အစ်မလျောင်၏ ဖိတ်ခေါ်မှု၊ လေ့လာခြင်း
Vol. 6 Ch. 87
ကျန်းကျဲ့တို့မိသားစုနှင့် အေဂျင်စီ၊ အိမ်ပိုင်ရှင်တို့က အိမ်ခြံမြေ အရောင်းအဝယ်ဌာနသို့ ရောက်လာပြီး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ လုပ်ရန် တန်းစီစောင့်ကြသည်။
ကျန်းကျဲ့က ၂၀၀၁ ခုနှစ်၏ အရောင်းအဝယ် လုပ်ထုံးလုပ်နည်း များနှင့် မရင်းနှီးသဖြင့် အေဂျင်စီ ရှင်းပြသည်ကို နားထောင်ပြီး အလွန်ရှုပ်ထွေးသည်ဟု ထင်သည်။
ခန်းမတွင် တန်းစီနေသူများ အလွန်များပြားသည်။
ကျန်းယီနှင့် ဇနီးတို့က အလွန်စိတ်ရှည်ပြီး အေဂျင်စီ နှင့် အိမ်ပိုင်ရှင်နှင့်အတူ ဘဝအကြောင်း များကို ပြောနေကြသည်။
နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် အရောင်းအဝယ် လုပ်ထုံးလုပ်နည်း များ ပြီးသွားသည်။
အိမ်ပိုင်ရှင်နှင့် အေဂျင်စီ တို့က ပြန်သွားကြသည်။
ကျန်းမိသားစု သုံးဦးက အိမ်ပြန်၍ ဂုဏ်ပြုရန် စီစဉ်သော်လည်း ရာသီဥတုပူသောကြောင့် စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားကာ ထမင်းစား၍ ဂုဏ်ပြုကြသည်။
စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ထုံးလုပ်နည်း များက ကျန်းယီနှင့် ဇနီးကို စိတ်ကျေနပ်မှု ရစေသည်။
ထမင်းစားရင်း သူတို့က ကျန်းကျဲ့နှင့် တိုင်ပင်ပြီး သြဂုတ်လတွင် အိမ်အသစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် စီစဉ်ကြသည်။
ကျန်းယီက ရုတ်တရက် ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရသွားကာ “ငါ့သူငယ်ချင်းရဲ့ ကလေးကလည်း ဒီနှစ် စာမေးပွဲ ဖြေထားတယ်။ ကလေး စာမေးပွဲ ကောင်းရင် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေကို ဖိတ်ပြီး ပွဲလုပ်မယ်လို့ ပြောတယ်။
မင်းသာ တက္ကသိုလ် တက်နိုင်ရင် ငါတို့လည်း ပွဲလုပ်ရမလား”
ကျန်းကျဲ့က ခေါင်းခါကာ “မလုပ်နဲ့၊ တက္ကသိုလ်တက်တာလည်း ဘာမှကြွားစရာမလိုပါဘူး” သူက အတန်းဖော်တွေ့ဆုံပွဲကို စိတ်ပျက် ထားသဖြင့် ကျောင်းတက်ပွဲကို မကြိုက်ပေ။
ကျန်းယီနှင့် ဇနီးက ဤကိစ္စကြောင့် စိတ်ပျက်မသွားချင်သဖြင့် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။
နေ့လယ်စာ ပြီးခါနီးတွင် ကျန်းကျဲ့ထံ အစ်မလျောင်၏ ဖုန်းဝင်လာ သည်။
အစ်မလျောင်၏ အသံမှာ ပျင်းရိနေပုံရသည်။ “ကျန်းကျဲ့၊ နင် အခုတလော အလုပ်များနေလား။ ငါ့ကိစ္စ မမေ့သေးဘူးမလား”
ကျန်းကျဲ့က ပုံတူပန်းချီကိစ္စဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းသည်။ “မမေ့ပါဘူး အစ်မလျောင်၊ ကျွန်တော် လာမယ့်နှစ်ရက်အတွင်း အချိန်အားပါတယ်”
“နင် ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်း အချိန်အားလား”
ကျန်းကျဲ့က အရက်အများကြီး မသောက်ထားသဖြင့် သူ့အဆင်ပြေနေသည် ။ “အချိန်အားပါတယ်၊ အစ်မက ကျွန်တော့်ပန်းချီခန်းကို လာမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် အစ်မဆီ လာရမလား”
“ငါ ယွင်ကျုံးအပန်းဖြေ ဟိုတယ်မှာ ရှိတယ်၊ နင် ငါ့ဆီ လာခဲ့”
ကျန်းကျဲ့က “ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ပန်းချီခန်းကို အရင်ပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေယူပြီးမှ အစ်မဆီ လာခဲ့ပါ့မယ်” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းယီက “ဘာဖြစ်လို့လဲ၊မင်း အပြင် ထပ်ထွက်ရဦးမှာလား” ဟု မေးသည်။
ကျန်းကျဲ့က “ကျွန်တော် အရင်က ပုံတူပန်းချီတစ်ချပ် ဆွဲပေးဖို့ ကတိပေးထားလို့ပါ” ဟု ပြောသည်။
