အရှင်မင်းကြီး စုတ်တံများကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ…
Vol. 5 Ch. 76
“ဖြစ်ခဲ့တာက အဲဒါပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒီမှာရှိတဲ့လူတိုင်းက သက်သေအဖြစ် ရပ်တည်နိုင်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကျဉ်းထောင်ဧရိယာ၏စင်္ကြံတွင် ရပ်နေရင်း အကြီးအကဲလီနှင့် တော်ဝင်မျိုးနွယ်များကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူမ၏အမူအရာနှင့်ဟန်ပန်သည် သူမ၏ဘေးအိမ်နီးချင်းကို ကြေးပြားအနည်းငယ်အကြွေးတင်ပြီး သူတို့က သူမ၏အကြွေးမှတ်တမ်းကို အသိအမှတ်ပြုရန်ရှိနေသည်ဟု ပြောနေသောလူတစ်ဦးနှင့်တူသည်။
မင်းသားရှီဖြစ်သော နဉ်ကွမ်းယွီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း နောက်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် “အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက ဒီအခြေအနေတွေကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ရင် မင်းသားဖူက ဘာအကျိုးအမြတ်ရမှာလဲ။” ဟု မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော် သူ့မြေကို နောက်ထပ်မလိုချင်တော့ဘူး။”
မင်းသားကျီဖြစ်သော နဉ်ကွမ်းယွမ်က “ဒါဆို မင်းသားဖူရဲ့ရာဇဝတ်မှုကကော။”
“သူက အဲဒီအပိုင်းကို မပြောခဲ့ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ အကူအညီမဲ့နေသည်ဟုဆိုလိုသည့်အနေဖြင့် လက်တစ်ဖက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“……..” တော်ဝင်မျိုးနွယ်များ ဆွံ့အသွားသည်။ မင်းသားဖူက အဆိပ်ကြောင့် ဦးနှောက်ရှုပ်ထွေးသွားတာလား။ သူ့အတွက် အခု ပြဿနာအများဆုံးအရာက ဘုရင်ကိုလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန်ကြိုးစားမှုအတွက် သူ့အပြစ်ဒဏ်ပဲ။ ဘာလို့ ခင်ဗျားက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့မြေတွေအကြောင်း ရန်ဖြစ်နေရတာလဲ။
လိုကျစ်ကွေ့သည် မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦး၏လက်ထဲမှ စာချုပ်စာတမ်းကိုယူကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ “အကယ်၍ မင်းသားဖူက သူ့နာမည်ကို လက်မှတ်မထိုးချင်ဘူးဆိုရင် မင်း ဒီလူတွေအားလုံးရှေ့မှာ သူ့ကို အတင်းအကျပ်လုပ်လို့မရဘူး၊” သူက သူမကို တိုးတိုးလေးတီးတိုးပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အစီအစဉ်ကို စေ့စေ့စပ်စပ်စဉ်းစားပြီးသားဖြစ်သည်။ “သူ သေချာပေါက် လက်မှတ်ထိုးမှာပါ။”
နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းသည် အရှင်မင်းကြီးနောက်မှ အကျဉ်းထောင်အခန်းထဲသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ မင်းသားဖူသည် သူ့မျိုးနွယ်စုဝင်များ ဝင်လာသည်ကိုမြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ ထရပ်ရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ငုံ့ချလိုက်ပြီး သူ့ကို နေရာတွင်ထိန်းထားလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဘာလို့ အဲလောက်စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ။ ခင်ဗျားရဲ့မိသားစုကို မြင်လိုက်လို့လား၊ ဘာလား။”
“……" တော်ဝင်မျိုးနွယ်များ ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သူ့မိသားစုပဲလေ!
