စစ်သေနာပတိချုပ်၏ မျက်နှာအမှန်

ဧည့်ခန်းဆောင်၏ပြတင်းပေါက်မှ စာကလေးငယ်တစ်ကောင် ပျံတက်သွားပြီး မင်းသားကျီ၏ခြံဝင်းကို တစ်ပတ်ပတ်ကာ နန်းတော်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းကြီး နန်းမတက်မီကတည်းက အမတ်ချုပ်ကြီးက မင်းရဲ့သေဆုံးမှုကို စီစဉ်နေခဲ့တာ၊” ရှုမျှော်ဆောင်အတွင်းတွင် မင်းသားကျီသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထိခိုက်အောင်လုပ်တဲ့အကြံဆိုရင် မင်းနဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးက ကွယ်လွန်သွားတဲ့အိမ်ရှေ့စံမင်းသား မသေဆုံးမီကတည်းက အရာအားလုံးကို စီစဉ်ထားခဲ့ရမှာပဲ။ မင်းက အိမ်ရှေ့စံအရှင့်သားကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလား။”

ရှုမျှော်ဆောင်အတွင်းရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးသည် ခဏတာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အရင်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများသည် ပြုံးရယ်နေဆဲပင်။ “အိမ်ရှေ့စံအရှင့်သားက ကံမကောင်းခဲ့တာပါ၊” သူက မင်းသားကျီကို ပြောလိုက်သည်။ “အဲလိုကံမကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဧကရာဇ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါ့အပြင် အိမ်ရှေ့စံအရှင့်သားက ရာဇပလ္လင်ကို တက်ခဲ့ရင်တောင်မှ သူ့ရဲ့ပထမဆုံးလုပ်ရပ်က မြေရှင်မင်းသားတွေကို ဖျက်သိမ်းဖို့ပဲဖြစ်မှာ။ မင်းသားက အဲဒါကို ကောင်းတယ်လို့ထင်လား။”

ဒါဆို ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ငါ မြောက်ပိုင်းဟူတွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်နေတာကို လိုကျစ်ကွေ့ဆီကနေ သိသွားပြီးမှ ငါ့ကို သူကိုယ်တိုင်လာရှာခဲ့တာလား။ မင်းသားကျီသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အခြေအနေတစ်ခုလုံးသည် သူ့အတွက် ဖြေရှင်းရန် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသည်ဟု မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ခံစားလိုက်ရသည်။

“မင်းသား၊” လိုကျစ်ကွေ့က “မနက်ဖြန် မင်းရဲ့ကုန်တင်ယာဉ်တန်းနဲ့အတူ စုန့်ကျင်း လိုက်ပါသွားလို့ရမလား။”

“အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကြားက လက်ရှိပဋိပက္ခကလည်း ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုလား။” မင်းသားကျီက မေးလိုက်သည်။

“ဒါက အာဏာလုပွဲတစ်ခုပါပဲ၊” စစ်သေနာပတိချုပ်လို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဘာမှမပြောခြင်းနှင့် တူညီသည်။

အာဏာအတွက် အရှင်မင်းကြီးသည် အမတ်ချုပ်ကြီးနှင့် ရန်ဖြစ်နိုင်သလို မြေရှင်မင်းသားများကို ဖျက်သိမ်းရန် သူနှင့် ပူးပေါင်းနိုင်သည်။ မင်းသားကျီသည် ရှင်းလင်းသောအဖြေတစ်ခု မရနိုင်သောကြောင့် သူသည် မေးမြန်းခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မနက်ဖြန်ညနေမှာ စုန့်ကျင်းကို မြောက်ဘက်တံခါးကို သွားခိုင်းလိုက်။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် ထရပ်ပြီး သူ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “မင်းသားကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။”

မင်းသားကျီသည် သူ့ကို လိုက်မပို့ဘဲ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံသာရှိသည်။ “ခင်ဗျား သွားလို့ရပြီ။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် လှည့်ပြီး ဧည့်ခန်းဆောင်မှ ထွက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ မင်းသားကျီသည် ထိုနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်တို့က ငါ မြောက်ပိုင်းဟူတွေနဲ့ ဆက်ဆံနေတာကို သိခဲ့ရင် နဉ်ယွီကကော။ သူလည်း သိလိမ့်မည်မဟုတ်လော။ ငါ မြို့တော်မှာ မနေသင့်တော့ဘူးထင်တယ်၊ မင်းသားကျီသည် လှုပ်ခါနေသောဖယောင်းတိုင်မီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

......

