ရှောင်ယောင်းက ဧကရာဇ်ကောင်းတစ်ပါး

"ငါ မင်းသားကျီကို ငွေပေးခဲ့တာက စုန့်ကျင်း အန်းယွမ်ကို ပြန်သွားစေချင်လို့ပဲ။ မင်းသားကျီက ငွေချစ်တဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် သဘာဝအတိုင်းပဲ ငါက သူ့သဘောကို လိုက်လျောပေးရမယ်၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အကျိုးအကြောင်းဆင်ခြင်တုံတရားတစ်ခုလုံးကို ရှင်းပြပြီးနောက် စုန့်ကျင်းက ဘာလို့ မြို့ကို သူ့ဘာသာသူ ရိုးရိုးလေးထွက်သွားလို့မရလဲဆိုတာကိုပါ ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ နေထိုင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် လိမ္မာပါးနပ်သောအကြံအစည်များနှင့် စီမံချက်များတွင် အတွေ့အကြုံမရှိသော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ ဘာလို့ လူတစ်ယောက်က ငွေအနည်းငယ်ပို့ဆောင်ရန်အတွက် အဲလောက်အကွေ့အကောက်များစွာ ယူရတာလဲ။ ပြီးတော့ ရှောင်စုန့်က ရိုးရိုးလေး အိမ်ပြန်ခရီးတစ်ခုသွားရုံနဲ့ သေဆုံးနိုင်ခြေရှိတာလား။

လိုကျစ်ကွေ့ ပြီးဆုံးသောအခါ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး "ရှောင်ယောင်း၊ မင်း အခု ငါ့ရည်ရွယ်ချက်တွေကို နားလည်ပြီလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူမ နားမလည်ဘူးလို့ပြောရင် သူမ၏အိုင်ကျူကို မေးခွန်းထုတ်ခံရမှာလား။ သူမသည် စဉ်းစားပြီးနောက် “ကျွန်တော်တို့ ပေးခဲ့တဲ့ငွေကို ပြန်ရနိုင်မလား။” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ အပေါင်ပစ္စည်း သို့မဟုတ် အိမ်ပြန်ခြင်းအတွက် အကြောင်းရင်းများကဲ့သို့သောအရာများသည် သူမ၏နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသော်လည်း ငွေက အရေးကြီးဆုံးအချက်ဖြစ်သင့်သည်၊ ဟုတ်တယ်မလား။

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် သူ၏အသံကိုနှိမ့်လိုက်သည်။ “ငါ အဲဒီငွေကို ပြန်ရလိမ့်မယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အသက်ကိုရှူထုတ်လိုက်သည်။ အဲလိုဆိုရင် သူမ အဲလောက်နာကျင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။

“ငါ မြင်ကွင်းပေါ်မှာ ပြောခဲ့တဲ့တခြားအရာအားလုံးက လိမ်ညာမှုတွေပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ်ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ အဲဒါကို အမှန်တရားအဖြစ် မယူနဲ့။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤစကားလုံးများကို သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် လှည့်ပတ်စဉ်းစားရုံမှလွဲ၍ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ စစ်သေနာပတိချုပ် တခြားဘာတွေပြောခဲ့လဲ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ ပို၍နီးကပ်စွာ ကိုင်းလိုက်ပြီး “ငါ့အဖေနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေအားလုံး မြောက်ပိုင်းဟူတို့ရဲ့လက်ထဲမှာ သေဆုံးခဲ့ရတယ်။ ငါ သူတို့ကို ငါ့ဘဝမှာ မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ရင် သူတို့ကို ပြန်တွေ့ဖို့ မျက်နှာရှိမှာမဟုတ်ဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် 'အိုး' ဟု ပြောပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးချင်ခဲ့သော်လည်း ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်းမသိခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ပဲနီကိတ်မုန့်တစ်လုံးကို သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး "စားလိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ အချိုစားခြင်းသည် လူတစ်ဦး၏စိတ်အခြေအနေကို တိုးတက်စေနိုင်သည်။

