ချိုမွှေးသည့်ကွေ့ဟွားသကြားလုံး၊ လူငယ်တစ်ဦးနှင့် လှပသောမိန်းကလေး
Vol. 5 Ch. 73
“သူ့ကို အနီရောင်လေးလို့ခေါ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ရန် လှည့်ပတ်လိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဒါဆို ခင်ဗျားက သူ့ကို ဘာလို့ခေါ်မှာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် နီညိုရောင်မြင်းသည် သူ့နားများကို လှုပ်လိုက်သည်။ လောင်တသည် သူ့စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကြည့်ရန်လည်း လှည့်လိုက်သည်။
စစ်မြင်းတစ်ကောင်၏နာမည်သည် သန်မာပြီး ပြင်းထန်သင့်သော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့သည် မည်သို့ပင်ကြိုးစားသည်ဖြစ်စေ တစ်ခုမှမစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။ ဝေ့ဝူသည် စစ်တပ်ရှိမြင်းအချို့က ယူထားပြီးသားနာမည်ဖြစ်သည်။ ပါးချီ? ဖန်းထန်၏မြင်းသည် ထိုနာမည်ရှိပုံရသည်။ ဒါဆို တခြားဘယ်နာမည်တွေက သန်မာပြီး ကြီးစိုးပုံပေါက်သလဲ။ နဂါး၊ကျား၊ကျားသစ်၊ဝံပုလွေ-- ဤအရာအားလုံးသည် ပြင်းထန်ပုံပေါက်သောနာမည်များဖြစ်သော်လည်း သူတို့တွင် ပိုင်ရှင်များရှိနေနှင့်ပြီးပုံရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့မြင်းကို နာမည်မပေးရသေးပြီးနောက် သူ ဘယ်လောက်လွဲချော်ခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လည်ပင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို အချိန်အတော်ကြာမော့ကြည့်နေရသောကြောင့် နာကျင်စပြုနေသည်။ “ခင်ဗျား တစ်ခုမှမစဉ်းစားနိုင်ဘူးလား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် အကောင်းဆုံးကြိုးစားထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။ “ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ငါ စဉ်းစားလိုက်မယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ “ဒါဆို ခင်ဗျား စဉ်းစားထားတဲ့အရန်နာမည်တွေကို ပြောပြပါဦး။” အရှင်မင်းကြီးနဉ်ကို လှည့်စားရန် ထိုမျှလောက်မလွယ်ကူပေ။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများသည် သနားကြင်နာမှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။ နာမည်တစ်ခုလုပ်ရတာ ဘယ်လောက်ခက်ခဲနိုင်မှာလဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်သည် မွေးဖွားခြင်းမှလွဲ၍ အရာအားလုံးလုပ်နိုင်သောလူစားမျိုးနှင့်တူသော်လည်း သူသည် နာမည်များနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် အသုံးမကျပုံရသည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကိုယ်သူ ရှင်းပြရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။ “ကောင်းတဲ့နာမည်အားလုံးက ယူပြီးသားဖြစ်နေပြီ။”
“ဒါဆို အနီရောင်လေးကိုပဲ သုံးလိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဆက်ပြီးတုံ့ဆိုင်းနေရင် တစ်ယောက်ယောက်က ဒီနာမည်ကိုပါ ယူသွားလိမ့်မယ်။”
“အဝါရောင်ကြီး၊ ငြိမ်ငြိမ်သွား၊” နွားလှည်းမောင်းနေသော လယ်သမားအိုတစ်ဦးသည် သူ့နွားကို ပြောလိုက်ပြီး သူ့သားများသည် သူ့နောက်ကလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့သည် အရှင်မင်းကြီးနဉ်နှင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။
“အဲဒါကို ကြည့်လိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များကို ဖြန့်လိုက်သည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က ‘အဝါရောင်ကြီး’ ကို နာမည်အဖြစ် သုံးနေနှင့်ပြီ။”
ဒါဆို နွားတစ်ကောင်ဆီကဖြစ်နေပေမဲ့ မြင်းတစ်ကောင်ပေါ်မှာ တူညီတဲ့နာမည်ကို သုံးလို့မရဘူးလား။ ဒါက ဘယ်လိုစည်းမျဉ်းတွေလဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အနည်းငယ် လမ်းပျောက်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။
“ကျွန်တော်ကတော့ အနီရောင်လေး(ရှောင်ဟုန်)က တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ထင်တုန်းပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏စည်းရုံးမှုများဖြင့် ဇွဲရှိနေသည်။ “အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော် မြင်းမတစ်ကောင်မွေးပြီး သူ့ကို ရှောင်မင်လို့ခေါ်မယ်။ ရှောင်ဟုန်နဲ့ ရှောင်မင်ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့အတွဲလဲ။”
လိုကျစ်ကွေ့က “ငါ့မြင်းက မြင်းထီး။”
“သိတယ်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အရင်ကဲ့သို့ပင် နားမလည်ပုံရသည်။ “ရှောင်ဟုန်က ကောင်းတဲ့နာမည်ပဲလေ။” ရှောင်မင်နှင့် ရှောင်ဟုန်တို့သည် ကျောင်းသွားသူမည်သူမဆို ရင်းနှီးသောနာမည်နှစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျောင်းစာအုပ်များသည် အတွင်းက ဥပမာများအတွက်သုံးသောလူများကို အမြဲတမ်းနာမည်ပေးရန်လိုအပ်ပြီး ကျောင်းစာမေးပွဲများအတွက်လည်း ထိုအတိုင်းပင်။ အများအားဖြင့် ၎င်းသည် အမြဲတမ်း ရှောင်မင်နှင့် ရှောင်ဟုန်ဖြစ်သည်။ ဘယ်လောက်ခန့်ညားတဲ့နာမည်တွေလဲ!
