ရိုးရာ စာရေးကိရိယာများ၊ ရလဒ်

ည ၇ နာရီ။

ကျန်းကျဲ့က ရှောင်ကားကို ခေါ်၍ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် စားပွဲတွင် ပြန်ထိုင်ကာ ဆရာမ မြောင် လိုက်သည့် လက်ဆောင်ကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်သည်။

နေ့စဉ်စာလေ့လာနိုင် ရန် သူက နေ့လယ်ပိုင်းတွင် စာအုပ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် စာလေ့လာ သည်။ ထို့နောက် ညစာစားပြီး သေတ္တာထဲမှ ရိုးရာပစ္စည်းများကို သေသေချာချာ မကြည့်ရသေးပေ။

ဆရာမ မြောင်က ဤပစ္စည်းများကို မမိတ်ဆက်ပေးခဲ့သောကြောင့် ကျန်းကျဲ့က သူကိုယ်တိုင် ကြည့်ရမည်ပင်။

သေတ္တာထဲမှ သစ်သား အကန့်ရှည်တွင် တရုတ်ရိုးရာ စုတ်တံ ၇- ၈ ချောင်းကို ထည့်ထားသည်။

အကြီးဆုံးတစ်ချောင်းက အကြီးစား ကုတ် စုတ်တံ ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့က ထိုစုတ်တံ ကို ကိုင်ပြီး သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။ စုတ်တံ၏ ပုံသဏ္ဌာန်က ခန့်ညားပြီး ရိုးရှင်းသည်။ စုတ်တံ၏ အဖုံးနှင့် ကိုယ်ထည်ကို သံနဲ့ သစ်တော်သား တစ်ခုလုံးမှ ထွင်းထုထားပြီး အမြင့်ရှိသော ခွက်ပုံသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်ထားသည်။ ခွက်၏ အဝသည် ဘောပင်ထိပ်ကို ထည့်သည့် အခွက်ဖြစ်သည်။ ခွက်၏ အဝတွင် အလှဆင်ရန်အတွက် လိုင်းနှစ်ချောင်း ထည့်သွင်းထားသည်။

စုတ်တံ၏ ကိုယ်ထည်တွင် လီတင်းဟဲ ကုတ်စုတ်တံ ဟု ရေးထားသည်။

စုတ်တံ၏ အမွေးက ဆိတ်မွေးနှင့် ဆိတ်နှုတ်ခမ်းမွေးများဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသည်။

ဤစုတ်တံ၏ ထိပ်ဖျားက အနီရောင်ဖြစ်နေသဖြင့် သွေးနီရောင် မှင်ကို ထည့်ထားကြောင်း သိသာပြီး အမွေး၏ အရင်းတွင် ဆိတ်မွေး၏ အရောင် ကျန်ရှိနေ ဆဲဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့က စုတ်တံအမွေး၏ အရွယ်အစားကို တိုင်းတာရန် ပေတံကို ထုတ်လိုက်သည်။ အလျား ၁၁ စင်တီမီတာနှင့် အချင်း ၂.၆ စင်တီမီတာ ရှိပြီး ၎င်းသည် အကြီးစား ရိုးရာဘောပင်တစ်ချောင်း ဖြစ်သည်။

သူက ထိုစုတ်တံကို ချထားပြီး အခြားစုတ်တံများကို ကြည့်သည်။

အခြားစုတ်တံများတွင် လီဖူရှိုး၊ လီတင်းဟဲ၊ ကျိုးဟူချန် စသည့် အမှတ်တံဆိပ်များ ရေးထိုးထားပြီး အမွေးများကို ဆိတ်မွေး၊ ဝံပုလွေမွေး စသည်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ဤစုတ်တံများကို မှင် သို့မဟုတ် အရောင်များဖြင့် ဆိုးထားပြီး မကြာခဏ အသုံးပြုကြောင်း သိသာလှသည်။

ကျန်းကျဲ့က ဤစုတ်တံများတွင် အင်္ဂါရပ် တစ်ခု ရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့က ရိုးရှင်းသော်လည်း သေသပ်သည်။ ဥပမာ- အရွယ်အစား မည်မျှပင်ရှိစေကာမူ စုတ်တံကိုယ်ထည်ပေါ်ရှိ စာသားများသည် အလွန် သေသပ်ပြောင်မြောက်ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မချို့ယွင်းပေ။

