စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့် ဘေးအန္တရာယ်ကို စောင့်မျှော်ခြင်း

ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေသောမိန်းကလေးသည် လက်ရှိတွင် သူမ၏နုပျိုမှုအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ကွေးကောက်သောမျက်ခုံးများနှင့် ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများရှိသည်။ သူမ၏အသားအရေသည် နှင်းကဲ့သို့ဖြူဖွေးပြီး လေတစ်ချက်မှုတ်ရုံဖြင့် ကျိုးကြေသွားလောက်အောင် နုနယ်ပုံရသည်။ သူမသည် ပန်းအမျိုးမျိုးထိုးထားသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေပြေတွင် လှုပ်ခတ်နေကာ သူမကိုမြင်သူတိုင်းအတွက် အလွန်နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသောပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

“မင်း ရိုင်းစိုင်းလို့မရဘူး၊” သခင်မကြီးရှဲ့သည် သူမ၏ဘေးကမိန်းကလေးကို အကြည့်ဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ မိန်းကလေးသည် အလျင်အမြန်ခေါင်းငုံ့လိုက်သော်လည်း စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏နောက်တွင် ရပ်နေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခိုးကြည့်ရန် သူမ၏မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်သည်။ ဒီမိန်းကလေးက ငါ့ကို ကြက်သီးထစေတယ်။

“သူ့နာမည်က ရှဲ့သော်ယင်း၊” လောင်တက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သူမက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့သားတစ်ယောက်ကနေ မွေးလာတဲ့မြေးမလေးပဲ။ မြောင်၊ သူက ငါ့စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းဖို့ ဒီကိုလာတာလား။”

“……" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ မိန်းကလေးက သူမကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာ။ ဒါက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မင်းသားအနည်းငယ်သည် အချင်းချင်း အဓိပ္ပာယ်ပါသောအကြည့်များ လဲလှယ်လိုက်ကြသည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်က ကောင်းကင်သားတော်ဆီကို အမျိုးသမီးတွေ ထပ်ပို့ချင်နေပုံပဲ။

သခင်မကြီးရှဲ့က "အရှင်မင်းကြီးက ဒီအဘွားကြီးကို မျက်နှာသာပေးပြီး ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ပင်မခန်းမဆောင်မှာ ခဏနားနေလို့ရမလားဆိုတာ သိချင်ပါတယ်။ ဒီအဘွားကြီးနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ပဉ္စမမြောက်မိန်းကလေး လုပ်ထားတဲ့မုန့်တွေကို အရသာမြည်းကြည့်ပါ။" ရှဲ့သော်ယင်းအမည်ရှိမိန်းကလေးသည် အချိန်ကိုက်ပြုမူရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ခေါင်းကိုမြှောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြောက်ရွံ့စွာခိုးကြည့်လိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မုန့်တွေလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမအရင်က စမ်းသပ်ခဲ့သောမုန့်အဆင့်ကိုကြည့်လျှင် ဤသခင်မကြီးက သူမကို ဝက်သားနီချက်တစ်ပန်းကန်ပေးလျှင် ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

“ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊” ရှဲ့သော်ယင်းက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ဖန်ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

“ဒါက အရှင်မင်းကြီး!" သခင်မကြီးရှဲ့သည် သူမ၏မြေးမကြီးကို တစ်ဖန်ပြန်ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ “မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အကျင့်မကောင်းတဲ့မိန်းကလေးဖြစ်ရတာလဲ။ အမြန်ဆုံးဒူးထောက်ပြီး အရှင်မင်းကြီးဆီက အပြစ်ပေးဖို့တောင်းဆိုလိုက်!" သခင်မကြီးရှဲ့သည် သူမ၏လမ်းလျှောက်တုတ်ကိုမြှောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ထုလိုက်သည်။