"မင်းသားကျီရဲ့ကုန်တင်ယာဉ်တန်းနဲ့ မြို့တော်ကထွက်သွားပြီးတာနဲ့ သူတို့အုပ်စုကနေ ထွက်ခွာဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုရှာ၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် နန်းတော်သို့အပြန်လမ်းတွင် စုန့်ကျင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "လမ်းက အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် သတိထား။"

စုန့်ကျင်းသည် သူ့စစ်သေနာပတိချုပ် ပေးခဲ့သောငွေကို ပြန်သတိရသောအခါ သူ့နှလုံးသား နာကျင်မှုကို မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။ ယခု စစ်သူကြီးစုန့်သည် သူ့စကားများကြောင့် ပို၍ပင် သေချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ "မင်းသားကျီက ကျွန်တော်တို့ငွေကို လက်ခံပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ကို သစ္စာဖောက်ဦးမှာလား။"

“သူက အစကတည်းက မယုံကြည်ရဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့မြင်းကို တိုက်တွန်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလဲ၊ မင်းက သူ့ကိုယုံကြည်တာလား။”

“ဒါဆို ဘာလို့ ခင်ဗျား သူ့ကို အဲလောက်ငွေအများကြီးပေးခဲ့တာလဲ၊ စစ်သေနာပတိချုပ်။” စုန့်ကျင်းသည် နာကျင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါကို တပ်ဖွဲ့တွေကို ပေးခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့...”

“အဲဒီငွေက အပေါင်ပစ္စည်းသက်သက်ပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် စုန့်ကျင်း၏ဒေါသတကြီးရေရွတ်မှုကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့က မင်းသားကျီကို သူကြိုက်တဲ့တစ်ခုခုမပေးခဲ့ရင် သူက မင်းကို မြို့တော်ကနေ ထွက်ခေါ်သွားဖို့ သဘောတူမှာလား။”

တစ်ဦးက လာဘ်ပေးပြီး ကျန်တစ်ဦးက လက်ခံခဲ့ရာ နှစ်ဦးစလုံး အမှားတွင်ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ ချိုးဖုန်းမြို့တွင် သူ့ဘိုးဘေးများ၏တာဝန်များကိုပင် အကျိုးအမြတ်ရရှိရန်အခွင့်အရေးအတွက် လျစ်လျူရှုနိုင်သော မင်းသားကျီကဲ့သို့သော လူယုတ်မာတစ်ဦးနှင့် သဘောတူညီမှုရရှိရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းဖြစ်သည်။

“သူက... သူက ကျွန်တော်ကို မြို့ပြင်ခေါ်သွားပြီးနောက် အမတ်ချုပ်ကြီးကို လွှဲပြောင်းပေးမှာလား။” စုန့်ကျင်းက မေးလိုက်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဖြစ်လည်းမဖြစ်နိုင်ဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း တစ်ယောက်တည်းခရီးသွားထက် ပိုလုံခြုံလိမ့်မယ်။”

စုန့်ကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့နောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာခဏလိုက်ပါသွားပြီးနောက် သူ တစ်ဖန်ပြန်စကားပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုယုံနင်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိသေးလား။" တော်ဝင်မျိုးနွယ်များနှင့် နန်းတွင်းအရာရှိများကို သူ၏ဝေစုကိုမြင်ပြီးနောက် စစ်သူကြီးစုန့်ချီးသည် သူတို့၏ဒုက္ခကို မေးခွန်းထုတ်ရုံမှလွဲ၍ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် စုန့်ကျင်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။ “ငါက မင်းသားဖူ ပိန်သွားနိုင်မလားဆိုတာကို စဉ်းစားနေခဲ့တာ။”

