နှိပ်ခြင်း၊ အထူးဖန်တီးမှု
Vol. 6 Ch. 86
“နင် ငါ့ကို ထပ်အနိုင်ကျင့်ပြန်ပြီ” ဟု ချန်းယန်က ကျန်းကျဲ့ကို စူပုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ထိုးရန် ကြိုးစားသည်။
ကျန်းကျဲ့က ပြုံး ပြီး ရှောင်လိုက်သည်။ အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရှောင်ကားကို ထုတ်ပေးသည်။
ချန်းယန်လည်း ကျန်းကျဲ့ကို ဆက်မစတော့ပေ။
ရှောင်ကားက ပထမဆုံး ကျန်းကျဲ့ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ ချန်းယန် ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ ချန်းယန်ဆီသို့ ပြေးလာသည်။
ချန်းယန်က ရှောင်ကားကို ပွတ်သပ်ပစ်လိုက်သည်။
သူမ ထိုင်လိုက်၊ ထလိုက် လုပ်လိုက်ရာမှ ချက်ချင်းပင် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသည်။
ကျန်းကျဲ့က “မင်း ရက်အနည်းငယ် အနားယူပြီးပြီ၊ ခြေလက်တွေ နာနေတုန်းပဲလား” ဟု မေးသည်။
ချန်းယန်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ “ငါ တစ်နှစ်နီးပါး ရေမကူးတာ၊ ပုံမှန်ဆို ဒီလောက် မလှုပ်ရှား ဘူး။ နင် ဖုန်းမဆက်ရင် ငါ ဒီနေ့ အပြင်ထွက်ဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူး”
သူမက ပြောနေရင်း ပန်းချီခန်း၏ အပြင်အဆင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီအိမ်က အရမ်းမြင့်တာပဲ။ မူလပန်းချီခန်းထက် အများကြီး ပိုကြီးတယ်”
ကျန်းကျဲ့က ဖျော်ရည်နှစ်ခွက်ကို ပြင်ပြီး အသီးများကို ဆေးကာ ဖန်ခွက်တစ်ခုစီတွင် သံပရာသီးတစ်ချပ် ထည့်လိုက်သည်။ “ရေခဲတုံး ထည့်ပေးရမလား”
ချန်းယန်က “ငါ အအေး မသောက်ရဲဘူး” ဟု ပြောသည်။
သူမက ဖန်ခွက်ကိုယူပြီး ပထမတော့ ကြည့်ကာ၊ နောက်မှ အနံ့ခံပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရသာခံသည်။ “အရသာရှိတယ်”
ကျန်းကျဲ့က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ငြိမ်ငြိမ်မ ထိုင်နေသော ချန်းယန်ကို ကြည့်ပြီး “အရမ်းမသက်မသာ ဖြစ်နေရင် ငါ မင်းကို နှိပ်ပေးရမလား” ဟု မေးသည်။
“နင် နှိပ်တတ်တာလား” ချန်းယန် ပြန်မေးသည်။
ကျန်းကျဲ့က “အဖေ တစ်ခါတလေ မသက်မသာဖြစ်ရင် ငါပဲ နှိပ်ပေးရတာ” ဟု ပြောသည်။ ၎င်းက အမှန်ပင်။ မိဘများ အသက်ကြီးလာသောအခါ လည်ပင်းနှင့် ပခုံးများ မသက်မသာဖြစ်သည့်အခါ ကျန်းကျဲ့ကို နှိပ်ခိုင်းကြသည်။ ကျန်းကျဲ့ကလည်း ရိုးရှင်းသော နှိပ်နည်းများကို တမင် လေ့လာထားသည်။
ချန်းယန်က “ကောင်းပြီ။ ဒါပေမဲ့ နင် အခွင့်ကောင်းမယူရဘူး” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းကျဲ့က မလှုပ်ရှားဘဲ “ဒီနေ့ မင်း အချိန်မီ ရောက်လာလို့ နှိပ်ပေးတာ၊ မဟုတ်ရင် ငါ နှိပ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ နှိပ်တာ လွယ်တယ် ထင်နေလား” ဟု ပြောသည်။
ချန်းယန်က စိတ်ထဲတွင် အမှန်တကယ် ပျော်နေသော်လည်း အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်ပါက အရမ်းကြီး လိုလားလွန်းသည်ဟု ထင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေ သည်။
“ မသင့်တော်တဲ့ နေရာတွေကို မနှိပ်ရဘူး”
ကျန်းကျဲ့က သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ချန်းယန်ကို ကြည့်သည်။ “ဘယ်လို မသင့်တော်တဲ့ နေရာလဲ၊ မင်းမှာ ရှိလို့လား”
..........
