ် ၂ နာရီခွဲတွင် ဆရာမ မြောင် ၏ သူနာပြုက ကျန်းကျဲ့ကို ဆရာမ မြောင် ၏ အိမ်သို့ လာရန် ဖုန်းဆက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က ပန်းချီကားကို ယူ၍ ဆရာမ မြောင် ၏အိမ်သို့ သွားသည်။

သူနာပြုသည် သူ့ကို ဆရာမ မြောင် ၏ အိပ်ခန်းသို့ ခေါ်လာသည်။

ကျန်းကျဲ့က ဆရာမ မြောင် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမရှေ့တွင် ကော်ဖီစားပွဲငယ်တစ်ခုနှင့် စားပွဲပေါ်တွင် ရေခွက်တစ်ခွက် ရှိသည်။ ဆေး ပစ္စည်းများကို နေရာရွှေ့ထားလိုက်သောကြောင့် အိပ်ခန်းသည် ပိုမို သန့်ရှင်းနေသည်။

“ဆရာမ မြောင် ၊ မင်္ဂလာပါ” ကျန်းကျဲ့က အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

ဆရာမ မြောင် က ကျန်းကျဲ့ကို မြင်လိုက်သောအခါ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး “ကျန်းကျဲ့ လာထိုင်လေ” ဟု ပြောသည်။

သူမက သူနာပြုကို လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များ ပြင်ပေးခိုင်းပြီး ကျန်းကျဲ့ကို “အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ် စာကျက်ရတာ ပင်ပန်းနေလား” ဟု မေးသည်။

ကျန်းကျဲ့က “နည်းနည်း ပင်ပန်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ညတာ အနားယူလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားပါတယ် ”ဟု ပြောလေသည်။

ဆရာမ မြောင် က “အသက် ၁၈၊ ၁၉ နှစ်အရွယ်ဆိုတာက သုံးလို့မကုန်တဲ့ အင်အားတွေရှိတာပေါ့။ ငါ မင်းအသက်အရွယ်တုန်းက အိမ်မှာ စိုက်ပျိုးရေးအလုပ်တွေ လုပ်ခဲ့ရတယ်။ အပင်ပန်းဆုံးအလုပ်က ပြောင်းဖူးခုတ်တာနဲ့ ပြောင်းဖူးရိုးတွေ သယ်တာပဲ။ ပင်ပန်းတယ်၊ ပူပြင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ဒဏ် ရာတွေလည်း ရနိုင်တယ်။ ပထမနေ့က ဘယ်လောက်ပဲ ပင်ပန်းပင်ပန်း နောက်တစ်နေ့လည်း အလုပ်ဆက်လုပ်ရတယ်။”

“မင်းတို့ရဲ့ အားအင်တွေ မြင်ရတာ တကယ်ပဲ အားကျတယ်။”

“ပြောရရင် မင်းက အလုပ်များနေတဲ့ကြားက ပန်းချီဆွဲပေးတာဆိုတော့ အလုပ်ရှုပ်သွားအောင် လုပ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ”

ကျန်းကျဲ့က “အလုပ်ရှုပ်တယ်လို့ မထင်ပါဘူး။ ပန်းချီဆွဲတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်းစာပါ”ဟု ပြောလေသည်။

သူနာပြုက ကျန်းကျဲ့အတွက် လက်ဖက်ရည်ကိုယူလာပြီး ဗန်းပေါ်တွင် မုန့်တစ်ပွဲလည်း ပါလာသည်။

ကျန်းကျဲ့က ပန်းချီပြွန် ထဲမှ ပန်းချီကားကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဆရာမ မြောင် က သူနာပြုကို ကူပြီး ပန်းချီကားကို ဖွင့်ခိုင်းသည်။

ကျန်းကျဲ့ ဆွဲထားသည့် ရေဆေးပန်းချီကားသည် သာမန်အရွယ်အစားထက် အနည်းငယ်ပိုကြီးသည်။

နှစ်ယောက်သား ပန်းချီကားကို ဆရာမ မြောင် ကို ပြလိုက်သည်။

ဆရာမ မြောင် က ပန်းချီကားထဲမှ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည် တရုတ်ရိုးရာအင်္ကျီနှင့် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရေဆေးဖြင့် ဆွဲထားသော်လည်း လူများက သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လွန်ခဲ့သောဆယ်စုနှစ်များက ဘဝပုံစံကို ဖော်ညွှန်းနေသည်။

“အနားကို ယူလာပေးပါ”

ကျန်းကျဲ့နှင့် သူနာပြုတို့က ပန်းချီကားကို ဆရာမ အနားသို့ ယူလာကြသည်။

ဆရာမ မြောင် က အမျိုးသားနှင့် သူမ၏ မျက်နှာများကို စိုက်ကြည့်ပြီး လက်နှင့် ထိရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသာအယာ ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ပြီးမှ ကျန်းကျဲ့တို့နှစ်ဦးကို ပန်းချီကားကို ချရန် ပြောလိုက်သည်။

