မမျှော်လင့်ထားသော ကံစမ်းမဲ၊ အဖိုးတန် လက်ဆောင်

ဆရာမ မြောင်က သူမ၏ အတွေ့အကြုံများကို ကျန်းကျဲ့အား ပြောပြသည်။

သူမက အဖြစ်အပျက်များကို အသေးစိတ် ပြောပြခြင်းမရှိသလို ပါဝင် သူများ၏ နာမည်ကိုလည်း ဖော်ပြခြင်းမရှိပေ။ သို့သော်လည်း သူမက ပန်းချီဆရာများနှင့် မကြာခဏ ထိတွေ့ရသောကြောင့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို အကျွမ်းတဝင် ပြောပြသည်။

ဤအကြောင်းအရာများကို ပြောပြခြင်းက ကျန်းကျဲ့ကို လမ်းမှားမလိုက်ရန်နှင့် အမှားအယွင်းများကို ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်သည်။

ဤစကားပြောဆိုမှုတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အမြင်များစွာကို ဖော်ပြနေသည်။

ကျန်းကျဲ့က ယခင်ဘဝက ဤအရာများ၏ အချို့ ကို နားလည်ခဲ့သည်။ အချို့ကိုမူ သူ၏ အခြေအနေကြောင့် ထိတွေ့ခွင့်မရခဲ့သဖြင့် နားမလည်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဆရာမ မြောင် ၏ ဤအတွေ့အကြုံများက အဖိုးတန်သည်။

သူက စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေရင်း ဆရာမ မြောင် ပင်ပန်းနေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဆရာမ မြောင် က သူ့ကို တားလိုက်ကာ “ကျန်းကျဲ့၊ ခဏလေး နေ ပါဦး”

သူမက ကုတင်ဘေးရှိ ခေါင်းလောင်းကို နှိပ်လိုက်သည်။

သူနာပြုက အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

“ကျန်းကျဲ့အတွက် ပြင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ယူလာခဲ့ပါ” ဟု ဆရာမ မြောင် က ညွှန်ကြားသည်။

သူနာပြုက ရှေးဟောင်းခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးကို ယူလာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ဖွင့်လိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က သေတ္တာအတွင်း၌ သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အကန့် ငယ်လေးများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့တွင် တရုတ်ရိုးရာ စာရေးကိရိယာများဖြစ်သည့် ဘောပင် ၊ မှင်၊ စက္ကူနှင့် မှင်ကျောက်များကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများကို အကန့်လိုက် ခွဲထည့်ထားသည်။

ဆရာမ မြောင်က သေတ္တာကို ညွှန်ပြပြီး “ကျန်းကျဲ့၊ ဒါက ငါ မင်းကို လက်ဆောင်ပေးချင်တဲ့ စာရေးကိရိယာအချို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က သေချာမကြည့်ရသေးသော်လည်း ဤရှေးဟောင်းစာရေးကိရိယာများသည် သာမန်ပစ္စည်းများ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။ “ဆရာမ မြောင် ၊ ကျွန်တော်တို့က ငွေမယူဖို့ သဘောတူထားပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။ ဆရာမက လက်ဆောင်ပေးတာကို ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ပါဘူး”

ဆရာမ မြောင် က ရှင်းပြသည်။ “ဒါတွေက တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အရင်က သုံးခဲ့တဲ့ စာရေးကိရိယာတွေပါ။

ငါလည်း လက်ရေးလှ ရေးတာ၊ ပန်းချီအနည်းငယ် ဆွဲတတ်တယ်။ အရင်က အပျော်အနေနဲလ သုံးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဦးနှောက်သွေးကြောရောဂါ ဖြစ်ခဲ့ပြီး မကြာခဏ ခေါင်းမူးတတ်တယ်။ မကြာသေးခင်က နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ငါ ဖျားတော့ ခေါင်းက ပိုမူးလာကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီးပဲ လဲလျောင်းနေရတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဒီစားပွဲပေါ်မှာ စာလေး ဘာလေး ရေးကြည့်ချင်တယ်။ ခဲတံကို ကိုင်လိုက်တာနဲ့ ပြန်မူးလာတယ်။

အနာဂတ်မှာ ဒီပစ္စည်းတွေကို ထပ်ပြီး သုံးဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ အိမ်မှာ အမှိုက်တွေ ဖြစ်နေမယ့်အစား အသုံးဝင်တဲ့သူကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းတာပေါ့ ။

ဒီနေ့ မင်းကို ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက မင်းအတွက် အသုံးဝင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။

ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ဆုံ ခဲ့ရတဲ့ အနုပညာရှင်ကြီးတွေက ငါ့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့ဖူးတယ်။ ငါက သူတို့ဆီက သင်ယူတာပေါ့။

ဒီပစ္စည်းတွေက သိပ်တန်ဖိုးမရှိပေမဲ့ အသုံးဝင်ပါသေး တယ်။ ဒီကိရိယာတွေကို ကျွမ်းကျင်တာက ငါတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို နားလည်ခြင်းလည်း ဖြစ်တယ်”

သူမက သေတ္တာ၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

သူနာပြုက သေတ္တာထဲမှ စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ကူ ကာ ယူပေးသည်။

ဆရာမ မြောင်က ထိုစာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး ကျန်းကျဲ့ကို ပြသည်။

“ဒါက ငါ ဆွဲခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားငယ်လေးတွေပါ။ ငါက ပန်းတွေ၊ မြက်တွေကလွဲပြီး တခြား ဘာမှ မဆွဲတတ်ဘူး”

ဤစာအုပ်က ပန်းချီကားငယ်လေးများစွာနှင့် ပုံကြမ်းများကို ပြန်လည်စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပန်းချီဆွဲထားသည့် အရာများသည် ပန်းများနှင့် သစ်သီးများကို အဓိကထားပြီး အချို့လက်ရာများတွင် ဖန်တီးသည့်ရက်စွဲကိုလည်း မှတ်သားထားသည်။

ဆရာမ မြောင်က စာသားများပါရှိသော စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို ရှေးဟောင်းပန်းချီဆရာတွေဆီက သင်ယူထားတာ။ မဆွဲတတ်သေးဘူး။ ပန်းချီဆရာတချို့က ငါ့ကို အကြံပေးခဲ့ကြပြီး တချို့ပန်းချီဆရာတွေက ဘယ်လို ပြင်ရမယ်ဆိုတာကို အပေါ်မှာ ရေးပေးခဲ့ကြတယ်”

ကျန်းကျဲ့က အကြောင်းအရာများကို အသေးစိတ် မကြည့်ရသေးသော်လည်း အချို့သောစာသားများနှင့် မှတ်ချက်များတွင် ရေးထားသော လက်ရေးက အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။

စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် လှန်ကြည့်နေစဉ်တွင် ကျန်းကျဲ့က လက်မှတ်များပါရှိသော စာသားအချို့ကို တွေ့ရပြီး လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်များစွာက ပန်းချီနှင့် စာရေးဆရာ နာမည်ကြီး ပညာရှင် သုံးဦး၏ လက်မှတ်ကိုပင် မြင်လိုက်ရသည်။

“ဆရာမ မြောင် ဒါက အရမ်းကို အဖိုးတန်လွန်းလို့ ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ပါဘူး” ကျန်းကျဲ့က ဤစာသားများ အစစ်အမှန်ဟုတ်၊ မဟုတ်ကို မသိပေ။ အကယ်၍ အစစ်အမှန်ဆိုလျှင် အလွန်အဖိုးတန်မည်မှာ သေချာသည်။

ဆရာမ မြောင် က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါတွေကို နာမည်ကြီး ပန်းချီကားတွေအဖြစ် မမှတ်ယူပါနဲ့။ ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ လေ့ကျင့်ထားတာ တွေပဲ။ စာသားတွေရေးပေးတဲ့သူတွေက ဒီအတွေ့အကြုံနည်းတဲ့သူကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့တာပဲ။

မင်း ဒါကို ယူသွားလိုက်ပြီး တရုတ်ရိုးရာပန်းချီ ဒါမှမဟုတ် လက်ရေးလှ ရေးခြင်းကို လေ့လာတဲ့အခါ ကြည့်နိုင်တယ်။ အထောက်အကူဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ယူသွားလိုက်ပါ၊ ယူသွားလိုက်ပါ။ ငါ့မှာ သူငယ်ချင်းတွေ သိပ်မရှိတော့ဘူး။ မင်း အချိန်မရွေး လာလည်နိုင်ပါတယ်”

ဆရာမ မြောင် က လက်ခံစေလိုကြောင်း ပြောသောအခါ ကျန်းကျဲ့က လေးလေးနက်နက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

သူက ဆရာမ မြောင် ကို နှုတ်ဆက်ပြီး လက်ဆောင်ကို ယူကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤသေတ္တာက အတော်လေး လေးပြီး ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ လေးလံနေသည်။