ကျန်းကျဲ့ ထလိုက်ကာ “ဘယ်နေရာက အရမ်းနာနေလဲ”
“လက်မောင်းနဲ့ ခြေထောက်”
“ငါ ပထမဆုံး လက်မောင်းကို နှိပ်ပေးမယ်” ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်၏ နောက်ကျောသို့ ရပ်လိုက်ပြီး လက်မောင်းမှစတင်ကာ နှိပ်ပေးသည်။
လှုပ်ရှားမှုများမှာ မရှုပ်ထွေးသော်လည်း သူ၏လက်များက အားကောင်းသည်။ တစ်ချက်နှိပ်လိုက်သည်နှင့် ချန်းယန်က “အား” ဟု အော်လိုက်သည်။ “ဖြည်းဖြည်းနှိပ်ပါ”
ကျန်းကျဲ့က လက်၏ ခွန်အားကို လျှော့ချလိုက်သည်။ “မင်း စမ်းကြည့်၊ မခံနိုင်ရင် ပြော”
“အဲ၊ နောက်နည်းနည်း ဖြည်းဖြည်း”
အကြိမ်အနည်းငယ် စမ်းပြီးနောက် ချန်းယန်က နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းကျဲ့၏ ခွန်အားနှင့် အသားကျလာပြီး နာကျင်မှုက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သက်သာလာကာ ညည်းသံများ ထွက်လာသည်။
ကျန်းကျဲ့က “အသံတိုးတိုး လုပ်ပါ။ အိမ်နီးချင်းတွေ ကြားရင် ဘာတွေလုပ်နေလဲ ထင်နေဦးမယ်” ဟု ပြောသည်။ ပါးစပ်က ပြောနေသော်လည်း လက်၏လှုပ်ရှားမှုများ မရပ်သွားပေ။
ချန်းယန်က အသံကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းထားသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ မထိန်းနိုင်ပေ။
ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက်...
“ရပြီ၊ လက်မောင်းကို လှုပ်ကြည့်”
“ဒီလောက်လေးပဲလား” ချန်းယန်က ခုနက ခံစားချက်ကို သဘောကျနေသည်။ “ခြေထောက်လည်း နာတယ်”
ကျန်းကျဲ့က သူ့လက်များကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။ “ပင်ပန်းတာ မင်းမှ မဟုတ်တာ”
ချန်းယန်က မယဉ်ကျေး တော့ဘဲ ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြီး ဘေးရှိ ခုံပုပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့က သူမကို ဘာမှမပြောဘဲ ကြည့်နေသည်။ “မင်းက ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး နှိပ်ခိုင်းချင်တာလား”
ချန်းယန်က ပြုံး ရင်း “လာပါ ရှောင်ကျဲ့ရဲ့။ ငါ့ကို ခြေထောက် နှိပ်ပေးပါဦး” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းကျဲ့က လက်နှစ်ဖက်ကို အချင်းချင်းနှိပ်လိုက်ရာ လက်ဆစ်များက မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “မင်း ထပ်ပြောကြည့်ပါဦး”
ချန်းယန်က “ဟားဟား၊ အဲဒါဆို နင် ဘယ်လိုနှိပ်ပေးမှာလဲ” ဟု ပြုံးလိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့က ဘယ်ဘက်၊ ညာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ရာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “လှဲလိုက်”
ချန်းယန်က တိတ်တိတ်လေး အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ကျန်းကျဲ့က သူမကို ရှေ့မှာထား၍ ခြေထောက်များကို နှိပ်ပေးသည်။ နှိပ်ရင်း ပြောသည်။ “မင်း ပေါ့ဆလိုက်တာ။ အဲဒီတုန်းက လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီးတာနဲ့ အကြော လျှော့တာ ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့ရင် ဒီလောက် မသက်မသာ မဖြစ်လောက်ဘူး”
ချန်းယန်က သက်တောင့်သက်သာဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ “ကျန်းကျဲ့၊ နင် သီချင်း နားထောင်ရင် ကောင်းမလား”
ကျန်းကျဲ့က ရယ်မောကာ “မင်းက ပျော်ဖို့တော့ သိသားပဲ”
“လုပ်ပါ၊ တောင်းပန်ပါတယ်”
ကျန်းကျဲ့က ကွန်ပျူတာဖြင့် သီချင်းဖွင့်ပေးသည်။