သူမက ကျန်းကျဲ့ကို “ဒီပန်းချီကားက တကယ် ကောင်းတယ်၊ မင်းရဲ့ ဒီရေဆေးပန်းချီကားက အရင်က ပုံကြမ်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အားသာချက်တွေ ရှိတယ်။ ဒီပန်းချီကားနှစ်ချပ်လုံး ငါ့ဆီမှာ ထားခဲ့ပေးလို့ ရမလား”ဟု ပြောလေသည်။

ကျန်းကျဲ့က “ရပါတယ်၊ ဒီပန်းချီကားက ဆရာမ အတွက်ပဲ ရေးဆွဲထားတာပါ။ ဆရာမ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့ ”ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ငါက မင်းကို တကယ်ပဲ ဒုက္ခပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်” ဆရာမ မြောင် က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က “ဒီလိုမျိုး မပြောပါနဲ့။ ကျွန်တော် ဒီပန်းချီကားကို ဆွဲပြီးသွားတော့ နောက်တစ်ကြိမ် ဒီလိုကိစ္စမျိုး ကြုံလာရင် ဘယ်လိုဆွဲရမလဲဆိုတာ သိသွားတာပေါ့”ဟု ပြောလေသည်။

ဆရာမ မြောင် က သူနာပြုကို ပန်းချီကားသိမ်းခိုင်းပြီး ကျန်းကျဲ့ကို “ရေသောက်ပြီး ၊ ဒီမုန့်ကို မြည်းကြည့်ပါဦး။ ဒါက ဆိတ်ဆီနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ မုန့်၊ အရင်က ဘုရားကျောင်းက ဘုရားတွေကို ပူဇော်ဖို့ လုပ်တဲ့ မုန့်ပေါ့”ဟု ပြောလေသည်။

“ဟုတ်လား၊ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သေချာမြည်းကြည့်ရမယ်” ကျန်းကျဲ့က ပြောလိုက်သည်။

“အားနဲ့မကိုင်နဲ့၊ ဒီမုန့်က အမှုန့်ဖြစ်သွားနိုင်တယ်” ဆရာမ မြောင် က သတိပေးသည်။

ကျန်းကျဲ.က ပန်းပုံစံမုန့်တစ်လုံးကို ယူပြီး ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်သောအခါ မုန့်သည် ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားသည်။

သူက မုန့်ကို သေသေချာချာ မြည်းကြည့်လိုက်ရာ မတူညီသည့် ပါဝင်ပစ္စည်းများ၏ အနံ့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မထိခိုက်ဘဲ ရောနှောနေသည်။

သူက မုန့်ကို မြိုချပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ “ဆရာမ မြောင် ၊ ဆရာမတို့အိမ်က မုန့်က တကယ်ပဲ အရသာရှိတာပဲ။ ကျွန်တော်လည်း ပင်းဟိုင် မြို့ကပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမုန့်မျိုးရှိတာ မသိခဲ့ဘူး”

ဆရာမ မြောင် က “ငါတို့ ပင်းဟိုင် မြို့မှာ အရင်က ဆိုင်ဟောင်းအချို့ရှိခဲ့ပြီး အဲ့ဒီထဲက ဆရာအချို့လုပ်တဲ့ မုန့်တွေက အရမ်းကောင်းတယ်။

အခုတော့ ဆိုင်ဟောင်းတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျန်နေတယ့် ဆရာတစ်ယောက်ပဲ အိမ်မှာ မုန့်လုပ်ပေးတယ်။

ငါက သူ့ရဲ့ ဖောက်သည်ဟောင်းဆိုတော့ စားချင်ရင် သွားဝယ်လို့ရတယ်”ဟု ပြောလေသည်။

ကျန်းကျဲ့က “ဒီဆရာကို ဘယ်လိုရှာလို့ ရမလဲ။ ကျွန်တော် အိမ်က အဖေ၊ အမေတို့ကို ပြန်ဝယ်ကျွေးချင်လို့ပါ”ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆရာမ မြောင် က “သူ မုန့်လုပ်တဲ့အချိန်က အချိန်မမှန်ဘူး။ မင်း ကြိုက်ရင် ငါ့ဆီကပဲ ယူသွားလိုက်”ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမ မြောင် ”

ဆရာမ မြောင် က ကျန်းကျဲ့ကို ကြည့်ရင်း “မင်းက တကယ် တော် တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က “ဆရာမ ဒီလို ချီးကျူးလိုက်တော့ ကျွန်တော်တောင် ရှက်တာပေါ့ ”

ဆရာမ မြောင် ၏ စကားသည် လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားကာ “ကျန်းကျဲ့၊ မင်း အနာဂတ်မှာ ကျွမ်းကျင် ပန်းချီဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာချင်တာလား”

ကျန်းကျဲ့က “ကျွန်တော် အနာဂတ်အကြောင်း မစဉ်းစားရသေးပါဘူး။ ကျွမ်းကျင် ပန်းချီဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်”

ဆရာမ မြောင် က “ဒီလမ်းက သွားရတာ မလွယ်ဘူး။

တချို့က ပန်းချီဆွဲတာက အရည်အချင်း လိုတယ်လို့ ပြောတယ်။ တချို့ကတော့ ပန်းချီပညာက ပန်းချီအပြင်မှာ ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ တကယ်တော့ နှစ်ခုလုံး မှန်ပါတယ်။

