စနစ်၏ အခန်းကဏ္ဍ၊ မမျှော်လင့်ခြင်း၊ ထူးဆန်းသော ဆုံတွေ့မှု

ကျန်းကျဲ့က ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း ပန်းချီပြခန်းအချို့မှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိခဲ့ပေ။ သူ မျှော်လင့်ချက် စွန့်လွှတ်လိုက်သောအခါ မမျှော်လင့်ဘဲ ဝမ်ကျန်း၏ ဖုန်းဝင်လာသည်။

ဝမ်ကျန်းက ဖုန်းတွင် ပန်းချီပြခန်းတစ်ခုသည် သူ၏ ပန်းချီကားနှစ်ချပ်ကို သဘောကျကြောင်း ပြောလေ သည်။

ဤသတင်းက ကျန်းကျဲ့ကို ပျော်ရွှင်စေသလို စိတ်ပူပန်စေသည်။

စနစ်၏ အကူအညီမပါဘဲ သူ့ပန်းချီကားများကို ဝယ်လိုသူ ရှိနေခြင်းက မည်မျှပင် ဖြစ်စေကာမူ သတင်းကောင်းဖြစ်သည်။

နားမလည်နိုင်သည်မှာ သူက ပန်းချီကားဆယ်ချပ်ကျော်၏ အချက်အလက်များကို ပေးပို့ခဲ့သည်။ သူ သေသေချာချာ ဆွဲထားသည့် ပန်းချီကားများကို မကြိုက်ဘဲ အရေအတွက်ပြည့်အောင် ပို့ထားသည့် ရေဆေး ပန်းချီကားနှစ်ချပ်ကို အကြိုက်တွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့က အံ့ဩမှုဖြင့် ဝမ်ကျန်း၏ ပန်းချီပြခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

တွေ့ဆုံပြီးနောက် ဝမ်ကျန်းက ဝယ်ယူသူ၏ လိုအပ်ချက်များကို တိုက်ရိုက်ပြောသည်။

အဖြူရောင် ကြွေထည်ရေအိုး ပါသည့် ၃၀ စင်တီမီတာ × ၄၀ စင်တီမီတာ ရေဆေး ပန်းချီကားအတွက် ယွမ် ၄၀၀၀ ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ချပ်ဖြစ်သည့် ပန်းပွင့်များပါသော ၄၅ စင်တီမီတာ × ၅၅ စင်တီမီတာ ရေဆေး ပန်းချီကားအတွက် ယွမ် ၈၀၀၀ ဖြစ်သည်။

ဈေးနှုန်းကို တရုတ်ယွမ်သို့ ပြောင်းထားသည်။

ကျန်းကျဲ့က မဆိုင်းမတွပင် သဘောတူလိုက်သည်။

ထိုပန်းချီပြခန်းက ဝမ်ကျန်းကို အရောင်းအဝယ်အတွက် တာဝန်ယူခိုင်းထားသည်။

အရောင်းအဝယ် ပြီးဆုံးသောအခါ ကျန်းကျဲ့က သူ့မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ပန်းချီကားအချက်အလက်တွေ အများကြီး ပို့ခဲ့တာ၊ ဘာလို့ ဒီနှစ်ချပ်ကိုပဲ ကြိုက်တာလဲ”

ဝမ်ကျန်းက “အကြောင်းပြချက်က ရှင်းပါတယ်။ ဒီပန်းချီကားနှစ်ချပ်ရဲ့ အကြောင်းအရာနဲ့ ပုံစံက လူအများစု လက်ခံနိုင်တယ်။ မင်းက ပန်းချီဆရာ၊ ငါက စီးပွားရေးသမား။ စီးပွားရေးသမားက ဖောက်သည်တွေ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ နားလည်ရမယ်။ ပန်းချီဆရာအများစုက ဒီအချက်ကို မသိဘူး။

ပြောရရင် ငါ့ပန်းချီပြခန်းမှာ အလှဆင်ဖို့ ပန်းချီတွေက အကောင်းဆုံး ရောင်းရတယ်။ ပုံတူပန်းချီတွေက စျေးမြင့်မြင့် ရောင်းရတာ လည်း မရောင်းနိုင်တာလည်း ရှိတယ်။

ဒါကြောင့် ပန်းချီဆရာတော်တော်များများက အရေအတွက်များများ ဆွဲပြီး ယွမ် ၅၀၀၊ ၈၀၀၊ ၁၀၀၀ စသဖြင့် ရောင်းချကြတယ်။ တစ်လကို အချပ်အနည်းငယ်ပဲ ရောင်းရရင် သူတို့ဘဝအတွက် လုံလောက်ပြီ။

မင်းရဲ့ ရေဆေး ပန်းချီအချို့ကို ငါ့ပြခန်းမှာ ထားကြည့်ပြီး စျေးကွက်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်နိုင်တယ်”