ကျန်းကျဲ့က ပန်းချီခန်းသို့ အရင်ပြန်လာပြီး ရှောင်ကားကို အပြင်သို့ ထုတ်ပေး ကာ ပြေးလွှားဆော့ကစားစေသည်။

သူက လက်များကို ဆေးကြောပြီး လက်အိတ်ဖြူကို ဝတ်ကာ စာအုပ်ကို ဂရုတစိုက် ထုတ်လိုက်သည်။

စာအုပ်ထဲမှ ပထမဆုံးပန်းချီကားက လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်လေးခုက ရေးဆွဲထားသော နှင်းကြာဖြူပန်း ဖြစ်သည်။ နောက်သို့လှန်လိုက်သောအခါ ရေပေါ်မှ ကြာ၊ ပင်စိမ်းပင် စသည့် ပန်းများ၊ ငှက်များနှင့် ပန်းချီကားများ တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် ပေါ်လာသည်။ ဤပန်းချီကားများတွင် တစ်ခါတစ်ရံ စာသားမှတ်ချက်များလည်း ရေးထားလေ သည်။

အချို့စာသားများတွင် လက်မှတ်မထိုးထား ပေ။

ကျန်းကျဲ့က ဤစာအုပ်ကို အဆုံးထိ ကြည့်လိုက်ရာ လက်မှတ်ထိုးထား သူ ၇-၈ ဦးခန့် ရှိသည်။

ရုတ်တရက် စနစ်မှ အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းကျဲ့က စနစ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ စာမျက်နှာတွင် သတင်းအသစ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပိုင်ရှင်သည် အဖိုးတန်သော ပန်းချီစာအုပ်ကို ထိတွေ့ခဲ့သည်။ စာအုပ်တွင် နာမည်ကြီး လက်ရေးလှ စာရေးဆရာများနှင့် ပန်းချီဆရာများ၏ လက်ရာများ ပါဝင်သည်။

ပိုင်ရှင် သည် နာမည်ကြီး ပန်းချီဆရာများ၏ မူရင်းလက်ရာများကို ကိုယ်တိုင်ထိတွေ့ခဲ့သောကြောင့် ကံစမ်းမဲဆွဲခွင့်တစ်ကြိမ် ရရှိပါသည်။

ဤစာအုပ်ကို ထိတွေ့ရုံဖြင့် ဆုလာဘ်ရမည်ဟု ကျန်းကျဲ့ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူက “ကံစမ်းမဲဆွဲရန်” ကို နှိပ်လိုက်သည်။

စာမျက်နှာတွင် ကံစမ်းမဲ၏ ရှင်းလင်းချက်ပေါ်လာသည်။

စာအုပ်ထဲမှ လက်ရာများ၏ အရည်အသွေးက မတူညီသောကြောင့် စနစ်က အနုပညာတန်ဖိုးမြင့်မားသော လက်ရာများကိုသာ ကိုးကားသည်။ ကံစမ်းမဲဆွဲသည့်အပိုင်းတွင် စာအုပ်တွင် လက်ရာများ ချန်ထားခဲ့သည့် စာရေးဆရာများနှင့် ပန်းချီဆရာများ၏ လက်ရေးလှ ကျွမ်းကျင်မှုများကိုသာ ပါသည်။

ကျန်းကျဲ့က လက်ရေးလှ ကျွမ်းကျင်မှုကိုသာ ဆွဲရမည်ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူက စိတ်ကို လျော့ရုံသာရှိတော့ သည်။ သတ်မှတ်ထားသည့် အပိုင်းတွင် လက်ရေးလှ ကျွမ်းကျင် သူ အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူက “ကံစမ်းမဲဆွဲရန်” ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ကံစမ်းမဲစက်ဝိုင်း ပြန်ပေါ်လာသည်။ ဆုလာဘ်ဧရိယာတွင် လက်ဆောင်ပုံး ၉ ခုသာ ရှိပြီး အရွယ်အစားနှင့် အရောင်များ မတူညီကြ ပေ။

သူက “စတင်ရန်” ကို နှိပ်လိုက်သည်။

မြှားက လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း နှေးလာကာ နောက်ဆုံးတွင် အစိမ်းရောင် လက်ဆောင်ပုံးပေါ်တွင် ရပ်သွားသည်။

သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ၎င်းက အနိမ့်ဆုံးဆုလာဘ်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ဒါပဲ ရလိုက်သည် ။

