ကမ်းခြေ၊ နေရောင်ခြည်၊ ရေကူးခြင်း

ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်၏ နောက်ကျောဘက် ရေအောက်မှနေ၍ ပေါ်လာကာ ရေများပက်လိုက်သည်။

ချန်းယန်က ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ ရှိနေသော ရေက နက်ရှိုင်းခြင်း မရှိသော်လည်း ရေကူးမတော် သူအတွက်မူ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ကန့်သတ်ထားသည်။

ကျန်းကျဲ့က သူ့ကို ကြောက်ရွံ့စေသည်ကို သိလိုက်သောအခါ “နင်က လူဆိုးကြီး ” ဟု ချွဲနွဲ့စွာ ပြောပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရေကူးကွင်းကို ကိုင်ကာ ကျန်းကျဲ့ကို “ငါ့ကို ကြောက်အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့...” ဟု ရိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က ရယ်မောရင်း ရေထဲတွင် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ ချန်းယန်က ရေကူးကွင်းကို ကိုင်ကာ လိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အန္တရာယ်ရှိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မြန်မြန် သူမကို ချော့ ပေးလိုက်သည်။

ခဏကြာပြီးနောက် ချန်းယန်၏ စိတ်ခံစားချက်များက တည်ငြိမ်သွားသည်။

ကျန်းကျဲ့က “လာ၊ ငါ သင်ပေးမယ်” ဟု ပြောသည်။

“ငါ အရင် ရေပေါ် ပေါ်အောင် စမ်းကြည့်မယ်။ နင် ငါ့ကို ကိုင်ထား ပေး” ဟု ချန်းယန်က ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ” ကျန်းကျဲ့က သူ့လက်များကို ဆန့်ထုတ်ပြီး အသင့်ပြင်ထားသည်။

ချန်းယန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး အသက်အောင့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရေကူးကွင်းကို ကိုင်သည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ ရေထဲသို့ ဆင်းလာ သည်။ ရေက ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်အား ရေအောက်တွင် သူ့ကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်း ဆန့်ထုတ်နေသည်ကို မြင်သည်။ လက်နှစ်ဖက်က ခေါင်းပေါ်သို့ ဆန့်တန်းကာ “တစ်” ဟူသော ပုံစံဖြင့် ရေပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သူက လက်ဖြင့် ချန်းယန်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ညင်သာစွာ ကိုင်ထား ပေးသည်။

ဘယ်လိုပြောရမလဲ? သူမ၏ အသားအရေက နူးညံ့ပြီး တင်းရင်းနေသည်။

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်းယန်က သူမ၏ ကျောဘက်ကို အပေါ်သို့ထားကာ ရေထဲတွင် နိမ့်တုံမြင့်တုံဖြင့် လှပပြီး ကျက်သရေရှိနေသည်။

သူမက ရေပေါ်တွင် ပေါ်ရန် သင်ယူထားသော်လည်း မကူးတတ်သေးသဖြင့် အသက်အောင့်ရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

သူမက ကျန်းကျဲ့ကို ကိုင်ပြီး အသက်ရှူရန် ရပ်လိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်း ပုံမှန်ဖြစ်လာသည်အထိ စောင့်ပြီး “ခြေထောက်နဲ့ ရေကို ယက် ကြည့်” ဟု ပြောသည်။

ချန်းယန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။ “နင် ငါ့ကို ကိုင်ထား ပေး။ လက်ကို ဟိုဟိုဒီဒီ မလုပ် ရဘူး”

“မလုပ်ပါဘူး”

ချန်းယန်က လက် တစ်ဖက်ဖြင့် ရေကူးကွင်းကို ကိုင်ပြီး ကျန်းကျဲ့ကို ကိုင်ကာ ရေထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ၊ ရေပေါ်မှာ ပေါ်လား”

ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်ကို ကိုင်ထားသော လက်ကို ဖယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“မရွှေ့နဲ့” ချန်းယန်က ပိုတင်းတင်းကိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းကျဲ့က ရေပေါ်တွင် ပေါ်နေစဉ် အသက်ရှူရန်နှင့် ရေကူးရန် မည်သို့လုပ်ရမည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းညွှန်ပေးသည်။

ချန်းယန်က ရေကူးကွင်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး ရေပေါ်တွင် ပေါ်နေနိုင်သည်။ ထို့နောက် ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် ရေထဲတွင် ရေယက် ပြီး ရှေ့သို့ ရောက်အောင် ကြိုးစားသည်။

