အရှင်မင်းကြီးနဉ်က မေးနေတယ်၊ မင်း သူမကို ကြိုက်လားတဲ့။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် တကယ်ပဲ သွေးအန်နေခဲ့သည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်မျိုးဆက်များ စီမံခန့်ခွဲခဲ့သော ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုသည် တစ်ညတည်းမှာပင် လက်တွေ့ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ့နေရာမှာ တခြားဘယ်သူမဆို ထိုသို့သောထိုးနှက်ချက်ကို ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် နန်းတော်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် မြို့တော်ရှိ မြို့တံခါးလေးခုစီတွင် ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းများ တည်ထောင်ရန် အမိန့်တော်ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ မြို့ထဲက ဒုက္ခသည်များအားလုံးကို ဗိုက်ပြည့်သည်အထိ ကျွေးမွေးရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် သူတို့ ငတ်မွတ်သေဆုံးခြင်းမဖြစ်စေရန် သို့မဟုတ် အသက်ရှင်သန်ရန် အလောင်းများကိုစားသုံးရန် တွန်းအားပေးမခံရစေရန် သေချာစေနိုင်ခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ မြို့တော်ဆိုင်များအား နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရိက္ခာများမရောင်းရန် တားမြစ်ထားသော ပုဂ္ဂလိကအမိန့်များသည် ထို့ကြောင့် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ အရှင်မင်းကြီးတွင် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ရိက္ခာများရှိနေသောအခါ သူမသည် နောက်ထပ်ရိက္ခာများဝယ်ရန် ဘာလို့လိုအပ်တော့မှာလဲ။

“လောလောဆယ်ရှောင်နေလိုက်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့အကြီးဆုံးသား ရှဲ့အန်းယိကို အိပ်ရာထဲတွင် နေမကောင်းဖြစ်နေစဉ် ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ရှဲ့မျိုးနွယ်မှာ တပ်ဖွဲ့တွေနှင့် မြင်းတွေရှိနေသရွေ့ ကြောက်စရာမလိုဘူး။”

ရှဲ့အန်းယိသည် သဘောတူရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ့နှလုံးသားသည် မအီမသာဖြစ်နေဆဲပင်။ သမိုင်းအရပြောရလျှင် ကောင်းကင်ဘုံ၏သားတော်နှင့် တိုက်ခိုက်ဝံ့သော မည်သည့်ကျွန်မဆို အနိုင်ထက် အရှုံးပိုများတတ်သည်။ ငါတို့ရှဲ့မျိုးနွယ်က အရှင်မင်းကြီးကို တကယ်ပဲ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပါ့မလား။

“နန်းတော်ထဲကို စာတစ်စောင်ပို့ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုရှာ၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “မယ်တော်ကြီးကို သူ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို လျော့ပါးစေပြီး မကြောက်ဖို့ ပြောလိုက်။ ဒါက အများဆုံး ယာယီအောင်ပွဲတစ်ခုပဲ။ ငါ့ရှဲ့မျိုးနွယ်က ငွေနည်းနည်းပါးပါး ဆုံးရှုံးသွားရုံနဲ့ နစ်မြုပ်နေတဲ့သင်္ဘောတစ်စင်း မဖြစ်သေးဘူး။”

ငွေနည်းနည်းပါးပါး ဆုံးရှုံးတာလား။ အကယ်၍ ဒါက 'ငွေနည်းနည်းပါးပါး' သာဖြစ်ခဲ့ရင် အဖေ သွေးအန်ပြီး နေမကောင်းဖြစ်သွားမှာလား။ အကြီးဆုံးသခင်လေးရှဲ့သည် တည်ငြိမ်ရန် အကောင်းဆုံးကြိုးစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးနဲ့ မယ်တော်ကြီးက သွေးသားတော်စပ်တဲ့ သားအမိတွေပဲ မဟုတ်လား။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်တို့ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို နားလည်လာနိုင်ပါတယ်။”