ရှဲ့သော်ယင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဆံများ တောက်ပပြီး ကြည်လင်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အချိန်အတော်ကြာစဉ်းစားပြီးနောက် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်၏ဤအမျိုးသမီးငယ်လေးသည် တခြားသူများကို သူမကိုအလိုလိုက်စေရန် သွေးဆောင်သောမိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အေးစက်စွာရယ်မောလိုက်ရုံသာရှိသည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်၏ဤသခင်မကြီးသည် အရှင်မင်းကြီးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မသိရှိပုံရသည်။ မဟုတ်ရင် သူမက ထိုသို့သောမလေးစားမှုကို ဖိတ်ခေါ်မည်မဟုတ်ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့ရယ်သံကိုကြားသောအခါ ရှဲ့သော်ယင်း၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် မည်သည့်ယောက်ျားကိုမဆို ကြည့်သောမိန်းကလေးတစ်ဦးမဟုတ်သောကြောင့် သူမသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ပဉ္စမသခင်မလေးရှဲ့သည် သခင်မကြီးက သူမကို အရှင်မင်းကြီးထံ ပေးအပ်ချင်နေသည်ကို သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် နားလည်ခဲ့သည်။ အရှင်မင်းကြီးနဉ်ယွီသည် ရှဲ့စံအိမ်တွင် ၁၄ နှစ်ကြာနေထိုင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် အမြဲတမ်း ကမ္ဘာလောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်နေခဲ့သည်။ မည်သူမျှ သူ့အကြောင်းမသိခဲ့သလို ရှဲ့မျိုးနွယ်ဝင်များပင် ထိုသို့သောဧကရာဇ်သားတော်တစ်ပါး သူတို့နေရာတွင်ရှိနေသည်ကို မကြာခဏမေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့က ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် တစ်ညတည်းဖြင့် နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်ကိုသိခဲ့ပါက ပဉ္စမသခင်မလေးသည် အရှင်မင်းကြီး၏ဘေးတွင် ရှဲ့မျိုးနွယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေနှင့်ပြီဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စာကြည့်တိုက်၏တစ်ဝက်ပွင့်နေသောတံခါးများကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင် ဘာမှမလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

“ကျွန်တော်မျိုးမ အမှားတွေကို ဝန်ခံပါတယ်၊” ရှဲ့သော်ယင်းသည် သူမ၏အမှားများကို နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဝန်ခံလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် မိန်းကလေးသည် သူမ၏စင်မြင့်မှ ဆုတ်ခွာနိုင်ရန်အတွက် နဉ်ရှောင်ယောင်းစကားပြောရမည့်အချိန်ဖြစ်သည်။ မြေရှင်မင်းသားများအားလုံး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ထိုသို့သောနူးညံ့ချိုမြိန်ပြီး လှပသောအလှပဂေးတစ်ဦး ဒူးထောက်နေသည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် သူ့ဘေးတွင် ဧကရီမောင်းမတစ်ဦးတည်းသာရှိသော ကောင်လေးတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လိုထိန်းချုပ်နိုင်မှာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှဲ့သော်ယင်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားရုံသာရှိသည်။ ဤမိန်းကလေးက သူမကို ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဟုခေါ်ခဲ့သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် အများဆုံး ၁၃ နှစ်မှ ၁၄ နှစ်အထိသာ ရှိသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် အမှားရှာရန် အလွန်သေးနုပ်သူတစ်ဦးမဟုတ်ပေ။

“အရှင်မင်းကြီး!" သခင်မကြီးရှဲ့သည် သူမထွက်ခွာသွားသည်ကိုမြင်သောအခါ စိုးရိမ်တကြီးအော်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များသည် သူမ၏မျက်လုံးထောင့်မှ စီးကျလာခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အော်သံကြောင့် ရပ်တန့်ကာ နောက်သို့ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းလိုက်တာ၊ သခင်မကြီးက ဒူးထောက်နေနှင့်ပြီ။ ရှဲ့မိန်းကလေးသည် မျက်ရည်ထုတ်စက်ကဲ့သို့ ငိုကြွေးနေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊" သခင်မကြီးရှဲ့ ငိုကြွေးလိုက်သည်၊ "ဒီအဘွားကြီးက အနောက်ခြံဝင်းကလူတစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒီအဘွားကြီးမှာ လောကကြီးနဲ့ အတွေ့အကြုံအများကြီးမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး အရွယ်ရောက်လာတာကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မနှလုံးသားထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဒီအဘွားကြီးက အရှင်မင်းကြီး တစ်သက်လုံး ကျန်းမာရေးကောင်းပြီး ထင်ရှားကျော်ကြားတဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်တစ်ဦးဖြစ်လာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