ကျန်းကျဲ့က သူမကို ခေါင်းထောင်ပြီး အသက်ရှူနိုင်အောင် ကူညီပေးသည်။ “အဆင်ပြေပြီလား။ ကိုယ့်ဘာသာ ရေကူးကြည့်ချင်လား”

“ခဏလေး၊ ကျွန်မ အရင် ထလိုက်ဦးမယ်” ချန်းယန်က ပုံစံပြောင်းရန် ထချင်သည်။

ကျန်းကျဲ့က “အဲလောက် ပင်ပန်းစရာ မလိုဘူး။ အသက်အောင့်ပြီး ရေထဲမှာ လှည့်လိုက်ပါ။ ငါ ကိုင် ထားပေးမယ်”

ချန်းယန်က ယခင်ကထက် ပိုမိုရဲရင့်လာပြီး ကျန်းကျဲ့၏ အကူအညီဖြင့် လှည့်ပြီး စိတ်အပန်းဖြေလိုက်သည်။

ပက်လက် ရေကူးနည်းက လွယ်ကူသော်လည်း ရေက နားထဲသို့ မတော်တဆ ဝင်သွားနိုင်သည်။

ချန်းယန်က ကျန်းကျဲ့၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း အသက်ရှူပြီး ရေကို ယက် သည်။

ဖလုတ်... ဖလုတ်... ခြေထောက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ရေထဲတွင် လှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ကျန်းကျဲ့၏ လက်က ချန်းယန်၏ နောက်ကျောမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်လိုက်သည်။

... ချန်းယန်က ချက်ချင်းပင် ထလိုက်သည်။

သူမက မျက်နှာပေါ်မှ ရေများကို သုတ်လိုက်သည်။ “ငါ ကိုယ့်ဘာသာ စမ်းကြည့်မယ်။ နင်... ငါ့ နောက်မှာ လိုက်လာပေးနော်”

သူမက ကျန်းကျဲ့၏ ပုံစံအတိုင်း နောက်သို့ လှဲချပြီး ပက်လက် ရေကူးနည်းဖြင့် ရေပေါ် ပေါ်နေ သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းကျဲ့က ညင်သာစွာ ကိုင် ပေးရုံသာ ရှိသည်။

ချန်းယန်က ရေပေါ်တွင် ပေါ်လာနိုင်ပြီး လက်နှင့်ခြေထောက်များကို အတူတူ ရွှေ့ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော်လည်း လှုပ်ရှားမှုများ မလိုက်ဖက်သဖြင့် တစ်နေရာတည်းတွင်သာ ရှိနေသည်။

ကျန်းကျဲ့ ဆက်သင်ပေး သည်။

ချန်းယန်က ဆယ်ကြိမ်ခန့် ရေကူးကြည့်ပြီး ပင်ပန်းလာသည်။ “ကျန်းကျဲ့၊ ငါတို့ ခဏနားကြရအောင်”

ကျန်းကျဲ့က ပင်လယ်ရေသည် နွေးနေသော်လည်း ရေမျက်နှာပြင်က အေးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကမ်းပေါ်တက်ပြီး အနားယူကြရအောင်”

နှစ်ယောက်သား ဖြည်းဖြည်းချင်း သဲသောင်ပြင်ပေါ်သို့ လျှောက်လာကြသည်။

ရေထဲက ထွက်လာသောအခါ ပင်ပန်းပြီး အေးစက်နေသော်လည်း နူးညံ့ပြီး နွေးသော သဲသောင်ပြင်ပေါ်သို့ ခြေချသောအခါ အလွန်သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သည်။

“ဘာ သောက်ချင်လဲ” ဟု ကျန်းကျဲ့က မေးသည်။

“ကိုကာကိုလာ သောက်ချင်တယ်”

ချန်းယန်က ကျန်းကျဲ့ ငှားထားသော နေကာတဲအောက်သို့ လာပြီး ကမ်းခြေထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ပင်လယ်ကမ်းခြေတွင် နှစ်ထပ် သို့မဟုတ် သုံးထပ် အဝတ်လဲခန်းများရှိသည်။ အဆောက်အအုံတိုင်းတွင် လာ လည်ပတ်သူများ အနားယူနိုင်ရန် ဒုတိယထပ်တွင် ပလက်ဖောင်းရှိသည်။

ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်အတွက် အချိုရည်နှင့် ရေချိုးသဘက်ကို ယူလာပေးသည်။

ချန်းယန်က အချိုရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး “ကျန်းကျဲ့၊ ငါ နေရောင်ကာခရင်မ် ယူလာခဲ့တယ်၊ လိမ်းဖို့ မေ့သွားတယ်” ဟု ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

သူမက အဝတ်လဲခန်းသို့ သွားပြီး နေရောင်ကာခရင်မ် ကို ယူလာကာ သူမ၏ မျက်နှာနှင့် ခြေလက်များကို လိမ်းသည်။ “ကျန်းကျဲ့၊ နင် ကျွန်မရဲ့ ကျောဘက်ကို လိမ်းပေးပါဦး”

ကျန်းကျဲ့က နေရောင်ကာခရင်မ် ကို ယူသည်။ “အချို့နေရာတွေကတော့ မင်း ကိုယ့်ဘာသာ လိမ်းတာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါ ရှက်သလို ခံစားရတယ် ”

ချန်းယန်က “ နင် ရေထဲမှာ ငါ့ကို ဖမ်းထားတုန်းက ဘာလို့ ရှက်တယ်လို့ မပြောတာလဲ” ဟု ရယ်မောသည်။

ကျန်းကျဲ့က ချက်ချင်း ငြင်းသည်။ “ဟေး၊ ရမ်း မပြောပါနဲ့။ ငါ မင်းကို ကိုင် ထားတာပါ။ မကိုင်မိ ပါဘူး”

သူက ပြောရင်း ချန်းယန်၏ နည်းလမ်းအတိုင်း သူမအတွက် နေရောင်ကာခရင်မ် ကို လိမ်းပေးသည်။

ကမ်းခြေထိုင်ခုံပေါ်ရှိ လှပသော မိန်းကလေးက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။ သို့သော်လည်း ကျန်းကျဲ့က အရင်ကပင် ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းသူဖြစ်ပြီး စနစ်၏ မြှင့်တင်မှုများကြောင့် အပေါ်ပိုင်း အဝတ်မဲ့အမျိုးသားများကြားတွင် ထင်ရှားစွာ မြင်ရသဖြင့် နှာဘူး များ၏ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်။

ချန်းယန်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး ကျန်းကျဲ့ ကို ညွှန်ကြားကာ နေရောင်ကာခရင်မ် လိမ်းခြင်းကို ခံစားနေသည်။

လိမ်းပြီးသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာက နီရဲနေသည်။

လူဆိုးကြီး ၊ သူ့လက်က ဘာလို့ အား ကြီးနဲ့ လိမ်းနေ တာလဲ။

အချိုရည် တစ်ခွက်ကုန်ပြီး အနားယူပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ခွန်အားပြန်ပြည့်လာသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဒုတိယအကြိမ် ရေထဲသို့ ဆင်းသည်။

ချန်းယန်က ကျန်းကျဲ့၏ နည်းလမ်းကို ချက်ချင်း အသားကျသွားသည်။

ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်အား ပက်လက် ရေကူးနည်းကို တတ်မြောက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖားရေကူးနည်းကို သင်ပေးသည်။

ဤပုံစံက အများစုအတွက် အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်ပြီး ခွေးရေကူးနည်းနောက်တွင် အလွယ်တကူ တတ်မြောက်နိုင်သည့် ပုံစံဖြစ်သည်။

သူက ချန်းယန်ကို ထောက်ထားပြီး ဖားရေကူးနည်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မည်သို့လုပ်ရမည်ကို လမ်းညွှန်ပေးသည်။

ချန်းယန်က ရေပေါ်တွင် ပေါ်နေစဉ် လှုပ်ရှားမှုများ ပြောင်းလဲပုံကို အာရုံစိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမအား ကိုယ့်ဘာသာ ရေကူးခိုင်းသည်။

နှစ်ဦးသား သင်ကြားမှုနှင့် သင်ယူမှုများ ပြုလုပ်ရာ ရေ၏အနက်က ယခင်ကထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းနေသည်။

ချန်းယန်က အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရေကူးကွင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

“ကျန်းကျဲ့၊ ငါတို့ နောက်ပြန် ကူးကြမလား”

ကျန်းကျဲ့က “ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ ကမ်းခြေဆီ ပြန်ကူးကြတာပေါ့” ဟု ပြောသည်။