ငယ်ရွယ်သောဧကရာဇ်တစ်ပါးအတွက်ဆိုလျှင် ခိုင်မာသောမယ်တော်ဘက်က မျိုးနွယ်က ဘာဆိုးလို့လဲ။ အကြီးဆုံးသခင်လေးရှဲ့သည် အရှင်မင်းကြီး ယခုသူတို့နှင့် ဘာလို့ အဆင်မပြေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် နှစ်ဖက်စလုံး ပြန်လည်သင့်မြတ်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်ရှိနေဆဲပင်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့သား၏စကားများကိုကြားသောအခါ သူ့လည်ချောင်းတွင် ချိုမြိန်သောအရသာတစ်ခု ပြည့်နှက်သွားပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ်သွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အာဏာကိုရင်ဆိုင်သောအခါ မိသားစုချစ်ခြင်းမေတ္တာက ဘာတန်ဖိုးရှိလို့လဲ။ မယ်တော်ကြီးတွင် သူမ၏အတွေးအားလုံး နဉ်ရှင်းအပေါ်တွင်ရှိပြီး နဉ်ယွီသည် နန်းတွင်းအာဏာကို လိုချင်နေသည်။ သူတို့လို သားအမိသည် အစကတည်းက အပြန်အလှန်ချစ်ခင်မှုမရှိခဲ့ပေ။ သူတို့၏အကြည့်များ ယိမ်းယိုင်သွားသောကြောင့် သူတို့သည် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို နဂါးပလ္လင်တော်ပေါ်တွင် ထိုင်စေခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့မျက်လုံးများကိုပိတ်လိုက်ပြီး ရှည်လျားစွာအသက်ရှူလိုက်သည်။ ယခုမှစ၍ သူတို့ရှေ့ကလမ်းသည် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ရှဲ့အန်းယိသည် သူ့ထိုင်ခုံပေါ်တွင် သတိထားစွာထိုင်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပြောရန်မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့လည်ချောင်းထဲကသွေးကို မျိုချလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများကိုဖွင့်ကာ သူ့ခေါင်းငုံ့ထားသော ရှဲ့အန်းယိကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် သူ့မျက်မှောင်များ ပို၍ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ သူ့သားသည် အသက် ၄၀ နီးပါးရှိပြီး ဘဏ္ဍာရေးအမတ်ဌာန၏တာဝန်ခံအမတ်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း သူသည် လွတ်လပ်စွာလုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းမရှိသေးပေ။

“အဖေ?" အကြီးဆုံးသခင်လေးရှဲ့သည် သူ့ဖခင်၏တင်းမာသောအကြည့်အောက်တွင် သူ့လက်ဖဝါးများ ချွေးပြန်စပြုလာသည်ဟု ခံစားရသည်။

“မင်းသားဖူကို စကားပြောဖို့ စံအိမ်ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က “ကိုယ်တိုင်လုပ်ပါ။ သူ မလာရင် လိုကျစ်ကွေ့က ကွယ်လွန်သွားတဲ့အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ပဲလို့ ပြောလိုက်။ ကွယ်လွန်သွားတဲ့အိမ်ရှေ့စံမင်းသား အသက်ရှင်နေစဉ်တုန်းက သူက မြေရှင်မင်းသားတွေရဲ့လစာတွေကို ဘယ်တော့မှမမေ့ခဲ့ဘူး။ အခု အရှင်မင်းကြီးက လိုကျစ်ကွေ့ကို မျက်နှာသာပေးပြီး ယုံကြည်နေတော့ မင်းသားဖူကို အဲဒီလိုကျစ်ကွေ့က လစာကိစ္စကို အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်တော့ထုတ်ပြောလောက်လဲဆိုတာကို စဉ်းစားခိုင်းလိုက်။”

“အဖေ ဒီလိုလုပ်ရင် မင်းသားဖူ..."

“သွားတော့၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့သား၏စကားများကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ရှဲ့အန်းယိသည် သူ့မှောင်မိုက်သောမျက်နှာကိုမြင်ပြီး နောက်ထပ်စကားမပြောရဲတော့ပေ။ သူသည် သဘောတူသောအသံပြုပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်ဖို့က ဘယ်လောက်လွယ်ကူမှာလဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ကုတင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းရင်း ခေါင်းအုံးများကို ရိုက်လိုက်သည်။ မင်း၊ နဉ်ယွီ၊ အရာအားလုံးကို အုပ်ချုပ်ချင်နေမှတော့ ဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို အဲဒီအာဏာကို အရသာမြည်းစေမယ်!

....

