ဒီလူက တကယ်ပဲ သူ့အရှင်သခင်ကို သစ္စာရှိရဲ့လား

ထိုညတွင် မင်းသားဖူသည် ဝက်သားနီချက်တစ်ပန်းကန်စားပြီး ကြက်စွပ်ပြုတ်နှစ်ပန်းကန်ကြီး သောက်ခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကျဉ်းထောင်အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ခြေဖျားထောက်ကာ ပြတင်းပေါက်ငယ်တစ်ခုမှတဆင့် မင်းသားဖူစားနေသည်ကို ချောင်းကြည့်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယင်းဖုန်းနှင့် စကားပြောနေသည်။

“မင်းသားဖူကို သူ့အရွယ်အစားနဲ့ပဲ မဆုံးဖြတ်နဲ့။ တကယ်တော့ သူက အဲလောက်အများကြီးမစားဘူး။”

ယင်းဖုန်းသည် အခန်းအတွင်းကိုမြင်ရန် ခြေဖျားထောက်ရန်မလိုအပ်သော်လည်း သူက မင်းသားဖူ ဘယ်လောက်စားသည်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူက မင်းသားက ကတိပေးထားသောကိုယ်အလေးချိန်ကို ဘယ်လိုကျသွားမလဲဆိုတာကို ပို၍စိုးရိမ်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ဖနောင့်များကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်ပြီး “ညစာစားဖို့ ပြန်ကြစို့။” တခြားတစ်ယောက် အသားစားပြီး စွပ်ပြုတ်သောက်နေသည်ကို ကြည့်နေရခြင်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုပုံစံတစ်မျိုးနှင့်တူသည်။

ယင်းဖုန်း၏အသံသည် တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးက မင်းသားဖူကို ပြေးခုန်ကစားဖို့ အပြင်ခေါ်သွားရင်ကော။”

အကျဉ်းထောင်အတွင်းတွင် မင်းသားဖူသည် သူ့အစားအစာစားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ရန် လဲလျောင်းနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ 'ဒီလိုဆို သူက ပိုပြီးဝလာမှာ၊ မဖြစ်ဘူး' ဟု ယင်းဖုန်းသည် စိုးရိမ်တကြီးတွေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ “သူ့ကို လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ အပြင်ခေါ်သွားတာ အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သာ့ဖုန်း၊ မင်းက ခွေးကိုလမ်းလျှောက်ခေါ်သွားသလို အသံမထွက်စေနဲ့။ ငါတို့က မင်းသားကို လေးစားရဦးမယ်။”

“…….." ယင်းဖုန်း ဆွံ့အသွားသည်။ မင်းက ငါက ဘယ်သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေတယ်လို့ထင်တာလဲ။

“သွားကြစို့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်းကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ “သူက ပိန်သွားမှာပဲ၊ ဒါဆို ညစာစားဖို့ ပြန်ကြစို့။ ဝက်သားနီချက်လေး!" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နီနီရဲရဲဆီပြန်နေသောအသားကို တွေးလိုက်သောအခါ သူမသည် အကျဉ်းထောင်များမှ လက်တွေ့ပျံသန်းထွက်သွားခဲ့သည်။ ယင်းဖုန်း၏ခြေထောက်များသည် ဆွဲခေါ်ခံရစဉ် မြေပြင်မှ လွင့်ထွက်လုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး သူ့ချောမောသောမျက်နှာသည် သူတို့၏အရှိန်ကြောင့် ပုံပျက်သွားခဲ့သည်။ စွန်တစ်ကောင်လို ဆွဲခေါ်ခံရတာ လုံးဝမသက်မသာဖြစ်သော်လည်း နဂါးအစောင့်များ၏ခေါင်းဆောင်သည် စီးကြောင်းကို မဆန့်ကျင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူက အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်လိုဆန့်ကျင်နိုင်မှာလဲ။ 'ဒါ့အပြင်' ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏သေးငယ်သောကိုယ်ဟန်ကို ကြည့်ရင်း ရှက်ရွံ့စွာတွေးလိုက်သည်၊ 'ငါ ရုန်းကန်ရင်တောင်မှ အသုံးမဝင်တာဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ့ကိုယ်ဖော့နည်းစနစ်တွေက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ့တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တွေက... ဟဲဟဲ။ ငါက အဲဒီမှာလည်း အရှင်မင်းကြီးရဲ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူးလို့ထင်တယ်။'

နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ယင်းဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မင်းသားဖူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းရင်း သူ့ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ ပိန်သွားသည်ဟု မခံစားရသောကြောင့် သူ စိတ်အေးသွားပြီး ကျန်နန်စုတ်တံ ၂၄ ချောင်းပါအစုံကို ကြည့်ရန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူတို့ကို သူ့ရင်ဘတ်နှင့်နီးကပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

....