“ဒီလောက် အလျင်လိုတာလား”
“ပိုက်ဆံရှာဖို့ဆိုတော့ အလျင်လိုရမှာပေါ့။ အဖေ၊ အမေ၊ ကျွန်တော် နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလုံး အပြင်မှာပဲ ရှိနေမယ်ထင်တယ်။ ညစာစားရင် ကျွန်တော့်ကို မစောင့်ကြနဲ့နော်”
ရှုလီက “ဂရုစိုက်သွားနော်” ဟု ပြောသည်။
“သား မှတ်ထားပါ့မယ်” ကျန်းကျဲ့က ပန်းချီခန်းသို့ ပြန်လာပြီး ပစ္စည်းများ ယူကာ ဟိုတယ်သို့ ရောက်လာသည်။အစ်မ လျောင်ကို ချက်ချင်း မတွေ့ဘဲ နင်အန်းချီကို အရင် ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
ဖုန်းကို နင်အန်းချီ၏ အတွင်းရေးမှူးက ကိုင်သည်။ ကျန်းကျဲ့ ကိစ္စရှိကြောင်းကြားသောအခါ ဖုန်းကို နင်အန်းချီသို့ လျင်မြန်စွာ လွှဲပေးလိုက်သည်။
“ကျန်းကျဲ့၊ ဘာကိစ္စလဲ”
ကျန်းကျဲ့က “အစ်မ နင်၊ ကျွန်တော် အစ်မဆီ အကြံဉာဏ်တောင်းချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော် အစ်မလျောင်ကို ပုံတူပန်းချီတစ်ချပ် ဆွဲပေးဖို့ ကတိပေးထားတယ်။ ဒီနေ့ အစ်မလျောင်က ဟိုတယ်မှာ တွေ့ဖို့ ချိန်းထားတယ်။ ဘာကို ပြောသင့် မပြောသင့် သိချင်လို့ပါ” ဟု ပြောသည်။
နင်အန်းချီက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “သူမက လတ်တလော စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ်။ စကားတွေ မချိုမသာဖြစ်ရင် သည်းခံပေးလိုက်ပါ။
ပန်းချီကြေး ကိစ္စကို သူမ မပြောရင် နင်လည်း မမေးနဲ့”
ကျန်းကျဲ့က သူ၏စိုးရိမ်မှုများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ “ပန်းချီကြေး က အရေးမကြီးပါဘူး၊ လောင်ဝေ့ ရဲ့ ပြဿနာကို ကျွန်တော် ပိုစိုးရိမ်တာပါ”
နင်အန်းချီက “လောင်ဝေ့ ကိစ္စကို စိတ်မပူနဲ့။ ကိစ္စရှိရင် ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ” ဟု ပြောသည်။
ဖုန်းပြောပြီးနောက် နင်အန်းချီက စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။ အတွင်းရေးမှူးက အစည်းအဝေးအချိန် ရောက်ပြီဟု သတိပေးမှသာ သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်။
ကျန်းကျဲ့က ချိန်းထားသည်အတိုင်း ဟိုတယ်၏ ဧည့်ခန်းမမန်နေဂျာကို ရှာသည်။
မန်နေဂျာက ဖုန်းဆက်ပြီး အတည်ပြုပြီးနောက် စားပွဲထိုးကို သူ့အား ဧည့်ခန်းမ၊ စင်္ကြံနှင့် ခြံဝင်းကို ဖြတ်ပြီး မြောက်ဘက် အဆောက်အအုံသို့ ခေါ်သွားခိုင်းသည်။
စားပွဲထိုးက ထူထဲသောတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကျန်းကျဲ့က အတွင်းတွင် ရေကူးကန်ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဝင်သွားပါ၊ မစ္စ လျောင် ရေကူးနေပါတယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ကျန်းကျဲ့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စားပွဲထိုးက နောက်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
သူက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ခန်းမပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ရေကူးကန်ဘေးတွင် လူအချို့ အနားယူစကားပြောနေကြပြီး အများစုမှာ အမျိုးသမီးများဖြစ်သည်။
ကျန်းကျဲ့ ရောက်လာသည်နှင့် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး၏ မျက်လုံးများ သူ့ထံသို့ ရောက်လာသည်။
ရေကူးကန်ထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကျန်းကျဲ့ရှိရာသို့ ကူးခတ်လာသည်။
