မင်းသားဖူတွင် မြေဩဇာကောင်းသော လယ်ကွက်ပေါင်း တစ်သောင်းရှိသည်
Vol. 5 Ch. 74
မီးအိမ်များ ထွန်းညှိချိန် ညနေစောင်းတွင် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းတို့ နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများသည် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရောက်ရှိနေကြပြီး ထိုစုံတွဲကို ရှာဖွေရန် နဂါးအစောင့်များနှင့် နန်းတွင်းအစောင့်များကိုပင် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ယင်းဖုန်းကိုယ်တိုင်က အဆိုးဆုံးအခြေအနေကို စတင်စဉ်းစားမိပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အရှင်မင်းကြီးနှင့် စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ရိုးစင်းသောအပြုံးကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏နှာခေါင်းကို ထိုးပြကာ ယင်းဖုန်းကို “ဘယ်သူက ငါ့ကို အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ သူတို့ကို မနိုင်ရင် ထွက်ပြေးလိုက်ရုံပဲ!”
ယင်းဖုန်းသည် အရှင်မင်းကြီး၏ သွားဖြူဖြူတန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူသည် ဘာမှမရှိဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။
“ရှောင်ဖန်း ပြန်မရောက်သေးဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လူအုပ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
ယင်းဖုန်းက “စစ်သူကြီးဖန်းက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။”
“အိုး ဒါဆို သူ့ကို အဲဒီလူကို နှိပ်စက်ဖို့ အဲဒီမှာပဲ ထားလိုက်ကြစို့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောလိုက်သည်။ ဖန်းထန်က သူမကို မနှောင့်ယှက်သရွေ့ အဆင်ပြေသည်။
ယင်းလေသည် အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး “အရှင်မင်းကြီး၊ အမတ်ချုပ်ကြီးက သူက ကျန်းနန်ရှုခင်းတွေ ထွင်းထုထားတဲ့ လက်ကိုင်ပါ စုတ်တံ ၂၄ ချောင်းပါတဲ့ အစုံတစ်စုံ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒါကို ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်က သူ့ကို ပေးခဲ့တာပါ။”
“တကယ်လား။” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်သည် သူမ၏အိတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏အမူအရာ မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ “သူက အမှန်တရားကို ပြောနေလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်။”
ယင်းလေ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး မှန်ပါတယ်။ ဒီလက်အောက်ငယ်သားကလည်း အဲဒါ မမှန်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ရယ်စရာကောင်းတာက အမတ်ချုပ်ကြီးက အဲဒီစုတ်တံတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး အကြီးအကဲလီနဲ့တောင် ရန်ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲလီက အမတ်ချုပ်ကြီး သူ့စုတ်တံတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာကိုလည်း သိနေတာလား။”
ယင်းလေသည် တစ်ဖန်ပြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပင်မခန်းမဆောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုစုတ်တံများကို ရောင်းချခြင်းကို လောလောဆယ် ရွှေ့ဆိုင်းထားရမည်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ သတင်းများ ငြိမ်သက်သွားပြီးမှသာ ဖြစ်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊" စုန့်ကျင်းသည် ထိုစဉ် ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်၏တံခါးများကို ဖြတ်ပြေးလာပြီး အစီရင်ခံစာတစ်ခုနှင့်အတူ “တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုတွေက နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာ တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းနေပါတယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူက “သူတို့ထဲက ဘယ်နှစ်ယောက် လာကြတာလဲ။”