သူ ခဏနှိပ်ပြီးနောက် ချန်းယန်ကို မှောက်ရက်လှဲစေသည်။
ကျန်းကျဲ့က တမင်တကာဖြစ်စေ၊ မတော်တဆဖြစ်စေ၊ သူ၏လက်ဖဝါးက ကောက်ကြောင်း များကို ကျော်သွားသည်။
ချန်းယန်က ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပြဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သက်တောင့်သက်သာဖြစ်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ ကျန်းကျဲ့က ချန်းယန်ကို ဖြေလျှော့ပေးနေစဉ် ရှောင်ကားက ဘေးတွင် အမြဲကြည့်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အနားသို့ ကပ်လာပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးသည်။
၎င်းက ချန်းယန်ကို ခဏကြည့်ပြီးနောက် နားလည်သွားသည် သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လား မသိ၊ အိပ်ရာဘေးတွင် မှောက်လိုက်ပြီး ရှေ့ခြေနှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နောက်ခြေနှစ်ဖက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။ ချန်းယန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အတုယူနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ပြင် ကျန်းကျဲ့ကို နှိပ်ပေးရန် စောင့်နေသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်နေသည်။
ကျန်းကျဲ့က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အားရပါးရ ရယ်လိုက်သည်။
ချန်းယန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ကား၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်သောအခါ ရှိုက်ကြီးတငင် ရယ်လေ သည်။
ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာပြီးနောက် ကျန်းကျဲ့က လက်များကို ရပ်လိုက်သည်။ “ထတော့”
“မထချင်ဘူး၊ငါ ခဏလေး မှောက်နေလိုက်ဦးမယ်၊ အရမ်းသက်သာတယ်”
ကျန်းကျဲ့က လက်ဆေးရန် သွားသည်။သူ ပြန်လာသောအခါ ချန်းယန်က မှောက်ရက်အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မိန်းကလေး၏ အိပ်စက်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကျန်းကျဲ့၏ စိတ်က တဏှာများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ခြင်းက အဆင့်မရှိသည့် အပြုအမူဖြစ်သည်။ ထိုကိစ္စမျိုးက သဘာဝအတိုင်းသာ ဖြစ်သင့်သည်။
ကျန်းကျဲ့က ထိုစိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တွန်းအားများကို ဖန်တီးမှုထဲတွင် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
သူက ချန်းယန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကိုးကား ပြီး ပုံကြမ်းဆယ်ချပ်ကျော်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေဆေးဖြင့် ပြီးပြည့်စုံအောင် ခြယ် သည်။
ချန်းယန်က အိပ်ပျော်နေသည်မှာ အဆင်ပြေသည်။ ကျန်းကျဲ့က ရေဆေးပန်းချီကားနှစ်ချပ် ပြီးသွားမှသာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက် သည်။
သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။ ကျန်းကျဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သတိဝင်လာသည်။ “ငါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်သွားတာလဲ”
ကျန်းကျဲ့က “တစ်နာရီခွဲကြာတယ်၊ သက်သာရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
ချန်းယန်က ဤနေရာသည် ကျန်းကျဲ့၏ ပန်းချီခန်းဖြစ်သည်ကို သတိရသွားသည်။ သူမက ခန္ဓာကိုယ်၏ ပြောင်းလဲမှုများကို တိတ်တိတ်လေး ခံစားကြည့် သည်။ ဘာမှဖြစ်မလာသည်ကိုလည်း ပျော်ရွှင်သလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။
သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်ပြီး အသီး ဖျော်ရည်ကို ယူကာ ဂလုဂလုနဲ့ သောက်လေ သည်။
လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပန်းချီကားကြီးနှစ်ချပ်က ပန်းချီတင်ခုံ ပေါ်တွင် တင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တစ်ချပ်မှာ သူမ အိပ်ရာပေါ်တွင် မှောက်အိပ်နေသည့် ပုံဖြစ်သည်။ ပုံစံနှင့် အဝတ်အစားက လက်ရှိနှင့် ဆင်တူသည်။
နောက်တစ်ချပ်က သူမကို မျက်နှာနီရဲစေသည်။ ပန်းချီကားထဲမှ သူမက ဘေးတိုက်လှဲနေသည့် ပုံစံဖြစ်ပြီး ပိုးပုဝါကို ဝတ်ထားသည်။
ပိုးပုဝါက အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ဖုံးထားသော်လည်း ပိုးသားပမာ အရည်အသွေးက မှုန်မှိုင်းသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသောကြောင့် ကြည့်သူများကို ပိုမိုစူးစမ်းရန် ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။
“အာ၊ နင် ငါ့ကို ဒီလိုပုံစံမျိုး ဘာလို့ ဆွဲတာလဲ။ နင် ချောင်း ကြည့်နေတာလား”
ကျန်းကျဲ့က “ငါ ချောင်း ကြည့်ဖို့ လိုသေးလား။ ရေကူးတုန်းက ငါ အကုန်မြင် ပြီးသားလေ” ဟု ပြောသည်။
သူမက မကျေနပ်သော်လည်း ချန်းယန်က အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကြည့်ရန် မနေနိုင်တော့ပေ။ ဆံပင်များက ပျော့ပျောင်းနေသည်။ ခြေချောင်း ဆယ်ချောင်းက ပန်းပွင့်လေးများနှင့်တူသည်။
ဤပန်းချီကားကို ဖန်တီးနေစဉ် ကျန်းကျဲ့က သူ၏ ကျွမ်းကျင်သော နည်းစနစ်များကို သတိမပြုမိဘဲ အသုံးပြုခဲ့သည်။ အချို့အသေးစိတ်အချက်အလက်များက အထူးသဖြင့် သေးငယ်ပြီး အချို့နေရာများကို တမင်တကာ မှုန်ဝါးအောင် လုပ်ထားသဖြင့် အမှန်တကယ်နှင့် အတုအယောင် ကွဲပြားမှုက အလွန်အားကောင်းသည်။
မိန်းကလေး၏ အသားအရည်နှင့် ဆံပင်၏ အရည်အသွေးက အလွန်ကောင်းအောင် ဖော်ပြထားသည်။
ချန်းယန်က သူ့ကိုယ်သူ မျက်နှာနီရဲစေသော ပန်းချီကားကို စိုက်ကြည့်ပြီး ကျန်းကျဲ့ကို “နင် ဒီပန်းချီကားကို တခြားသူတွေကို မပြရဘူး၊ ရောင်းလည်း မရောင်းရဘူး” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းကျဲ့က “စိတ်ချပါ။ ဒီပန်းချီကားက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းမှုအတွက်ပဲ” ဟု ပြောသည်။
သူက ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သောကြောင့် “သွားကြရအောင်၊ ထမင်းသွားစားကြ မယ်” ဟု ပြောသည်။
သူတို့က ရှောင်ကားကို ခေါ်ကာ ထမင်းစားရန် သွားကြသည်။
ညစာစားပြီး ခွဲခွာချိန်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် လာလည်ရန် ချိန်းကြ သည်။
ကျန်းကျဲ့က အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ယနေ့၏ သင်ယူမှုစုဆောင်းခြင်း ကို စစ်ဆေးရန် စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ယနေ့ဖန်တီးသော ပန်းချီကားနှစ်ချပ်အနက် တစ်ချပ်ကို စနစ်က လက်ရာကောင်းဟု အကဲဖြတ်သည်။ မျက်နှာနီရဲစေသော ပန်းချီကားကို အကောင်းဆုံးလက်ရာဟု အကဲဖြတ်သည်။
ဤပန်းချီကားနှစ်ချပ်ကို ဖန်တီးခြင်းဖြင့်ပင် ယနေ့၏ သင်ယူမှုစုဆောင်းခြင်းက ပုံမှန်ပျမ်းမျှထက် ကျော်လွန်နေသည်။
“ကျန်းကျဲ့၊ စောစောအိပ်တော့၊ မနက်ဖြန် ဘဏ်သွားရဦးမယ်” ဟု အမေ ရှုလီက ဆူလေ သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ သား သိပါတယ်”