မော်ဒယ်တာဝန် လက်ခံခြင်း၊ ကျောင်းလျှောက်ထားခြင်း၊ သွားကြည့်ခြင်း

ကားတံခါးပိတ်လိုက်သည်။

နင်အန်းချီက လက်ထောက်ကို “မောင်းတော့” ဟု ပြောသည်။

ကားစမောင်းချိန်တွင် ကျန်းကျဲ့က နောက်ကြည့်မှန်ကို ကြည့်နေသည်။

လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေသည့် မစ္စတာ ဝေ၏ မျက်နှာက မကောင်းပေ။

ကျန်းကျဲ့က စိတ်ထဲတွင် သတိထားမိလိုက်သည်။ ဤလူက ရိုးသားသူ မဟုတ်ပေ။

“ကျန်းကျဲ့၊ နင် ပန်းချီခန်းကို သွားမှာလား၊ အိမ်ကိုလား” ဟု နင်အန်းချီက မေးသည်။

ကျန်းကျဲ့က “အိမ်ကို” ဟု ပြန်ဖြေပြီး လိပ်စာကို လက်ထောက်အား ပေးလိုက်သည်။

အစ်မ လျောင်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မစ္စတာ ဝေ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။

နင်အန်းချီက သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိသည်။ သူမ၏ လက်မောင်းဖြင့် တိုက်လိုက်သည်။ “နင့် လောင် ဝေ စိတ်ဆိုးနေတာကို မြင်တော့ နင် ပျော်နေတာလား”

အစ်မ လျောင် က “သူ ငါ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်တာ မနည်းတော့ ဘူး” ဟု ပြောသည်။ သူမက ရှေ့သို့ ကိုယ်ကို ကိုင်းပြီး ကျန်းကျဲ့ကို “ကျန်းကျဲ့၊ နင် ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်။ တခြားလူဆို သူ့ကို ဒီလိုစကားမျိုး မပြောရဲဘူး။ နင် ပြောလိုက်တဲ့စကားက ငါ့အတွက် အမှန်တကယ် ပျော်စရာပဲ”

နင်အန်းချီက သူမကို တားသည်။ “မီးမွှေးမနေနဲ့တော့” သူမက ကျန်းကျဲ့ကို “ကျန်းကျဲ့၊ ဒီနေ့ နင်ပြောလိုက်တာက နည်းနည်း အဆင်အခြင်မဲ့ တယ်” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းကျဲ့က သူမ၏ စေတနာကို နားလည်သည်။ အကယ်၍ ယခင်ဘဝဖြစ်ပါက သူက တကယ်ကို သည်းခံလိုက်မည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖန်မွေးဖွားလာပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဆုံးမခံရခြင်းကို သည်းခံမည် မဟုတ်ပေ။

“သတိပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်”

အစ်မ လျောင်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကျန်းကျဲ့ကို ကြည့်နေသည်။ “ကျန်းကျဲ့၊ နင် အဲဒီ လောင် ဝေ က ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား”

ကျန်းကျဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

အစ်မ လျောင် က “နင် မသိဘဲနဲ့ သူ့ကို ဒီလိုစကားပြောလိုက်တာလား။ သူက ယိဖူး ကုမ္ပဏီရဲ့ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ။ သူတို့ကုမ္ပဏီက သိပ်မကျော်ကြားပေမဲ့ ဒေသခံ မြို့ပြရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီနဲ့ ဆက်စပ်မှုရှိတယ်။ နင် မကြောက်ဘူးလား”

ကျန်းကျဲ့က နောက်ကြည့်မှန်မှ အစ်မလျောင် ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကားအတွင်းမှ မီးရောင်အောက်တွင် အစ်မ လျောင် ၏ မျက်နှာက ပြုံးရွှင်နေပြီး မျက်လုံးများက သူ့ကို စွဲမက်ဖွယ် ကြည့်နေသည်။

ကျန်းကျဲ့က လှည့်ပြီး “ကြောက်ရင်တောင် အကျိုးမရှိဘူး မဟုတ်လား” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

“ဟေး၊ နင်တို့နှစ်ယောက် မပြီးနိုင်သေးဘူးလား” ဟု နင်အန်းချီက ပြောသည်။ “ကျန်းကျဲ့၊ ဒီကိစ္စကို သိပ်စဉ်းစားမနေနဲ့။ အနာဂတ်မှာ သတိထားရုံပဲ”

အစ်မ လျောင် ကမူ “ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ သူ နင့်ကို ပြဿနာရှာရင် ငါ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်။ နင့်ဖုန်းကို ငါ့ကို ပေးဦး” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းကျဲ့က သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အစ်မ လျောင် ကို ပေးလိုက်သည်။

