ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲပြီးဆုံးခြင်း၊ ရေကူးခြင်း

ဇူလိုင်လ ၇ ရက်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းက သင်္ချာစာမေးပွဲ ဖြစ်သည်။

အနုပညာကျောင်းသားများ၏ စာမေးပွဲရလဒ်တွင် သင်္ချာအမှတ်ကို ထည့်သွင်းမတွက်သောကြောင့် ဤကျောင်းသားများက စာမေးပွဲဖြေချိန်ပြီးသောအခါ ချက်ချင်း စာရွက် များကို ပြန်ပေးကြသည်။

ကျန်းကျဲ့ကလည်း ထိုနည်းတူပင်။

ဇူလိုင်လ ၈ ရက်နေ့တွင် လူမှုရေး သိပ္ပံနှင့် သမိုင်းစာမေးပွဲကို အဆင်ပြေစွာ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။

ဇူလိုင်လ ၉ ရက်နေ့က ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ၏ တတိယနေ့ဖြစ်ပြီး နေရောင်ခြည်က တောက်ပနေကာ ရာသီဥတု ပူပြင်းနေသည်။

ကျန်းကျဲ့က ဟိုတယ်မှ ထွက်ပြီး ဝင်ရမယ့်အချိန်ကို တွက် ပြီး စာမေးပွဲနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

သူက အတန်းဖော်အချို့နှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ အတန်းဖော်များ၏ ပြောကြားချက်အရ စာမေးပွဲနှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် အချိန်ကုန်သက်သာစေရန်အတွက် အတန်းဖော်အများစုက စီစဉ်ထားသော ကားများဖြင့် မလာကြတော့ပေ။

စာမေးပွဲ စတင်သည်။ ကျန်းကျဲ့က ပထမဆုံး မေးခွန်းစာရွက်ကို ကြည့်သည်။

သူက အင်္ဂလိပ်စာ အလယ်အလတ်အဆင့် စွမ်းရည်ရှိသော်လည်း အမှတ်ပြည့်ရမည်ဟု မဆိုလိုပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အင်္ဂလိပ်စာက မူရင်းဘာသာစကား မဟုတ်ဘဲ စာမေးပွဲနှင့် နေ့စဉ်ပြောဆိုမှုများက ကွာခြားမှုများ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူက စိတ်ကို အပြည့်အဝစုစည်းပြီး ပထမပိုင်းမေးခွန်းများကို ပြီးစေသည်။ ထို့နောက် အကြမ်းစာရွက်ပေါ်တွင် အင်္ဂလိပ်စာစီစာကုံးကို ရေးပြီးနောက် ကူးရေး သည်။

အင်္ဂလိပ်စာ ရေးခြင်းက လက်ရေးလှနှင့် ကွဲပြားသည်။ သူက ရေးနေစဉ် သပ်ရပ်စေရန်နှင့် လက်ရေးလှပစေရန်အတွက် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားသည်။

မေးခွန်းအားလုံးကို ဖြေဆိုပြီးနောက် ပြန်စစ်သည်။ ကျန်းကျဲ့က များစွာ စိတ် သက်သာရာရသွားသည်။

ကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာပြီး လူတိုင်းက ဘောပင်များကို ချကာ စာရွက် များကို ပြန်ပေးကြသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်။

ကျောင်းသားများက စာမေးပွဲခန်းမှ စထွက်လာကြသည်။ စာမေးပွဲခန်းရှိ အဆောက်အအုံက ချက်ချင်းပင် ဆူညံလာသည်။

ကျောင်းသားများက ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရယ်ရယ်မောမောနှင့် ထွက်လာကြသည်။

ထိုအချိန်က ကျောင်းသားများသည် နှစ်နှစ်ဆယ်ကြာပြီးနောက်မှ စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများကဲ့သို့ ပွင့်လင်းလွန်းခြင်း မရှိသေးပေ။ စာမေးပွဲခန်းမှ ထွက်ခွာလာသည့် အပြုအမူများက အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သော်လည်း ပျော်ရွှင်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စိတ်ခံစားချက်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ချန်းယန်က ကွင်းပြင်တွင် ရပ်နေသည်။ ကျန်းကျဲ့ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မြန်မြန် လျှောက်လာ ပြီး “ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးသည်။

ကျန်းကျဲ့က “ငါ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့တယ်။ မင်းကော” ဟု ပြောသည်။