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး စားပွဲတွင်ထိုင်လိုက်သောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများသည် အစားအစာစတင်ရန် သူမကိုစောင့်ဆိုင်းနေသောလူများအားလုံးကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် “ဟမ်? စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ ရှောင်စုန့် ဘယ်မှာလဲ။”

အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းစီးတပ်မှ စစ်သူကြီးများထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ သူတို့၏ခေါင်းများကိုငုံ့ထားပြီး ဘာမှမကြားသလို ဟန်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏စစ်သေနာပတိချုပ်သည် အရှင်မင်းကြီးထံမှရရှိခဲ့သော စစ်ဘက်အခကြေးငွေများကိုယူကာ စုန့်ကျင်းကို နန်းတော်အပြင်ခေါ်သွားပြီး ငွေကို အန်းယွမ်ခရိုင်သို့ ပို့ဆောင်ရန်နည်းလမ်းတစ်ခုရှာဖွေနေခဲ့သည်။ သူတို့၏စစ်သေနာပတိချုပ်သည် တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ရည်မှန်းချက်များကို ပြီးမြောက်ရန် အောက်တန်းကျသောနည်းလမ်းများကို အသုံးပြုသော်လည်း စစ်သူကြီးများအားလုံးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် နားမကြားဟန်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ မသိစိတ်အဆင့်တွင် သူတို့သည် အရှင်မင်းကြီးကို စစ်သေနာပတိချုပ်၏တခြား၊ ပိုမှောင်မိုက်သောအခြမ်းကို မသိစေချင်ကြပေ။

ဖန်းထန်သည် ထမင်းပန်းကန်တစ်လုံးကို လွှဲပေးလိုက်ပြီး “စစ်သေနာပတိချုပ်က စုန့်ကျင်းကိုခေါ်ပြီး နန်းတော်အပြင်ဘက်ထွက်သွားတယ်။”

ချက်ချင်းပင် စစ်သူကြီးများအားလုံး ဖန်းထန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ကို နောက်ထပ်မေးခွန်းတွေမေးရင် သူတို့ ဘာပြောသင့်လဲ။

သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များကို ဝက်သားနီချက်ဘက်သို့ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး “အိုး၊ ဒါဆို အဲလိုကိုး။ စားကြစို့လေ!”

“……….” စစ်သူကြီးများ ဆွံ့အသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက အရမ်းစိတ်လွတ်လပ်လွန်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ အရမ်းအဆင်ပြေနေတာလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့သောမြန်နှုန်းဖြင့် ဝက်သားနီချက်ကို သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ စားပွဲတွင် လူနှစ်ယောက်နည်းသွားသောကြောင့် သူမသည် ဝက်သားအများကြီး ပိုစားနိုင်ခဲ့သည်!

.......

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မင်းသားကျီဖြစ်သော နဉ်ကွမ်းယွမ်သည် မြို့တော်ရှိသူ့စံအိမ်၏ခြံဝင်းတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ့ဘေးတွင် တော်ဝင်မျိုးနွယ်အမျိုးမျိုးတို့ထဲမှ သူ့အကောင်းဆုံးစကားပြောဖော်များရှိနေသည်။ ယုံနင်၏တော်ဝင်မျိုးနွယ်များသည် လက်ရှိတွင် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး နှလုံးသားနာကျင်နေကြသည်။ နန်းတွင်းဘုရင်မျိုးဆက်များသည် သူတို့၏မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ဂုဏ်တင်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော်လည်း ယခု နဉ်ရှောင်ယောင်းကဲ့သို့သောဧကရာဇ်တစ်ပါး ရုတ်တရက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မင်းသားများထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။

“အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက ဒါကို မင်းသားဖူကိုသတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်အဖြစ်သုံးခဲ့ရင်၊” မင်းသားရှီဖြစ်သော နင်ကွမ်ကျုံက “ဒါဆို သူ နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားမှာလဲ။”