မင်းသားဖူသည် သူ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်ကို သိလိုက်ရသည်အထိ ရုန်းကန်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏သေးငယ်သောလက်နှင့် ပိန်လှီသောလက်မောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကြက်ပေါက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပိန်လှီသောလူတစ်ဦးက ဘယ်လိုလုပ် အဲလောက်သန်မာနိုင်သည်ကို တကယ်ပဲ နားမလည်ခဲ့ပေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ခင်ဗျား ပြောခဲ့တဲ့အခြေအနေနှစ်ခု၊ ခင်ဗျား ပြန်စဉ်စားဦးမလား။”
မင်းသားဖူသည် အေးစက်စွာပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးပြီ၊ အဲဒီနှစ်ခုပဲရှိတယ်။”
“နောက်ထပ်နည်းနည်းစဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ညှိနှိုင်းသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မင်းသားဖူသည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမသည် သူ့အကြည့်ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ မင်းသားဖူမြင်သည့်အတိုင်း အရူးငယ်လေးသည် ထိတ်လန့်စပြုနေသည်။
“ခင်ဗျား ကြိုက်ရင် အသစ်တွေလုပ်လို့ရတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ထဲက သုံးခုကို သဘောတူမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။
မင်းသားဖူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာနေသည်။ “သေချာပေါက် ဒီနှစ်ချက်ပဲ။”
မြေရှင်မင်းသားများသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မင်းသားဖူကို အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ “ခင်ဗျား..."
“အကယ်၍ ဒီမင်းသားတွေမှာ ပြောစရာစကားတွေရှိရင် သူတို့က အရင်ဆုံးခွင့်ပြုချက်တောင်းသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် မြေရှင်မင်းသားများကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်သည် အရိပ်များပြည့်နေသောနေရာတစ်ခုတွင် ရပ်နေပြီး မြေရှင်မင်းသားများကို သူ့အမူအရာကိုဖတ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် သူ့အသံသည် ရေခဲတမျှအေးစက်သည်ဟုသာ ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူကို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ ခင်ဗျားက ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုရင် စိတ်မပြောင်းနဲ့။”
မင်းသားဖူသည် အေးစက်စွာပြုံးလိုက်သည်။ “ယောက်ျားကောင်းတစ်ဦး စကားတစ်ခွန်းပေးပြီးသွားရင် မြင်းလေးကောင်အုပ်တောင်မှ အဲဒါကို ပြန်ဆွဲလို့မရဘူး။”
“ဒါဆို ပြီးသွားပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စာချုပ်စာတမ်းကို မင်းသားဖူ၏မျက်လုံးများရှေ့တွင် တင်လိုက်သည်။ “ကြည့်လိုက်ပါ။ ပြဿနာမရှိရင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်တော်တို့နာမည်တွေကို လက်မှတ်ထိုးကြမယ်။”
မင်းသားဖူသည် စာချုပ်ကိုမြင်သောအခါ လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ့တောင်းဆိုချက်များသည် အစကတည်းက မဖြစ်နိုင်သည့်အရာများပင်၊ ဒါဆို ဘာလို့ ဒီအရူးငယ်လေးက သူတို့ကို စာဖြင့်ရေးသားဖို့ ဒုက္ခခံနေရတာလဲ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် မင်းသားဖူ တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကိုမြင်ပြီး သူသည် သူတို့ကို သံသယဝင်စပြုနေပြီကို သိလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး စာချုပ်ကို ဖယ်ရှားရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား လက်မှတ်မထိုးဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့အခြေအနေနှစ်ခုကို ပြောင်းလိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရှင်းလင်းလိုက်သည်။
မင်းသားဖူသည် သူ့လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့က ၎င်းကိုဆွဲမဖယ်ခင် စာချုပ်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက အဲဒီကျန်းနန်က ရှုခင်းတွေထွင်းထုထားတဲ့ စုတ်တံ ၂၄ ချောင်းကို ပေးအပ်မှာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူက အစာတစ်နပ်တိုင်း အသားစားရုံနဲ့ ပိန်သွားနိုင်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ မင်းသားဖူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီနှစ်ယောက်က လှည့်စားနေတာ! သူတို့က သေချာပေါက် လှည့်စားနေကြတာ!