ဒါဆို သူမ ငါ့ကို ယုံကြည်တာလား။ အဆင်ပြေရဲ့လား။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ချိုမြိန်သောပဲနီကိတ်မုန့်ကို စားရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်းထိုင်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့လက်ကို သူမ၏လက်ပေါ်တွင် ဂရုတစိုက်တင်လိုက်သည်။ သူမ မတွန်းလှန်သည်ကိုမြင်သောအခါ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူမ၏လက်တစ်ချောင်းလုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ဘေးကလူကို ကြည့်ရန် သူမ၏ခေါင်းကိုစောင်းလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာသောအကြောင်းကြောင့် သူမသည် သူအရင်ကပြောခဲ့သော အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုခုကို လွတ်သွားသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ရှောင်မိုက်က အဘိုးစာကလေးကို "ဒါဆို ရှောင်ယောင်းနဲ့ စကားပြောရတာ အဲလောက်လွယ်တာပေါ့~"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် လိုကျစ်ကွေ့ကို “မြောက်ပိုင်းဟူတွေက ငှက်တွေနဲ့ ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုခုရှိလား။”

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အပြစ်ရှိသောစိတ်ဖြင့် ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မေးခွန်းကို စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “မြောက်ပိုင်းဟူတွေက ဝံပုလွေဘုရားကို ယုံကြည်ကြတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့က ငှက်တွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အကယ်၍ မြောက်ပိုင်းဟူတွေက ငှက်တွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုရင် ‘လေးကိုဆွဲထားရင် ပစ်စရာ ပျံသန်းနေတဲ့ငှက်တစ်ကောင်လိုတယ်’ ဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေက ဘာလဲ။ ပြီးတော့ လေးတွေအကြောင်းလည်းပဲ။ လေထဲမှာ ငှက်တွေမရှိရင် ဘယ်သူက သူတို့ကျောပေါ်မှာ လေးကို သယ်ဆောင်ဖို့ ဒုက္ခခံမှာလဲ။ အဲဒီစကားစုနဲ့ မြောက်ပိုင်းဟူတို့ကြားက ဆက်သွယ်မှုက ဘာလဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤမေးခွန်းသည် သူမဖြေရှင်းရန် အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည်ဟု တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

“ဘာလို့ မင်းက အားလုံးထဲကမှ အဲ့ဒါကို မေးရတာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သစ်ကိုင်းများထဲက ရှောင်မိုက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မှားကြားခဲ့တာလား။ ရှောင်မိုက်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ဖန်ပြန်မြည်ကြွေးလိုက်သည်။ ပဲနီကိတ်မုန့်က အရမ်းအရသာရှိတာပဲ~

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှောင်မိုက်က ပဲနီကိတ်မုန့်စားရတာကြိုက်သည်ဟူသောအချက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ မှတ်သားထားလိုက်ပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့ကို “ဒါဆို မင်းသားကျီက စုန့်ကျင်းကို ခေါ်သွားဖို့ သဘောတူခဲ့သလား။”

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆို အားလုံးကောင်းပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤအကြောင်းကို နောက်ထပ်မစဉ်းစားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် နားမလည်ခဲ့သလို သူမ စစ်သေနာပတိချုပ်၏အဖြေများကို နားမလည်နိုင်သောအခါ မေးခွန်းများသည် အသုံးမဝင်ပုံရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့နောက်ကွယ်ကလက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူ့လက်ဖဝါးထဲက ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်သည် ပိတ်ထားဆဲပင်။

