အရှင်မင်းကြီးကို မြင်းစီးခေါ်သွားခြင်း

သခင်မကြီးရှဲ့သည် သူမကိုယ်တိုင်နှင့် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏ကံကြမ္မာအတွက် ထိတ်လန့်နေစဉ် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှဲ့စံအိမ်၏တံခါးများအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး လေးသမား၏လေးကဲ့သို့ ကိုင်းညွှတ်နေသော ရှဲ့လိုင်ဖူကို စကားပြောနေသည်။

“ဒီတံခါးတွေက တကယ်ပဲ အရုပ်ဆိုးတယ်။”

တံခါးများသည် ဆေးသုတ်ထားခြင်းမရှိသည်မှလွဲ၍ ယခင်တံခါးများနှင့် တူညီသည်။ ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့သည် သူတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အရှင်မင်းကြီး၏စကားများကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ်၏တံခါးများသည် မြင့်မားပြီး ခန့်ညားသည်၊ ဒါဆို ဘယ်နေရာမှာ အရုပ်ဆိုးနေတာလဲ။ ဒါ့အပြင် တံခါးတစ်ချပ်ရဲ့အရုပ်ဆိုးမှုကိုတောင် ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ဝေဖန်နိုင်လို့လား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များကိုမြှောက်ကာ တံခါးများကို ဆွဲလိုက်သည်။

ဂျိန်း!

အရှင်မင်းကြီးသည် ရှဲ့စံအိမ်၏တံခါးအသစ်များကို ကိုယ်တိုင်ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ ရှဲ့စံအိမ်၏လူများအားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် နဂါးအစောင့်များအားလုံးသည် လုံးဝတည်ငြိမ်နေကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် အပြစ်ဒဏ်ခန်းမနှင့် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်တံခါးများကို ဖြိုချပြီးသားဖြစ်သည်။ သူက မယ်တော်ကြီး၏အခန်းများကိုပင် ဖြိုဖျက်ခဲ့သည်၊ ဒါဆို အမတ်ချုပ်ကြီး၏တံခါးများကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် ကြီးမားသောကိစ္စတစ်ခု မဖြစ်သင့်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များကို လွှတ်လိုက်သောအခါ အသစ်စက်စက်တံခါးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားခဲ့သည်။ တံခါးများရှေ့ကမြေပြင်သည် အလွန်သန့်ရှင်းသောကြောင့် သူတို့ ဆင်းသက်လာသောအခါ ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်တစ်ခုမျှမရှိခဲ့ဘဲ အလွန်အမင်းကျယ်လောင်သော တုန်ခါမှုများသာ ရှိနေခဲ့သည်။

“ငါ မင်းအတွက် တံခါးတွေကို အလကားဖြိုချပေးခဲ့တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးများအတွက် မြင့်မားသောတံခါးခုံပေါ်တွင်ရပ်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ကို ပိုလှတဲ့ဟာတွေနဲ့ အစားထိုးလိုက်။ ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာမလိုဘူး၊ ဒါက အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ငါလုပ်သင့်တဲ့အရာတစ်ခုပါ။”

ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့အမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။ သူသည် အရှင်မင်းကြီး တံခါးခုံပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ်ခုန်ပေါက်နေသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် သူ့ခြေထောက်များကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် သူတို့၏တံခါးခုံသည် သူ့ခြေထောက်များအောက်တွင် ပြိုကျသွားခဲ့သည်...