“ခင်ဗျား လက်မှတ်မထိုးချင်ဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့နှလုံးသားဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနေတာ။ ဘာလို့ ကျွန်တော်မျိုးက လက်မှတ်မထိုးရမှာလဲ။” မင်းသားဖူက ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ကြားလိုက်လား။ သူက သူ့ကိုယ်သူ ‘ကျွန်တော်မျိုး’ လို့တောင် ရည်ညွှန်းနေပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် စာချုပ်၏ထောင့်တစ်နေရာကို မလှုပ်မယှက်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ မင်းသားဖူသည် သူ့လက်ချောင်းများကိုမြင်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားမှာ ပြောစရာစကားတွေ ရှိသေးလား။”
မင်းသားကျီဖြစ်သော နဉ်ကွမ်းယွမ်သည် ဤအခွင့်အရေးကိုယူကာ စကားစပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားဖူကို ပိန်အောင်လုပ်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာအောင် စီစဉ်ထားပါသလဲ။”
တော်ဝင်မျိုးနွယ်များအားလုံး မင်းသားကျီကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ခင်ဗျားက သူတို့ရဲ့အရူးထမှုမှာ တကယ်ပဲပါဝင်ချင်နေတာလား။ မင်းသားဖူက သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အဆီတုံးတစ်တုံးဖြစ်နေမှာပဲ။ သူက နောက်ဘဝမှပဲ ပိန်သွားဖို့ ကံရှိနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အသားကို လှီးဖြတ်မခံရမချင်း ဒီဘဝမှာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ‘ချက်ချင်း’ ဟု ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏လျှာဖျားတွင် ၎င်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အရမ်းထူးချွန်လွန်းတာက မကောင်းဘူးဖြစ်နိုင်တယ်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကိုသာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒီနိုင်ငံမှာ လူတွေ ကိုယ်အလေးချိန်ကျဖို့ ဘယ်လောက်ကြာလဲ။
လိုကျစ်ကွေ့က “တစ်နှစ်။”
မင်းသားဖူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဒါဆို တစ်လလုပ်လိုက်၊ အဲဒါထက် လျော့လို့မရတော့ဘူး။”
မင်းသားဖူသည် သူ့လက်ကို လိုကျစ်ကွေ့ဘက်သို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ "စုတ်တံတစ်ချောင်း ပေးပါ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူ၏လက်ကိုဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းများကို ကြမ်းပြင်နှင့်ခြစ်လိုက်ရာ သူသည် ကြေကွဲဖွယ်အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း သက်သောင့်သက်သာနေထိုင်ခဲ့သော်လည်း အရှင်မင်းကြီးက သူ့လက်ပေါ်က အရေပြားတစ်လွှာကို ခြစ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့လက်ကို တစ်ဖန်ပြန်မြှောက်လိုက်သောအခါ ဆွေမျိုးများစွာသည် သူ့သွေးစွန်းနေသောလက်ချောင်းထိပ်များကိုမြင်ပြီး သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ဒုတိယအတွေးများ ဝင်လာခဲ့သည်။ စာချုပ်စာတမ်းတွင် မင်းသားဖူကို အသက်ရှင်လျက်ထားရှိရန် ဘာမှမဖော်ပြထားပေ။ အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားဖူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အသားများကို တကယ်ပဲ လှီးဖြတ်တော့မှာလား။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူ၏သွေးစွန်းနေသောလက်ချောင်းကို စာချုပ်စာတမ်းပေါ်သို့ ဖိလိုက်ပြီးနောက် ယင်းတျန့်ကို တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်အတွက် မေးလိုက်သည်။ ထိုအရာပြီးသွားသောအခါ သူမသည် တံဆိပ်တော်ကို စက္ကူပေါ်သို့ တံဆိပ်ခတ်လိုက်သည်။ မင်းသားဖူသည် သူ့သွေးထွက်နေသောလက်ချောင်းများကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဒေါသတကြီးအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး စာချုပ်စာတမ်းကို အကြီးအကဲလီထံသို့ ပေးလိုက်သည်။ “အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျားလည်း လက်မှတ်ထိုးသင့်တယ်။ ခင်ဗျားက သက်သေပဲ။”
အကြီးအကဲလီ၏မျက်နှာသည် သူ ရေအောက်တွင် လက်တွေ့ကျကျရှိနေနိုင်လောက်အောင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဤပြက်လုံးဆန်သောစာချုပ်ကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကြီးအကဲလီဘေးတွင်ရပ်ရန် လျင်မြန်စွာနောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် မျိုးနွယ်စုဝင်များကို "ခင်ဗျားတို့အားလုံးလည်း လက်မှတ်ထိုးသင့်တယ်။ ခင်ဗျားတို့အားလုံးက သက်သေတွေပဲ၊ ဒါကြောင့် တစ်ယောက်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး တခြားတစ်ယောက်ကို ခွဲခြားဆက်ဆံလို့မရဘူး။"