ကျန်းကျဲ့က ဝမ်ကျန်း ပြောသည်မှာ မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် သူ၏ပန်းချီခန်းမှ ရေဆေး ပန်းချီအချို့ကို ယူကာ ဝမ်ကျန်း၏ ပန်းချီပြခန်းတွင် ထားလိုက်သည်။

သူက ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာပြီး ဘဏ်အကောင့်ထဲမှ တိုးလာသည့် ငွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ပန်းချီကား ရောင်းရခြင်းမှရရှိသည့် ငွေသည် ယခင်ကရောင်းခဲ့သည့် ငွေများထက် နည်းပါးသည်။ သို့သော်လည်း သူက အလွန်ပျော်နေသည်။

ယခင်ဘဝဖြစ်စေ၊ ယခုဘဝဖြစ်စေ ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်ဖြင့် ပန်းချီကား ရောင်းချ၍ ငွေရှာနိုင်ခြင်းက သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုလက်ရှိ စွမ်းရည် များစွာကို စနစ်မှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပျော်ရွှင်မှုအပြင် သူက စနစ်၏ လုပ်ဆောင်မှုပုံစံကို ပြန်သုံးသပ်သည်။

သူသည် စနစ်က ပေးသော အခွင့်အလမ်းများအား စနစ်က ဖန်တီးထားခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို အမြဲတမ်း သံသယရှိနေသည်။ စနစ်ကို အလွန်အမင်း အားကိုးခြင်းက သူ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များ ဆုံးရှုံးသွားစေမည်လားဟု တွေးမိသည်။

ဤအခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် အခွင့်အလမ်းများကို စနစ်က ထိန်းချုပ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် ဖန်တီးထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူ့ဘဝတွင် မူလကတည်းက ရှိနေပြီး သူသာ မသိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့ဆိုလျှင် စနစ်၏ အခန်းကဏ္ဍက သူ မသိသော သို့မဟုတ် မရောက်ရှိနိုင်သော အခွင့်အလမ်းများကို ရှာဖွေပေးခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအချက်က စနစ်၏ ငွေကြေးရရှိမှု လမ်းကြောင်းများ မကြာခဏ ပြောင်းလဲသွားခြင်းကို ရှင်းပြသည်။ ဥပမာ- စီးပွားရေးအခွင့်အရေး သို့မဟုတ် စတော့ရှယ်ယာများ ရွေးချယ်စရာ မရှိခြင်း။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အချို့သောကာလများတွင် သင့်တော်သည့် အခွင့်အလမ်းများ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို နားလည်သောအခါ ကျန်းကျဲ့က ပို၍ ယုံကြည်မှုရှိလာပြီး စနစ်ကို အလွန်အမင်း အားကိုးခြင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆုံးရှုံးစေမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

.......

ဇွန်လထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ ပင်းဟိုင်မြို့၏ ရာသီဥတုက ပိုမိုပူပြင်းလာသည်။

အပြင်ဘက် အပူချိန်က ၂၅-၂၆ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်သာ ရှိသော်လည်း ကျောင်းသား ဒါဇင်များစွာ ရှိနေသောကြောင့် စာသင်ခန်းက မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အတန်းနားချိန်တွင် အတန်း ၉ တွင် မည်သူမှ မရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရန် အားကစားကွင်းသို့ သွားကြသည်။

ကျန်းကျဲ့ကို အတန်းပိုင်ဆရာမက အတန်း ၅ သို့ စာရွက် များ သွားပို့ရန် တာဝန်ပေးထားသည်။

သူက ရေခွက်ကို လက်တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ပြီး စာရွက် များကို လက်တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ကာ အတန်း ၅ ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ပူပြင်းသော လေပူများနှင့် အနံ့ဆိုးများစွာက သူ့ဆီသို့ လှိုင်းလုံးကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာသည်။

အတန်း ၅ က သိပ္ပံဘာသာရပ်အတန်းဖြစ်ပြီး ကျောင်းသား ၆၀ ကျော်ရှိသည်။

စာကြည့်စားပွဲတိုင်းတွင် စာအုပ်ပုံကြီးနှစ်ပုံ ရှိပြီး နားချိန်တွင် လူတိုင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ စာအုပ်ပုံနောက်တွင် စာကျက်နေကြသည်။

ကျန်းကျဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒီလိုပူတဲ့ ရာသီဥတုမှာတောင် နားချိန်မှာ အနားမယူဘဲ စာကျက်နေကြတာ တကယ်မလွယ်ပေ ။

အတန်းပိုင်ဆရာမ ယွီသည် တစ်ချိန်က အတန်း ၅ ၏ အပင်ပန်းခံ စာကျက်သည့် အဖြစ်အပျက်ကို သူ့အတန်းမှ ကျောင်းသားများအားညအတုယူ ရန် ပြောဖူးသည်။