“လာသင့်တဲ့သူတွေအားလုံး လာကြတယ်၊” စုန့်ကျင်းသည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“အရှင်မင်းကြီး သူတို့ကို တွေ့ဖို့မလိုပါဘူး၊” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “မင်းက ဧကရာဇ်ပဲ။ ဘယ်သူမှ မင်းကို ဘာမှလုပ်ဖို့ အတင်းအကျပ်မလုပ်နိုင်ဘူး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမက တော်တော်စွမ်းဆောင်နိုင်သည်ဟု နားမလည်နိုင်စွာ ခံစားရသည်။ တခြားလူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အဲဒါတွေက တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေ။ အရှင်မင်းကြီးက လက်ရှိမှာ အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ မယ်တော်ကြီးတို့နဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်နေတယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားက အရှင်မင်းကြီးကို နန်းတွင်းမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးနဲ့ပါ တိုက်ခိုက်ဖို့ တွန်းအားပေးနေတာလား။
“ဒါဆို ငါတို့ သူတို့ကို မေ့လိုက်ကြမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခန်းမဆောင်ဘက်သို့ ဦးတည်နေခဲ့သော်လည်း ယခု သူမသည် တံခါးဘက်သို့ ဦးတည်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မင်းသားဖူနဲ့ စကားစမြည်ပြောဖို့ သွားလိုက်ဦးမယ်။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် အလျင်အမြန် သူ့လက်ကိုမြှောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားဖူနဲ့ ဘာအကြောင်းတွေ ပြောဖို့စီစဉ်နေတာလဲ။ မင်း သူ့နဲ့ ‘ဘဝအကြောင်းတွေ စကားစမြည်ပြော’ မယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်။”
“……..” တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား အရှင်မင်းကြီးကို ပိုပြီးလေးစားလို့မရဘူးလား။
“ကျွန်တော်က အကြီးအကဲလီက အဆီတုံးဖူမှာ မြေဩဇာကောင်းသော လယ်ကွက်ပေါင်း တစ်သောင်းရှိတယ်လို့ ပြောတာကြားတယ်လေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က သူတို့ကို မင်းသားဖူရဲ့လက်ထဲကနေ ယူဖို့စီစဉ်နေတာ။” သူမသည် မျိုးစေ့များဝယ်ရန် ငွေသုံးနိုင်သော်လည်း ထို့နောက်တွင် အများကြီးမလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စေ့စပ်သေချာသောစီစဉ်သူတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် အကြီးအကဲလီက သူတို့ကိုပြောခဲ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုမြေဩဇာကောင်းသော လယ်ကွက်ပေါင်း တစ်သောင်းကို သူမ၏မျက်စိကျနေခဲ့သည်။
လိုကျစ်ကွေ့က “ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားဖူကို ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်စာ ရာထူးလစာ ပေးဖို့စီစဉ်နေတာလား။”
“မဟုတ်ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။
ဒါဆို ခင်ဗျားက သူ့လစာကို ထိန်းသိမ်းထားရုံသာမက မင်းသားဖူရဲ့မြေတွေကိုပါ ယူတော့မှာလား။ လူတိုင်းသည် အရှင်မင်းကြီးကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ခင်ဗျားက အစကတည်းက မင်းသားဖူကို သေအောင်တွန်းပို့ဖို့ စီစဉ်နေခဲ့တာပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒါပဲဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။
တစ်ဖန်ပြန်လည် လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး သူမကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် “မင်း မြေရှင်မင်းသားတွေကို ဖယ်ရှားဖို့စီစဉ်နေတာလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှာခေါင်းကိုပွတ်လိုက်သည်။ “အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် တစ်ဖန်ပြန်စကားမဲ့သွားခဲ့သည်။ သူမသည် မင်းသားဖူကို မပေးချေချင်သော်လည်း သူမသည် သူ့မြေကို လိုချင်နေသေးသည်။ မြေရှင်မင်းသားများကို မဖယ်ရှားဘဲ မင်းက အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။
“ဟမ်?” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုနေရာတွင်ရပ်နေပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မြေရှင်မင်းသားများကို ဖယ်ရှားခြင်းဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို ရှင်းပြရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အချက်တစ်ချက်ကို အလေးပေးပြောကြားခဲ့သည်၊ “အကယ်၍ မင်းက မြေရှင်မင်းသားတွေကို အခုဖယ်ရှားလိုက်ရင် ဒါက သေချာပေါက် နောက်ထပ်စစ်ပွဲတစ်ခုကို ဦးတည်သွားလိမ့်မယ်။”
“အဲဒီမင်းသားတွေက တပ်ဖွဲ့တွေထားခွင့်မရှိဘူး မဟုတ်လား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
“သူတို့ မထားခွင့်မရှိဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ သူတို့စံအိမ်တွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့ လက်အောက်ငယ်သားတွေရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့အခြွေအရံတွေရဲ့တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် ငှားရမ်းထားတဲ့လူတွေရှိတယ်။ အဲဒီလူတွေကပဲ သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စစ်တပ်တွေကို ဖွဲ့စည်းထားတာ။”