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤကမ္ဘာလောကကြီးသို့ ကူးပြောင်းလာခဲ့သော်လည်း သူမသည် အကြွင်းမဲ့အချုပ်အခြာအာဏာ၏အရသာကို တကယ်ပဲ မမြည်းစမ်းခဲ့ရသေးပေ။ ယခုအချိန်တွင် အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်၏ပင်မခန်းမတွင် ထိုင်နေသည်။ အဘိုးကြီးတစ်ဦးနှင့်သူ့မြေးမလေးသည် လက်ရှိတွင် သူမကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊” စစ်ဘက်နန်းတွင်းဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အသက်ခြောက်ဆယ်ခန့်ရှိ အဘိုးကြီးတစ်ဦးသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် မကျေမနပ်မှုများပြည့်နှက်နေသောမျက်နှာဖြင့် သူမကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ "ဒီကျွန်တော်မျိုး ကျီကျိုက စစ်သေနာပတိချုပ်အပေါ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာကို သတင်းကြားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးက အန်းယွမ်ရဲ့ပြည်နယ်ခြောက်ခုက အဖြစ်အပျက်တွေအကြောင်း အပြည့်အစုံရေးသားထားတဲ့အစီရင်ခံစာကို ယူလာပြီး မြို့တော်ကို အလျင်အမြန်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ရိုက်နှက်ညှဉ်းပန်းမခံရမီ မမီလိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် 'အိုး' ဟု သဘောတူလိုက်သည်။ သူမသာ မကူးပြောင်းခဲ့လျှင် စစ်သေနာပတိချုပ်သည် ဤအဘိုးကြီးစစ်သူကြီး ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် အရိုးပုံတစ်ခုပင် ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူမ မတွေးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

“အရှင်မင်းကြီး!" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အာရုံမစိုက်နေသောကြောင့် အဘိုးကြီးစစ်သူကြီးကျီသည် သူ့အသံကိုမြှင့်ကာ အော်လိုက်သည်၊ “စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့နှလုံးသားက နိုင်ငံအတွက်ပဲ လုံးလုံးရှိနေတာ။ မြောက်ပိုင်းဟူသူလျှိုတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့တောင်မှ အရှင်မင်းကြီးက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကွပ်မျက်ကွင်းကိုပို့ပြီး လူပေါင်းသောင်းချီရဲ့အရှင်လတ်လတ်စားတာကို ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ၊ ပြီးတော့ သူ့ကို..."

“ဒါ-ဒါ အဲလောက်ရယ်စရာမကောင်းပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကိုစားဖို့ လူပေါင်းသောင်းချီ ဘယ်လိုရှိနိုင်မှာလဲ။ အဲဒီနောက်မှာ စစ်သေနာပတိချုပ် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာလား။"

“ဒီကျွန်တော်မျိုး နှလုံးသားထဲမှာ နာကျင်ပါတယ်!" အဘိုးကြီးစစ်သူကြီးကျီသည် မျက်ရည်များကျရင်း တစ်ဖန်ပြန်ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ အစအဆုံးတစ်လျှောက်လုံး သူ့ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ်မြေးမလေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမက ထိုမိန်းကလေး၏မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့သလားဟု တွေးတောမိသည်။

"အဆိပ်မပါရင် ကြီးမြတ်သူမဟုတ်ဘူး-- ကြီးမြတ်သူတစ်ဦးက ရက်စက်ရမယ်၊" ကျီယွဲ့ရုံသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက်သို့ မုန်းတီးစွာပြောလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်က သူ့နိုင်ငံအတွက် အာဇာနည်တစ်ဦးအဖြစ် သွေးသွန်းခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထိခိုက်အောင်လုပ်တဲ့အကြံကို ကြံစည်နေတုန်းက စစ်သေနာပတိချုပ်က ယုံနင်အတွက် သွေးသွန်းခဲ့တာကို တစ်ခါမှတွေးမိဖူးရဲ့လား။"

“……..” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဒီကောင်မလေးက သူမကို စစ်သေနာပတိချုပ် သွေးသွန်းမျက်ရည်ကျစေခဲ့တဲ့အတွက် ကျိန်ဆဲနေတာလား။ သူမက ဒါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလို့ ပြောလို့ရမလား။

“မင်း ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ။” အဘိုးကြီးစစ်သူကြီးကျီသည် သူ့မြေးမလေးကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် သူ့ခေါင်းကို အလျင်အမြန်ပြန်မော့လိုက်သည်။ "မင်း ရိုင်းစိုင်းလို့မရဘူး!"

ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမ၏ပါးစပ်ကိုပိတ်လိုက်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မကြင်နာသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေဆဲပင်။ ထိုစဉ် လိုကျစ်ကွေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့အိပ်ခန်းမှ အလျင်အမြန်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဦးညွှတ်စရာမလိုပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

“စစ်သူကြီးကျီ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် စစ်သူကြီးကို လက်ဆုပ်၍ အရိုအသေပြုရန် လှည့်လိုက်သည်။

ကျီယွဲ့ရုံသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ရှေ့တွင် ပြေးသွားပြီး “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ရှင့်ရဲ့ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လိုနေလဲ။”

လောင်တသည် ဤအခွင့်အရေးကိုယူကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်တင်တန်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာပြောလိုက်သည်၊ "ဒီကြောင် စုံစမ်းမေးမြန်းမှုအချို့ လုပ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက စစ်သူကြီးတစ်ဦးပဲ။ သူတို့ကျီမိသားစုက ကျင်ဟွမ်မြို့က နယ်ခြားစခန်းကို ကာကွယ်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီယွဲ့ရုံကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးတွင် သူမကို ရှက်ရွံ့စေသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားရှိသည်။ သူမသည် ၁၇၀ စင်တီမီတာ အရပ်ရှည်ပြီး ရင်သားကြီး၊ ခါးသေး၊ တင်ကော့သည်။ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ်တွင် သူမသည် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးပြီးသားပင်! သွားပြီ၊ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နတ်ဆိုးကဲ့သို့သောကိုယ်ဟန်ကို လျှို့ဝှက်စွာ မနာလိုဖြစ်ရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။ လောင်တ၏လက်သည်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ကုတ်လိုက်သည်။

“သူက မိသားစုနှစ်ခုနဲ့ စေ့စပ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ သူ့ရဲ့စေ့စပ်ထားသူနှစ်ဦးစလုံး သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ "မဆိုးပါဘူး၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့စေ့စပ်ထားသူခြောက်ယောက်ထက် ပိုကောင်းတယ်။ သူက နှစ်ယောက်ပဲ သေဆုံးခဲ့တာ။"

လောင်တသည် သူ့ခြေသည်းကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာတွင် မြှောက်လိုက်ပြီး "မင်း ငါ့စစ်သေနာပတိချုပ်အကြောင်း မကောင်းပြောခွင့်မရှိဘူး။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို ရိုက်လိုက်ရာ သူက "ဒါဆို အနာဂတ်မှာ ငါမင်းကို မပြောရင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့!"

“ဘာမပြောတာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့က စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ဒီတစ်ကြိမ် မြို့တော်ကို လှည့်စားမခေါ်ခဲ့ရင် အဲဒီမိန်းမက သူ့ကို စေ့စပ်တော့မှာ၊” လောင်တသည် သူ့စစ်သေနာပတိချုပ်နှင့် စကားပြောနေဆဲဖြစ်သော မိန်းကလေးကျီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “သူ့အဘိုးက အောင်သွယ်တော်တစ်ယောက်တောင် ရှာထားခဲ့တယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိန်းကလေးကျီကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်နည်းနည်းဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။ လောင်တသည် သူမ၏ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီမိန်းကလေးထက် ပိုကောင်းတယ်။ ရှောင်ယောင်း၊ ဒီကြောင်က မင်းကို ကောင်းတယ်လို့ထင်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တ၏ခေါင်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ကျောက်ကျောက်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်ကော။”

လောင်တသည် အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ မလိုလားစွာ “မင်းက ပိုကောင်းတယ်။”

“ကျေးဇူးပါပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ လောင်တ၏စကားများသည် အနည်းငယ်ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူမသည် ဒီအဆီတုံးလေကို သူအနေနှင့်အကောင်းဆုံးကြိုးစား၍ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ရမည်ဖြစ်သည်။

“အဲဒီမိန်းမက ငါ့စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သေအောင်ကျိန်ဆဲရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။” လောင်တက မေးလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့်မို့လို့ ရှောင်ယောင်း၊ မင်းက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကောင်းကောင်းကာကွယ်ပေးရမယ်။ မင်းက အဲဒီမိန်းမကို သူ့ကိုလုယူခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။”

ယခု နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပို၍စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤအဆီတုံးအမွေးလုံးက ဂရုစိုက်တာက သူ့စစ်သေနာပတိချုပ်ပဲ!