တစ်နေ့တွင် အတန်း ၅ မှ ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဆီကြော် မုန့် ၃ ခုကို ကျောင်းသို့ ယူလာပြီး နေ့လယ်စာနှင့် ညစာအတွက် စားသည်။ ထို့ပြင် သူက အိမ်သာသွားချိန်မှလွဲ၍ ကျန်အချိန်များတွင် စာသင်ခန်းမှ မထွက်ပေ။

အတန်း ၅ ၏ အတန်းပိုင်ဆရာမက စာသင်ခန်းတွင် မရှိပေ။ ကျန်းကျဲ့က စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသော်လည်း မည်သူမျှ ခေါင်းမထောင်ကြပေ။

သူက ရှေ့ဆုံးတန်းမှ ကျောင်းသားကိုသာ “ဟယ်လို သူငယ်ချင်း၊ ငါ စာရွက် တွေ လာပို့တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောင်းသားက ခေါင်းထောင်လိုက်ပြီး ထူထဲသော မျက်မှန်အောက်မှ ကျန်းကျဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပါ။ မင်း ကျောက်သင်ပုန်းရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်ပါ။ ငါတို့ဆရာမ ဝူ ခဏနေ ပြန်လာပါလိမ့်မယ်”

ကျန်းကျဲ့က စာရွက် များကို ချထားပြီး အတန်း ၅ မှ ထွက်ပြေးလေ သည်။ သူ ထွက်ပြေးစဉ် အတန်း ၅ ၏ အတန်းပိုင်ဆရာမနှင့် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဆရာမက အံ့အားသင့်သွားပြီး “အိုး၊ မပြေးနဲ့လေ ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်လိုနေတာလဲ” ဟု အော်လိုက်သည်။

သူမ၏နောက်တွင် မိန်းကလေးတစ်ဦး လိုက်လာသည်။ ထိုမိန်းကလေးက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်တည် သွားသည်။

ကျန်းကျဲ့က အတန်း ၅ ၏ အတန်းပိုင်ဆရာမကို သူရောက်လာသည့် အကြောင်းရင်းကို မြန်မြန် ရှင်းပြသည်။

သူက ဆရာမ၏ နောက်မှ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ အပင်ပန်းခံ စာကျက်ရသည့် ဖြစ်ရပ်၏ မူရင်းပိုင်ရှင် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးက ပိုနီတေး ပုံစံ ဆံပင်ရှည်ကို စည်းထားပြီး တီရှပ် အဟောင်းကို ဝတ်ထားသည်။ ဘဲဥပုံမျက်နှာနှင့် မျက်ခုံးမွှေးလှလှလေး ရှိသည်။ သူမက ချောမောသော်လည်း အသားအရောင်က နည်းနည်း မည်းနေသည်။

နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သောအခါ မိန်းကလေးက အကြည့်ကို လွှဲ လိုက်သည်။

ကျန်းကျဲက ရေသွားသောက်ရန် အောက်သို့ မြန်မြန် ဆင်းသွားသည်။

သူက ရေခွက်ကို ကိုင်ကာ ရေအေးသောက်သည့်နေရာမှ ထွက်လာသောအခါ ကျောင်းသားများက သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် စုနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုနေရာက အေးမြပြီး လေတိုက်သောကြောင့် အပူရှောင်ရန် သင့်တော်သည်။

ကျန်းကျဲ့က သစ်ပင်ရိပ်သို့ ရောက်သွားသောအခါ အတန်းမှ ဖက်တီး ကျောင်းသားတစ်ဦး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ “ဇွန်လတောင် ဒီလောက် ပူနေတာ၊ ဇူလိုင်လ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ထိုကျောင်းသားက အလွန်အမင်း ချွေးထွက်နေ သောကြောင့် အပေါ်ပိုင်း အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများ စိုရွှဲနေပြီး လည်ပင်းတွင် ဆားကွက်များပင် ပေါ်နေသည်။ ဤအရာများက အဝတ်အစားများ ချွေးစိုပြီး ပြန်ခြောက်ခြင်းများ အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်မှသာ ပေါ်လာသည်။

အခြားကျောင်းသားအချို့က ရိုးရိုး ရေခဲမုန့်များကို ဝယ်စားရင်း ပြောကြသည်။ “ငါ ကြားဖူးတာက အရင်တုန်းက လူတွေ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲဖြေတုန်းက ရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်ပြီး ဖြေခဲ့ကြတယ်တဲ့။ ပူလို့ သေမှာ မကြောက်ကြဘူးလား”

“သူက အကြောင်းတစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပါ”