မြေရှင်မင်းသားများကို ဖယ်ရှားခြင်းသည် စစ်ပွဲဆင်နွှဲခြင်းကို ဆိုလိုလိမ့်မည်။ သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် ထိုဆက်စပ်မှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ကျွန်တော်က ယုံနင်ပြည်သူတွေကို စစ်ပွဲဖြစ်စေသလို ပြင်းထန်ပြီး ရက်စက်တဲ့အရာတစ်ခုကို မလုပ်ဘူး။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့စရိုက်နဲ့ မကိုက်ညီဘူး။"
စစ်ပွဲဆင်နွှဲခြင်းက လူတစ်ဦး၏စရိုက်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အရှင်မင်းကြီး၏စကားများကို နားမလည်သေးပေ။
“ကျွန်တော်တို့ အရင်ဆုံး စကားပြောကြမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အသံကို လျှော့လိုက်သည်။ “အဲဒါ အလုပ်မဖြစ်ရင် ကျွန်တော် မင်းသားဖူကို လျှို့ဝှက်သတ်ပစ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားမယ်။”
လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “မင်း မင်းသားဖူကို သတ်ပစ်ရင်တောင် သူ့အကြီးဆုံးသားက သူ့မြေကို အမွေဆက်ခံဦးမှာပဲ။”
“ဟဲဟဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အဖေကို သတ်ပစ်နိုင်မှတော့ ဘာလို့ သားကို မသတ်ပစ်နိုင်ရမှာလဲ။”
ထိုယုတ္တိအရ မင်းက သားကိုသတ်ရင် မြေးကိုပါ သတ်နိုင်မှာပေါ့။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အရှင်မင်းကြီးနဉ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါတောင်မှ မင်းက ပြင်းထန်ပြီး ရက်စက်တဲ့လူမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောချင်နေသေးတာလား။
“သွားကြစို့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ဆွဲခေါ်ရင်း ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်၏ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူမက လူတွေကို အဲလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်ပစ်နိုင်မှာလား။ ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးမှုဆိုတာ နှစ်ဖက်စလုံး သဘောတူညီမှုရသည်အထိ ပြောဆိုခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နောက်ကျောသည် လုံးဝတည့်မတ်နေပြီး သူမသည် လမ်းလျှောက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်နေခဲ့သည်။ မင်းသားဖူသည် ယခင်ဧကရာဇ်နှင့် ရာဇပလ္လင်အတွက် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ ယခင်ဧကရာဇ်သည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အလိုလိုက်ခဲ့ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကဲ့သို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသောစကားများပြည့်နေသော သစ္စာဖောက်အရာရှိတစ်ဦးကို အလွန်အမင်းအသုံးပြုခဲ့သည်။ တကယ်ပဲ ယခင်ဧကရာဇ်၏ဉာဏ်ရည်အဆင့်သည် အလွန်မြင့်မားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အဲလိုဆိုရင် မင်းသားဖူက ဘယ်လောက်ဉာဏ်ကောင်းနိုင်မှာလဲ။ သူက အဲဒီလိုဧကရာဇ်ဆီက ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာပဲလေ! နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဖိအားမခံစားရဘဲ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေသည်။
မင်းသားဖူသည် ထိပ်တုံးနှင့် လက်ထိပ်များဝတ်ဆင်ထားပြီး အတော်လေးသန့်ရှင်းသောအခန်းတစ်ခန်း၏ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ မြေအောက်ထောင်များသည် အကျဉ်းသားများကို နေ့၏နာရီများကို မမြင်နိုင်စေဘဲ သူတို့ကို အချိန်အသိအားလုံး လုံးဝဆုံးရှုံးစေသည်။ မင်းသားဖူသည် ဤအခန်းတွင် သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာထိုင်နေခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူသည် ဂုဏ်သရေရှိပြီး ခန့်ညားသော ပထမတန်းစားမင်းသားဖူအဖြစ်မှ ဘုရင်ကိုသတ်မှုကျူးလွန်သော ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးအဖြစ် ရုတ်တရက်ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုသို့သောအချက်ကို လက်ခံရန် မဖြစ်နိုင်ဘဲ ၎င်းကိုစဉ်းစားခြင်းသည် သူ့ခေါင်းကိုက်စေရုံသာရှိသည်။ သူသည် ဧကရာဇ်ကိုသတ်ရန် အမှန်တကယ်ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ဘဲ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုအခြေအနေရောက်သွားခဲ့သည်ကိုပင် သူ မသေချာခဲ့ပေ!