“…….” စုန့်ကျင်း ဆွံ့အသွားသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်¡¢ခင်ဗျားက အဲဒါကို မပြောချင်ဘူးဆိုရင် အကြောင်းအရာကို မင်းသားဖူဘက်သို့ အတင်းအကျပ်ပြောင်းဖို့မလိုပါဘူး။

“မင်းရော မင်းသားဖူ ပိန်သွားလိမ့်မယ်လို့ထင်လား။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

ငါ အဲဒီမေးခွန်းကို ဘယ်လိုဖြေရမှာလဲ။ သူ ကိုယ်အလေးချိန်ကျမကျဆိုတာကို ငါက ဆုံးဖြတ်ရမှာလား။

.....

“မင်းသားဖူ တကယ်ပဲ ပိန်သွားနိုင်မှာလား။” ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပင်မခန်းမဆောင်နောက်က ပန်းဥယျာဉ်ငယ်လေးထဲတွင် တူညီသောမေးခွန်းကို မေးနေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ရှိတွင် ပဲနီကိတ်မုန့်ကို သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်နေသည်။ သူမသည် ပြုံးရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်၊ “ဒါတွေကို ရှောင်ထောင်ဟွား လုပ်ခဲ့တာလား။”

ယင်းဖုန်း၏အမူအရာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

“အဲလိုမဖြစ်ပါနဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဝူထုံပင်အောက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ “လာပါ၊ မင်းရဲ့ရှောင်ထောင်ဟွားအကြောင်း ငါ့ကိုပြောပြပါဦး။ မင်းတို့ ဘယ်အဆင့်ထိရောက်နေပြီလဲ။”

ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ထပ်မံစကားမပြောချင်တော့ပေ။ အခု ရှောင်ထောင်ဟွားအကြောင်း ပြောရမယ့်အချိန်လား။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စာကလေးငယ်တစ်ကောင်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး သူမ၏နားနားကပ်ကာ မြည်ကြွေးစပြုလိုက်သည်။

“…….." ယင်းဖုန်း ဆွံ့အသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက ဒီစာကလေးကိုလည်း မွေးမြူနေတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။

“သာ့ဖုန်း၊ ရှောင်ထောင်ဟွားနဲ့ လမ်းလျှောက်ထွက်ပြီး သူမနဲ့ ဘဝအကြောင်းတွေ စကားပြောလိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စာကလေးငယ်ကို သူမ၏လက်ဖဝါးထဲသို့ ယူလိုက်ပြီး ယင်းဖုန်းကို ပြောလိုက်ရာ သူသည် ဆုတ်ခွာရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။ သူသည် ရှောင်ထောင်ဟွားကို အဖော်ပြုဖို့ရှာဖွေရန် စိတ်အခြေအနေတွင်မှမရှိခဲ့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မင်းသားဖူအပေါ် ညကင်းစောင့်တာဝန်ယူချင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယင်းဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စာကလေးကို “စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲဒီအရာတွေကို မင်းသားကျီကို တကယ်ပဲပြောခဲ့တာလား။”

“ဟုတ်တယ် ကျစ်~" စာကလေးငယ်သည် သူ့ခေါင်းကို လှုပ်လိုက်သည်။

“မင်း လိမ်နေတာ!" လောင်တသည် ဝူထုံပင်နောက်မှ ပြင်းထန်သောအော်သံဖြင့် ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။ “မင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ငှက်ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ကြားထဲမှာ သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေ မျိုးစေ့ချဖို့ ဒီကိုလွှတ်လိုက်တာ။ မြောင်၊ ငါ မင်းကို စားပစ်မယ်!"

လောင်တသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ စာကလေးငယ်သည် သူ့အမွေးအတောင်များကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ “ရှောင်ယောင်း၊ ငါက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ငှက်မဟုတ်ဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စာကလေး၏ဝတုတ်သောဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဤအရာကို သူမ ယုံကြည်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်တွင် ငှက်လှောင်အိမ်တစ်လုံးမှ မမြင်ခဲ့ဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူက ငှက်ဝါသနာအိုးတစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ (

လောင်တသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်လဲကျရင်း မြောင်လိုက်သည်၊ “ရှောင်ယောင်း၊ ဒီကျိန်စာသင့်ငှက်က မင်းကို လှည့်စားနေတာဖြစ်ရမယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲလိုလူစားမျိုးမဟုတ်ဘူး!”