သခင်မကြီး၏စကားများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လုံးဝရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကိုတွေ့ရန် လှပသောမိန်းကလေးတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီးနောက် မိန်းကလေးအကြောင်းဘာမှမရှင်းပြဘဲ အတိတ်ကိုလွမ်းဆွတ်ပြီး အနာဂတ်ကို ကြည့်ရှုနေသည်။ သူမက သူမငြင်းပယ်ခဲ့သော သူမ၏ချစ်ခင်မှုကို ပေးအပ်နေတာလား။ သို့မဟုတ် သူမက တစ်ယောက်တည်းလမ်းလျှောက်ရန် အဆင်မပြေသောကြောင့် လမ်းတွင် ဤမိန်းကလေးကို ကောက်ယူခဲ့တာလား။

သခင်မကြီးရှဲ့ ဆက်ပြောသည်၊ “ဒီအဘွားကြီးက စံအိမ်အပြင်ဘက်ကကိစ္စတွေကို ကြီးကြပ်လို့မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ဒီအဘွားကြီးရဲ့အသက်အရွယ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး ကျွန်မကို တည်ငြိမ်မှုအချို့ပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုပါတယ်။”

“ခဏနေဦး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ခင်ဗျား အခု တည်ငြိမ်တဲ့ဘဝကို နေထိုင်နေတာမဟုတ်ဘူးလား။” ဤသခင်မကြီးတွင် ထိုသို့သောကြီးမားသောအိမ်ရှိပြီး ကောင်းမွန်စွာစားသောက်ပြီး ကောင်းမွန်စွာဝတ်ဆင်ထားပုံရသည်။ သူမကို လမ်းလျှောက်ကူညီပေးသူပင် လှပသောမိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ပိုအရေးကြီးတာက ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် ဖုတ်ကောင်များမရှိဘူး! ဤသခင်မကြီးက ဘာများထပ်တောင်းဆိုနိုင်ဦးမှာလဲ။

စာကြည့်တိုက်အတွင်းအပြင်ကလူများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ခင်ဗျားက အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ယခုအချိန်တွင် ဖန်းထန်က နန်းတွင်းအစောင့်များကို စံအိမ်ကို ရှာဖွေခိုင်းနေပြီး သူတို့က ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုပါ သိမ်းဆည်းနေပုံရတယ်။ ခင်ဗျားက သခင်မကြီးကို တည်ငြိမ်တဲ့ဘဝကို နေထိုင်စေချင်တယ်လို့ ဘယ်လိုမျှော်လင့်နိုင်မှာလဲ။

သခင်မကြီးရှဲ့သည် နောက်ထပ်မခံနိုင်တော့ပုံရသည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင်ဒူးထောက်ရင်း ယိမ်းယိုင်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မျက်ရည်များပြည့်နေသောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဘေးသို့ရွှေ့လိုက်ပြီး “ကျွန်တော် ဒီ...ဒီညီမဝမ်းကွဲကို မကြိုက်ဘူး။”

ပဉ္စမသခင်မလေးရှဲ့၏မျက်နှာ ချက်ချင်း သွေးမဲ့သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလွန်စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ခံစားချက်မရှိတဲ့နေရာမှာ ခံစားချက်တွေပေးအပ်နေတယ်လို့ ယူဆနေတာဖြစ်နိုင်တယ်။ သခင်မကြီး၊ ကျွန်တော် အထင်လွဲနေတာဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောတာ အကောင်းဆုံးလို့ထင်တယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုအခိုက်အတန့်ကိုယူကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးသို့လျှောက်သွားပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ "ဒီကျွန်တော်မျိုးက အရှင်မင်းကြီးကို နန်းတော်ကို ပြန်သွားဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့နောက်သို့လိုက်ကာ ခြံဝင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မင်းသားအမျိုးမျိုးတို့သည် သခင်မကြီးရှဲ့နှင့် ရှဲ့သော်ယင်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားကြပြီး စိတ်လွင့်နေသောမြေးအဖွားကိုမြင်သောအခါ သူတို့၏ခေါင်းများကို ခါလိုက်ကြသည်။ မိန်းကလေးက လှပသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အရှင်မင်းကြီးတွင် သံမဏိဖြင့်ပြုလုပ်ထားသောနှလုံးသားရှိသည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။ သခင်မကြီးရဲ့အလှထောင်ချောက်က အသုံးမဝင်ဘူးထင်တယ်။

လူတိုင်းထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သခင်မကြီးရှဲ့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ ရှဲ့သော်ယင်းသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ "သခင်မကြီး၊ ယင်းအာ တစ်နေရာရာမှာ အမှားလုပ်ခဲ့တာလား။"