“အဲဒီတံခါးခုံကလည်း တော်တော်အရုပ်ဆိုးတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ပြုတ်ကျသွားသော ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။ ဤတွင် တံခါးများဘေးက တခြားရှဲ့မျိုးနွယ်ဝင်များအားလုံးလည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အရှင်မင်းကြီးက ရှဲ့စံအိမ်ကို ဖြိုဖျက်နေသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်လိုက်ကြသည်။ သူက သူတို့အားလုံးကိုပါ သတ်ပစ်ချင်နေတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့သည် သူဒူးထောက်နေစဉ်တွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသောအတွေးတစ်ခုဝင်လာခဲ့သည်- အနည်းဆုံးတော့ ငါက သတ်ဖြတ်ခံရလောက်အောင် ဟာသတစ်ခုမဟုတ်ဘူး။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှေ့တံခါးများနှင့် တံခါးခုံကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် စိတ်အနှောင့်အယှက်နည်းသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် သူမသည် စိတ်အခြေအနေမကောင်းတိုင်း အိမ်များကို ဖြိုချလေ့ရှိသည်။ ၎င်းသည် သူမကို အမြဲတမ်း ပိုကောင်းအောင် ခံစားစေခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဤနေရာတွင်ပင် ၎င်းသည် အလုပ်ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူမသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်၏ တံခါးမရှိသောဝင်ပေါက်ရှေ့တွင်ရပ်နေပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ယင်းလေသည် ထိုစဉ် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ ပြေးတက်လာပြီး တံခါးများကို နယ်နိမိတ်ခတ်ထားသောနံရံများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးက ဒီနံရံတွေကလည်း အရုပ်ဆိုးတယ်လို့ထင်တယ်။"

“အင်း?" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မှန်တယ်၊ ငါက တံခါးတွေကို ဖြိုချပြီး တံခါးခုံကို ပြားချပ်သွားအောင်လုပ်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီနံရံတွေကို ထားခဲ့ရမှာလဲ။ "ငါလည်း သူတို့က အရုပ်ဆိုးတယ်လို့ထင်တယ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ယင်းလေ၊ ငါတို့ အမတ်ချုပ်ကြီးကို ထပ်ကူညီကြစို့။"

“ဖြိုချလိုက်!" ယင်းလေသည် သူ့အင်္ကျီလက်များကို လိပ်တင်လိုက်ပြီး သူ့ညီအစ်ကိုရဲဘော်များကို ဦးဆောင်ကာ ဝင်တိုက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးနှင့် မယ်တော်ကြီး၏သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ပြီး ကွယ်လွန်သွားသောဧကရာဇ်နှင့်အတူ အရှင်လတ်လတ်မြှုပ်နှံခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။ နံရံတစ်ခုတည်းကို မေ့လိုက်ပါ၊ သူတို့သည် ရှဲ့စံအိမ်တစ်ခုလုံးကိုပင် အလကားဖြိုချရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။ စံအိမ်မှလူများထဲမှ မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောခဲ့ပေ။ ယခုဖြစ်ပျက်နေသောအရာအားလုံးသည် သူတို့၏အတွေ့အကြုံအတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် လူတွေက အရုပ်ဆိုးတယ်လို့ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အိမ်များကို ဖြိုချကြသည်ကို တစ်ခါမှမကြားဖူးခဲ့ပေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာကြည့်နေပြီးနောက် ယင်းဖုန်းကို “သူတို့ကို မျက်ခြည်မပြတ်စောင့်ကြည့်ထား၊ အရမ်းလွန်ကဲမသွားအောင် သေချာလုပ်။”

ယင်းဖုန်းသည် အလျင်အမြန်သဘောတူလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့စစ်မြင်းကို စံအိမ်သို့တက်သည့် လှေကားများသို့ ဦးဆောင်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နံရံများဆီသို့ ပြေးသွားခင် သူမကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်သို့ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးနဲ့အတူ နန်းတော်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ။” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ရှိတွင် နံရံကိုဖြိုဖျက်နေသော ယင်းလေနှင့် တခြားသူများကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် မလိုလားသလို ခံစားရသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ချင်နေပြီ၊” လိုကျစ်ကွေ့က နောက်တစ်ကြိမ်ပြောလိုက်သည်။