အဘိုးစာကလေးသည် အခွင့်အရေးကိုယူကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး စာကလေးငယ်သည် တစ်ဖန်ပြန်စကားပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးစာကလေး၊ ရှောင်မိုက်က မလိမ်ပါဘူး။"

အဘိုးစာကလေး၏လေသံသည် တည်ကြည်နေသည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ ရှောင်မိုက်က ကလေးကောင်းတစ်ယောက်ပဲ၊ သူ မလိမ်ဘူး။”

“မြောင်!" လောင်တ၏အမွေးများသည် ထောင်ထလာခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အင်း၊ ငါ ရှောင်မိုက်ကိုယုံကြည်တယ်။ လာ၊ ရှောင်မိုက်။ ငါ မင်းကို ပဲနီကိတ်မုန့် ကျွေးမယ်။”

ရှောင်မိုက်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပဲနီကိတ်မုန့်သည် အလွန်အရသာရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အဘိုးစာကလေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ မင်း ဘာလုပ်ဖို့စီစဉ်နေတာလဲ။”

လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခြေထောက်ကို ပြေးတက်လိုက်ပြီး “ရှောင်ယောင်း၊ မင်း ငါ့စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သတ်လို့မရဘူး။!"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးမရှိတော့ပေ။ “သူက တကယ်ပဲ မင်းသားကျီကို ငွေပေးခဲ့တယ်၊” သူမသည် တိရစ္ဆာန်များကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “ငါသာ ဒါကို အစောကြီးကသိခဲ့ရင် ငါက ငွေကို ကိုယ့်အတွက်ပဲ သုံးခဲ့မှာ!"

“……..” တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများ ဆွံ့အသွားသည်။ မင်းက အချက်လွဲနေတာမဟုတ်ဘူးလား။

“မင်း၊” အဘိုးစာကလေးက “ရှောင်ယောင်း¡¢စစ်သေနာပတိချုပ်က မင်းသားကျီရဲ့ မြောက်ပိုင်းဟူတို့နဲ့ ဆက်ဆံရေးအကြောင်း သိခဲ့တယ်။ ငါနားလည်သလောက်တော့ သူက မြောက်ပိုင်းဟူတို့ကို လုံးဝချေမှုန်းပစ်ချင်စိတ်မရှိဘူး။ သူက မြောက်ပိုင်းဟူတို့ရဲ့ခြိမ်းခြောက်မှု ပျောက်ကွယ်သွားရင် မင်းက သူ့ကို စွန့်ပစ်မှာကို စိုးရိမ်နေတာ။”

“အာ့?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက “စီးပွားရေးလုပ်တာ မကောင်းဘူးလား။”

“ဒါပေါ့ မကောင်းဘူး၊” လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့ခြေသည်းများကို တစ်ဖန်ပြန်ထုတ်ပြလိုက်သည်။ “မင်းက မြောက်ပိုင်းဟူတို့ကို သံရောင်းရင် သူတို့က လက်နက်တွေလုပ်နိုင်တယ်။ မင်းက သူတို့ကို ကောက်ပဲသီးနှံရောင်းရင် သူတို့က ဆာလောင်ခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းနိုင်မှာလဲ။”