"အရှင်မင်းကြီး၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမကို ယခု အော်ခေါ်နေလေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ရှိတွင် လောင်တကို ဒေါသထွက်နေစဉ် သူက သူမကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ရိုက်လိုက်သည်။

“စစ်သေနာပတိချုပ်က မင်းနဲ့ စကားပြောနေတယ်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို စူလိုက်ပြီးနောက် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုနှင့် သူ့ဘေးတွင်တွယ်ကပ်နေသော မိန်းကလေးကျီကို ကြည့်လိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဖြည်းဖြည်းချင်းစကားပြောကြ၊ ကျွန်တော်-- ကျွန်တော် အရင်ထွက်သွားမယ်။"

"မင်း ဒီအတိုင်းပဲ အရှုံးပေးတော့မှာလား!" လောင်တ မှင်တက်သွားသည်။

“ထားလိုက်တော့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ငါက စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ အိပ်ရာထဲမှာ တစ်ကြိမ်ပဲ လူးလှိမ့်ခဲ့တာ။ ငါတို့က လက်ထပ်စာချုပ် ဒါမှမဟုတ် ဘာမှမရခဲ့ဘူး။"

“……” လောင်တ ဆွံ့အသွားသည်။ လက်ထပ်စာချုပ်ဆိုတာ ဘာလဲ။

“အရှင်မင်းကြီးက သူ့ပခုံးပေါ်က ကြောင်နဲ့ စကားပြောနေတာလား။” ကျီယွဲ့ရုံသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပါးစပ် လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်နိုင်သော်လည်း သူမသည် ကြီးမားသောခန်းမတွင် အလွန်ဝေးနေသောကြောင့် သူမပြောနေသည်ကို မကြားနိုင်ပေ။

“အဲဒါ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ကြောင်ပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့ တိတ်ဆိတ်စွာပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို သူက ငါတို့နဲ့ စကားပြောတာထက် ကြောင်နဲ့ပဲ စကားပြောချင်နေတာလား။” ကျီယွဲ့ရုံက မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏အပြုံးသည် ကျီယွဲ့ရုံက နဉ်ရှောင်ယောင်းအကြောင်း ထိုသို့သောအရာများကို ပြောနေသည်ကိုကြားသောအခါ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ လေသံတိုးတိုးဖြင့် သူက “အဲဒါ အရှင်မင်းကြီး။ မိန်းကလေးကျီ၊ ခင်ဗျားက အရှင်မင်းကြီးကို မရိုမသေမပြုနိုင်ဘူး။”

ကျီယွဲ့ရုံ၏ နဉ်ရှောင်ယောင်းအပေါ်ထားသော အကြည့်သည် ပို၍ပင် မကြင်နာတော့ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တနှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုနှစ်ဦး အတူတူရပ်နေသည်ကို ကြာကြာမြင်လေလေ သူမ ပိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လေလေဖြစ်သည်။ ချောမောတဲ့ယောကျ်ားတစ်ယောက်နဲ့ လှပတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ သူတို့က တကယ်ပဲ အရမ်းလိုက်ဖက်တယ်!

ကျီအဘိုးကြီးနှင့်မြေးမလေးတို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပြတင်းပေါက်ခုန်ထွက်မှုများကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြသည်။ သူ့နန်းတော်ကို ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်ထွက်ခွာသွားတဲ့ ဧကရာဇ်မျိုး တစ်ခါမှရှိဖူးလို့လား။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြတင်းပေါက်များနှင့် နံရံများကိုပင် ကျော်ဖြတ်တက်သည်ကို မြင်ဖူးသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်မှုမရှိဘဲ သူသည် အဘိုးကြီးစစ်သူကြီးကျီကို လက်ဆုပ်၍ အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး “ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏစောင့်ပါ။ ကျွန်တော် အရှင်မင်းကြီးကို စကားနည်းနည်းပြောလိုက်ဦးမယ်။”

....