လောင်တသည် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးများပေါ်သို့ ပြေးတက်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို ကုတ်လိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ ငါ့စစ်သေနာပတိချုပ်က ပြန်ချင်နေပြီ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လှေကားများမှ ဆင်းသက်လာပြီး သူမ၏နောက်သို့ မကြာခဏပြန်လှည့်ကြည့်နေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမထံသို့ လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို မြင်းပေါ်တက်ဖို့ ကူညီပေးမယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏မြင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မြင့်မားပြီး နီညိုရောင်မြင်းတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အမွေးများသည် အနီရောင်မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ သူတွင် ခိုင်မာသောခြေလက်လေးချောင်းရှိပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ဗိုက်ကိုပုတ်ပြီးနောက် ခိုင်မာသောကြွက်သားများရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤသို့သောအသားသည် ပရိုတင်းဓာတ်မြင့်မားပြီး အိုးထဲတွင်ချက်ပြုတ်သောအခါ ပိုဝါးရလွယ်ကူလိမ့်မည်။

“မြင်းကောင်းတစ်ကောင်ပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့စစ်မြင်းကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ဖခင်ထံမှ ထိုတိရစ္ဆာန်ကို ပထမဆုံးရရှိခဲ့သောအခါ ၎င်းသည် မြင်းငယ်တစ်ကောင်သာဖြစ်နေသေးသည်။ ယခု ၎င်းသည် သူ့ကျောပေါ်တွင် သူနှင့်အတူ စစ်မြေပြင်များတစ်လျှောက် ပြေးလွှားနေသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ဒါက မြင်းကောင်းတစ်ကောင်ပဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံတွေးတစ်လုပ်ကို မျိုချလိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏အပြုံးသည် ဂုဏ်ယူပြီး လွမ်းဆွတ်သောအငွေ့အသက်တစ်ခုကို ဆောင်ယူလာခဲ့သည်။

ဘုန်း ဟူသောအသံနှင့်အတူ ယင်းလေနှင့် ကျန်သူများသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏နံရံများမှ အပိုင်းအစတစ်ခုကို ဖြိုချလိုက်သည်။

“သွားကြစို့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှေ့သို့လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “အိမ်ကို။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မလွှတ်သေးပေ။ “အရှင်မင်းကြီး ဒီကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လျှောက်လာခဲ့တာလား။”

“ဟုတ်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်တာအရမ်းမြန်တယ်။ မြင်းတွေထက်တောင် ပိုမြန်တယ်။”

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူမ နေထွက်တာကိုကြည့်ရန် တောင်တစ်လုံးတက်ခဲ့ပုံကို ပြန်သတိရသောအခါ သူမ၏စကားများကို ယုံကြည်လိုက်သည်။ “မြင်းပေါ်တက်လိုက်၊” သူက သူမ၏ဘေးသို့ ဆွဲလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးက သူ့ကို မြင်းပေါ်တွင်ရှိနေသည့်တိုင် ဖုန်မှုန့်ထဲတွင် ထားခဲ့မည်ဟူသောအတွေးသည် သူ့ကို သေချင်စိတ်ပေါက်သွားစေသော ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ “ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားမြင်းကို စီးစေချင်တာလား။” ဤကမ္ဘာလောကကြီးက မြင်းများသည် သူမ၏ကမ္ဘာက ကားများနှင့် တူညီသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက သူမကို သူ့ကားကို မောင်းစေချင်တာလား။ သူ သူမကို ဘယ်လောက်ယုံကြည်တယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ခေါင်းကိုညိတ်လိုက်ရုံသာရှိသည်။ သူသည် အရှင်မင်းကြီးက ယောက်ျားနှင့်မိန်းမတို့ အကွာအဝေးထိန်းသိမ်းထားသင့်သောကြောင့် ငြင်းဆန်မည်ကိုပင် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ယင်းဖုန်းသည် သူတို့၏စကားဝိုင်းကို အချိန်ပြည့်နားထောင်နေခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့က အရှင်မင်းကြီးကို မြင်းစီးစေချင်သည်ကိုကြားသောအခါ သူသည် လျှောက်လာပြီး အရှင်မင်းကြီးက သူ့အပေါ်နင်းပြီး မြင်းပေါ်တက်နိုင်ရန် ဒူးထောက်ရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမနှင့် နီညိုရောင်မြင်းကြားက အမြင့်ကွာခြားချက်များကို တွက်ချက်ပြီးနောက် နောက်သို့တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ၎င်း၏ကျောပေါ်သို့ တည့်တည့်ခုန်တက်လိုက်သည်။

ခုနကမှ လျှောက်လာခဲ့သော ယင်းဖုန်း “……."