သခင်မကြီးသည် သူမ၏ရှေ့ကမိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သော်အမည်ပါသော ရှဲ့မျိုးနွယ်မိန်းကလေးများအားလုံးထဲတွင် ဤတစ်ဦးသည် အတောက်ပဆုံးနှင့်အလှဆုံးဖြစ်ပြီး မျိုးနွယ်၏အကြီးအကဲများအားလုံးက တန်ဖိုးထားကြသည်။ သို့သော် နဉ်ယွီသည် သူမ၏အလှအပဖြင့် မယိမ်းယိုင်နိုင်လျှင် တခြားရှဲ့မျိုးနွယ်မိန်းကလေးများထဲမှ မည်သူမျှ အခွင့်အရေးပင်မရနိုင်ပေ။ ရှဲ့သော်ယင်း စတင်ငိုကြွေးတော့သည်။ သူမ အနာဂတ်တွင် ဘာလုပ်ရမည်နည်း၊ ယခု အရှင်မင်းကြီးက သူမကို ကိုယ်တိုင်ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဧကရာဇ်က အထင်အမြင်သေးခဲ့သောမိန်းကလေးတစ်ဦးကို လက်ထပ်ပြီး သူမကို ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ဆက်ဆံခဲ့လျှင် အဲဒါက ဘာကိုဆိုလိုမှာလဲ။ အဲဒီယောက်ျားက ဧကရာဇ်ကို အမျိုးသမီးများနှင့်ပတ်သက်၍ အရသာမကောင်းဘူးလို့ စွပ်စွဲနေတာလား။ ကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်ယောက်ျားက ထိုသို့သောအယူအဆကို သူတို့ကိုယ်သူတို့အပေါ် ဖိတ်ခေါ်ဝံ့မှာလဲ။

အကြီးအကဲလီသည် အခန်းထဲမှ ရယ်မောရင်း အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ထပ်ပြဇာတ်တစ်ခုပါလား အမတ်ချုပ်ကြီး။ ခင်ဗျားရဲ့ရှဲ့မျိုးနွယ်က တစ်ချိန်က သူတို့ရဲ့စာပေအရည်အချင်းတွေအတွက် ချီးကျူးခံခဲ့ရတာပဲ။ ဘယ်လောက်ရှက်စရာကောင်းလိုက်လဲ။"

အကြီးအကဲလီသည် သူပြောချင်သောအရာ၏တစ်ဝက်သာ ပြောခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့်သူ့ပထမဇနီးမှ သားသုံးဦးစလုံးအတွက် နားထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာထိုးနှက်ချက်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။ အကြီးအကဲမိသားစုဟောင်းများအားလုံးသည် မျက်နှာသာရရန် သူတို့၏သမီးများကို ပေးအပ်ကြလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့်ကျော်ကြားမှုအတွက် အမျိုးသမီးများကို ရောင်းချခြင်းနှင့်တူညီသော်လည်း ကြီးမြတ်သောမိသားစုများမှ မည်သူမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဝန်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ အကြီးအကဲလီ၏သက်ပြင်းချခြင်းသည် ရှဲ့မျိုးနွယ်မှ မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ဆွဲဖြဲလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

“သွားကြစို့၊” အကြီးအကဲလီသည် သူ့တပည့်များကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအဘိုးကြီးနောက်လိုက်ပြီး စစ်သူကြီးဖန်း ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ကြ။”

အကြီးအကဲလီ သူ့လူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် အမတ်ချုပ်ကြီး၏အဖွဲ့သည်လည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးသည် နေမကောင်းဖြစ်နေပြီး သခင်မကြီးသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ငိုကြွေးနေသည်။ နိုင်ငံတော်ကိစ္စများကို မေ့လိုက်ပါ၊ ရှဲ့မျိုးနွယ်တွင် အိမ်တွင်ဖြေရှင်းရန် ပြဿနာများ လုံလောက်စွာရှိနေသည်။ အကယ်၍ သူတို့ ကြာကြာနေခဲ့လျှင် သူတို့ကိုယ်တိုင်က ပို၍ဒုက္ခဖြစ်စေမည်မဟုတ်လော။

“ပြန်ကြပါ၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့အပေါင်းအပါများကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ကောင်းမွန်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံး စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။”