“ဒါက ဘာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ထုပ်ပိုးကိုဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းတွင် မုန့်ကြိုးလိမ်တစ်ပေါင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “ငါ လမ်းမှာဝယ်ခဲ့တာ။ အရမ်းကောင်းတဲ့ မုန့်ကြိုးလိမ်တွေလုပ်တဲ့ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိတယ်ဆိုပြီး မှတ်မိနေလို့လေ၊” သူက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်လား?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မုန့်ကြိုးလိမ်တစ်ချောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အိုးထဲမှ ထွက်လာခါစဖြစ်သောကြောင့် ကြွပ်ရွပြီး အရသာရှိသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပျော်ရွှင်လွန်း၍ သူမ၏မျက်လုံးများ လခြမ်းကွေးအဖြစ် ကွေးသွားခဲ့သည်။ အရသာရှိတယ်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အပြုံးကိုမြင်သောအခါ သူသည် အစကတည်းက အပြစ်ကင်းစင်နေသည့်တိုင် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ “မင်း ကြိုက်လား။ ဒါဆို နောက်တစ်ကြိမ် ငါ မင်းအတွက် ဝယ်ပေးမယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မုန့်ကြိုးလိမ်ကို ကြွပ်ရွစွာဝါးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း မုန့်များစားနေသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် “ရှောင်ယောင်း၊ ငါ မင်းကို မလိမ်ညာဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထုပ်ပိုးထဲမှ နောက်ထပ်မုန့်ကြိုးလိမ်တစ်ချောင်းကို လှမ်းယူနေစဉ် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ့ကိုကြည့်ပြီး သူမ၏ခေါင်းကိုညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏စိတ်သည် မုန့်ကြိုးလိမ်များပေါ်တွင် လုံးလုံးရောက်နေသည်။ သူမ၏နားများပင် သူမ၏လက်ချောင်းများအောက်က ဆီစိမ်စက္ကူ၏ တရှပ်ရှပ်အသံကိုသာ ကြားနေသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏စကားများအတွက်ဆိုလျှင် အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် လုံးဝမကြားလိုက်ပေ။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကျေးဇူးတင်စကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏ပါးစပ်သည် မုန့်ကြိုးလိမ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် သူ့ကိုကြည့်ပြီး မရှင်းလင်းစွာ “ဘာလဲ?”

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်များကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးများပေါ်တွင်တင်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ခေါင်းကိုငုံ့ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နားနားကပ်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ကို ယုံကြည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူ မင်းသားကျီရှေ့တွင် တကယ်ပဲ ဆိုးရွားသောစကားများပြောခဲ့ကြောင်း သိနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူယုံကြည်မှုပေးခဲ့သော်လည်း သူသည် ထိုသို့သောယုံကြည်မှုသည် လေးလံသောအလေးချိန်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိနေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မုန့်ကြိုးလိမ်တစ်ချောင်းကို လိုကျစ်ကွေ့၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမှမသေဆုံးခဲ့ဘူး၊ ဒါဆို ယုံကြည်မှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာကြီးကျယ်နေတာလဲ။ သူမသည် သူမ၏ပါးစပ်ကို ပြုံးလိုက်ပြီး “ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မုန့်ကြိုးလိမ်တွေ ယူလာပေးတာကိုထောက်ပြီး ကျွန်တော် ငွေရှာနိုင်ရင် နောက်တစ်ကြိမ် ခင်ဗျားကို ချေးပေးမယ်။” ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝမှာ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ ငွေရှာဖို့ပဲပေါ့!

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းထိပ်ကို နမ်းလိုက်သည်။

လရောင်သည် ညင်သာပြီး နူးညံ့နေပြီး ဝူထုံပင်၏အရွက်များသည် ချာမေပန်းများ၏ရနံ့သင်းနေသောလေပြေတွင် အနည်းငယ်တုန်ခါနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးစပ်ထဲက မုန့်ကြိုးလိမ်များကို မျိုချရင်း သူမ၏ခေါင်းကိုမြှောက်လိုက်သည်။ သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကြားတွင် စိမ်းဖျော့ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပနေပြီး သူမ၏သွားများကို သေချာစွာသန့်ရှင်းပေးပြီးနောက် သူမသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြန်နမ်းလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လိုကျစ်ကွေ့တို့၏ဦးနှောက်များသည် လုံးဝမတူညီသောအတွေးလမ်းကြောင်းများပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြသည်~