“ဒါဆို ငါ့မြင်းထီးက ရှောင်ဟုန်ဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့အနာဂတ်မြင်းမက ရှောင်မင်ဖြစ်မှာလား။” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူမကို မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ ဒီနာမည်တွေက ဘယ်လိုလုပ် လိုက်ဖက်နေတာလဲ။
“ဟုတ်တယ်လေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် တစ်နေရာရာမှာ တစ်ခုခုလွဲနေသည်ဟု မခံစားရဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကို လိုကျစ်ကွေ့၏ရင်ဘတ်နှင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားသည်။ “ခင်ဗျား မကြိုက်ဘူးလား။”
သူမ၏ရှေ့တွင်ထိုင်နေသောလူသည် သူမ၏ခေါင်းကို ထိထားသည်။ သူမသည် မိုက်မဲစွာပြုံးရယ်ခြင်းကိုပင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏နောက်ဆုံးသေလုမျောပါးရုန်းကန်မှုသည် ထိုမြင်ကွင်းတွင် ပြိုကျသွားပြီးနောက် သူ လက်လျှော့လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊” သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ရှောင်ဟုန်လို့ပဲပေးလိုက်တာပေါ့။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချက်ချင်း သူမ၏စိတ်ဓာတ်များကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ “တကယ်လား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့စစ်မြင်းကိုပုတ်ပြီး “သူ့ကို အနာဂတ်မှာ ရှောင်ဟုန်လို့ခေါ်လိမ့်မယ်။”
“ဟားဟား၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ “အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ရှောင်မင်က ရှောင်ဟုန်နောက်လိုက်လိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်က ရှောင်ဟုန်ဆီက သားတစ်အုပ်လိုချင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သမီးတွေပေါ့။”
“…….” လိုကျစ်ကွေ့ ဆွံ့အသွားသည်။ မင်းက မြင်းတစ်ကောင်တောင်မရသေးဘူး၊ မွေးမြူဖို့ဝေးစွ၊ မင်းက သူမကို မြင်းထီးတစ်ကောင်နဲ့ တွဲပေးနေပြီလား။ ဒါ့အပြင် နာမည်တွေက စံပြအတွဲတွေနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။
လောင်တသည် ရှောင်ဟုန်၏ခေါင်းပေါ်တွင်နားရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မင်း လက်ခံလိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ရှောင်ယောင်းရဲ့ဦးနှောက်က ဘယ်တော့မှ အဲလောက်အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူး။”
နီညိုရောင်မြင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ဒါဆို သူမက သူမလိုပဲ အရူးမြင်းတစ်ကောင်ကို မွေးမြူမှာလား။”
“…….” လောင်တ ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါဆို မင်းက မင်းရဲ့အနာဂတ်ဇနီးအတွက် စိုးရိမ်နေခဲ့တာပေါ့။
“ရှောင်ဟုန်၊ သွားကြစို့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှောင်ဟုန်၏ရှည်လျားသောလည်ဆံမွေးကိုဆွဲကာ အော်လိုက်သည်၊ “ငါ မင်းအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ဇနီးတစ်ယောက်ကို သေချာပေါက်ရှာပေးမယ်!”