သူက ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်ကာ ဤစုတ်တံများပေါ်ရှိ အမှတ်တံဆိပ်များကို ရှာဖွေလိုက်ရာ ၎င်းတို့က လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက ထုတ်လုပ်ခဲ့သည့် ရှေးဟောင်းအမှတ်တံဆိပ်များ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အချို့အမှတ်တံဆိပ်များက ယနေ့တိုင် အသုံးပြုနေဆဲဖြစ်သည်။

သူက ၂၀၁၀ ပြည့်နှစ်နောက်ပိုင်း ထုတ်လုပ်သည့် စုတ်တံများကို အသုံးပြုဖူးသည်။ ထိုအချိန်တွင် နိုင်လွန်ကြိုးများကို အများအပြား အသုံးပြုနေပြီဖြစ်သဖြင့် အရည်အသွေးများ မတူညီတော့ပေ။ အရည်အသွေးကောင်းသည်က အလွန်ဈေးကြီးပြီး အရည်အသွေးညံ့သည်က အသုံးပြု၍မရပေ။

သူက ရိုးရာစာရေးကိရိယာများအကြောင်း သိပ်မသိခဲ့သော်လည်း ကွမ်ကော (အခြေခံ) စွမ်းရည်ကို ရရှိပြီးနောက် ရိုးရာစာရေးကိရိယာများ ရွေးချယ်ခြင်းနှင့် အသုံးပြုခြင်းအကြောင်း အတွေ့အကြုံအချို့ ရရှိလာသည်။

အပြင်ပန်းကြည့်ရုံဖြင့် ဤစုတ်တံများက အရည်အသွေးမြင့်မားကြောင်း သိနိုင်သည်။

ကျန်းကျဲ့က စုတ်တံများကို သိမ်းထားလိုက်ပြီး နှင်းဆီသစ်သား သေတ္တာတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်းတွင် ရှစ်လက်မခန့်ရှိသော တန်ယန် မှင်ကျောက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

မှင်ကျောက်၏ ခွက်ကို ရေစီးဆင်းနေသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ထွင်းထုထားပြီး အနားတွင် နဂါးပုံစံ ရုပ်ကြွများပါရှိသည်။

သူက မှင်ကျောက်၏ မူရင်း ကို ခွဲခြားမသိနိုင်သော်လည်း မှင်ကျောက်၏ မျက်နှာပြင်က ချောမွေ့ပြီး သေသပ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ လက်ညှိုးဖြင့် ခေါက်လိုက်သောအခါ သစ်သားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သေတ္တာထဲတွင် အစိမ်းရောင် ကျောက်လွှာပါရှိသော အခြားစက်ဝိုင်းပုံ မှင်ကျောက်ငယ်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ ၎င်းက ထောင်ဟဲ မှင်ကျောက်နှင့် အလွန်တူသည်။ မှင်ကျောက်ခွက်၏ အနားတွင် သွေးနီရောင် မှင်များ ကျန်ရှိနေသဖြင့် ၎င်းသည် သွေးနီရောင် မှင်ကို သုံးရန် သီးသန့်ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

မှင်ကျောက်ဘေးရှိ အကန့်နှစ်ကန့်တွင် အဖြူရောင်ကြွေပန်းကန်များနှင့် အရောင်စပ်ပန်းကန်များ ပါရှိသည်။

စက်ဝိုင်းပုံ ဘောပင်ထည့်သည့် ပန်းကန်သည် ထူထဲပြီး အလယ်တွင် ခွက်နေသည်။

အရောင်စပ်ပန်းကန်သည် ထောင့်မှန်စတုဂံပုံဖြစ်ပြီး အကွက် ၅ ခု ပါရှိကာ ဘောပင်ကို တင်ထားနိုင်ရန် နေရာလည်း ပါသည်။