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျောက်စရစ်ခဲများကို ကန်ရင်း လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူမနောက်မှ အလျင်အမြန်လိုက်လာသောလူက သူမကို လက်မှဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူမ နောက်သို့လှည့်ကြည့်သောအခါ လောင်တ၏စစ်သေနာပတိချုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အမူအရာကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ သူမသည် သူမခံစားနေရသောအရာကို တစ်စက်မှ မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူမ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

“သူတို့က နယ်စပ်ဒေသကနေ လာကြတာ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ကျီမိသားစု၏စကားပြောပုံစံက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်ဟုသာ ထင်သောကြောင့် သူက သူတို့ကို ကာကွယ်ရန် အလျင်အမြန်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ “သူတို့က အဲလိုပြောဆိုတတ်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့မနှစ်မြို့ဖွယ်စကားတွေကို စိတ်ထဲမထားနဲ့။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ သူမကို စွမ်းရည်မရှိသောမင်းအဖြစ် ခေါ်ဝေါ်သူများနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုနှစ်ဦးသည် သူမအပေါ်တွင် အလုံးစုံအားဖြင့် ယဉ်ကျေးခဲ့ကြသည်။

လိုကျစ်ကွေ့က “ကျီမျိုးနွယ်က နယ်စပ်မှာတည်ရှိတဲ့ စစ်တပ်မိသားစုတစ်ခုပါ။ စစ်သူကြီးကျီမှာ သားသုံးယောက်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ဒုတိယနဲ့ အငယ်ဆုံးသားတွေက စစ်ပွဲမှာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ လေးနှစ်အကြာက မြောက်ပိုင်းဟူက သူတို့တပ်ဖွဲ့တွေကို ငါတို့ပိုင်နက်ကို ကျူးကျော်ဖို့ စေလွှတ်ခဲ့တယ်။ မိန်းကလေးကျီရဲ့ဖခင်က တိုက်ခိုက်ဖို့ထွက်သွားပြီး သူ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမအစ်ကိုက သူ့မျက်လုံးနှစ်ဖက်စလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်။ ရှောင်ယောင်း၊ ကျီမျိုးနွယ်ရဲ့အရေအတွက်က အားနည်းပြီး ပါးလွှာနေတယ်၊ ပြီးတော့ စစ်သူကြီးကျီက အသက်ကြီးနေပြီ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ မိန်းကလေးကျီက အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်နေပေမဲ့ စစ်ပွဲရဲ့တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ရတာ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများ မှေးကျသွားခဲ့သည်။ သူမသည် မိန်းကလေးကျီနှင့် သူမ၏နတ်ဆိုးကဲ့သို့သောကိုယ်ဟန်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်တော့ပေ။

"သူတို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့၊ ဟုတ်ပြီလား။" လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ကိုင်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ခေါင်းကို ငုံ့ထားဆဲဖြစ်သည်။ “ကျွန်တော် လူကောင်းတွေကို စိတ်မဆိုးဘူး။ ခင်ဗျား သူတို့ကို အဖော်ပြုပေးလို့ရတယ်။ ကျွန်တော် မီးဖိုချောင်ကို သူတို့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့အစားအစာတစ်ခု လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။” အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် သုံးစွဲရန်ငွေအလုံအလောက်မရှိသော်လည်း သူမတွင် ယခုလောလောဆယ် ရိက္ခာနှင့်ရှောင်မိုက်မှုန့်အလုံအလောက်ရှိသည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ့နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူသည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူမ၏လမ်းကိုပိတ်ကာ “တခြားတစ်ခုခု ရှိသေးလား။” ဟု မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှလူများသည် သူတို့ ဘယ်တော့ ဖုတ်ကောင်များစားခံရမည်ကို မသိခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် သူတို့စိတ်ထဲရှိသောအရာကို ထိုအချိန်တွင် အမြဲပြောခဲ့ကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုမြှောက်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို အလွန်တည်ကြည်သောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးကျီက ခင်ဗျားကို မိန်းကလေးကျီနဲ့ လက်ထပ်စေချင်တယ်။ ခင်ဗျား သူ့ကို ကြိုက်လား။"

***