ကျန်းကျဲ့က ဆုလာဘ်ကို “ထုတ်ယူရန်” ကို နှိပ်လိုက်သည်။

လက်ဆောင်ပုံးမှ မီးပန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စာမျက်နှာပေါ်တွင် စာသားများ ပေါ်လာသည်။

ပိုင်ရှင်က လက်ရေးလှစွမ်းရည် - ကွမ်ကော ပုံစံ (အခြေခံ) ကို ရရှိပါသည်။

သတင်းအချက်အလက်များ ဦးနှောက်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။

အချက်အလက်များတွင် လက်ရေးလှ ပညာရှင်အချို့၏ ကွမ်ကော ပုံစံ ကို သင်ယူခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများ ပါဝင်သည်။

ကျန်းကျဲ့က ဤအချက်အလက်များကို ချေဖျက်နေစဉ် ကွမ်ကော ပုံစံ အကြောင်း ပိုမိုသိလာသည်။

သူက ကွမ်ကော ပုံစံ ၏ အယူအဆကို နားလည်သွားပြီး စာအုပ်တွင် ရေးသားသူ နာမည်ကြီး ပညာရှင်တစ်ဦးက ကွမ်ကော ပုံစံ ဖြင့် နာမည်ကြီးခဲ့ကြောင်းကိုလည်း သိလိုက်ရသည်။

ကွမ်ကော ပုံစံက မင်နှင့် ချင်မင်းဆက်ကာလတွင် စာမေးပွဲများနှင့် အစိုးရစာရွက်စာတမ်းများတွင် သုံးသည့် လက်ရေးလှ အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ကျက်သရေရှိသည်။

ဝေဖန်ခံရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အချို့သော အပိုင်းများတွင် တင်းကျပ် လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤလက်ရေးလှ ပုံစံက အသုံးပြုမှုများစွာရှိပြီး လက်တွေ့ကျခြင်းနှင့် အနုပညာဆန်ခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးကို ပေါင်းစပ် ထားသည်။

ကျန်းကျဲ့က လက်ဆောင်ပုံးမှ စွမ်းရည်များကို ချေဖျက်ပြီးနောက် လက်ရေးလှ နှင့်ပတ်သက်သည့် အသိပညာများ ချက်ချင်း ကြွယ်ဝလာသည်။

သူက စားပွဲပေါ်မှ ဘောပင် တစ်ချောင်းကို ယူပြီး အထက်တန်း တရုတ်စာ စာအုပ်ထဲမှ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရေးလိုက်သည်။

သူက ဘောပင်ကို သုံးသော်လည်း လက်ဆောင်ပုံးထဲမှ စာလုံးလှ ရေးနည်းများ ပေါ်လွင်နေသည်။

ကျန်းကျဲ့က သူရေးထားသော စာလုံးများကို ပြန်စစ်သည်။ လက်ရှိလက်ရေးလှ သည် ယခင်က သူရေး ထားသည့် လက်ရေးလှ ထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်။ ထို့အပြင် တရုတ်စာ စာရေးပုံစံ မလိုဘဲ စာလုံးများ၏ အချိုးအစားကို ကောင်းစွာ ရေး နိုင်သေးသည်။

လက်ရေးလှက ရိုးရာအနုပညာအချို့ ဆုံးရှုံးနေသေးသော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး လှပသည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွင် လက်ရေးကြောင့် အမှတ်လျော့မည်မဟုတ်သလို အမြင်လှ ခြင်းကြောင့် အမှတ်ပိုရနိုင်သေးသည်။

ဤတစ်ကြိမ် ရရှိခဲ့သည့် အခြေခံအဆင့် ကျွမ်းကျင်မှုသည်ပင်လျှင် သူ၏ စာရေးစွမ်းရည်ကို တစ်ဆင့်လုံး တိုးတက်စေခဲ့သည်။

ကွမ်ကော ပုံစံ က အခြေခံကောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် ပြောင်းလဲမှုများ ပြုလုပ်နိုင်သေးသည်။

ကျန်းကျဲ့က စာအုပ်ကို ဂရုတစိုက် သိမ်းပြီး သေတ္တာထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

သူက ဤကဲ့သို့ သိမ်းခြင်းက လုံခြုံမှုမရှိသေးဟု ခံစားရသောကြောင့် စာအုပ်ကို သီးသန့်သိမ်းရန်အတွက် ပရုတ်လုံးသစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး ပြုလုပ်ရန် စဉ်းစားမိသည်။

ဆရာမ မြောင် က ပေးခဲ့သည့် လက်ဆောင်သည် အလွန်အဖိုးတန်၏။