ဤအဖြူရောင် ကြွေပန်းကန်များသည်လည်း သက်တမ်းအတော်လေး ကြာပြီဖြစ်ပြီး မျက်နှာပြင်တွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်နေသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းကျဲ့က ကြွေထည်များအကြောင်းကို သိပ်မသိသောကြောင့် ထုတ်လုပ်သည့်အချိန်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

ထို့နောက်တွင် မှင်တုံးများဖြစ်သည်။

အရင်ဘဝက သူသည် လက်ရေးလှ ပညာကို သင်ယူစဉ်တွင် ဟွေးမှင်ကို ဝယ်ဖူးသည်။ ၎င်းက ဈေးကွက်ထဲတွင် ရောင်းချသော မှင်အတု များသာဖြစ်သည်။

မှင်အတု ဖြင့် သွေးလိုက်လျှင် အသံများ ထွက်ပေါ်လာရုံသာမက မှင်ကျောက်ကိုလည်း ပွန်းသွားစေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ဟွေးမှင်ကို မဝယ်တော့ပေ။

ဆရာမ မြောင် ပေးခဲ့သည့် မှင်တုံးများက မှင်အတု နှင့် မတူကြောင်း သိသာလှသည်။

မှင်တုံးတိုင်းကို အနည်းငယ် သွေးပြီးသားဖြစ်ပြီး အပြင်ပန်းအလှဆင်မှုများကလည်း အလွန်သေသပ်သည်။ အကြီးဆုံးမှင်တုံးသည် ထောင့်မှန်စတုဂံပုံဖြစ်ပြီး ရှေ့တွင် ဝမ်ကျီကျန့်ဟုန် ဟု ရွှေရောင်စာလုံးများဖြင့် ရေးထားသည်။ ဘေးဘက်တွင် ရှန်ဟိုင်း ချောင်စူးကုန်း မှင်စက်ရုံ ၏ အမှတ်အသားများ ပါသည်။

ကျန်းကျဲ့က အင်တာနက်ပေါ်တွင် ရှာကြည့်လိုက်ရာ ဤမှင်သည် ရှန်ဟိုင်း ချောင်စူးကုန်း မှင်စက်ရုံ မှ ထုတ်လုပ်သည့် အထူးဆီမည်းမှင် ဖြစ်ပြီး ရိုးရာပန်းချီသိပ္ပံမှ မှာယူထုတ်လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထောင့်မှန်စတုဂံ ဟွေးမှင်တုံးနှစ်တုံးက ရှေ့တွင် ဖန်တီးသူ၏ လက်ရာအား ကောင်းမွန်သည် နှင့် လက်တွေ့ကျသော စိတ်ထား ဟု ရွှေရောင်စာလုံးများဖြင့် အသီးသီး ရေးထိုး ထားသည်။

ဤဟွေးမှင်တုံးနှစ်တုံးက အနည်းငယ် သွေးပြီးသားဖြစ်ပြီး သွေးထားသည့်နေရာက မှန်ကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေသည်။

စတုတ္ထမြောက် မှင်တုံးက သေးငယ်သော သွေးနီရောင် မှင်တုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤဟွေးမှင်တုံးသုံးတုံး၏ ဘေးဘက်တွင် ဝူခိုင်ဝမ် နှင့် ဟူခိုင်ဝမ် တို့၏ အမှတ်အသားများ ပါသည်။

ကျန်းကျဲ့က နိုင်ငံတော်ပိုင်စက်ရုံကြီး သုံးခုထဲမှ ဟူခိုင်ဝမ် ၏ ထုတ်ကုန်များ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မည်သည့်ခုနှစ်တွင် ထုတ်လုပ်သည်ကိုမူ ခွဲခြားမရသေးပေ။

နောက်ဆုံးအကွက်များတွင် စက္ကူထုပ်များနှင့် သေတ္တာ များတွင် ထည့်ထားသည့် ရိုးရာပန်းချီဆွဲရန် ဆေးများဖြစ်သည်။

ဤဆေး အများစုက ကော်နှင့် သုံးရန်လိုသော အမှုန့်များဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်မှာ အစိုင်အခဲများဖြစ်ပြီး ပန်းပြာရောင်ကဲ့သို့သော ဆေးများ ပါသည်။