အစ်မ လျောင်က ကျန်းကျဲ့၏ ဖုန်းဖြင့် သူမ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ ဖုန်းနှစ်ကြိမ် မြည်ပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့၏ ဖုန်းတွင် ဆက်သွယ်ရန်အမည်ကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က သူ့ဖုန်းကို ပြန်ယူလိုက်ရာ အစ်မ လျောင် ၏ ဖုန်းနံပါတ်၏ အမည်မှာ လျောင်ချိုးယွဲ့ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အမည်အပြည့်အစုံကို ယခုမှ သိလိုက်ရသည်။

“မှတ်ထား၊ တစ်ခုခုဆိုရင် ငါ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်”

ကျန်းကျဲ့က ထိုစကားကို အလေးအနက် မထားသော်လည်း “အစ်မ အကူအညီလိုရင် ကျွန်တော်က ဘယ်လိုဆပ် ရမလဲ” ဟု မေးသည်။

အစ်မ လျောင်က “အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး၊ နင် ရှောင်နင်အတွက် ဆွဲပေးတဲ့ ပုံတူလိုပဲ၊ ငါ့အတွက်လည်း တစ်ပုံ ဆွဲပေး။ နင် ဓာတ်ပုံရိုက်တတ်ရင် ပိုကောင်းတာပေါ့” ဟု ပြောသည်။

နင်အန်းချီက သူမကို မတားနိုင်တော့သဖြင့် စကားမပြောတော့ပေ။

ကျန်းကျဲ့က စနစ်၏ သတိပေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ တာဝန် စာမျက်နှာတွင် သတိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ပိုင်ရှင်က မော်ဒယ်စာချုပ် အခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ လျောင်ချိုးယွဲ့က သင့်ကို စိတ်ဝင်စားပြီး ထိပ်တန်းမော်ဒယ်တစ်ဦးဖြစ်လာရန် အလားအလာရှိသည်။ လျောင်ချိုးယွဲ့ကို သင်၏ အမြဲတမ်းမော်ဒယ်အဖြစ် စာချုပ် ချုပ် လိုပါသလား။

ကျန်းကျဲက လက်ခံရန်ကို မဆိုင်းမတွ နှိပ်လိုက်သည်။

ယနေ့ ဖြစ်ရပ်က သူ့ကို အနည်းငယ် ထိတွေ့ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဤအလုပ်တွင် အပြစ်ပေးခြင်းမရှိသလို အချိန်ကန့်သတ်ချက်လည်း မရှိပေ။ ပြီးမြောက် ပါက ပိုကောင်းပြီး မပြီးမြောက် ပါကလည်း ပြဿနာမရှိပေ။

“ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား” အစ်မ လျောင်က အဖြေကို စောင့်နေဆဲဖြစ်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ပြဿနာမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေရဦးမှာ၊ စာမေးပွဲပြီးမှ အချိန်အားမှာ” ဟု ကျန်းကျဲ့ သဘောတူလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ နင့်ဖုန်းကို ငါ စောင့်နေမယ်”

ကျန်းကျဲ့က အစ်မ လျောင် ၏ စိတ်နေစိတ်ထားက ရိုးသားသော သူ ဖြစ် ကြောင်း ခံစားမိသည်။ သူမက မည်သည့်အလုပ်လုပ်သည်ကိုလည်း ခန့်မှန်း၍ မရပေ။

ကားက ကျန်းကျဲ့၏ တိုက်အောက်သို့ ရောက်လာသည်။

ကျန်းကျဲ့က ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး နင်အန်းချီနှင့် အစ်မ လျောင် ကို ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်သည်။

နင်အန်းချီက လက်ဝှေ့ယမ်း လိုက်သည်။ “မြန်မြန် ပြန်တော့”

အစ်မလျောင်က ဖုန်းကို ကိုင်ကာ ဖုန်းဆက်ရန် အချက်ပြသည်။

ကျန်းကျဲ့က နင်အန်းချီ၏ ကားထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး လှေကားပေါ်သို့ တက်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိဘများကို အဖြစ်အပျက် များအား ပြောပြပြီး စာပြန်ကျက်သည်။

နင်အန်းချီ၏ ကားက လမ်းပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေသည်။ နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေသည့် လူနှစ်ဦးက စကားပြောနေကြသည်။

“နင် ဘာလို့ သူ့ကို စနောက်နေတာလဲ” ဟု နင်အန်းချီက ပြောသည်။ “နင် တမင် လောင် ဝေကို စနောက်နေတယ်ဆိုတာ ငါ မသိဘူး မထင်နဲ့”