ရှောင်ဟုန်သည် ရှေ့သို့ပြေးလွှားသွားပြီး “မင်း စကားတည်ရမယ်!”
“ငါ့မြင့်မားတဲ့စရိုက်နဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားအခြေခံမူတွေပေါ်မှာ ငါ ကျိန်ဆိုတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ကတိပေးလိုက်သည်။
“ဟီ~” ရှောင်ဟုန်သည် မျက်စိကွယ်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။
လိုကျစ်ကွေ့၏ပါးစပ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ “မင်းက မြင်းနဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ...”
“ရှောင်ဟုန်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့ကိုသတိပေးလိုက်သည်။
“မင်းက ရှောင်ဟုန်နဲ့ စကားပြောနေတာလား။”
“မှန်တယ်လေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား သူ့ကို နာမည်မပေးခဲ့တုန်းက ရှောင်ဟုန်ရဲ့ခံစားချက်တွေကို တကယ်ပဲ ထိခိုက်စေခဲ့တယ်။”
စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူ အကြောင်းအရာကို နောက်ထပ်ဆက်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ခံစားရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ယခင်လယ်သမားအို မောင်းနှင်နေသောနွားလှည်းကို အမီလိုက်ခဲ့ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အိတ်ထဲမှ ငွေငါးစကိုထုတ်ယူကာ သားတစ်ဦး၏လက်မောင်းများထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ “မင်းအတွက်၊” သူမက ပြောလိုက်သည်။
သားသည် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။
“ခြေထောက်ကျိုးသွားရင် အိပ်ရာထဲမှာ အနားယူဖို့လိုအပ်တယ်။ အရိုးက သူ့ဘာသာသူ ပြန်ဆက်သွားလိမ့်မယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့ ဖြတ်ကျော်ပြေးလွှားသွားစဉ် အော်လိုက်သည်။ “အဲဒီမှာ သမားတော်ကြေးအတွက် လုံလောက်တယ်။ မင်းအစ်ကို အမြန်ဆုံးပြန်ကောင်းလာဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။”
ရှောင်ဟုန်သည် လေကဲ့သို့ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။ နွားလှည်းပေါ်ကလူများ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူတို့ကိုငွေပေးခဲ့သော လူငယ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော် ခုနက သူတို့ပြောနေတာကို ကြားလိုက်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အဲဒီကောင်လေးရဲ့အစ်ကိုက မြေရှင်အတွက်အလုပ်လုပ်နေရင်း သူ့ခြေထောက်ကျိုးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သမားတော်တစ်ဦးကိုဖိတ်ခေါ်ပြီး ဆေးဝယ်ဖို့ ငွေသုံးစတောင်လိုတယ်။ သူတို့မိသားစုက တစ်စပဲ တတ်နိုင်တယ်။”
“ငွေသုံးစ?” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းက သူတို့ကို ငါးစပေးခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။”
“ဒါဆို ညီငယ်က အာဟာရဖြစ်စေတဲ့အစားအစာတွေ ဝယ်လို့ရတာပေါ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားရဲ့မျက်လုံးတွေက တကယ်ပဲ စူးရှတယ်။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော် ငွေငါးစပေးခဲ့တာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ပြောနိုင်တာလား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် စကားမပြောမီ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ မင်းရဲ့နားတွေကလည်း အရမ်းစွမ်းဆောင်နိုင်တာပဲ။” ငါတို့က နွားလှည်းနောက်မှာ အဲလောက်ဝေးနေတာ။ ဒါဆို ဒီမိန်းကလေးက အဲဒီကောင်လေးပြောနေတာကို ဘယ်လိုကြားခဲ့တာလဲ။
“ကောင်းလိုက်တာ၊” နွားလှည်းမောင်းနေသော အဘိုးကြီးက သူ့ဘေးက မှင်တက်နေသောသားကို ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ အမြန်ပြန်ပြီး သမားတော်တစ်ယောက်ရှာကြစို့။ မင်းအစ်ကိုကို ကယ်တင်နိုင်တယ်။ ငါတို့ လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီ!”