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အခန်း၏တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ လိုကျစ်ကွေ့နှင့်အတူ ဝင်လျှောက်သွားခဲ့သော်လည်း မင်းသားဖူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဘာမှမရှိသည်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ဗလာကျင်းသောအကြည့်ကိုမြင်သောအခါ လိုကျစ်ကွေ့ကို “သူက ထိတ်လန့်လွန်သွားတာလား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် အကျဉ်းသားကို အော်လိုက်သည်၊ “မင်းသားဖူ?”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယင်းဖုန်းသည် အခန်းပတ်ပတ်လည်တွင် မီးအိမ်အနည်းငယ်ထပ်ထည့်ရန် အတွင်းသို့ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏အော်သံ သို့မဟုတ် ထပ်ထည့်လိုက်သောအလင်းရောင်သည် မင်းသားဖူကို သတိပြန်ဝင်လာစေခဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး “ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီ။”
မင်းသားဖူသည် ထရပ်ချင်သော်လည်း သူသည် သူ့ကျောကိုတည့်မတ်လိုက်သည်နှင့် ကြေကွဲဖွယ်အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် နဂါးအစောင့်များကို “သူ့မှာ သွေးလည်ပတ်မှုမကောင်းဘူး။”
“……..” တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ငါတို့က မင်းသားဖူရဲ့အော်ဟစ်သံတွေနောက်က အကြောင်းရင်းတွေကို လုံးဝစိတ်မဝင်စားဘူး။
မင်းသားဖူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်! ငါ မင်းကိုသတ်ဖို့ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှမရှိခဲ့ဘူး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မသိဟန်ဆောင်ရင်း အံ့အားသင့်သောအမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ “တကယ်လား?”
မင်းသားဖူသည် အော်ဟစ်စပြုလိုက်သည်၊ “မင်းက ဓားမြှောင်ကို ဒီမင်းသားဆီ ပေးအပ်ခဲ့တဲ့သူပဲ!”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များကို ဖြန့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က အရူးတစ်ယောက်လား။ ကျွန်မမှာ တခြားလုပ်စရာမရှိဘဲ ခင်ဗျားကို ဓားတစ်ချောင်းပေးပြီး ကျွန်တော့်ကို အပျော်သဘောနဲ့ သတ်ခိုင်းရမှာလား။”
မင်းသားဖူသည် လုံးဝမှင်တက်သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကိုမုန်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ရဲ့ခမည်းတော်က ခင်ဗျား ဧကရာဇ်ဖြစ်ချင်တုန်းက ခင်ဗျားကို အနိုင်ယူခဲ့တာ။ ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ဇနီးကို ခိုးယူသွားတာနဲ့ တူတူပဲ။ ခင်ဗျားမှာရန်ငြှိုးကြီးတစ်ခုရှိနေတာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
ထိုနေရာရှိ မည်သူမျှ ဤစကားများကို သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ပါးစပ်ကိုပိတ်ကာ ချောင်းဆိုးရုံသာတတ်နိုင်ခဲ့ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့ဘက်သို့လှည့်ကြည့်သောအခါ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့!