စစ်သေနာပတိချုပ်လို “……."

ဒါဆိုနဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူမ၏အရည်အချင်းများကို သင်ကြားပေးခဲ့သော အဆင့်မြင့်ကိုယ်ခံပညာကျွမ်းကျင်သူသည် သူမကို မြင်းပေါ်ဘယ်လိုတက်ရမယ်ဆိုတာကို ဘယ်တော့မှမသင်ပေးခဲ့ဘူးပေါ့... နီညိုရောင်မြင်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မြင်းတက်နည်းများကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား အကြိမ်အနည်းငယ်ဟီလိုက်သည်။

“အိုး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြင်း၏လည်ဆံမွေးကို ဆွဲလိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို “ဒါကို ဘယ်လိုစီးရမလဲ။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရုတ်တရက် သူ့မြင်းအတွက် ဝမ်းနည်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်း၏လည်ဆံမွေးကို ထိုသို့တစ်ခါမှမဆွဲခဲ့ဖူးဘူး!

ယင်းဖုန်းက "အရှင်မင်းကြီး၊ သုံးစရာဇက်ကြိုးတွေရှိပါတယ်။ မြင်းရဲ့ဇက်ကြိုးတွေကို ကိုင်ထားပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပတ်ပတ်လည်ရှာဖွေပြီး “ဘယ်ဟာတွေက ဇက်ကြိုးတွေလဲ။”

ခေါင်းဆောင်ယင်းဖုန်းသည် အရှင်မင်းကြီးက မြင်းရိုက်ကြိမ်ကို ကောက်ယူသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုနှင့် တိုင်ပင်လိုက်သည်၊ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ဒီလက်အောက်ငယ်သားက အရှင်မင်းကြီး မြင်းစီးမတတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်။ ခင်ဗျားက အရှင်မင်းကြီးနဲ့အတူ စီးလိုက်ရင်ကော။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နဖူးကို လက်ဖြင့်ထောက်လိုက်သည်။ သူသည် ဒီမြင်းတစ်ကောင်တည်းကိုသာ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး တခြားသူများသည် အိမ်တွင် ချည်နှောင်ထားသည်။ သူက အရှင်မင်းကြီးနှင့်အတူ တစ်စီးတည်းမမျှဝေရင် မြင်းနောက်လိုက်ပြေးရမှာလား။ ခဏတာ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ခေါင်းဆောင်ယင်းဖုန်း၏ ဉာဏ်ရည်ကို သံသယဝင်စပြုလာခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြင်းနှင့်စကားပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “ရှေ့သွား။”

နီညိုရောင်မြင်း မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးမှ မြင်း၏ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ့လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်လိုက်သည်။ “မင်းက အရှင်မင်းကြီးရဲ့စကားတွေကို နားမထောင်ဘူးလား။”

မြင်းသည် မလှုပ်ရှားသေးဘဲ နှာမှုတ်လိုက်ရုံသာရှိသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို “သူက အဲဒါနဲ့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”

လောင်တ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “သူက ငါတို့ကို အထင်သေးနေတာ။”

“တကယ်လား?" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို သိပ်မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

လောင်တသည် ယုံကြည်နေသည်။ “ဟုတ်တယ် မြောင်။ ဒါက မကောင်းတဲ့မြင်းတစ်ကောင်ပဲ။ ဘာလို့ သူက ငါ့စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့စီးတာကို ခံရတာလဲ။”