ငွေငါးစသည် လူငယ်၏လက်ထဲတွင် လေးလံနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် သူ့မျက်လုံးများထဲကမျက်ရည်များကို သုတ်ရန် လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင်ဒူးထောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လိုကျစ်ကွေ့တို့၏နောက်ကျောဆီသို့ သုံးကြိမ်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထရပ်လိုက်ပြီး နွားလှည်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူသည် သူတို့၏ကယ်တင်ရှင်၏နာမည်ကို မသိသော်လည်း သူတို့၏မျက်နှာကို မှတ်မိခဲ့သည်။ လူငယ်သည် သူ့လက်ထဲက အသက်ကယ်ငွေကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ အနာဂတ်တွင် တစ်ဖန်ပြန်တွေ့ဆုံခဲ့လျှင် သူသည် သူတို့၏ကျေးဇူးရှင်ကို ပြန်ဆပ်ရန် သူတို့၏မြင်း သို့မဟုတ် နွားအဖြစ် လုပ်ဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိလိမ့်မည်။
.......
ရှောင်ဟုန်သည် မြောက်ဘက်သို့ဦးတည်သောလမ်းတစ်လမ်းသို့ လှည့်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို တီးတိုးပြောစပြုလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စာကြည့်တိုက်ကနေ တစ်ခုခုယူလာမလို့။ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ ကြေးပြားတစ်ပြားတောင်မရှိဘူး!”
လိုကျစ်ကွေ့သည် တကယ်ပဲ ပြောစရာစကားမရှိတော့ပေ။ ဒါဆို သူတို့ နှုတ်ဖြင့်ထိုးနှက်ချက်များ လဲလှယ်နေစဉ်မှာ ဒီမိန်းကလေးက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့စာကြည့်တိုက်တစ်ခုလုံးကို စကင်ဖတ်ပြီးသားပေါ့။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အိတ်ထဲမှ စုတ်တံအချို့ကိုထုတ်ယူပြီး “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ ဒီစုတ်တံတွေမှာ ကျောက်စိမ်းလက်ကိုင်တွေရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ဘယ်လောက်နဲ့ရောင်းလို့ရမလဲ။”
ဒါဆို မင်းက နောက်ဆုံးတော့ တစ်ခုခုခိုးယူလာခဲ့တာပေါ့။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နဖူးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ လေလံပွဲတစ်ခုရှာပြီး သူတို့ကို မေးကြည့်ရင်ကော။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အကြံပြုလိုက်သည်။ သူမသည် ငွေငါးတန်ကို ပေးခဲ့သည်၊ ဒါကြောင့် သူမသည် ဆုံးရှုံးမှုကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။
“ဒါက ဧကရာဇ်က ချီးမြှင့်ခဲ့တဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ နောက်နေပုံမပေါ်သည်ကိုမြင်သောအခါ သူ စကားပြောရန်သာတတ်နိုင်တော့သည်။ “ပြီးပြည့်စုံတဲ့အစုံမှာ စုတ်တံ ၂၄ ချောင်းပါဝင်တယ်။ တစ်ချောင်းစီမှာ ကျန်းနန်ရဲ့မတူညီတဲ့ရှုခင်း ၂၄ ခု ထွင်းထုထားတဲ့လက်ကိုင်ရှိတယ်။”
“တကယ်လား?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏စုတ်တံ၏ကျောက်စိမ်းလက်ကိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် အနုပညာကို မြင်ခွင့်တစ်ခါမှမရခဲ့ဖူးသောကြောင့် သူမ၏အနုပညာတန်ဖိုးထားမှုစွမ်းရည်သည် သုညဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤစုတ်တံပေါ်က ထွင်းထုမှုများအကြောင်း ဘာထူးခြားသည်ကိုလည်း မမြင်ခဲ့ပေ၊ သို့သော် သူမသည် သူတို့၏တန်ဖိုးကို တွက်ချက်တတ်သည်။ “ဒီစုတ်တံတွေကို လုပ်ခဲ့တဲ့လူက အသက်ရှင်နေသေးလား။”
လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “အဲဒီလူက ဆုံးပါးသွားတာ နှစ်၁၀၀နီးပါးလောက်ရှိပြီ။”