မင်းသားအမျိုးမျိုးတို့သည် အချင်းချင်းမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ဖွယ်မရှိပေ။

“ဒါဆို၊ အရှင်မင်းကြီးက မြေရှင်မင်းသားတွေကို ဖယ်ရှားဖို့စီစဉ်နေတာလား။” မင်းသားချီဖြစ်သော နဉ်ကွမ်းပေက မေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးရဲ့ညီအစ်ကိုတွေထဲက တစ်ယောက်မှ မြေယာခွဲဝေမှု မရသေးဘူး၊” မင်းသားကျီက သတိပြုမိလိုက်သည်။ မျိုးနွယ်စုဝင်များ တစ်ဖန်ပြန်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။ နဉ်ယွီက သူတို့၏မြေယာခွဲဝေမှုတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ကြိုးစားနေရုံသာမက သူက သူတို့ဆီက သူတို့မြေတွေကိုပါ ယူသွားချင်နေသေးတယ်။ သူက ကွယ်လွန်သွားတဲ့အိမ်ရှေ့စံမင်းသားလိုပဲ သူတို့လိုမြေရှင်မင်းသားတွေနဲ့ လုံးဝမကိုက်ညီဘူးဆိုတာကို ဘယ်သူမဆို ပြောနိုင်တယ်။

“အခုလောလောဆယ် သူက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နဲ့ အာရုံလွဲနေသေးတယ်၊” မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေးတီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “သူ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ဖယ်ရှားပြီးသွားရင် ငါတို့...”

မင်းသားရှီသည် စားပွဲကို သူ့လက်ဖြင့်ရိုက်ကာ စကားပြောသူ၏စကားများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားဖူကို အရင်ဆုံး ဘယ်လိုဂရုစိုက်မလဲဆိုတာကို ကြည့်ကြစို့၊” မင်းသားကျီသည် သက်ပြင်းချရင်း သူ့ခေါင်းကိုခါလိုက်သည်။ “ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နဲ့ ပူးပေါင်းတာက ကျားကို သူ့အရေခွံတောင်းသလိုပဲ။ ရှဲ့မျိုးနွယ်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့မယ်တော်ဘက်က မျိုးနွယ်ပဲ။ အရာအားလုံးက ငါတို့အားလုံးကိုလှည့်စားဖို့ ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုဖြစ်သွားရင်ကော။ မင်းသားဖူက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရတာ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အဲဒီထဲမှာ လုံးဝအပြစ်ကင်းစင်နိုင်ပါ့မလား။ အကယ်၍ နဉ်ယွီက လိုကျစ်ကွေ့နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထိခိုက်အောင်လုပ်တဲ့အကြံကို ဟန်ဆောင်ကစားနိုင်ခဲ့ရင် ဘာလို့ သူက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နဲ့ ရန်ဖြစ်ဟန်ဆောင်လို့မရမှာလဲ။”

မင်းသားကျီ၏အဆိုပြုချက်သည် ဖြစ်နိုင်ပုံရပြီး မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ကျောများပေါ်တွင် ချွေးစေးများထွက်လာစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ အဲဒါ အမှန်တရားဖြစ်ခဲ့ရင် အဲဒီဧကရာဇ်ငယ်လေးနဉ်ယွီမှာ လျှို့ဝှက်နက်နဲမှုတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်။ ဘယ်လောက်ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့လူလဲ။

“သူက မင်းသားဖူနဲ့ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကို အရင်ဆုံးကြည့်ကြစို့၊” မင်းသားကျီ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “သူ ဘာစဉ်းစားနေလဲဆိုတာကို ငါတို့မသိခင် ငါတို့ ဘာမှမလုပ်သင့်ဘူး။ ငါတို့ အပြစ်ကင်းစင်ရင် နဉ်ယွီက ငါတို့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး။”

မင်းသားကျီနှင့် မင်းသားဖူတို့သည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်များ၏ခေါင်းဆောင်များအဖြစ် အမြဲတမ်းရှိခဲ့ကြသည်။ တခြားသူများတွင် ကောင်းမွန်သောအကြံအစည်များမရှိသောကြောင့်နှင့် မင်းသားဖူ၏ကိုယ်ပိုင်ဒုက္ခသည် မရှင်းလင်းသောကြောင့် သူတို့သည် သဘာဝအတိုင်း မင်းသားကျီ၏စကားများကို နားထောင်ခဲ့ကြသည်။

.........