သူက ရေထဲသို့ ထပ်ဝင်ပြီး ချန်းယန်၏ နောက်မှနေ၍ ရေကို တွန်းပေးသည်။

အနည်းငယ်တွန်းပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့က ရပ်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ရေက ခါးအောက်သာ နက်သည်။

ချန်းယန်က ရေထဲတွင် မှောက် လျက် အားစိုက်ပြီး ရေကို တွန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ခေါင်းကို တစ်ခါတစ်ရံ ထောင်၍ အသက်ရှူသည်။

“ရပြီ၊ ဒီနေရာက မနက်တော့ဘူး” ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်၏ နောက်ကျောကို ပုတ်လိုက်သည်။

ချန်းယန်က ရပ်လိုက်သည်။ “လှုပ်ရှားမှုတွေကတော့ ကျွန်မ တတ်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ရှေ့ကို မသွားတော့ ဘူး”

ကျန်းကျဲ့က နာရီစင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ညနေ ၄ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သည်။

“ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့ကျင့်တာပေါ့”

“သွားမယ်၊ ပြန်ပြီး ရေချိုး ကြတာပေါ့”

နှစ်ဦးသား ရေချိုးပြီး အဝတ်အစား လဲလိုက်ကြသည်။

ကျန်းကျဲ့က စောစီးစွာ ထွက်လာပြီး ချန်းယန်ကို စောင့်နေ သည်။

ချန်းယန်က အဝတ်အစား လဲပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ “ကျွန်မ နည်းနည်း ဗိုက်ဆာနေပြီ။ အစားအသောက်ကောင်းတွေ သွား စားကြမလား”

“ကောင်းပြီ”

သူတို့နှစ်ဦးက အသားချောင်း၊ ပေါင်မုန့်ညှပ်နှင့် အချိုရည်များကို ဝယ်ပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း စားကြသည်။

“ကျန်းကျဲ့၊ ငါတို့ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့ လာကြမလဲ”

“ရက်အနည်းငယ် အနားယူကြတာပေါ့။ မင်း အိမ်ပြန်ရင် လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေ နာလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”

“နင် ပန်းချီခန်းကို ဘယ်တော့ ပြန်သွားမှာလဲ”

ကျန်းကျဲ့က “ငါ့ ပန်းချီခန်းရဲ့ စာချုပ်က သက်တမ်းကုန်တော့မယ်။ ပန်းချီခန်းအသစ်ကို နေရာချပြီးမှ မင်းကို လည်ဖို့ ခေါ်ပါ့မယ်”

“ကတိ နော်”

ကျန်းကျဲ့က တက္ကစီဖြင့် ပထမဆုံး ချန်းယန်ကို အိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေး သည်။ ထို့နောက် သူ့အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ည ၆ နာရီဖြစ်နေပြီ။

“ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ပြန်လာတာလဲ။ ဒီလောက် နောက်ကျတဲ့အထိ ကစားခဲ့တာလား” ဟု အမေ က ပြောသည်။

ကျန်းကျဲ့က ထမင်းပန်းကန်များကို ကူပေးသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဖြတ်သွားစဉ် အမေ ရှုလီက “ဟေး၊ သား မှာ ရေမွှေးနံ့ ဘာလို့ရနေတာလဲ။ ငါ အနံ့ခံကြည့်မယ်” ဟု မေးသည်။

သူမက သား၏အဝတ်များကို အနံ့ခံကြည့်သည်။ “မိန်းကလေး ရေမွှေးနံ့ ဘာလို့ရနေတာလဲ။ ဘယ်သွားခဲ့တာလဲ”

“ပင်လယ်ကမ်းခြေ ရေကူးကန်မှာ ရေကူးခဲ့တာ” ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်၏ ရေမွှေးသည် တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်း သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

“မိန်းကလေးသူငယ်ချင်း ပါလား”

“အများကြီးပဲ။ ကားစီးတဲ့အခါ ကိုယ်ချင်းတိုက်မိသွားတာပါ” ဟု ကျန်းကျဲ့က မြန်မြန် ရှင်းပြသည်။

ညစာ စားပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့က ပင်ပန်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ယနေ့၏ စုဆောင်းမှုများကို စစ်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

မူရင်းတရုတ်စာရေးဆရာ၏ နောက်ထပ် သတိပေးချက်: ဇာတ်လမ်းက စိတ်ကူးယဉ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့ဘဝတွင် ရေနစ်နိုင်သဖြင့် သတိထားပါ။