အသက် ၁၀၀ နီးပါးရှိနေတဲ့စုတ်တံတွေကို သုံးလို့ရသေးတာလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နားလည်ရခက်ခဲသွားပြီး ထပ်ထည့်လိုက်သည်၊ “ဒီစုတ်တံတွေက ငွေအများကြီးတန်ပုံရတယ်။”
“မင်းက ဒီစုတ်တံတွေအကြောင်း သိနေတာလား။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။
“အနုပညာရှင်တွေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အတွေ့အကြုံရှိသောပညာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်၊ “သူတို့ အသက်ရှင်နေတုန်းက သူတို့ရဲ့လက်ရာတွေက တန်ဖိုးအများကြီးမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့သေဆုံးပြီးနောက် သူတို့ရဲ့ဖန်တီးမှုတွေက တန်ဖိုးရှိလာတယ်။”
ဒါက အခု ဘယ်လိုယုတ္တိမျိုးလဲ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နားမလည်သေးပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တန်ဖိုးရှိသောစုတ်တံ ၂၄ ချောင်းကို သူမ၏အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပြီးနောက် သူတို့ကို ငွေအဖြစ်ပြောင်းလဲရန် ယုံကြည်ရသောလေလံပွဲတစ်ခုရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့က “သူတို့ကို ဧကရာဇ်က ချီးမြှင့်ခဲ့တာ၊ မင်း သူတို့ကို လဲလှယ်လို့မရဘူး။”
“အဆင်ပြေပါတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ နန်းတွင်းတံဆိပ်တွေကို ခြစ်ထုတ်လိုက်မယ်။”
“……..” စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဆွံ့အသွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လက်ရှိတွင် သူ့စာကြည့်တိုက်ထဲက သူ့ကလောင်တံများကို ရှာဖွေရန် သူ့လူများကို အမိန့်ပေးနေသည်။ ထိုအရာများသည် သူ့အဖိုးတန်ဆုံးကလောင်တံအစုံဖြစ်သော်လည်း သူက သူတို့ကို နေပူထဲတွင်ခြောက်သွေ့ရန် ထားခဲ့ပြီးနောက် သူတို့ ဘယ်လိုပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာလဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဤအဖြစ်မှန်ကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။
အကြီးအကဲလီသည် အေးစက်စွာရယ်မောပြီး “အမတ်ချုပ်ကြီး၊ အခု ခင်ဗျားက ဧကရာဇ်က ချီးမြှင့်ခဲ့တဲ့လက်ဆောင်ကို ပျောက်ဆုံးသွားတယ်လို့ အကြောင်းပြချက်အဖြစ်ပြောနေတာလား။ ဒါက ခင်ဗျားက ဒီအဘိုးကြီးကို မောင်းထုတ်ဖို့စီစဉ်နေတာလား။ ဘာလို့ ခင်ဗျားက ဘယ်မှာမှားသွားလဲဆိုတာကို ကျွန်တော့်ကို မပြောပြတာလဲ။ အဲဒါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့အမိန့်ပဲ။ ခင်ဗျားက နန်းတွင်းအမိန့်တော်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး မနာခံဖို့စီစဉ်နေတာလား။”
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အကြီးအကဲလီကို သေသွားစေချင်နေသည်။ ဘာလို့ သူက အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ။
“ဘယ်သူက ဧကရာဇ်ရဲ့လက်ဆောင်ကို ယူရဲမှာလဲ။” အကြီးအကဲလီသည် အေးစက်စွာပြုံးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဒီတစ်ကြိမ် ဘယ်သူ့ကို အမှုဆင်ဖို့စီစဉ်နေတာလဲ။ ခင်ဗျားရဲ့စံအိမ်ကို လာခဲ့တဲ့လူတိုင်းက သံသယရှိသူနဲ့ သူခိုးဖြစ်ကုန်ရောလား။”
သူ့ဘဝတစ်ဝက်လုံး ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နှင့်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးနောက် အကြီးအကဲလီသည် သူ့ကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူက အလွန်ယုတ်မာတဲ့ဗီလိန်တစ်ယောက်ထက် ဘာမှပိုမနေခဲ့ဘူး!