ဆွံ့အနေသော အထိန်းတော်သည် ပြတင်းပေါက်တွင်သူမ၏နေရာမှ တိတ်ဆိတ်စွာဆုတ်ခွာသွားပြီး အသံတစ်စက်မှမထွက်အောင် ကြောက်ရွံ့နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပိတ်ထားသောပြတင်းပေါက်ကို သတိပြုမိပြီး ဆွံ့အနေသော အထိန်းတော်လုပ်နိုင်သောအများဆုံးအရာမှာ အရာအားလုံးကို မယ်တော်ကြီးကို ပြောပြခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ သို့သော် မယ်တော်ကြီးက သူမ၏လိင်ဖြစ်တည်မှု၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထုတ်ဖော်ဝံ့မည်မဟုတ်သောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ပခုံးများပေါ်တွင် သူမ၏ခေါင်းကို ပြန်လည်မှီလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဘာမှမဖြစ်လာဘူးဆိုရင် သူမ ဘာလို့စိတ်ပူနေရမှာလဲ။

ဆွံ့အနေသော အထိန်းတော်သည် အရှင်မင်းကြီး၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိနေသည်၊ မဟုတ်ရင် မယ်တော်ကြီးရှဲ့က သူမကို ဧကရာဇ်ကို အစေခံခိုင်းမည်မဟုတ်ပေ။ ပင်မခန်းမဆောင်မှ ဆုတ်ခွာပြီးနောက် သူမ၏ခြေထောက်များ အားနည်းသွားပြီး သူမ၏နှလုံးသား တုန်ခါနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က အရှင်မင်းကြီးကို နမ်းနေတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က သူတို့က... အသော အထိန်းတော်၏အတွေးများ လွင့်မျောနေသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က အရှင်မင်းကြီးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိနေတယ်။ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။

ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်၏နံရံများအပြင်ဘက်တွင် ည၏ဒုတိယကင်းစောင့်ချိန်ဖြစ်သော ည ၉ နာရီနှင့် ၁၁ နာရီကြားတွင် မောင်းခေါက်သံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အသော အထိန်းတော်သည် ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်၏အနောက်ဘက်နံရံပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီးနောက် တခြားတစ်ဖက်သို့ ချောမွေ့စွာတက်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နံရံတက်စွမ်းရည်များထက် အများကြီးပို၍ ချောမွေ့ပြီး သဘာဝကျသည်။ လောင်တသည် နံရံပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားပြီး အသော အထိန်းတော် အနောက်ဘက်သို့ဦးတည်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် လိုက်ဖမ်းရန် ခုန်ချလိုက်သည်။ မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်တစ်ခုလုံး နန်းတွင်းအစောင့်များဖြင့် ဝန်းရံထားသော်လည်း အသော အထိန်းတော်သည် အတွဲတစ်တွဲ၏နောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာလျှောဝင်သွားပြီး နှစ်ဦးစလုံး မသိရှိလိုက်ကြပေ။ လောင်တသည် အသော အထိန်းတော်ကို မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်၏အပြင်ဘက်နံရံများသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ သူသည် အသော အထိန်းတော် နောက်ထပ်နံရံတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အတွင်းသို့ဝင်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည်လည်း ဝင်ရန်နည်းလမ်းတစ်ခုရှာဖွေချင်ခဲ့သော်လည်း အဆီတုံးလုံးလုံးအမွေးလုံးတစ်လုံး၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် အနံ့ဖြင့်ပင် ထိုအရာသည် ကြွက်ငယ်ဆီအိုးဖြစ်ကြောင်း ပြောနိုင်သည်။

ယိုကွမ့်က “လောင်တ၊ မင်း ဒီထဲကို ဝင်လို့မရဘူး၊ အထဲမှာ အစောင့်တွေရှိတယ်။”

လောင်တက “ခုနက ဝင်သွားတဲ့အဘွားကြီးက စစ်သေနာပတိချုပ် ရှောင်ယောင်းကို နမ်းနေတာကို မြင်သွားတယ်။”

“ကျွိ?” ယိုကွမ့်သည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့အမြီးကိုကိုက်ကာ စက်ဝိုင်းပုံပြေးလွှားလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်က ငါတို့ရှောင်ယောင်းကို နမ်းခဲ့တာလား။ အိုး ရှောင်ယောင်း အိမ်ထောင်ပြုလို့ရပြီ!”