မည်သူမျှ အရှင်မင်းကြီးကို ရွေးချယ်မှုကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း ပြောရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ မျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံးသည် အကြီးအကဲလီနောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာလိုက်ပါသွားပြီး စာချုပ်ပေါ်တွင် သူတို့၏နာမည်များကို လက်မှတ်ထိုးခဲ့ကြသည်။ စာရွက်သည် လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ “နောက်ထပ်မေးခွန်းတွေ ရှိသေးလား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် စုရုံးနေသောလက်မှတ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ “စာချုပ်စာတမ်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသားဖူရဲ့အဆီကကော။”
“သူ့ကို အရင်ဆုံး လျှော့ချခိုင်းလိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။ “သူ လုံလောက်အောင်မလျှော့ချနိုင်ရင် ငါတို့ အဲဒီအခါ ဖြတ်ထုတ်လိုက်မယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ဒီအဆီတုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ အဲလောက်အလျင်စလိုမလုပ်ပါနဲ့။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် စာချုပ်ကို လေးထောင့်ပုံခေါက်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူ၏ရှေ့တွင် လမ်းလျှောက်သွားပြီး “ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့လက်ဗွေနဲ့ လက်မှတ်ထိုးပြီးပြီဆိုတော့ ခင်ဗျား နောက်တစ်ကြိမ် နောင်တရလို့မရတော့ဘူး။”
မင်းသားဖူက “အရှင်မင်းကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို သူ့အဖိုးတန်ဆုံးပိုင်ဆိုင်မှုကို စွန့်လွှတ်ခိုင်းဖို့ ဘယ်တော့သွားဖို့စီစဉ်နေတာလဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အိတ်ထဲသို့ တူးဆွလိုက်သည်။ လူတိုင်း၏မျက်လုံးများသည် သူမ၏လက်ချောင်းများပေါ်တွင် အာရုံစိုက်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စုတ်တံအစုံတစ်စုံကိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး မင်းသားဖူ၏ရှေ့က မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ “အမ်း... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စုတ်တံတွေကို အရင်ပေးမယ်။”
“ဒါ-ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊” အကြီးအကဲလီသည် မင်းသားဖူ၏ဘေးသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကြီးအကဲလီကို နေရာပေးရန် အလျင်အမြန်နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲလီသည် စုတ်တံတစ်ချောင်းစီကို အသေးစိတ်စစ်ဆေးရန် ဒူးထောက်လိုက်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြောင်တောင်တောင်ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ ဒါဆို ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သူ့ရတနာကို တကယ်ပဲ ဆုံးရှုံးသွားတာပေါ့။ အရှင်မင်းကြီးက အဲဒါကို ခိုးယူခဲ့တာပဲ!
“အကြီးအကဲ၊” မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးက “အဲ-အဲဒါ တကယ့် ကျန်းနန်စုတ်တံ ၂၄ ချောင်းပါအစုံလား။”
အကြီးအကဲလီသည် ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြန်ဖြေနိုင်တော့သည်။
သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့တိတ်ဆိတ်မှုသည် အကျဉ်းထောင်အခန်းကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်များ၊ နဂါးအစောင့်များနှင့် တခြားလူတိုင်း မှင်တက်သွားခဲ့ကြသည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊” မင်းသားဖူသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကျောက်စိမ်းလက်ကိုင်စုတ်တံများကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ ကျန်းနန်စုတ်တံ ၂၄ ချောင်းပါအစုံသည် မူလက မင်းသားဖူ၏ခမည်းတော်ဧကရာဇ်ဖြစ်သော ဧကရာဇ်မင်ကျုံး၏ ချစ်မြတ်နိုးရသောပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကြီးမြတ်သောပန်းချီပညာရှိ၊ ပညာရှိဝူ က ထွင်းထုခဲ့သော တစ်ခုတည်းသောစုတ်တံအစုံဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်မင်ကျုံးသည် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင်ရှိနေစဉ် သူသည် ဤအဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို မင်းသားဖူကို ပေးမည်ဟု တစ်ချိန်ကပြောခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဧကရာဇ်မင်ကျုံး၏သေဆုံးပြီးနောက် မင်းသားဖူသည် ရာဇပလ္လင်ကို