“……." တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများ ဆွံ့အသွားသည်။ အမဲလုံးကောင်၊ မင်းရဲ့စကားတွေပြောပြီးရင် မင်းရဲ့စစ်သေနာပတိချုပ် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် မှောင်မိုက်သောအရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့သည်။ အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် သူမ၏ခေါင်းကိုမြှောက်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ သူမ၏ရှေ့တွင် တည့်တည့်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူမသည် “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား မင်းသားကျီက မြောက်ပိုင်းဟူတို့နဲ့ စီးပွားရေးလုပ်နေတာကို သိခဲ့တယ်။ ဒါဆို ဘာလို့ ခင်ဗျားက ဘာမှမပြောခဲ့တာလဲ။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် ခဲသွားခဲ့သည်။ ရှောင်မိုက်နှင့် အဘိုးစာကလေးတို့သည် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခြေထောက်များနောက်သို့ ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။ မြည်ကြွေးသံများနှင့် မြောင်သံများရှိသောပန်းဥယျာဉ်များသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို နားမလည်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး “ဘာအကြောင်းပြချက်ကြောင့်လဲ၊ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြ။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နောက်တွင် ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်တစ်ထုပ်ကိုင်ထားသောလက်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး “အရှင်မင်းကြီးက ငါနဲ့ မင်းသားကျီကြားက စကားဝိုင်းအကြောင်း အားလုံးသိနေတာလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ မင်းသားကျီရဲ့စံအိမ်မှာ အဖော်ငယ်လေးတွေရှိတယ်။”

“……." လိုကျစ်ကွေ့ ဆွံ့အသွားသည်။ အဖော်ငယ်လေးတွေ? ထပ်ပြီးလား။

ရှောင်မိုက်သည် သစ်ကိုင်းများမှ ပျော်ရွှင်စွာမြည်ကြွေးလိုက်သည်။ သူက အခု နဉ်ရှောင်ယောင်းရဲ့အဖော်ငယ်လေးတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ! အဘိုးစာကလေးသည် သူ့ခေါင်းကို နှုတ်သီးဖြင့်ထိုးလိုက်သည်။ အခု ပျော်ရွှင်ရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က လေးနက်သောတိတ်ဆိတ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားရမယ်။

“ငါ၊” သစ်ပင်အောက်တွင် လိုကျစ်ကွေ့ စကားပြောလိုက်သည်။ “ငါ ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခြေထောက်များကိုခေါက်ကာ ရှည်လျားသောစကားဝိုင်းတစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က “ငါက ဒီလိုစဉ်းစားခဲ့တာပါ။ ဒီစီးပွားရေးသဘောတူညီချက်တွေမရှိရင် မြောက်ပိုင်းဟူတွေက နယ်စပ်တွေကို ပိုမကြာခဏကျူးကျော်လိမ့်မယ်။”

“တကယ်လား?" နဉ်ရှောင်ယောင်း နားမလည်ခဲ့ပေ။ ဒါက ဘယ်လိုယုတ္တိမျိုးလဲ။

“မြောက်ပိုင်းဟူလူမျိုးတွေမှာ သံ၊ အထည် ဒါမှမဟုတ် လက်ဖက်ရည်မရှိဘူး။ သူတို့မှာ ဆေးအမျိုးအစားအများအပြားမှာ ချို့တဲ့နေတယ်။ သူတို့ရဲ့သိုးအုပ်တွေကလွဲရင် သူတို့မှာ တခြားဘာမှမရှိဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့ ရှင်းပြလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် ကြမ်းတမ်းသောကမ္ဘာတစ်ခုကို စိတ်ကူးလိုက်သည်။ ဒါဆို တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ငါက က ဖယ်ဒရယ်ခေတ်မှာနေပြီး အဲဒီမြောက်ပိုင်းဟူတွေက ကမ္ဘာဦးခေတ်မှာနေနေတာပေါ့။

“ငါက မြောက်ပိုင်းဟူတွေရဲ့အတွေးတွေကို နားလည်နိုင်တယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ရှေ့တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ့အသံကိုနှိမ့်လိုက်သည်။ “သူတို့ရဲ့မိဘတွေ၊ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကလေးတွေ သူတို့မျက်လုံးရှေ့မှာ ငတ်မွတ်သေဆုံးနေချိန်မှာ ငါတို့ယုံနင်လူမျိုးတွေမှာ ရိက္ခာအလုံအလောက်ရှိနေရင် ဘာလို့ သူတို့က ငါတို့မြေတွေကို သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာမှာလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ဒါဆို သူတို့က ငတ်မွတ်သေဆုံးနေတဲ့အတွက် သူတို့က သတ်ဖြတ်လုယက်ဖို့ လာကြတာလား။ အဲဒါ ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်မျိုးလဲ။”