“……." နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါဆို လောင်တက ဒီလောက်တောင် စိတ်ကူးယဉ်နေတာပေါ့။ မြင်းတစ်ကောင်ကို မနာလိုဖြစ်လို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ မင်းက မင်းရဲ့စစ်သေနာပတိချုပ်ကို စစ်မြေပြင်တွေထဲကို သယ်ဆောင်သွားနိုင်တဲ့အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား။

“ဟီ၊” နီညိုရောင်မြင်း ဟီလိုက်သည်။ အရူးကြောင်။ လောင်တ၏ကိုယ်ပေါ်က အမွေးများ ထောင်ထလာခဲ့သည်။ သူသည် ကိုက်ရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ပြီး ကုတ်ရန် သူ့လက်သည်းများကို မြှောက်လိုက်သည်။ သို့သော် လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုအခွင့်အရေးကိုယူကာ သူ့မြင်းပေါ်တက်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့လက်မောင်းများဖြင့်ပတ်ကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လောင်တ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

“လိမ္မာနော်၊” သူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “မဟုတ်ရင် မင်း ပြုတ်ကျသွားလိမ့်မယ်။”

“မြောင်ဝူး~" လောင်တသည် ချက်ချင်း သူ့အာဏာရှင်ဆန်သောနည်းလမ်းများကို စွန့်လွှတ်ကာ ချစ်စရာကောင်းအောင် ပြုမူလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို လှောင်ပြောင်ရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

“မင်းတို့ ဒီမှာပြီးသွားရင် နန်းတော်ကို အမြန်ပြန်ကြ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏တံခါးဝတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော မြေရှင်မင်းသားများကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ယင်းဖုန်းကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်၊ “ဒီမင်းသားတွေကို အိမ်ပြန်ပို့ဖို့ လူခွဲလိုက်။”

“ဟုတ်ကဲ့၊” ယင်းဖုန်း နာခံလိုက်သည်။

“ဟိတ်!" စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူ့မြင်းကို တိုက်တွန်းပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ယင်းဖုန်းသည် တခြားနဂါးအစောင့်များဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “တံခါးအပေါ်က အဲဒီအပိုင်းကလည်း အရုပ်ဆိုးတယ်။ ဖြိုချလိုက်။”

အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်မှလူများသည် နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောချင်တော့ပေ။ မြေရှင်မင်းသားများသည်လည်း သူတို့၏အိမ်များ ဖြိုချခံရခြင်းမဟုတ်သောကြောင့် ဘာမှမပြောခဲ့ကြပေ။ သို့သော် မင်းသားများအားလုံးသည် ယခု လက်ရှိဧကရာဇ်ကို အမြင်သစ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူသည် တခြားသူများကို နှိပ်စက်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သည်၊ လုံးဝအရှက်မရှိသည်၊ သူ့နည်းလမ်းများတွင် ယုတ်မာသည်။ သူ့တွင် ပျောက်ဆုံးနေသော တစ်ခုတည်းသောနာမဝိသေသနမှာ ‘ညစ်ညမ်းသော’ ဖြစ်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့မြင်းပေါ်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ်၏မုခ်ဦးကို ဖြတ်ကျော်ခေါ်သွားပြီး “ဒါကို ရှဲ့မျိုးနွယ်ကို ယခင်ဧကရာဇ်က ပေးခဲ့တာ။ အရပ်ဖက်အရာရှိအားလုံးက ဝင်ပေါက်မတိုင်မီ သူတို့၏ရထားများပေါ်မှ ဆင်းရမယ်။ စစ်ဘက်အရာရှိများနှင့် သူတို့မြင်းများအတွက်လည်း ထိုအတိုင်းပဲ။”

“ဖီ!" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မုခ်ဦးကို တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က ဒါက ပုံမှန်အမှတ်တရမုခ်ဦးတစ်ခုပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ။”