ချန်းယန်က “ငါကိုယ်တိုင်တော့ ကောင်းတယ်လို့ ထင်တာပဲ။ နေ့လယ်ပိုင်း အပြင်ထွက်လည်ကြမလား”

“ဘယ်ကိုလဲ”

“ရုပ်ရှင်ကြည့်တာ၊ ဈေးဝယ်တာ၊ ရေကူးတာ၊ ဘာမဆို ရတယ်”

ကျန်းကျဲ့က “ရုပ်ရှင်ကြည့်တာနဲ့ ဈေးဝယ်တာက ပူတယ်။ ရေသွားကူးရအောင်”

“ကောင်းပြီ၊ ကားလ်ကို ခေါ်သွားလို့ရလား” ဟု ချန်းယန်က မေးသည်။

ကျန်းကျဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “သူ ရေကူးတတ်လား မသိဘူး။ နောက်တစ်ခါ ဈေးဝယ်တဲ့အခါမှ ခေါ်သွားကြတာပေါ့”

“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီ။ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ပင်လယ်ကမ်းခြေ ရေကူးကန်မှာ တွေ့ကြတာပေါ့”

ထိုအချိန်တွင် ချန်းယန်၏ သူငယ်ချင်းအချို့က လှမ်းခေါ်ကာ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဘယ်ကိုသွားလည်ကြမလဲဟု မေးကြသည်။

ချန်းယန်က နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အိမ်သို့ ပြန်ပြီး အနားယူမည်ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းကျဲ့က ကျောင်းတံခါးသို့ ရောက်လာရာ အတန်းပိုင်ဆရာမက စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ပထမဆုံး ဆရာမကို နှုတ်ဆက်သည်။

ဆရာမက ကျန်းကျဲ့၏ စာမေးပွဲအခြေအနေကို မမေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် ခန့်မှန်းအမှတ်မရှိသေးပေ။ အကြောင်းမှာ ကျောင်းသားများက ကျောင်းလျှောက်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ခန့်မှန်းအမှတ်က အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ ရလဒ်ထွက်လာသည်အထိ စောင့်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆရာမက ရလဒ်ထွက်မည့်အချိန်ကို သတိပြုရန်နှင့် သတင်းများကို အမြဲနားစွင့်ထားရန် ကျန်းကျဲ့ကို မှာသည်။

ကျန်းကျဲ့က ဆရာမကို နှုတ်ဆက်သည်။ သူ့မိဘများက အိတ်များကို ဆွဲလာပြီး လူအုပ်၏ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက သူတို့နှင့်အတူ လမ်း လျှောက်သွားသည်။

ကျန်းယီနှင့် ဇနီးက သား၏စာမေးပွဲအခြေအနေကို ပုံမှန်အတိုင်း မေးကြသည်။

ကျန်းကျဲ့က ယခင်ကအတိုင်းပင် ရှင်းပြပြီး “အဖေနဲ့အမေ၊ ဟိုတယ်မှာ ခဏနားတာ ပိုကောင်းတာပေါ့” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းယီက “ငါတို့ အိတ်တွေကို စောစော ယူလာခဲ့တာ။ ဟိုတယ်က ကိုယ့်အိမ်လောက် သက်သောင့်သက်သာ မဖြစ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းကျဲ့က လက်ဖြင့် အိတ်များကို ယူကာ မိဘများနှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ကားက ကျန်းကျဲ့ကို သုံးရက်ကြာ မတွေ့ရသောကြောင့် ကျန်းကျဲ့ပေါ်သို့ အတင်းခုန်တက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က ရှောင်ကားကို ချီ ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်ပေးသည်။

“မကစားနဲ့တော့၊ အရင် ထမင်းစားရအောင်” ဟု အမေ က ခေါ်သည်။

ထမင်းစားနေစဉ် ကျန်းယီက ကျန်းကျဲ့၏ ကျောင်းပိတ်ရက် အစီအစဉ်ကို မေးသည်။

ကျန်းကျဲ့က “ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ကျွန်တော် ကားမောင်းသင်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်” ဟု ပြောသည်။

“ဘာလို့လဲ”

“အနာဂတ်မှာ ကားမောင်းတာက အသုံးဝင်တဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ကျန်းကျဲ့ ယခင်ဘဝက ကားမောင်းတတ်သော်လည်း ကားမရှိခဲ့ပေ။