“အကယ်၍ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းက ငတ်မွတ်ပြီး သေခါနီးဖြစ်လာခဲ့ရင် ငါလည်း သွားခိုးမှာပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ရင်းပြောလိုက်ရာ သူမသည် အနည်းငယ်ကြောင်သွားခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က “ငါက မင်း သေဆုံးသွားတာကို ကြည့်နေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါက မြောက်ပိုင်းဟူတွေ ဘာစဉ်းစားနေလဲဆိုတာကို နားလည်နိုင်တာ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ချောင်းများကို သူမ၏လက်ဖဝါးများအတွင်းသို့ တူးဝင်သွားအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာသောအကြောင်းကြောင့် သူမ၏နှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က “ငါ နယ်စပ်မှာ ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့နှစ်တွေက အရမ်းခက်ခဲခဲ့တယ်။ အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းစီးတပ်ရဲ့ထိပ်တန်းစစ်သည်တော်တွေတောင်မှ သူတို့အရေအတွက်ရဲ့ ၄၀% ထက်ပိုပြီး မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ရှောင်ယောင်း၊ ငါက သေခြင်းကိုကြောက်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါက ငါ့စစ်သည်တော်တွေကို သူတို့သေဆုံးခြင်းဆီသို့ မပို့ချင်ဘူး။ အကယ်၍ မြောက်ပိုင်းဟူတွေက ထွက်ပေါက်မရှိဘဲ ပိတ်မိမနေခဲ့ရင် သူတို့က ငါတို့ကို အဲလောက်အလွယ်တကူ ကျူးကျော်မှာမဟုတ်ဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုဖက်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရလျှင် ငါတို့က မြောက်ပိုင်းဟူတွေရဲ့ဗိုက်ကို ဖြည့်ပေးခဲ့ရင် သူတို့က ယုံနင်နဲ့ နောက်ထပ်ရန်ဖြစ်တော့မှာမဟုတ်ဘူးလား။ “အဲဒါ မမှန်ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များကို ချလိုက်သည်။ “စီးပွားရေးလုပ်တာက အပြုသဘောဆောင်တဲ့အချက်တွေရှိပေမဲ့ ဘာလို့ အစိုးရ-- ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက နန်းတွင်းက-- အဲဒါကို ခွင့်မပြုတာလဲ။”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ မလုပ်နိုင်လို့ပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူက သေသေချာချာပြောနိုင်လို့လား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ချင်ခဲ့သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် သူ့လက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ “အကယ်၍ စီးပွားရေးကို လျှို့ဝှက်စွာလုပ်ခဲ့ရင် ဒါက နယ်စပ်ကိုပို့ဆောင်တဲ့ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ကန့်သတ်ပြီး သူတို့ရဲ့စျေးနှုန်းတွေကိုပါ တက်သွားစေလိမ့်မယ်။ မြောက်ပိုင်းဟူတွေ မသေဆုံးသရွေ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဗိုက်မပြည့်သရွေ့ ငါတို့က သူတို့ရဲ့ကြွယ်ဝမှုကို လျော့ပါးစေနေစဉ်မှာ ဒါက ကျွန်တော့်အမြင်မှာ မဆိုးတဲ့သဘောတူညီချက်တစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အကယ်၍ ကုန်သည်အများအပြားက သူတို့နဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ခဲ့ရင် ဒါက မြောက်ပိုင်းဟူတွေကိုပဲ အကျိုးပြုလိမ့်မယ်။ ကုန်သည်အနည်းငယ်က ကုန်သွယ်မှုကနေ အမြတ်အစွန်းရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါတို့နိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ဖဝါးများကိုကုတ်ရင်း စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို နောက်တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒါဆို ခင်ဗျားက မင်းသားကျီကို မြောက်ပိုင်းဟူတွေနဲ့ လျှို့ဝှက်စွာလုပ်ကိုင်ခွင့်ပေးနေတာပေါ့။ ဝမ်းတွင်းမည်းတဲ့ အကြံအစည်ကြီးသူတစ်ယောက်။ အဲဒါက ခင်ဗျားရဲ့တကယ့်မျက်နှာအမှန်ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။

***