ထိုအကြောင်းအရာကြောင့် ကျောင်းသားများက ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအကြောင်း သူတို့ကြားဖူးသော ဒဏ္ဍာရီများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြောပြကြသည်။ ထိုသို့ပြောနေစဉ် စာသင်ချိန် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။

ညနေကျောင်းဆင်းချိန်တွင် ကျန်းကျဲ့က အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ပြန်ရန် ပြင်နေစဉ် ဖုန်းသံမြည်လာသည်။ ဆရာမ မြောင် ၏ နံပါတ်ဖြစ်သောကြောင့် သူ ပြန်ဖြေ လိုက်သည်။

“ဟယ်လို ၊ဆရာမ မြောင် ”

သို့သော်လည်း ဖုန်းပြောသူက ဆရာမ မြောင် ၏ သူနာပြု ဖြစ်သည်။

“မစ္စတာ ကျန်း၊ ဆရာမ မြောင် အခြေအနေ အရမ်းဆိုးရွားပြီး ဆေးရုံရောက်နေပြီ။ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ မသိဘူး။ သူ့မှာ ဆွေမျိုးမရှိတော့ သူ့ကို ဖုန်းခေါ်လို့ရတာ မင်းပဲ ရှိတော့တယ်။ မင်း အခု ဆေးရုံကို လာပေးလို့ ရမလား။ အဆိုးဆုံး မဖြစ်နိုင်ပေမဲ့...”

ကျန်းကျဲ့က ဤအမျိုးသမီးကြီးသည် သူ့အပေါ် အလွန်ကောင်းကြောင်း တွေးလိုက်မိသဖြင့် သွားကြည့်သင့်သည်။

“ဘယ်ဆေးရုံလဲ၊ ကျွန်တော် အခုပဲ လာခဲ့မယ်”

သူက လိပ်စာကို မှတ်လိုက်ပြီး လမ်းဘေးတွင် တက္ကစီ တစ်စီးကို ခေါ်ကာ ဆေးရုံသို့ မြန်မြန် သွားသည်။

သူက ဆေးရုံသို့ ရောက်လာပြီး အရေးပေါ်ဌာနသို့ မြန်မြန် သွားကာ သူနာပြုကို တွေ့လိုက်သည်။

“အစ်မ၊ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”

“ကျန်းကျဲ့၊ ကျွန်မလည်း ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘူး။ ဆရာမ မြောင် ရုတ်တရက် သတိမေ့သွားလို့ ဆေးရုံကို ပို့လိုက်တာ။ ဆရာဝန်တွေက သူ့ကို အရေးပေါ် ကုသပေးနေတုန်းပဲ”

သူမက ဆရာမ မြောင် ၏ အခြေအနေကို ရှုပ်ထွေးစွာ ပြောပြသည်။

ကျန်းကျဲ့က သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို မြန်မြန် နှစ်သိမ့်ပေးသည်။

ဆရာမ မြောင် တွင် မိသားစုဝင် မရှိသော်လည်း သူနာပြုက သူမ၏ သူငယ်ချင်းအချို့ကို အကြောင်းကြားထားသည်။

ကျန်းကျဲ့က သတင်းစောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဆရာမ မြောင် ကို လာကြည့်သူ အများအပြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤလူများက အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းနှင့် အသက်အရွယ် ကွာခြားမှုများစွာ ရှိသည်။ အချို့က လက်ထောက်များကို ခေါ်လာကြပြီး အချို့က တစ်ယောက်တည်း လာကြကာ အချို့က လူအများအပြားနှင့် လာကြသည်။

အချို့က သတင်းကို စောင့်နေကြပြီး အချို့က လာပြီးနောက် ပြန်ထွက်သွားကြသည်။

နာရီဝက်ကြာသော်လည်း သတင်းမရသေးဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေသူ ၂၀ ကျော် ရှိနေသည်။

ကျန်းကျဲ့က နင်အန်းချီနှင့် ခေတ်ဆန်ဆန် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အရေးပေါ်ဌာနသို့ မြန်မြန် ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့က ပထမဆုံး သူနာပြုကို အခြေအနေ မေးမြန်းကြပြီးနောက် သတင်းစောင့်ဆိုင်းနေရန် ထိုင်နေကြသည်။

နင်အန်းချီက လူအုပ်အပြင်ရှိ ကျန်းကျဲ့ကို မြင်သောအခါ သူ့ဆီသို့ မြန်မြန် သွားသည်။ “ကျန်းကျဲ့၊ နင် ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ”

ကျန်းကျဲ့က အဖြစ်အပျက်ကို အစအဆုံး ပြောပြသည်။

“ရှောင်နင်၊ ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးပါဦး” ခေတ်ဆန်ဆန် လှပသော အမျိုးသမီးက နင်အန်းချီ၏ ဘေးသို့ လာပြီး ကျန်းကျဲ့ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။