“အဖေနဲ့အမေ၊ ကျွန်တော် အိမ်ဝယ်ဖို့လည်း စီစဉ်ထားတယ်”

ကျန်းယီနှင့် ဇနီးက ထမင်းစားခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သား၏ ဤအကြံက သူတို့ကို ဖိအားများလာစေသည်။

“မင်းမှာ အခု ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံ ရှိလား”

ကျန်းကျဲ့က “ယွမ် ၄၅၀,၀၀၀ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပိုကြီးတဲ့အိမ်ကို ဝယ်ကြတာပေါ့။ မလောက်ရင် ကျွန်တော် ချေးလိုက်မယ်” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းယီက “ကျောင်းစရိတ်ကရော လောက်သေးရဲ့လား” ဟု မေးသည်။

ကျန်းကျဲ့က “ကျောင်းစရိတ်ကို ကျွန်တော် ဖယ်ထားလိုက်ပါ့မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းယီနှင့် ဇနီးက မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ချေးရင် ငါတို့ ကူဆပ်ပေးပါ့မယ်”

ကျန်းကျဲ့က “မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံ လုံလောက်တယ်” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းယီက “ဒီကိစ္စက တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်နဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့ရတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ရှာကြတာပေါ့” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းကျဲ့က အိမ်တစ်လုံးဝယ်ရန် စဉ်းစားထားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အဓိကအားဖြင့် မိဘများကို အနားယူရန်နှင့် သူ့အတွက် ပိုကောင်းသော ပန်းချီခန်းတစ်ခု ပြင်ပေးရန်ဖြစ်သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့က “အဖေနဲ့အမေ၊ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းနဲ့ ပင်လယ်ကမ်းခြေ ရေကူးကန်မှာ ရေကူးဖို့ ချိန်းထားတယ်” ဟု ပြောသည်။

ရှုလီက “အိမ်မှာ အနားမယူတော့ဘူးလား” ဟု မေးသည်။

ကျန်းယီက “ရေကူးရင် ဂရုစိုက်။ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းနဲ့အညီ ရေကူးကန်ကို သွား” ဟု မှာသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရေကူးကွင်း ငှားပါ့မယ်။ ပထမပင်လယ်ကမ်းခြေ ရေကူးကန်ကို သွားမှာပါ”

ကျန်းယီနှင့် ဇနီးက အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာတွင် ငါးမန်းကာကွယ်ရေးပိုက်ကွန်နှင့် ပင်လယ်ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့လည်း ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

........

ကျန်းကျဲ့က ပင်လယ်ကမ်းခြေ ရေကူးကန်၏ သဲသောင်ပြင်အဝင်ဝတွင် ချန်းယန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်းယန်က အဖြူရောင် တီရှပ်၊ ဘောင်းဘီတို၊ ဖိနပ်နှင့် နေကာမျက်မှန်ကို ဝတ်ထားပြီး လန်းဆန်းနေသည်။

“လှရဲ့လား” သူမက ကျန်းကျဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးသည်။

“လှတယ်၊ အရင် အဝတ်အစား လဲကြတာပေါ့” ကျန်းကျဲ့က ပြောသည်။ “ငါ သတိပေးရဦးမယ်၊ အရမ်းပေါ် တဲ့ အဝတ်အစား မဝတ်နဲ့။ လူဆိုးတွေ ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်”

ချန်းယန်က “နင် ရေကူးဖို့ လာချင်တာက တခြားရည်ရွယ်ချက်ရှိလို့ ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်နော်” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းကျဲ့က “မဟုတ်ပါဘူး၊ လျှောက် မပြောနဲ့”

သူက ရေကူးကတ်ကို ယူပြီး အဝတ်လဲခန်းတွင် ရေကူးဝတ်စုံ လဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေကူးကွင်းနှင့် ကမ်းခြေထိုင်ခုံကို ငှားပြီး ချန်းယန် ထွက်လာသည်အထိ စောင့်နေ သည်။

ချန်းယန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာသည်။

ကျန်းကျဲ့၏ မျက်လုံးများ လက်သွားသည်။

ချန်းယန်က အဖြူရောင်ပေါ်တွင် အပြာနုရောင်ပန်းပုံစံများပါသော တစ်ဆက်တည်း ရေကူးဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပို၍ ရှည်လျားပြီး သွယ်လျနေသည်။