အစ်မလျောင်က ပြုံးခြင်းကို သိမ်းလိုက်သည်။ “အဲဒီလူက အခုထိ စိတ်ကူးယဉ်နေတုန်းပဲ။ ငါ သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးတွေကို ပျက်စီးစေချင်တာ”

နင်အန်းချီက “နင်က ကျန်းကျဲ့ကို မဆွဲထည့်သင့်ဘူး။ နင်လည်း တွေ့တာပဲ၊ သူ့မိသားစုက သာမန်မိသားစုပဲ၊ ဘယ်လိုမှ ခံနိုင်ရည်မရှိဘူး” ဟု ပြောသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ သူ့ကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ ဒီကောင်လေးကို ငါ သဘောကျတယ်” အစ်မလျောင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောသည်။

နင်အန်းချီက အစ်မ လျောင် ကို အကဲခတ်သည်။ “နင်က ၃၂ နှစ်ရှိပြီ။ သူက ၁၉ နှစ်ပဲရှိသေးတယ်။ နင့်မိသားစု...”

အစ်မလျောင်က လက်ကာပြသည်။ “ငါက ရိုးသားတယ့် လူတွေ ကို မကြိုက်ဘူး” သူမက နင်အန်းချီ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။ “ငါ ပြောရုံပဲ ပြောတာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီကိစ္စကို နင် ဝင်မပါနဲ့တော့။ နင်လည်း ပါသွားမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ”

နောက်နှစ်ပတ်အတွင်းတွင် ကျန်းကျဲ့က ဆရာမ မြောင် ၏ သူနာပြုကို မကြာခဏ ဖုန်းဆက်သည်။ ဆရာမ မြောင် ၏ အခြေအနေက တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကောင်းလာကြောင်း သိရသဖြင့် သူမကို သွားကြည့်ရန် အချိန်ရှာရန် စီစဉ်သည်။

ကျောင်းလျှောက်ထားရမည့်အချိန် ရောက်လာခဲ့သည်။

အမှတ် ၇ အထက်တန်းကျောင်း မှ တာဝန်ခံဆရာမက အနုပညာဘာသာရပ်ကို သင်ယူသည့် အတန်းနှစ်ခုမှ ကျောင်းသားများကို စုဝေးစေပြီး ကျောင်းလျှောက်ထားရန် သတိပြုရမည့်အချက်များကို ရှင်းပြကာ အစမ်းလေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်ပေးသည်။

ကျောင်းလျှောက်ထားမှုတွင် လိုအပ်ချက်များ အလွန်တင်းကြပ်သည်။ မည်သည့်အမှားအယွင်းကိုမှ ပြင်၍ မရပေ။ အမှားပါပါက ပယ်ပြီး ပြန်ရေးရမည်။

ကျန်းကျဲ့က မည်သည့်ကျောင်း လျှောက်ထားမည်ကို စဉ်းစားပြီးပြီဖြစ်သည်။

အခြား ပြည်နယ်တွင် ချင်းဟွာ ကို လျှောက်ထားမည်။ ပြည်နယ်အတွင်းတွင် ပင်းဟိုင် အနုပညာကျောင်းကို လျှောက်ထားမည်။

အခြား ပြည်နယ်တွင် မျှော်လင့်ချက်မရှိသလောက်ဖြစ်သော်လည်း ပြည်နယ်အတွင်းတွင် ဝင်ခွင့် ရမည့် အခွင့်အရေး ပိုများသည်။

သူက အခြား ပြည်နယ်ရှိ သာမန်ကျောင်းများကို မသွားလိုပေ။ သူ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးကျောင်းက ပင်းဟိုင်အနုပညာကျောင်း ဖြစ်သည်။ အနုပညာကျောင်းက ဗဟိုအနုပညာအကယ်ဒမီနှင့် နိုင်ငံတော်အနုပညာအကယ်ဒမီတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် နိမ့်ကျသော်လည်း အခြားအနုပညာကျောင်းများနှင့် တူညီသည်။

သူသည် ယခင်ဘဝက ပင်းဟိုင် အနုပညာကျောင်းကိုပင် မရောက်ခဲ့သောကြောင့် လက်ရှိရလဒ်ကို အလွန်ကျေနပ်သည်။

ကျောင်းလျှောက်ထားရမည့်နေ့တွင် အတန်းနှစ်ခုလုံးက အချိန်နှစ်ချိန်ယူကာ လျှောက်ထားကြသည်။