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခေါင်းခါခြင်းကို သဘောပေါက်ပြီး တွေးလိုက်သည်၊ စစ်သေနာပတိချုပ်က ငါ့ကို အချိန်မဖြုန်းစေချင်ဘူး “အဲဒါကြောင့်လေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူကို “အတိုချုပ်ပြောကြစို့။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ငွေတစ်ပြားမှပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သေအောင်ရိုက်နှက်ရင်တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါဆို အဲဒီတော့၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ မြေဩဇာကောင်းသော လယ်ကွက်ပေါင်း တစ်သောင်းကို လိုချင်တယ်။ ကျွန်တော့်ကို စျေးနှုန်းတစ်ခုသတ်မှတ်ပေးပါ။”
မင်းသားဖူသည် သူမကို ကြောင်တောင်တောင်စိုက်ကြည့်နေသည်။ “မင်းက သူတို့ကို ဝယ်တော့မှာလား။”
“ကျွန်တော့်မှာ အခုလောလောဆယ် ငွေမရှိဘူး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အကြွေးမှတ်တမ်းတစ်ခု ရေးပေးမယ်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤနေရာသို့လာရာလမ်းတွင် စဉ်းစားပြီးသားဖြစ်သည်။ “အရင်ဆုံး ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အကြွေးတင်မယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ငွေရတဲ့အခါ ခင်ဗျားကို ပေးမယ်။”
‘မင်းက ခိုးနေတာနဲ့အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။’ တခြားလူတိုင်း တွေးလိုက်ကြသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အနည်းငယ်ပြုံးရင်း “ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ။”
မင်းသားဖူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အချိန်အတော်ကြာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အသားများ တုန်ခါစပြုလာခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူ၏အမူအရာ လိမ်ကောက်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမ၏အပြုံးကိုထိန်းသိမ်းထားပြီး “ခင်ဗျား သဘောမတူနိုင်တဲ့တစ်ခုခုရှိရင် ပြောလိုက်ပါ။ ငါတို့ ဆွေးနွေးလို့ရတယ်။”
“ငါ၊” မင်းသားဖူသည် အချိန်အတော်ကြာတုန်ခါနေသောကြောင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုနှင့် နဂါးအစောင့်များသည် သူက သူ့အသားများကို တုန်ခါသွားစေမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဒေါသတကြီးဟိန်းဟောက်လိုက်သည်၊ “ငါ ဒီအချက်တွေထဲက ဘာတစ်ခုမှ မကျေနပ်ဘူး! နဉ်ယွီ၊ မင်းက ဒီမင်းသားကို အရူးတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာလား။ လုံးဝသည်းမခံနိုင်ဘူး! မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် ဒီမင်းသားကို သတ်ပစ်လိုက်!”
**“ဦးလေးက သည်းခံနိုင်ရင် အဒေါ်က ဘာလို့မခံနိုင်ရမှာလဲ။”** နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြောဆိုနေစဉ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် အေးဆေးနေဆဲပင်။ “မင်းသား၊ စိတ်ဆိုးတာက ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့သဘောထားကို ပြင်လို့ရမလား။”
“ငါ့ကို သတ်ပစ်လိုက်!” မင်းသားဖူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား စိတ်အေးအေးထားသင့်တယ်။”
“နဉ်ယွီ၊ မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် ငါ့ကိုသတ်!” မင်းသားဖူသည် ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်နေဆဲပင်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မင်းသားဖူကို စိတ်အေးအေးထားရန် မကြိုးစားတော့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် သူမ၏ခြေထောက်ကိုမြှောက်ကာ သူ့ကို နံရံသို့ကန်လိုက်သည်။ မင်းသားဖူဖြစ်သော အသားတောင်သည် နံရံနှင့်တိုက်မိပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး နှစ်ကြိမ်တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့နောက်တွင် အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက်ချန်ထားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ပြုတ်ကျကာ သွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး သွားနှစ်ချောင်းပါ ပါသွားခဲ့သည်။
“မင်း၊ မင်း ငါ့ကို ရိုက်တယ်?” မင်းသားဖူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ဘက်တွင် တရားမျှတမှုရှိသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ပဲ ကျွန်တော့်ကို သတ်ခိုင်းနေတာလေ!”