လိုကျစ်ကွေ့နှင့် စုန့်ကျင်းတို့သည် မင်းသားဖူ၏ခြံဝင်းတွင် ရပ်နေစဉ် သူသည် ကျန်တော်ဝင်မျိုးနွယ်များကို ပို့ဆောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ကြသည်။

“သူတို့က တကယ်ပဲ ဆွေးနွေးဖို့ပဲ ဒီကိုလာခဲ့ကြတာ၊” စုန့်ကျင်းက ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လှေကားထိပ်တွင်ရပ်နေသော မင်းသားကျီကို အေးစက်စွာလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံး ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အလင်းရောင်မကောင်းသောလမ်းများမှ ထွက်လာပြီး မင်းသားကျီ၏ရှေ့တံခါးများဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ မင်းသားကျီသည် သူ့ကိုမြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မျိုးနွယ်စုဝင်များအတွက် သူ၏နှုတ်ဆက်အပြုံးသည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လှေကားအောက်ခြေတွင်ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မင်းသားကျီကို ရိုသေစွာဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “မင်းသား။”

မင်းသားကျီသည် လိုကျစ်ကွေ့ လာခဲ့သောလားရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် တခြားဘယ်သူမှမရှိသည်ကိုမြင်သောအခါ သူက "ဝင်ခဲ့၊" ဟု ပြောလိုက်ပြီး တံခါးများဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် စုန့်ကျင်းကို သူနှင့်အတူ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူတို့သည် ဧည့်ခံရှုမျှော်ဆောင်တစ်ခုသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ မင်းသားကျီ နောက်ပြန်လှည့်သောအခါ သူသည် စုန့်ကျင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ စုန့်ကျင်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ဝင်ပေါက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ဧည့်ခံရှုမျှော်ဆောင်သည် အလွန်မကြီးသော်လည်း နူးညံ့ပြီး ခမ်းနားသောပရိဘောဂများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အရာဝတ္ထုများကို သူ့အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်သောအခါ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဗလာနီးပါးဖြစ်နေသောအခန်းများကို ရုတ်တရက်သတိရသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် မင်းသားကျီကို အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

မင်းသားကျီသည် အရာတိုင်းကို ကြောက်လန့်တကြားကြီးပြင်းလာခဲ့သူမဟုတ်သောကြောင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏စိုက်ကြည့်မှုသည် သူ့ကိုယ်ဟန်ကို တည့်မတ်သွားစေရုံသာရှိသည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့အမိန့်နဲ့ လာခဲ့တာလား။” သူက မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မင်းသားကျီ စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။ “အိုး၊ ဒါဆို စစ်သေနာပတိချုပ်က ဒီမင်းသားကို ဘာအတွက် လာရှာတာလဲ။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်စွပ်ထဲမှ ထူထဲသောငွေတောင်းခံလွှာ တစ်ထုပ်ကိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်တွင်တင်ကာ မင်းသားကျီဘက်သို့ တွန်းလိုက်သည်။ မင်းသားကျီ၏မျက်လုံးများသည် ထိပ်ဆုံးငွေတောင်းခံလွှာပေါ်က နံပါတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး “စစ်သေနာပတိချုပ် ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”

“ကျွန်တော်သိတာက မင်းသားက မနက်ဖြန် သူ့နယ်မြေကို ကုန်ပစ္စည်းတစ်သုတ် ပို့ဆောင်နေတယ်ဆိုတာပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မင်းသားကျီ လန့်သွားခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်၊ “မင်းသားကျီက တော်တော်ရဲရင့်တာပဲ။”