မရရှိခဲ့ပေ။ သူ့နောင်တော်ဧကရာဇ်သည် ဧကရာဇ်ယွမ်ကျုံးဖြစ်လာပြီး စုတ်တံများကို အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ထံသို့ ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် နန်းတွင်းရာဇပလ္လင်ကို ဆုံးရှုံးပြီးနောက် သူ့ဘဝ၏ဒုတိယအကြီးမားဆုံးသော မကျေနပ်မှုရင်းမြစ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုကြောင့် မင်းသားဖူသည် သူ့နှလုံးသားဆန္ဒ၏စစ်မှန်မှုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ပြောနိုင်သည်။ သူ့လက်များ တုန်ယင်သွားပြီး စုတ်တံများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် သူသည် သူ့ခေါင်းကိုမော့ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
အကျဉ်းထောင်အခန်းသည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ရေကြည့်လိုက်ဦး။ စုတ်တံ ၂၄ ချောင်း၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တစ်ချောင်းမှ အကြွေးမတင်ဘူး။”
“ဘ-ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။” မင်းသားဖူသည် အနည်းငယ် ပြိုလဲကျချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ရယ်လိုက်သည်။ “ဒီစုတ်တံတွေနဲ့ ခင်ဗျားမှာ အပြန်အလှန်ကံကြမ္မာတစ်ခုခု ရှိရမယ်။ ကျွန်တော်ဒီနေ့ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို သွားတုန်းက သူတို့ကို လမ်းလျှောက်စင်္ကြံအောက်မှာ ကျနေတာကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ဘယ်သူမှ သူတို့ကို သုံးနေပုံမပေါ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အစုံလိုက် ယူလာခဲ့လိုက်တာ။”
စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ပါးစပ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ အဲဒါက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သူ့စုတ်တံတွေကို နေပူထဲမှာ ခြောက်သွေ့ဖို့ ထားခဲ့တာ။ သူက သူတို့ကို မလိုချင်တာမဟုတ်ဘူး! အကြီးအကဲလီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ငြင်းခုံချင်ခဲ့သော်လည်း သူ မင်းသားဖူ၏မြေများအားလုံးကို သတိရသောအခါ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးက ထစ်ငေါ့စွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ “အ-အမတ်ချုပ်ကြီးကို အရင်ဆုံး အသိပေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မျက်မှောင်များကို ကြုတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်အိတ်ထဲကနေ ယူခဲ့တဲ့အရာတစ်ခုအကြောင်းကို အမတ်ချုပ်ကြီးကို ဘာလို့ပြောဖို့လိုမှာလဲ။”
မည်သည့်မျိုးနွယ်စုဝင်မှ စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤလူသည် သူမ၏ဘက်တွင် ထိုမျှလောက်ယုံကြည်မှုဖြင့် ပစ္စည်းများကို လုယက်ခဲ့သည်။ ငါတို့က အဲဒါကို ပြန်ဖြေဖို့ ဘာများပြောနိုင်မှာလဲ။ အကြီးအကဲလီသည် တည့်မတ်စွာရပ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “အခု ပထမအခြေအနေ ပြီးစီးသွားပြီဆိုတော့ အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားကို ဘယ်တော့ ကိုယ်အလေးချိန်ကျအောင်လုပ်ပေးမှာလဲ။”
“အဲလောက်အလျင်စလိုမလုပ်ပါနဲ့၊ တစ်လလုံးရှိသေးတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ကျွန်တော် မင်းသားကို မကြာခင်စားဖို့ အသားအချို့ ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်။”
တော်ဝင်မျိုးနွယ်များအားလုံး မင်းသားဖူအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ မင်း အဲဒီကိုယ်အလေးချိန်ကို လျှော့ချဖို့ သူ့အသားကို ဖြတ်ထုတ်ပစ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာလား။ သူတို့ မေးချင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ အဖြေကိုကြောက်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ အဲဒါ တကယ်ပဲဖြစ်ခဲ့ရင်ကော။ သူတို့ ဘာလုပ်ကြမှာလဲ။ မင်းသားဖူကို သူ့အကျဉ်းထောင်အခန်းမှ ကယ်တင်ရန် အသေအကျေတိုက်ပွဲတိုက်ကြမှာလား။ သူတို့၏အစောင့်များထဲမှ တစ်ဦးမှ ယခုအချိန်တွင် ဤနေရာတွင်မရှိသလို သူတို့သည် နဂါးအစောင့်များ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရသည်။ သူတို့အတွက် မင်းသားဖူ၏အသက်ကို ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်၊ သို့သော် တခြားတစ်ဖက်တွင် နဉ်ယွီအတွက် သူတို့အားလုံး၏အသက်ကို အဆုံးသတ်ရန် အလွန်လွယ်ကူလိမ့်မည်။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်အစုစုတို့သည် တီးတိုးစကားပြောရန် အတူတကွစုဝေးလိုက်ကြသည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူတို့၏စကားဝိုင်းများ ပြီးဆုံးရန်မစောင့်ဘဲ စကားစပြောလိုက်သည်။ “လူတိုင်း လက်မှတ်ထိုးပြီးပြီဆိုတော့ လူကြီးမင်းတို့ အခု နန်းတော်က ထွက်ခွာလို့ရပါပြီ။”