“ဖူး!” မင်းသားဖူသည် နောက်ထပ်သွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
စစ်သေနာပတိချုပ်လိုနှင့် နဂါးအစောင့်များသည် တိတ်ဆိတ်သောဘေးမှကြည့်ရှုသူများအဖြစ်သာ ပြုမူနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့ ဝင်ရောက်ကူညီရန် နေရာမရှိခဲ့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် သေချာအောင်လုပ်တော့မယ်။ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ကျွန်တော်ကို သတ်စေချင်တာလား။”
မင်းသားဖူသည် နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောခဲ့ပေ။ သူ မသေချင်ဘူး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ဤနဉ်ယွီသည် အရူးတစ်ဦးဖြစ်သည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ အရူးတစ်ယောက်!
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူ နာခံတတ်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမသည် သူမ၏ခြေထောက်များကိုပြန်ရုတ်ကာ သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမ၏လက်သည် မင်းသားဖူ၏ပခုံးများပေါ်တွင် တင်ထားသောသစ်သားထိပ်တုံးကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ပေါင် ၁၀၀ ရှိသောအရာကို သူမ၏လက်ချောင်းများဖြင့် နှစ်ပိုင်းချိုးလိုက်သည်။ ယခု မင်းသားဖူသည် ပို၍ပင်နာခံတတ်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤအရူးသည် ထိုပေါင် ၁၀၀ ရှိသောညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်ကိရိယာကို နှစ်ပိုင်းချိုးရန် အလွန်လွယ်ကူခဲ့ပါက သူလိုချင်လျှင် ခေါင်းကို ချိုးဖဲ့ရန် အားအနည်းငယ်သာ လိုအပ်လိမ့်မည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူ၏ပခုံးကိုပုတ်ပြီးနောက် သူ့ကို ထိုင်နေသည့်အနေအထားသို့ ဆွဲထူလိုက်သည်။ သူသည် အသားတုံးကြီးဖြစ်နေတာ အလကားတော့မဖြစ်ဘူးပဲ။ သူ့ပခုံးကို တစ်ချက်ထိလိုက်ရုံဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ဒဏ်ရာများ၏အခြေအနေကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ သူ့ထူထဲသောအဆီလွှာများကြောင့် သူသည် နံရံတွင် အပေါက်တစ်ပေါက်ဖောက်ခဲ့သည့်တိုင် အတွင်းဒဏ်ရာများမရှိခဲ့ပေ။
မင်းသားဖူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ့သတ္တိကိုစုစည်းကာ “မင်း.. မင်း.... မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ။”
“ပြောပါ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ခင်ဗျားရဲ့လိုချင်အခြေအနေတွေကို ပြောလိုက်။ ခင်ဗျားရဲ့မြေကိုရောင်းဖို့ ဘာနဲ့ စည်းရုံးနိုင်မလဲ။”
မင်းသားဖူက “ဒါကို ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်က ငါ့ကို ချီးမြှင့်ခဲ့တာ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို သူမ၏သေးငယ်ဖြူဖွေးသောသွားများကို ထုတ်ပြသောပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ဆွဲယူလိုက်သည်။ “အခြေအနေတွေပဲပြော။”
“………” မင်းသားဖူက ပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍ ယုံနင်ရဲ့ဧကရာဇ်က အရူးတစ်ယောက်ဆိုရင် နိုင်ငံက ပျက်စီးတော့မှာပဲ။ အာ့းးးးးးးးးးး!
***