မင်းသားကျီသည် ရုတ်တရက် သူ့ခြေထောက်များပေါ်သို့ ခုန်ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့နယ်မြေသည် ချိုးဖုန်းမြို့ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံ၏နယ်စပ်ဒေသများကို ဖွဲ့စည်းထားသော အန်းယွမ်၏ပြည်နယ်ခြောက်ခုအနီးတွင်ရှိသည်။ သူသည် ဧကရာဇ်မင်ကျုံး၏ဧကရာဇ်သားများထဲမှ တကယ်ပဲ တပ်ဖွဲ့များကို စစ်ပွဲထဲသို့ ဦးဆောင်ခဲ့သော တစ်ဦးတည်းသောသူဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို အန်းယွမ်၏ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ စစ်ဘက်သတင်းအချက်အလက်များကို စောင့်ကြည့်ရန် ချိုးဖုန်းမြို့ကို ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် မင်းသားကျီသည် ထိုသို့သောတာဝန်များကို ဘယ်တော့မှ နှလုံးသားထဲသို့ မထည့်ခဲ့ပေ။ အစား သူသည် မြောက်ပိုင်းဟူတို့နှင့် စီးပွားရေးသဘောတူညီချက်များ စတင်ခဲ့သည်။ နည်းပညာအရပြောရလျှင် အဲဒါက သူ့နိုင်ငံကို သစ္စာဖောက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မင်းသားကျီသည် သူ့အရောင်းအဝယ်များတွင် အမြဲတမ်းသတိထားခဲ့သောကြောင့် သူသည် လိုကျစ်ကွေ့က ဘယ်လိုသိသွားခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပေ။

“ကျွန်တော် အဲဒီနယ်စပ်တွေကို ကာကွယ်ခဲ့တယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။ “မင်းသားက အရာတွေကို ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကနေ ဖုံးကွယ်နိုင်တယ်လို့ ဘာလို့များ ထင်ခဲ့တာလဲ။”

မင်းသားကျီသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဥသြလော်က သူ့ကိုလာရှာခဲ့လျှင် ၎င်းသည် သူ့စီးပွားရေးအရောင်းအဝယ်များကို ရပ်တန့်စေရန်ထက် ငွေညှစ်ရန်ဖြစ်နိုင်ခြေပိုများသည်။ “ကျွန်တော်လည်း အန်းယွမ်ထဲကို ယူဆောင်လာစရာတစ်ခုခုရှိတယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ငွေတောင်းခံလွှာပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်တော့်ကုန်တင်ခပဲ။ မင်းသားက အဲဒါ လုံလောက်တယ်လို့ထင်လား။”

မင်းသားကျီသည် စားပွဲပေါ်က ငွေတောင်းခံလွှာများကို စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် တစ်ဖန်ပြန်ရယ်လိုက်ပြီး “ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မြောက်ပိုင်းဟူနဲ့ ဆက်သွယ်နေတယ်လို့ စွပ်စွဲတဲ့အဲဒီစာတွေကို အမတ်ချုပ်ကြီးကိုယ်စား ရခဲ့တာပဲ။ မှန်တယ်မလား။”

မင်းသားကျီ၏ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားသောလက်သည် တွန့်သွားခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က “ကျွန်တော်က မင်းသားက ကျွန်တော့်ကို သေလမ်းပေါ်သို့ တွန်းပို့မှာမဟုတ်ဘူးလို့ထင်ခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ငြိမ်းချမ်းရေးထိန်းသိမ်းရာမှာ ကူညီနေခဲ့လို့ပဲ။ ကျွန်တော် အခုမြင်တာတော့ ကျွန်တော် မှားခဲ့တာပဲ။”

မင်းသားကျီက “စစ်သေနာပတိချုပ်မှာ သက်သေတစ်ခုခုရှိလား။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အသံကိုနှိမ့်လိုက်သည်။ “မင်းသား၊ ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တော့်မှာ သက်သေတစ်ခုခုရှိသလားလို့မေးမယ့်အစား ခင်ဗျားက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ခင်ဗျားက မြောက်ပိုင်းဟူဆီက အဲဒီစာတွေကို ရယူနိုင်မယ်ဆိုတာကို ဘာလို့သိနိုင်လဲဆိုတာကို စဉ်းစားကြည့်ပါလား။”

မင်းသားကျီ၏လက်သည် တစ်ဖန်ပြန်တွန့်သွားခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က“အဲဒီစာတွေက အတုတွေပဲ၊ မြောက်ပိုင်းဟူက မင်းသားကို အသုံးချခဲ့တယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက ခင်ဗျားကို အခုအသုံးချနေသလိုပဲ။ သိုးတစ်ကောင်ဖြစ်ရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ။”