ထူးခြားသော အရောင်နှစ်မျိုးလည်း ရှိနေသည်။ တစ်ခုက ရွှေရောင် ဖြစ်ပြီး ခွက်ငယ်တစ်ခုထဲတွင် ထည့်ထားကာ ရွှေခွက် ဟု ခေါ်သည်။ အခြားတစ်ခုမှာ အနီရောင် ပြွန်ပုံစံဆေးဖြစ်ပြီး ဝါးပင် မှရရှိသည်။ ၎င်းကို မှင်တုံးကဲ့သို့ သုံးရမည်။

ကျန်းကျဲ့က သေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းအားလုံးကို ကြည့်ပြီးနောက် ဆရာမ မြောင် ၏ လက်ဆောင်ကို အမြင်သစ်တစ်ခု ရသွားသည်။

ဤပစ္စည်းများက အနည်းငယ် ဟောင်းနေသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ရှိနေသည့် အရည်အသွေးမြင့် ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။

အင်တာနက်ပေါ်တွင် ရှာထားသည့် အချက်အလက်များအရ ဤပစ္စည်းများအားလုံးကို စုဆောင်းရန် ငွေများစွာ သုံးရမည်ဖြစ်သလို အရည်အသွေးတူညီသည့် ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူနိုင်ရန်လည်း မလွယ်ကူပေ။

ရိုးရာစာရေးကိရိယာများအကြောင်း လေ့လာခြင်းဖြင့် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက ပြည်တွင်းမှ ရိုးရာစာရေးကိရိယာများ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့် လက်ရှိအခြေအနေများအကြောင်း များစွာသိခဲ့ရသည်။

ဥပမာ- ပစ္စည်းများ ရွေးချယ်ခြင်း၊ အလှဆင်ခြင်း၊ နည်းစနစ် စသည့် ရိုးရာပညာရပ်များက လေ့လာရန် ထိုက်တန်သည်။

ဆရာမ မြောင် ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ့ကို ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုအကြောင်း ပိုမိုသိရှိစေရန် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကျန်းကျဲ့ တွေးမိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤပစ္စည်းများကို ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းထားသင့်ပြီး အလဟဿ မဖြစ်စေသင့်ပေ။

ကျန်းကျဲ့က ရိုးရာစာရေးကိရိယာ သေတ္တာကို သိမ်းလိုက် ပြီး စာဆက်ကျက်သည်။

လက်ရေးလှ စွမ်းရည် တိုးတက်လာသောကြောင့် သူ စာရေးသည့်အခါ အမြန်နှုန်းကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချပြီး အရေးအသားအလေ့အကျင့်ကောင်း ကို စ ကျင့် သည်။

စာအုပ်ကို ထိပြီးနောက် ကံစမ်းမဲဆွဲခွင့် ရခဲ့သည့်အတွက် နောက်နေ့တွင် ကျန်းကျဲ့က ပြတိုက်နှင့် ပန်းချီပြခန်းသို့ အချိန်ရတိုင်း သွားလေ့ရှိ သည်။

သူက ပန်းချီပြခန်းတွင် ခေတ်ပြိုင်ပန်းချီဆရာများ၏ လက်ရာအချို့ကို ကြည့်သော်လည်း စနစ်မှ မည်သည့်အချက်ပေးသံမှ မရပေ။ ထို့နောက် ပြတိုက်သို့သွား၍ ရှေးခေတ်ပန်းချီနှင့် လက်ရေးလှ ပန်းချီများကို ကြည့်သည်။ ထိုအခါတွင်လည်း စနစ်မှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မရပေ။

ကျန်းကျဲ့က ဤအရာများသည် ပုံတူများ ဖြစ်နိုင်သည် သို့မဟုတ် ၎င်းတို့ကို အနီးကပ် မထိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

စမ်းသပ်မှု မအောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် အခွင့်အရေးရမှသာ ထပ်မံကြိုးစားရမည်ပင်။

အိမ်သို့ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဆရာမ မြောင် ပေးခဲ့သည့် စာအုပ်ကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်သော်လည်း စနစ်မှ တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။