ကျန်းကျဲ့က ထိုသူသည် အစ်မ လျောင်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
အစ်မ လျောင်က ကျန်းကျဲ့နှင့် အနီးဆုံး ရေကူးကန်စပ်သို့ ရောက်လာပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ရန်းကို ကိုင်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရေငုပ်မျက်မှန်ကို ဖယ်လိုက်သည်။ “ကျန်းကျဲ့”
ကျန်းကျဲ့က ပြုံး ပြီး “အစ်မလျောင်၊ ကျွန်တော့်ကို ဒီမှာ ပုံဆွဲခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူးမလား” ဟု ပြန်ပြောသည်။
အစ်မလျောင်က “နင် ရေဆင်းကူးချင်လား” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းကျဲ့က “ရေကူးရင် ခွန်အားကုန်ပြီး ပန်းချီကားကို ထိခိုက်နိုင်တယ်” ဟု ပြောသည်။
“ကောင်းပြီ၊ ငါလည်း ရေ မကူးတော့ဘူး”
အစ်မလျောင်က လှေကားထစ်ကို နင်းကာ အပေါ်သို့ တက်လာသည်။
သူမ၏ အဖြူရောင် ရေကူးဝတ်စုံက ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကွက်တိဖြစ်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုလှပစေပြီး ယိမ်းထိုးနေသော လမ်းလျှောက်ပုံစံက လူကို မူးဝေစေသည်။
အစ်မလျောင်က ရေကူးဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ရာ လှပသောဆံပင်များ ပေါ်လာသည်။ “ကျန်းကျဲ့၊ ခဏစောင့်၊ ငါ ချက်ချင်းပြန် လာခဲ့မယ်”
မကြာမီ သူမက သက်တောင့်သက်သာရှိသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ပြီး အိတ်ကို ကိုင်ကာ ဖိနပ်ကို စီး၍ ပြန်လာသည်။
“ငါ့အခန်းကိုသွားကြမယ်”
ကျန်းကျဲ့က “အစ်မ ဒီလိုဝတ်ပြီး အပြင်ထွက်မှာလား” ဟု မေးသည်။
အစ်မလျောင်၏ အဝတ်အစားက သာမန် ညအိပ်ဝတ်စုံနှင့် တူနေ သည်။
“ရပါတယ်၊ ငါ့အခန်းက ဒီအပေါ်ထပ်မှာပဲ”
ကျန်းကျဲ့က အစ်မလျောင်နောက်သို့ လိုက်ပြီး ဓာတ်လှေကားဖြင့် ၁၀ လွှာသို့ ရောက်လာသည်။
အစ်မလျောင်က ကတ်ကို ပွတ်ဆွဲကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ “ဝင်လာခဲ့ပါ”
ကျန်းကျဲ့ အခန်းထဲဝင်လိုက်ရာ ၎င်းက အခန်းတွဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဧည့်ခန်းရှိပြီး အတွင်းတွင် အိပ်ခန်းရှိသည်။
အစ်မလျောင်က အိတ်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။ “နင် လက်ဖက်ရည် သောက်မလား၊ အသီးဖျော်ရည် သောက်မလား”
ကျန်းကျဲ့က “ရေလဲ ရပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
အစ်မလျောင်က “နင့်ကို မယဉ်ကျေးတော့ဘူး၊ ငါ ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲလိုက်ဦးမယ်။ နင် ကိုယ့်ဘာသာ ရေငှဲ့သောက်လိုက်။ နင် ဆေးလိပ် သောက်တတ်လား”
“မသောက်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပါ”
ကျန်းကျဲ့က သူ့ဘာသာ ရေမငှဲ့ဘဲ ပန်းချီသေတ္တာ ကို ဖွင့်ကာ အဆင်သင့် ပြင်ထားသည်။
စောင့်နေစဉ် သူက ပြတင်းပေါက်သို့ သွားကာ အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
အနီးနားရှိ လမ်းမများက အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး အဝေးရှိ လမ်းမများပေါ်တွင် ကားများ သွားလာနေကြသည်။
ကျန်းကျဲ့က အစ်မလျောင် သူ့ကို ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ပန်းချီဆွဲခိုင်းတာလဲဟု အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားသည်။ ဒီနေရာမှာ ဆွဲရ မှာလား။