လောင်တသည် ဤအရူးကြွက်ကို မျိုချပစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်မြှောက်ကာ ဆီအိုးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ “အဲဒီအဘွားကြီးက မယ်တော်ကြီးကို ပြောပြရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

ယိုကွမ့်သည် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

“မယ်တော်ကြီးက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ရှောင်ယောင်းနဲ့ လက်ထပ်ခွင့်ပေးမှာလား။” လောင်တသည် အလွန်စိုးရိမ်နေသည်။

ယိုကွမ့်၏နှုတ်ခမ်းမွှေးများ တုန်ခါသွားသည်။ “မှန်တယ်၊ မယ်တော်ကြီးက အရမ်းအရမ်းယုတ်မာတယ်။”

“ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ ရပ်နေသေးတာလဲ။” လောင်တ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “အမြန်ဆုံး သတင်းစုံစမ်းလိုက်။ ငါ မင်းကို ဒီမှာစောင့်နေမယ်။”

“ကောင်းပြီ၊” ယိုကွမ့်သည် တည်ကြည်သွားပြီး ကြမ်းပြင်မှ တွားသွားထရပ်ကာ အမှောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ မယ်တော်ကြီးက ရှောင်ယောင်းကို စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ လက်ထပ်ခွင့်မပေးဘူးဆိုရင် သူက မြို့ပြင်ထွက်ပြီး ညီအစ်ကိုကျားဆီက လူသတ်နည်းသင်ယူမယ်လို့ သူတွေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူက မယ်တော်ကြီးကို ကိုက်သတ်ပစ်မယ်!

အကယ်၍ မယ်တော်ကြီးက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ငါ့ငတုံးကောင်မလေးနဲ့ လက်ထပ်ခွင့်မပေးဘူးဆိုရင်၊ လောင်တသည် နံရံဘေးတွင်စောင့်ဆိုင်းရင်း တွေးလိုက်သည်၊ ငါက ငါ့ညီအစ်ကိုတွေကိုခေါ်ပြီး သူမကို အဆုံးသတ်ပစ်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုရှာမယ်။ ကြောင်တွေက လူတွေကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ မထင်နဲ့။ ဟမ့် ဟမ့်! လောင်တသည် သူ့သွားများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ သူ့မှာလည်း အစွယ်တွေရှိတယ်!

........

ဆွံ့အနေသော အထိန်းတော်သည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေပြီး နောက်ဆုံးသူမ လက်မြှောက်သောအခါမှသာ ရပ်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးမှာ မင်းသားဖူကို ပိန်အောင်လုပ်ဖို့ အံ့ဖွယ်ဆေးတစ်မျိုး တကယ်ပဲရှိနေတာလား။” မယ်တော်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

ဆွံ့အနေသော အထိန်းတော်သည် သူမ၏လက်များဖြင့် အမူအရာပြရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “မရှိဘူး? ဒါဆို အဲဒီပရမ်းပတာတွေအားလုံးက ဘာလဲ။”

အသော အထိန်းတော်သည် သူမ၏ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် ရိုသေစွာရပ်နေခဲ့သည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် နောက်တစ်ကြိမ်မေးလိုက်သည်၊ “အရှင်မင်းကြီးက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ရက်အတွင်း တခြားဘာတွေလုပ်ခဲ့သေးလဲ။”

ထိုအခါမှသာ ဆွံ့အနေသော အထိန်းတော်သည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို တစ်ဖန်ပြန်မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ခုနက သူမသည် ထိုအမျိုးသမီး အသက်ကြီးသွားသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤဒုတိယတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ခြင်းသည် သူမ၏ယုံကြည်မှုများကိုသာ အတည်ပြုခဲ့သည်။ မယ်တော်ကြီး၏မျက်လုံးထောင့်တွင် အရေးအကြောင်းများရှိနေပြီး သူမ၏မျက်နှာသည် နှုတ်ခမ်းနီမပါဘဲ ပန်းရောင်မရှိတော့ပေ။ သူမ၏မေးစေ့တွင် အသက်အရွယ်အစက်အပြောက်တစ်ခုပင် ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ နန်းတွင်းမောင်းမဆောင်တစ်ခုလုံး၏ အလိုလိုက်ခံရဆုံး ယှဉ်နိုင်စရာမရှိသောအလှပဂေးတစ်ဦး ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ဆွံ့အနေသော အထိန်းတော် သူမကို မှင်တက်စွာစိုက်ကြည့်နေသည်ကိုမြင်ပြီး သူမ၏ကိုယ်ပိုင်မျက်နှာကို ထိလိုက်ပြီးနောက် ခါးသီးစွာရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်းက ဒီမယ်တော် အသက်ကြီးသွားပြီလို့ထင်လား။”