အရာရှိအမျိုးမျိုးတို့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏စကားများကြောင့် အနည်းငယ်သက်သာရာရသွားကြသည်။ သူ့ကျန်းမာရေးထက် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ တကယ်ဆိုလိုခဲ့သောအရာမှာ သူကိုယ်တိုင် အဆင်ပြေလိမ့်မည်ဟူ၍ဖြစ်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး ရပ်တည်နေသရွေ့ ကျန်သူများလည်း အဆင်ပြေလိမ့်မည်။ အရာရှိအားလုံးသည် စာကြည့်တိုက်မှ ရိုသေစွာဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ခြံဝင်းသို့ရောက်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်က ငိုကြွေးနေသောမိန်းမနှစ်ဦးကို မမြင်စေရန် သူတို့၏အင်္ကျီလက်များဖြင့် သူတို့၏မျက်နှာများကို ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့အကြီးဆုံးသားဖြစ်သော ရှဲ့အန်းယိကို အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်သွားပေးခိုင်းခဲ့သည်။ ယခု သူ့မိသားစုသာ ဤနေရာတွင်ရှိနေသည်။ သခင်မကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ "အရင်တုန်းက မင်း အရှင်မင်းကြီးကို စံအိမ်ရဲ့အနောက်ခြံဝင်းမှာ နေခိုင်းတုန်းက သူက တခြားလူတွေကို တွေ့ရတာမကြိုက်ဘူးလို့ပြောခဲ့တယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ သူ့ငြိမ်းချမ်းမှုကို နှောင့်ယှက်ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါက အနောက်ခြံဝင်းကို ဝင်ရောက်ခွင့်တားမြစ်ခဲ့တယ်။ အခု အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ဒီအဘွားကြီးကို အမှန်အတိုင်းပြောပါ။ အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ အဖော်မကြိုက်ဘူးလား။"

သခင်မကြီးသည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူတို့ နဉ်ယွီကို ချို့တဲ့စေခဲ့သော အစားအသောက် သို့မဟုတ် အဝတ်အထည်ပိုင်းတွင် မည်သည့်နေရာကိုမျှ မတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ နဉ်ယွီက မုန်းတီးစရာတစ်ခုခုရှိခဲ့ပါက ၎င်းသည် သူတို့က သူ့ကို မည်သည့်အထောက်အပံ့မှမပေးဘဲ သူ့ကို ၁၄ နှစ်လုံးလုံး တောင်ပေါ်က ရသေ့အိုတစ်ဦးကဲ့သို့ အထီးကျန်စွာနေစေခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဒုတိယသခင်လေးရှဲ့ကို သခင်မကြီးကို သူ့စာကြည့်တိုက်အတွင်းသို့ ကူညီခေါ်ဆောင်စေပြီးနောက် သူ့အကြီးဆုံးသားကို သူ့ညီအစ်ကိုများနှင့်သမီးကို သူ့အခန်းများအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် သခင်မကြီးနှင့် ကိုယ်တိုင်စကားပြောလိမ့်မည်။

သခင်မကြီးသည် ငိုကြွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ "တစ်ခုခုပြောပါဦး!"ဟု သူမက အော်လိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ခဏစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သူ့အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "အမေ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၄ နှစ်က အဲဒီဘုန်းကြီးအိုက ပြောခဲ့တဲ့ဗေဒင်ကို မေ့သွားပြီလား။ 'ဒီကလေးက မွေးဖွားကတည်းက ဧကရီနှင့် မတည့်ဖို့ ကံကြမ္မာပါလာပြီး သူတို့ ဒီဘဝမှာ ပြန်လည်သင့်မြတ်ဖို့မရှိ။' ဆိုတာလေ။ မယ်တော်ကြီးက အမြဲတမ်း နောက်ထပ်သားတော်တစ်ပါးမွေးဖွားပြီး သူ့ကို ရာဇပုလ္လင်ပေါ်တင်ချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းဘဲ မင်းသားချန်ကိုမွေးဖွားပြီးတာနဲ့ အရင်ဧကရာဇ်မင်းကြီးက ကွယ်လွန်သွားတယ်။ ပုခက်ထဲက ကလေးတစ်ယောက်ကို ဧကရာဇ်တင်မြှောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူဧကရာဇ်ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင်မှ ဒီလိုကလေးငယ်ကိုပုလ္လင်ပေါ်တင်တယ်ဆိုတာ မွေးမယ်တော်ကို ဖယ်ရှားဖို့အတွက်ပဲ။ ဒီလိုအဖြစ်မျိုးက ကျွန်တော်ရော အမေရော လက်ခံနိုင်တဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။"