သူမက ကျန်းကျဲ့၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့အတူ သူမက ကျန်းကျဲ့၏ ခွန်အားကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း သတိပြုမိသည်။ သို့သော်လည်း သူမက အကြည့်ကို အောက်သို့ လွှဲ လိုက်သည်။

နည်းနည်း ကြောက်စရာကောင်းသည်။

“မင်း ရေကူးတာ ဘယ်လိုလဲ” သူတို့နှစ်ဦးက သဲသောင်ပြင်တွင် အတူတူ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

ချန်းယန်က “ကောင်းပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

ဇူလိုင်လအစတွင် ပင်လယ်ရေက အလွန်အေးသည်။ ယနေ့က ဒီရေကျနေပြီး ပင်လယ်ရေက အနည်းငယ်နောက်ကျိနေကာ လှိုင်းလုံးများက မကြီးပေ။

ကျန်းကျဲ့တို့နှစ်ဦးက ပထမဆုံး လက်နှင့်ခြေထောက်များကို ဖြေလျှော့ သည်။ ထို့နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရေထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ခဏခဏ ရပ်ပြီး လက်ဖြင့် ရေကို ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပက်ကာ အပူချိန်နှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်သည်။

ချန်းယန်က ကျန်းကျဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရေပက်သည်။ ကျန်းကျဲ့က ရေကူးကွင်းကို ချပြီး လက်ဖြင့် ရေ ပြန်ပက်သည်။

နောက်ပြောင်ရင်း ရေထဲသို့ ခါးထိရောက်သောအခါ ချန်းယန်က ဆက်မလျှောက်တော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရေကူးကွင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က နားလည်လိုက်သည်။ ဤအတိမ်အနက်က ရေမကူးတတ်သူများနှင့် ရေကူးစွမ်းရည် မကောင်းသူများအတွက် အကန့်အသတ်ဖြစ်သည်။

သူက လက်ကို ဆန့်ကာ ချန်းယန်ကို ဖမ်းလိုက်သည်။ “ဒါက မင်းပြောတဲ့ ကောင်းပါတယ်ဆိုတာလား။ ရေတိမ်ပိုင်းကို အရင်သွားကြရအောင်”

“ငါ ရေကူးတတ်တယ်၊ နင် အရင် ကူးပါ” ဟု ချန်းယန်က ပြောသည်။

ကျန်းကျဲ့က သဘာဝအတိုင်း နောက်သို့ လှဲချလိုက်ပြီး ကျောက ရေပေါ်ပေါ်နေ ကာ ခြေထောက်ဖြင့် အလွယ်တကူ ရေကူးသည်။ ထို့နောက် ပြန်လာသည်။

ချန်းယန်က ကျန်းကျဲ့ ရေကူးပုံသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်ပြီး အလွန်သွက်လက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ အမှန်တကယ် ရေကူးတတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ “ငါ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ရဦးမယ်”

“ကောင်းပြီ” ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်ကို ပတ်ပြီး အမျိုးမျိုးသော ရေကူးနည်းများကို စမ်းကြည့် သည်။ သူ၏ ရေကူးစက်ဝိုင်းက ပို၍ကြီးလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရေအောက်သို့ ငုပ်လိုက်သည်။

ပင်လယ်ကမ်းခြေတွင် ရေကူးသူ အများအပြား ရှိသည်။

ချန်းယန်က ကျန်းကျဲ့ကို ရုတ်တရက် မမြင်တော့ပေ။ ခဏစောင့်သော်လည်း ပြန်မပေါ် လာသဖြင့် စိုးရိမ်လာသည်။

“ကျန်းကျဲ့”

သူမ အော်ခေါ်လိုက်သောအခါ ရေအောက်တွင် တစ်ယောက်ယောက်က သူမ၏ ခြေထောက်အနားမှ ရေကူးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“အား!”

...........

မူရင်းတရုတ်စာရေးဆရာ၏သတိပေးချက်: ရေကူးခြင်းက ဝတ္ထု၏ ဇာတ်လမ်းအတွက်သာဖြစ်သည်။ လက်တွေ့ဘဝတွင် ရေနစ်ခြင်းမှ သတိထားပါ။

ရှေးလူများက “ရေကူးကောင်းသူက ရေနစ်တတ်သည်” ဟု ဆိုသည်။