တစ်ပတ်ကြာပြီးနောက် မှာယူထားသော သစ်သားသေတ္တာ ရောက်လာသည်။

သေတ္တာတစ်ခုလုံးကို ပရုတ်လုံး သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အတွင်းတွင် ကတ္တီပါသားကို သုံးထားသည်။ အတွင်းပိုင်း အရွယ်အစားက ဆရာမ မြောင် ၏ စာအုပ်ကို ထည့်ရန် သင့်တော်သည်။

ထိုတစ်ပတ်အတွင်း ကျန်းကျဲ့က နေ့စဉ် စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အရာမှ ထပ်မံမရခဲ့ပေ။

နောက်တစ်ပတ် စနေနေ့နံနက်ပိုင်းတွင် ကျန်းကျဲ့က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေစဉ် ချန်းယန်၏ ဖုန်းဝင်လာသည်။

ချန်းယန်က ပိုက်ဆံရပြီးနောက် ဖုန်းတစ်လုံး ဝယ်ထားသောကြောင့် နှစ်ယောက်သား အဆက်အသွယ်လုပ်ရန် ပိုအဆင်ပြေလာသည်။

“ကျန်းကျဲ့၊ ပင်းဟိုင် အနုပညာကျောင်းက အမှတ်တွေ ထွက်လာပြီ။ နင် ကြည့်ပြီးပြီလား” ဟု ချန်းယန်က မေးသည်။

ကျန်းကျဲ့က မြို့တော်အနုပညာကောလိပ် များ၏ စာမေးပွဲရလဒ်များ ယနေ့ထွက်မည်ကို သူ သိသည်။ ပင်းဟိုင် အနုပညာကျောင်း က အမှတ်စစ်ဆေးရန် ဖုန်းနံပါတ်ကို ထုတ်ပြန်ကြေညာထားပြီးဖြစ်သည်။

သူက စားပွဲပေါ်မှ နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ မကြည့်ရသေးဘူး။ မင်းကော ဘယ်လိုလဲ။ ဘယ်အဆင့် ရလဲ”

ချန်းယန်၏ အသံကို ကြားရုံဖြင့် သူမက သတင်းကောင်း ရခဲ့ကြောင်း သိနိုင်သည်။

ချန်းယန်က ပြောသည်။ “နင် မှန်းကြည့်လေ”

ကျန်းကျဲ့က “အောင်မှတ်ထဲ ပါလား”

“အဆင့် ၂၇”

ချန်းယန်၏ သတင်းကောင်းကို ကြားရသောအခါ ကျန်းကျဲ့လည်း ပျော်သွားသည်။ “ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့။ ငါ မှတ်မိသလောက်ဆို မော်ဒယ်မေဂျာ က လူ ၃၀ပဲ လက်ခံတာ။ ယဉ်ကျေးမှုဘာသာရပ် စာမေးပွဲသာ အဆင်ပြေရင် ပြဿနာမရှိတော့ဘူး။ ဂုဏ်ယူပါတယ်”

ချန်းယန်က ပြောသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နင် လည်း မြန်မြန်ကြည့်ပြီး ငါ့ကို ပြောပြဦး”

“ကောင်းပြီ” ကျန်းကျဲ့က ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး အမှတ်စစ်ရန်အတွက် ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

နှစ်ကြိမ်ခေါ်ပြီးမှ ဖုန်းဝင်သွားသည်။

ဖုန်းက လူနှင့် တိုက်ရိုက်ပြောဆို၍ စစ်ဆေးခြင်းဖြစ်သည်။

သူက သူ၏ စာမေးပွဲနံပါတ်ကို ပြောလိုက်သောအခါ ဝန်ထမ်းက စစ်ဆေးပြီးနောက် “ကျောင်းသား ကျန်းကျဲ့၊ မင်းရဲ့ အနုပညာစာမေးပွဲရလဒ်ကတော့ ငါတို့ကျောင်းရဲ့ ပန်းချီဌာနမှာ အဆင့် တစ် ပဲ ။ ဂုဏ်ယူပါတယ်” ဟု ပြောလေ သည်။