မင်းသားကျီသည် သူ့လက်သီးဆုပ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြေလျော့လိုက်ပြီး “ဒီမင်းသားက စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့စကားတွေကို နားမလည်ဘူး” ဟု တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ကြိမ် ပို့ဆောင်မှုက အရမ်းအရေးကြီးတယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကိုစိုက်ကြည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က မင်းသားကို အထူးဂရုစိုက်ဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။”

“မင်း၊” မင်းသားကျီသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏လက်ဖဝါးထဲတွင် ရှိနေသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် အနည်းငယ်စိတ်ဆိုးသွားခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က “ရှဲ့ဝမ်ယွမ်လိုချင်တာက အားလုံးကို အုပ်စိုးပြီး တစ်ဦးတည်းကိုသာ နာခံဖို့ပဲ၊ မင်းသား၊ ခင်ဗျားက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ဘေးက ဆူးတစ်ချောင်းသက်သက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။”

မင်းသားကျီသည် နဉ်ယွီနှင့် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်တို့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်နေသည်ဟူသော သူ့သံသယများကို ပြန်သတိရသောအခါ သူ့နှလုံးသားသည် သူ့လည်ချောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်က စာတွေအကြောင်း ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နိုင်တယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆိုနေခဲ့သည်၊ “ပြီးတော့ ကျွန်တော်က မင်းသားကျီက အတိတ်က မြောက်ပိုင်းဟူနဲ့ အရောင်းအဝယ်တွေရှိခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဘယ်တော့မှ ‘မသိ’ ခဲ့တဲ့အတွက် အနာဂတ်မှာ မသိဟန်ဆောင်နေလို့ရတယ်။ မင်းသား ဘယ်လိုထင်လဲ။”

မင်းသားကျီသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ထိုးထွင်းသိမြင်သောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ဒီမင်းသားက ခင်ဗျားကို တစ်ခုတည်းသောပို့ဆောင်မှုနဲ့ ကူညီပေးရုံနဲ့လား။”

“စုန့်ကျင်းက မင်းသားရဲ့ကုန်တင်ယာဉ်တန်းနဲ့အတူ လိုက်ပါလိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော့်လူတွေက ကျွန်တော့်ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်နေမှပဲ ကျွန်တော် စိတ်အေးနိုင်မှာ။”

မင်းသားကျီက “မင်းက ဒီမင်းသားကို လူတွေပို့ဆောင်ရာမှာ ကူညီစေချင်တာလား။ လိုကျစ်ကွေ့၊ မင်းက အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းစီးတပ်ကို မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ချင်နေတာလား။”

“အဲဒါက ကျွန်တော့်ကိစ္စပဲ၊” စစ်သေနာပတိချုပ်လို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းစီးတပ် ဘယ်ကိုပဲသွားသွား မင်းသားရဲ့နေရာကို ထိခိုက်မှာမဟုတ်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

မင်းသားကျီသည် လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်က ငွေတောင်းခံလွှာများကို ထိလိုက်သည်။

“မင်းသားက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို သေချာပေါက်ရှာဖွေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားက ချိုးဖုန်းမြို့တစ်ခုလုံးကို ဘယ်လိုရွှေ့ပြောင်းနိုင်မှာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

မင်းသားကျီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ဒီမင်းသားက မင်းက မြောက်ပိုင်းဟူနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို မုန်းလိမ့်မယ်လို့ထင်ခဲ့တယ်။”

အရှင်စစ်သေနာပတိချုပ်သည် လှည့်စားမှုကင်းမဲ့သောအပြုံးဖြင့် “လိုမိသားစုက အန်းယွမ်ရဲ့ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှာ အခြေချနိုင်တာက နယ်စပ်တွေအလွန်မှာ မြောက်ပိုင်းဟူတွေရှိနေလို့ပဲ။ အကယ်၍ မြောက်ပိုင်းဟူတွေမရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော့်လိုမျိုးနွယ်က ရှင်သန်ဖို့ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒါက လေးကိုဆွဲထားရင် ပစ်စရာ ပျံသန်းနေတဲ့ငှက်တစ်ကောင်လိုတယ် ဆိုတဲ့စကားပုံရဲ့အခြေခံမူပဲ။”

မင်းသားကျီသည် အသက်ကိုရှိုက်သွင်းလိုက်သည်။ ဒီလူက တကယ်ပဲ သူ့အရှင်သခင်ကို သစ္စာရှိရဲ့လား။

***