သူက တစ်ကြိမ်သာ ဆက်ဆံဖူးသော်လည်း အစ်မလျောင်၏ လှပမှု၊ သွယ်လျသောခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရဲရင့်သော စိတ်နေသဘောထားက သူ့ကို အထင်ကြီးစေခဲ့သည်။
တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် ကျန်းကျဲ့က ဘာမှမဖြစ် ပေမယ့် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုသာ စိုးရိမ်သည်။
အစ်မလျောင်က ညအိပ်ဝတ်စုံလဲပြီး ဧည့်ခန်းသို့ လာသည်။ “နင် ဘာလို့ ရေမငှဲ့သောက်တာလဲ။ ငါ့ကို အားမနာပါနဲ့။ နင် လက်ဖက်ရည် သောက်တတ်လား” ဟု ပြောရင်း လက်ဖက်ရည် စဖျော်သည်။
“ကျွန်တော် သောက်တတ်ပါတယ်”
အစ်မလျောင်က လက်ဖက်ရည်ဖျော်ခွက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြင်ပြီး ဖန်ခွက်ဖြင့် ကျန်းကျဲ့အတွက် လက်ဖက်ရည် လောင်းထည့် ပေးသည်။
“ငါ့ရဲ့ လက်ရာကို မြည်းကြည့်ပါဦး”
ကျန်းကျဲ့က ပထမဆုံး လက်ဖက်ရည်နံ့ကို ရှူ၊ နောက်မှ လက်ဖက်ရည်အရောင်ကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရသာခံသည်။
လက်ဖက်ရည်နံ့က မွှေးကြိုင်ပြီး သူ ပုံမှန်သောက်နေကျ လက်ဖက်ရည်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်။
“နင်ဆွဲထားတဲ့ ရေဆေးပုံတူကို ငါ မြင် ဖူးတယ်။ နင်က ရေဆေးကို အကောင်းဆုံး ဆွဲနိုင်တာလား” အစ်မလျောင်က မေးသည်။
ကျန်းကျဲ့က “ပုံကြမ်း နဲ့ ရေဆေးပန်းချီလည်း ဆွဲတတ် ပါတယ်။ ကျွန်တော့် ဓာတ်ပုံရိုက်တာတော့ မတော် ဘူး၊ ဒစ်ဂျစ်တယ်ကင်မရာပဲ သုံးတတ်တယ်” ဟု ပြောသည်။
“ရပါတယ်၊ နင် အကောင်းဆုံး ကျွမ်းကျင်တဲ့အရာကို သုံးပါ။ ကြည့်ပါဦး၊ ငါ ဘယ်လိုပုံစံ၊ ဘယ်လိုအဝတ်အစားနဲ့ ပိုစ့်ပေးရင် ကောင်းမလဲ” အစ်မလျောင်က မေးသည်။
ကျန်းကျဲ့က ရှင်းပြသည်။ “ပိုစ့်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ အိမ်မှာ ရှိနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပဲ လုပ်နေကျအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ။ ကျွန်တော် အသုံးဝင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မှတ်သားထားပါ့မယ်”
အစ်မလျောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ “ငါနားလည်ပြီ။ နင်က ဘဝရဲ့ အပိုင်းအစတွေကို ဖမ်းယူချင်တာပေါ့၊ အဲ့လိုလား”
ကျန်းကျဲ့က “ဟုတ်ပါတယ်၊ အစ်မက ကျွမ်းကျင်သူပဲ” ဟု ပြောသည်။
“အဲ့လို့ မခေါ်ပါနဲ့၊ မရင်းနှီးသလို ဖြစ်နေတယ် ” ဟု အစ်မလျောင်က ပြောပြီးနောက် ညအိပ်ဝတ်စုံတစ်ထည် ထပ်လဲလိုက်သည်။
ညအိပ်ဝတ်စုံက ကြိုးတစ်ချောင်းထိုးဝတ်စုံပုံစံ၊ ဒူးအထိရောက်ပြီး အနက်ရောင် ပိုးသားဖြစ်သည်။
သူမက ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းတွင် သက်တောင့်သက်သာ လမ်းလျှောက်လေ သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လက်ဖက်ရည် သောက်သည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်သည်၊ ပင်ပန်းလာသောအခါ အိပ်ရာခေါင်းရင်းသို့ မှီကာ စာအုပ်ဖတ်သည်။ ကျန်းကျဲ့က ထိုနေရာတွင် မရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
ကျန်းကျဲ့က အစ်မလျောင်၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်သောအခါ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသော်လည်း မကြာမီ အခြေအနေကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး စာရွက်နှင့် ခဲတံဖြင့် ပစ္စည်းများကို မှတ်သားနေသည်။