မျိုးနွယ်ဝင်များသည် လိုကျစ်ကွေ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အကျဉ်းထောင်သည် မီးထွန်းထားသောမီးအိမ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဤကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းကြယ်သည် အခန်း၏တစ်ခုတည်းသောမှောင်မိုက်သောထောင့်တွင် ရပ်နေရန် ဇွတ်အတင်းလုပ်နေသည်။ သူ့မှောင်မိုက်သောမျက်လုံးများသည် သူ့ကို အေးစက်သောအငွေ့အသက်တစ်ခု ပေးနေသည်။
“ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး။” မင်းသားနှင့်မျိုးနွယ်စုဝင်အမျိုးမျိုးတို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို နှုတ်ဆက်ရန် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။
“သွားနှင့်ကြ၊ လိုက်မပို့တော့ဘူးနော်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် မင်းသားဖူကို နောက်တစ်ချက်မကြည့်ဘဲ ယင်းယွီနောက်သို့ အကျဉ်းထောင်များမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အကြီးအကဲလီသည် မင်းသားဖူ၏လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားသောစုတ်တံများကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိတ်ဆိတ်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးရဲ့သတင်းကောင်းကို စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်လိုက်သည်။ “ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်က လူတွေကို ကိုယ်အလေးချိန်ကျအောင်ကူညီရာမှာ နှစ်တစ်ရာကြာ အထူးပြုခဲ့တာ။”
အကြီးအကဲလီသည် တည်ငြိမ်သောမျက်နှာဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူက အရှင်မင်းကြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိသောစကားပြောသည်ကို နောက်ထပ်နားထောင်နေလျှင် သူက သူ့သက်တမ်းကို တိုစေလိမ့်မည်!
ယခုအခါ အခန်းထဲတွင် အရှင်မင်းကြီးနဉ်၊ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုနှင့် မင်းသားဖူတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ တစ်ဖန်ပြန်လည် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူ၏ရှေ့တွင် ငုံ့ချလိုက်ပြီး “ခင်ဗျား နောက်ပိုင်း အသားဘယ်လောက်စားချင်လဲ။”
မင်းသားဖူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
“ခင်ဗျား အသားမစားချင်တော့ဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုကုသရမယ်ဆိုတာ သိနေတာလား။” မင်းသားဖူက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဒါဆို ပထမဆုံး ပန်းကန်တစ်လုံးနဲ့ စကြစို့။ ကျွန်တော်က စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ခင်ဗျားဆီ ကိုယ်တိုင်ယူလာခိုင်းမယ်။ မင်းသားက အဲလိုဝန်ဆောင်မှုနဲ့ ကျေနပ်ရဲ့လား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် ထွက်လျှောက်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ မင်းသားဖူသည် သူ့အသံကိုမြှင့်လိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုကုသရမယ်ဆိုတာ သိနေတာလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူ၏ခေါင်းထိပ်ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ချောင်းထိပ်များမှ စိမ်းဖျော့ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မင်းသားဖူ၏ဆံပင်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ “ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဘယ်လိုကုသရမယ်ဆိုတာ သိတယ်လေ၊” သူမက သူ့ကိုလွှတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက.. မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို ပိန်အောင်လုပ်နိုင်တာလား။” မင်းသားဖူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုစောင်းလိုက်ပြီး သူ့ကို ရိုက်နှက်ခံရဖို့တောင်းဆိုနေသောအဖြေတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဘာလို့ ခန့်မှန်းမကြည့်တာလဲ။”
မင်းသားဖူသည် သူတို့ အတူတူသေဆုံးလျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး၊” သူက ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အဓိပ္ပာယ်ပါသောပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။ အိုး၊ ငါ့လယ်ကွင်းလေးတွေ~
***