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့အမြင်အာရုံ မှောင်မိုက်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ ရှဲ့အန်းယိသည် ဤအတိုင်းဆက်သွားလျှင် သူ့ဖခင် သေချာပေါက်သေဆုံးလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် သူသည် အကြီးအကဲလီရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ “အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော့်ဖခင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ပဲ မခံနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် အကြီးအကဲကို လောလောဆယ် အိမ်ပြန်ဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”
အကြီးအကဲလီသည် မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ့ကို ရက်ရောစွာဆက်ဆံရန် တောင်းပန်နေတာလား။ ဒါဆို ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သေဆုံးခြင်းဆီသို့ တွန်းပို့ခဲ့သောလူများအားလုံးကကော။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သူတို့ကို တစ်ခါမှ ရက်ရောစွာဆက်ဆံခဲ့ဖူးလို့လား။
“အကြီးအကဲ၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့သားကို ထရပ်ရန် အချက်ပြပြီးနောက် အကြီးအကဲလီကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မြေရှင်မင်းသားတွေက မင်းသားဖူရဲ့ကိစ္စတွေကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ရဲ့တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ဘယ်လိုလုပ်မယ်လို့ ခင်ဗျားထင်လဲ။”
အကြီးအကဲလီသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏မေးခွန်းကြောင့် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ ယခု အမတ်ချုပ်ကြီး၏အလှည့်တွင် အေးစက်စွာပြုံးရန်ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်ဖို့က အဲလောက်ရိုးရှင်းနိုင်မှာလား။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အဲလောက်မြန်မြန် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူမသည် လမ်းများတစ်လျှောက် လိုကျစ်ကွေ့ကို ဆွဲခေါ်သွားရင်း အလွန်မွှေးကြိုင်သော ဘာလီလက်ဖက်ရည်ကို သောက်နေသည်။ သူမသည် အဘွားအိုတစ်ဦးထံမှ ချိုမွှေးသည့်ကွေ့ဟွားသကြားလုံးအချို့ကိုလည်း ဝယ်ခဲ့ပြီး ၎င်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်က မုန့်များထက် အဆ ၁၀၀ ပိုအရသာရှိသည်။ သူတို့သည် လောင်တအတွက် ငါးခြောက်အစင်းအိတ်ကြီးတစ်အိတ်နှင့် ရှောင်ဟုန်အတွက် ကျယ်လောင်သောခေါင်းလောင်းငယ်တစ်လုံးကိုပင် ဝယ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် လမ်းများကိုမျက်နှာမူထားသောစင်မြင့်တစ်ခုရှေ့တွင် သူတို့မြင်းကိုရပ်တန့်လိုက်ပြီး အော်ပရာအမျိုးမျိုးမှ ထူးခြားချက်များကိုပြသနေသော တရုတ်အော်ပရာဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခုကို ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဇာတ်လမ်းကိုနားမလည်ခဲ့ပေ၊ ၎င်းသည် အရည်အချင်းရှိသောလူငယ်တစ်ဦးက လှပသောမိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ချစ်ကြိုက်သွားပြီး အတားအဆီးအမျိုးမျိုးကို အတူတကွကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူတို့ လက်ထပ်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်သွားကြသည်... သို့သော် သူမသည် အရသာခံကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အစပိုင်းတွင် အရာအားလုံးကို စိတ်ဝင်စားမှုမရှိဟု တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း ထွက်ခွာမသွားသောကြောင့် သူသည်လည်း နေခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အရှင်စစ်သေနာပတိချုပ်သည် ပြဇာတ်၏စိတ်ခံစားချက်များထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းနစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။
“သူတို့ ဘာတွေဆိုနေကြတာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကိုမှီရင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“ထာဝရမပြောင်းလဲခြင်း၊” လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “မန်ဒရင်းဘဲများကိုသာ မနာလိုဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားများကို မမနာလိုဖြစ်ပါ။ ဆံပင်မည်းနေစဉ်က အဖြူရောင်ဖြစ်သည်အထိ နေရန် ကတိပြုခဲ့သည်၊ ဤဘဝ...”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချိုမွှေးသည့်ကွေ့ဟွားသကြားလုံးတစ်တုံးကို လိုကျစ်ကွေ့၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ လခြမ်းကွေးအဖြစ် ကွေးသွားသည်အထိ ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို နောက်ထပ်သကြားလုံးတစ်လုံး ကျွေးမယ်၊” သူမက ပြောလိုက်သည်။
လောင်တသည် သူ့ဘောလုံးများကို လျက်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးအတွက် စစ်သေနာပတိချုပ်က ပေးချေခဲ့တာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ။ ဘယ်တုန်းက အဲဒီလူတုံးကောင်မလေးက ငါ့စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သကြားလုံးကျွေးတာဖြစ်သွားတာလဲ။
ချိုမွှေးသည့်ကွေ့ဟွားသကြားလုံး၏အရသာသည် အလွန်ပေါ့ပါးပြီး ပြီးပြည့်စုံသောအချိုဓာတ်ရှိသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ခုခုပြောတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း စင်မြင့်ပေါ်က အော်ပရာအဆိုတော်များက သူတို့၏ကန့်လန့်ကာခေါ်ဆိုမှုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ တေးဂီတ၏ကျန်ရှိနေသောသံစဉ်များကိုဆန့်ကျင်လျက် အရောင်စုံစက္ကူစလေးများသည် ထုပ်တန်းများမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးပတ်ပတ်လည်တွင် မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။
***