လိုကျစ်ကွေ့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် အမှတ်တရမုခ်ဦးတစ်ခုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များကို လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ကြိမ်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဒါကို ဖြိုချပစ်မယ်။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် စူးစမ်းလိုစိတ်မဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “ဘာလို့ နောက်တစ်ကြိမ်ရှိမှာလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက တစ်ယောက်ယောက်ကို တစ်ကြိမ်ပဲ နှိပ်စက်ရင် အဲဒါက ဘာတန်ဖိုးရှိမှာလဲ။ ခင်ဗျားက ဖြည်းဖြည်းချင်းလုပ်ရမယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ တံခါးတွေနဲ့ သူတို့စံအိမ်နံရံတွေကို ဖြိုချခဲ့တယ်။ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် ဒီအမှတ်တရမုခ်ဦးကို ဖြိုချမယ်၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ရှိခဲ့တဲ့ စာကြည့်တိုက်ကို ပစ်မှတ်ထားမယ်။”

“ဒါက အမှတ်တရမုခ်ဦးတစ်ခုမဟုတ်ဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် လက်လျှော့လိုက်သည်။ ထားလိုက်တော့။ မင်း ပျော်ရွှင်စေမယ့် ဘာမဆိုပေါ့၊ အရှင်မင်းကြီး။

“ရှောင်ယောင်း၊ ဒါဆို မင်းက ရက်စက်ပြီး အဆိပ်ပြင်းတဲ့အမျိုးအစားပဲ၊” လောင်တသည် ကျယ်လောင်စွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးပြီးနောက် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားရဲ့မြင်းနာမည်က ဘာလဲ။”

လိုကျစ်ကွေ့ လန့်သွားခဲ့သည်။

“ခင်ဗျား ပြောလို့မရဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ငါ..ငါ သူ့ကို နာမည်မပေးရသေးဘူး။”

လောင်တသည် နီညိုရောင်မြင်းကို မနာလိုတော့ပေ။ ထိုအစား သူက "ရှောင်ယောင်းမှာ ဦးနှောက်အများကြီးမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ငါ့ကိုတောင် အဆီတုံးလို့ နာမည်ပေးခဲ့တယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က မင်းကို နာမည်တောင်မပေးခဲ့ဘူးလား။ မင်းက အရမ်းသနားစရာကောင်းတာပဲ မြောင်။"

နီညိုရောင်မြင်းသည် သူ့ပြေးနှုန်းကို နှေးချလိုက်သည်။ ကြောင်မှာတောင် နာမည်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့သခင်နဲ့အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပေမဲ့ နာမည်မရှိဘူး! ရုတ်တရက် နာကျင်ဖွယ်သဘောပေါက်မှုက သူ့ကို ဝမ်းနည်းသွားစေခဲ့သည်။ ဘာလို့ ငါ့သခင်က ငါ့ကို နာမည်မပေးခဲ့တာလဲ။

“မြောင်၊” လောင်တသည် နီညိုရောင်မြင်း၏နှလုံးသားထဲသို့ နောက်ထပ်ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်က မင်းကို သိပ်မကြိုက်ဘူးဖြစ်ရမယ်!"

နီညိုရောင်မြင်းသည် လုံးဝလှုပ်ရှားမှုရပ်တန့်သွားပြီး အရင်ကထက် ပို၍ဝမ်းနည်းသွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့စစ်မြင်းက သူ့အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူ့မြင်းက အော်နေတဲ့ကြောင်တွေကို ကြောက်တာလား။

“အင်း၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြင်း၏လည်ဆံမွေးကို ညှိပေးပြီး “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ဒီမြင်းကို အနီရောင်လေးလို့ပဲ ခေါ်လိုက်ပါ။ သူ့အမွေးက ဘယ်လောက်နီလဲကြည့်လိုက်။”

အနီရောင်လေး? ဘယ်လိုဆိုးရွားတဲ့နာမည်မျိုးလဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူ့လက်မောင်းများကြားက ဧကရာဇ်ကို လန့်သွားသောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ စစ်မြင်းတစ်ကောင်ကို ‘ရှောင်ဟုန်’ လို့ခေါ်တာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။

***