သခင်မကြီးရှဲ့သည် သူမ၏ကုလားထိုင်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး "ဒီတော့ တစ်နည်းပြောရရင် မင်းတို့သားအဖက အရှင်မင်းကြီးကို အစကတည်းက စွန့်ပစ်နိုင်တဲ့ စစ်တုရင်တစ်ခုလို ဆက်ဆံခဲ့တာလား။ ပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီးကတော့ ဒါကိုသိနေတာလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နာကျင်စွာပြုံးလိုက်သည်။ "မကြာသေးခင်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့လုပ်ရပ်တွေအရဆိုရင် သူသိနေတာ သေချာတယ်။"

သခင်မကြီးရှဲ့သည် သူမ၏ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်ပြိုလဲကျသွားခဲ့သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က “ဒါကြောင့် အမေက အနာဂတ်အတွက် နန်းတော်ထဲကို ရှဲ့မျိုးနွယ်အမျိုးသမီးတွေ ထပ်ပို့ဖို့ စဉ်းစားမနေသင့်တော့ဘူး၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုပဲ။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သခင်မကြီးရှဲ့ကို နဉ်ယွီက အမျိုးသမီးဖြစ်ကြောင်း မပြောနိုင်ခဲ့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သိသူနည်းလေလေ ကောင်းလေလေဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အမှန်တရားက အဘွားအိုကို ကြောက်လန့်တကြားသေဆုံးသွားစေမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

သခင်မကြီးရှဲ့သည် ငိုကြွေးရင်း "ဒါပေမဲ့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

"အရှင်မင်းကြီးက သူက ငါတို့ရှဲ့မျိုးနွယ်နဲ့ ခွဲခွာလို့မရဘူးဆိုတာကို ကြီးပြင်းလာတာနဲ့အမျှ နားလည်လာလိမ့်မယ်၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့မိခင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် ဒီသားက အမေ့ကို တည်ငြိမ်မှုအချို့ပေးနိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားက တခြားသူတွေဆီက တောင်းခံစရာမလိုပါဘူး။"

သခင်မကြီးရှဲ့သည် ကြောက်ရွံ့ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ သူမ၏လမ်းလျှောက်တုတ်ဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ထုလိုက်သည်။ “ငါ.. ငါ့ရဲ့ပဉ္စမမြောက်မြေးမလေးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မိပြီ!"

ရှဲ့မျိုးနွယ်သည် ကြီးမားသောမိသားစုကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့တွင် သူ့ပထမဇနီးမှ သားသုံးဦးနှင့် သမီးငါးဦးရှိပြီး တစ်ဦးစီတွင် ကိုယ်ပိုင်သားစဉ်မြေးဆက်များစွာရှိသည်။ တရားဝင်ဇနီးများမှပင် လက်မထပ်ရသေးသောမိန်းကလေး ၂၀ ခန့်ရှိသောကြောင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ပဉ္စမသခင်မလေးရှဲ့၏ဒုက္ခကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူက "အမေ ဝမ်းနည်းစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရှဲ့မျိုးနွယ်သမီးတွေအတွက် အိမ်ထောင်ဖက်ရှာမတွေ့မှာကို ဘာလို့ကြောက်နေရမှာလဲ။" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

သခင်မကြီးရှဲ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏စကားများကို သိပ်မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ဘာမှမမှားရင် မင်း ဘာလို့ မင်းလုပ်ခဲ့သလို မေ့လဲသွားခဲ့တာလဲ။ မင်းက ဟန်ဆောင်ကစားနေခဲ့တာလား။ သူမသည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာခါလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သေချာပါသည်၊ သူမသည် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏လေးစားဖွယ်ကောင်းသောအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်နိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူမ၏သားနှင့်မြေးများကို အားကိုးနေဆဲပင်။ အကယ်၍ သူတို့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့လျှင် သူမသည်လည်း ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်၊ သို့သော် သူမသည် ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ဂုဏ်ကျက်သရေ သို့မဟုတ် ဘေးအန္တရာယ်တို့ သူတို့အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

***