တချို့က မြန်မြန်သင်ယူနိုင်ပြီး တချို့က ဖြည်းဖြည်းသင်ယူနိုင်တယ်။ အရည်အချင်းက တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်း မဟုတ်ဘူး။

မင်း ပန်းချီကားတွေကို ငါ ကြည့်ဖူးတယ်။ ဒီအသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလိုဆွဲနိုင်တာက အံ့မခန်းပဲ။ ပန်းချီဆရာလမ်းကြောင်းကို သွားဖို့အတွက် မင်းအတွက် နည်းစနစ် ပြဿနာ မရှိဘူး။ ကျန်တာကတော့ လမ်းကြောင်းပဲ”

ကျန်းကျဲ့က ဆရာမ မြောင် ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ အပြုံးကို ရပ်လိုက်ပြီး “လမ်းကြောင်းဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပ်နားမလည်ပါဘူး။ လမ်းညွှန်ပေးပါဦး”ဟု လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်သည်။

ဆရာမ မြောင် က “လမ်းညွှန်မှုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အလုပ်ကြောင့် ငါက ပန်းချီဆရာတွေ အများကြီးနဲ့ ထိတွေ့ဖူးတယ်။ ငါတို့နိုင်ငံက နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်ကြီးတွေလည်း ပါဝင်ပါတယ်။

ငါ ပုံပြင်နှစ်ပုဒ် ပြောပြမယ်။

ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က တရုတ်ရိုးရာပန်းချီကို အဓိက ဖန်တီးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ပန်းချီပြပွဲတစ်ခုကို သွားတုန်းက သူက စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့တယ်။ ဒီလို ခန်းမကြီးထဲမှာ ဆီဆေးပန်းချီနဲ့ ရေဆေးပန်းချီတွေပဲ အများစုဖြစ်နေတယ်။ ဒါ ဘယ်နိုင်ငံရဲ့ ပန်းချီပြပွဲလဲ ပေါ့ ”

ဆရာမ မြောင် က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ့သူငယ်ချင်းက စကားကို တိုက်ရိုက်ပြောတတ်တယ်။ သူ့စကားက တစ်ပိုင်းမှန်ပြီး တစ်ပိုင်းမှားတယ်။”

“ငါ အနောက်တိုင်းပန်းချီကို အထင်မသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနောက်တိုင်းပန်းချီကို သင်ယူတဲ့အခါ ပုံတူကူးခြင်းမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး။ မဟုတ်ရင် သူများရဲ့ဘောင်ထဲမှာပဲ လှည့်ပတ်နေပြီး ရှေ့ကို တိုးတက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ကျန်းကျဲ့ မင်းက စကားနည်းတယ်။ ဒါက ကောင်းတဲ့ အကျင့်တစ်ခုပဲ။ ငါ့သူငယ်ချင်းကတော့ လူအများကြီးကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေဖူးပြီး အများကြီးလည်း ခံစားဖူးတယ်။”

“ငါ့မှာ နောက်ထပ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်။ သူက အရင်က အခြားအလုပ်တစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်။ ပန်းချီဆရာတွေနဲ့ အချိန်အကြာကြီး ထိတွေ့ပြီးတော့ ပန်းချီဆရာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တယ်။

စိတ်မကောင်းစရာက သူ အသက်ရှင်နေတုန်းကတော့ နာမည်ကြီးခဲ့ပေမဲ့ သူ ကွယ်လွန်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်ကြာတော့ သူ့ရဲ့ အမှတ်တရပြခန်းက နာမည်ပြောင်းသွားတယ်။

ဒီကိစ္စကနေ သူ့ရဲ့ အခြေခံမခိုင်မာတာကို ပြသနေတာပဲ။

ပန်းချီဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ အခြေခံက ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ယဉ်ကျေးမှုပါပဲ။

ငါတို့ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ အနုပညာတွေထဲမှာ အကြီးဆုံးကတော့ တရုတ်ရိုးရာပန်းချီ ပဲ။

မင်း အခွင့်အရေးရရင် ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ ရိုးရာပန်းချီကို သင်ယူသင့်တယ်၊ အကုန်မတတ်ရင်တောင် အနည်းငယ်တော့ သင်ယူပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပေါင်းစည်းထားသင့်တယ်”

ကျန်းကျဲ့က ဆရာမ မြောင် ၏ လမ်းညွှန်မှုများကို အလေးအနက် နားထောင်သည်။

သူက အရင်ဘဝကလည်း အလားတူအကြောင်းအရာများကို ကြားဖူးခဲ့သည်။ ဆရာမ မြောင် က သူ၏ သူငယ်ချင်းနှစ်ဦး၏ အတွေ့အကြုံများကို ကိုးကားပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ သိထားသော အတွေ့အကြုံများဖြင့် သူ့ကို လမ်းညွှန်ပေးနေကြောင်း သူသိသည်။ ဤစိတ်ထားနှင့် နားလည်မှုသည် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ပေ။