ဆရာမက ကျောင်းလျှောက်ထားသည့် လျှောက်လွှာများကို ပေးပြီး ကျောင်းသားများကို ခဲတံဖြင့် အရင်ရေးခိုင်းသည်။ အမှားမရှိကြောင်း သေချာမှ သတ်မှတ်ထားသော ဘောပင်ဖြင့် ပြန်ရေးခိုင်းသည်။

ကျန်းကျဲ့က အချက်အလက်များကို ဂရုတစိုက် ဖြည့်သည်။ ပြည်နယ်အတွင်း လျှောက်ထားသည့် နေရာတွင် ပင်းဟိုငိအနုပညာကျောင်း၏ ဆီဆေးမေဂျာ ကို ဖြည့်လိုက်သည်။

လျှောက်ထားနေစဉ် အသေးအမွှားလေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင် ပြင်စေကာမူ အမှားအယွင်းများ ရှိနိုင်သည်။

ဆရာမက အမှားအယွင်းရှိသည့် ကျောင်းသားများကို ဓားငယ်လေး သို့မဟုတ် ဒင်္ဂါးပြားဖြင့် အမှားအယွင်းရှိသော စာသားကို ခြစ်ပြီး ပြန်ရေးရန် ကူညီပေးသည်။

ကျောင်းလျှောက်ထားမှု ပြီးသောအခါ လူတိုင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ယခုတွင် နောက်ဆုံးအဆင့်တစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်၊ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ။

အတန်း၏ ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန် ဘယ်နှစ်ရက် ကျန်သည်ကို ရေးထားသည်။

ကျန်းကျဲ့က တရုတ်စာဆရာမ၏ လိုအပ်ချက်အတိုင်း စာစီစာကုံးလေးပုဒ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြင်ပြီး အကောင်းဆုံးပုံစံ ကို မှတ်သားထားသည်။

.......

စနေနေ့နံနက်ပိုင်းတွင် ကျန်းကျဲ့က စာကျက်ခြင်းကို ပြီးခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် ချန်းယန်က အလုပ်များသောကြောင့် အပြင်ထွက်မလာနိုင်ပေ။

သူက ဆရာမ မြောင် ၏ သူနာပြုကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဆရာမ မြောင် ၏ အခြေအနေ ကောင်းမွန်ကြောင်း သိရသဖြင့် သူမကို သွားကြည့်ရန် ဆေးရုံသို့ သွားခဲ့သည်။

မသွားမီ သူက ဆရာမ မြောင် ၏ အိမ်တွင် ထားရှိသည့် ပန်းအမျိုးအစားများကို သတိရပြီး ထိုပန်းများကို ဝယ်ယူကာ ဆေးရုံသို့ သွားသည်။

ဆရာမ မြောင် က အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းကျဲ့က ဆေးရုံခန်းထဲသို့ ဝင်သွားရာ သူနာပြုက ဆရာမ မြောင် ကို ရေတိုက်နေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက “ဆရာမ မြောင် ၊ အစ်မ” ဟု နှုတ်ဆက်သည်။

ဆရာမ မြောင်က ကျန်းကျဲ့ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ သည်။ “ကျန်းကျဲ့ လာလေ ။ မြန်မြန် ထိုင် ”

သူမက ဘေးမှ ထိုင်ခုံကို ညွှန်ပြသည်။

ကျန်းကျဲ့က ပန်းများကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ “ဆရာမ မြောင် ၊ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာတယ်”

ဆရာမ မြောင်က ကျန်းကျဲ့ကို ကြည့်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ် မင်း ဘွဲ့ရစာမေးပွဲ ဖြေရဦးမှာ၊ ငါ့ကို လာကြည့်ပေးတယ်။ ငါလည်း တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ပိုကောင်းလာပါပြီ ။ မင်းတို့ စိတ်မပူပါနဲ့”

သူမက ကျန်းကျဲ့နှင့် စကားပြောနေစဉ် ရုတ်တရက် “ငါ ဆေးရုံတက်တဲ့နေ့က ပြဿနာတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြဿနာရှာခဲ့တာလား” ဟု မေးသည်။

ကျန်းကျဲ့က ခဏတာ ငြိမ်သွားပြီး ဆရာမ မြောင် ပြောသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။ “ဆရာမ မြောင် စိတ်အေးအေးထားပြီး အနားယူပါ။ ဒီလိုကိစ္စသေးသေးလေးတွေကို စိတ်ပူနေတာလား”

ဆရာမ မြောင် က ပြောသည်။ “တခြားသူတွေအတွက် သေးသေးလေးဖြစ်ပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချို့ကိစ္စတွေမှာ ပြောသင့်တာကို ပြောတတ်အောင် သင်ယူရမယ်”