ဆွံ့အနေသော အထိန်းတော်သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့က “ဒီမယ်တော်က မှန်ထဲကြည့်ရုံနဲ့ သိတယ်။ ငါ အသက်ကြီးသွားပြီ။ ဒါဆို ဒီမယ်တော်က အခု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငယ်ရွယ်အောင်ဝတ်ဆင်လို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်က ဒီမှာမရှိတော့ဘူး။ ဒါဆို ဒီမယ်တော်က ဘယ်သူ့အတွက် ဝတ်ဆင်ရမှာလဲ။”

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမ၏အတွေးများကို အသော အထိန်းတော်နှင့် မျှဝေရန်ဆန္ဒရှိနေခြင်းမှာ သူမသည် စကားမပြောနိုင်သော သစ္စာရှိအစေခံတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် သူမ၏မျက်လုံးများ မျက်ရည်များပြည့်လာပြီးနောက် သူမသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ၏နန်းဆောင်သည် ယခင်အတိုင်းပင်ဖြစ်သော်လည်း သီချင်းသံများပြည့်နှက်နေသော ပျော်ရွှင်သောညများ မရှိတော့ပေ။ ယခုအခါ သူမသည် ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရုံသာရှိသည်။

“ပြော၊” မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် အသော အထိန်းတော်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးက တခြားဘာတွေလုပ်ခဲ့သေးလဲ။”

တစ်ဖန်ပြန်လည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို အရှင်မင်းကြီးကို နမ်းနေသည့်မြင်ကွင်းသည် အသော အထိန်းတော်၏စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြရန်ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် အေးစက်သောလေပြင်းတစ်ချက် နန်းတော်ကိုဖြတ်တိုက်သွားပြီး သူမ၏လက်ဖဝါးကို ချမ်းစိမ့်သွားစေခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ အသော အထိန်းတော်သည် သူမ၏လက်များ ချွေးများထွက်နေသည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။” မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် အသော အထိန်းတော် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုမှမလုပ်သည်ကိုမြင်သောအခါ သူမသည် ရှေ့သို့ကိုင်းလိုက်ပြီး သူမ၏အသံသည် အေးစက်နေသည်။ “အဲဒီမိန်းကလေးက အခု ဘာကြံနေတာလဲ။”

အသော အထိန်းတော်၏လက်သည် တစ်ဖန်ပြန်လက်သီးဆုပ်သွားပြီးနောက် သူမသည် ဖြည်းဖြည်းချင်းခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဘာမှမရှိဘူး?” မယ်တော်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အသော အထိန်းတော်သည် သူမ၏လက်ချောင်းများဖြင့် အမူအရာပြလိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားဖူရဲ့ကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပါတယ်။ လိုကျစ်ကွေ့ နန်းတော်က ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အကြောင်းရင်းတွေက မသိရဘူး။

အရှင်မင်းကြီးက သူမကို သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ခွင့် ဘယ်တော့မှမပေးခဲ့ဘဲ သူမကို အမြဲတမ်း အဘွားဟုခေါ်ခဲ့သည်။ သူမသည် လူတိုင်းကိုပြုံးပြပြီး သူမကို မုန့်များကျွေးသော ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်သည်၊ သူမ နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သော ချိုမွှေးသည့်ကွေ့ဟွားသကြားလုံးပင်။ အရှင်မင်းကြီးသည် သူမ၏အခန်းထဲက အရာအားလုံးကို ရောင်းချပြီး မြို့တော်၏ဒုက္ခသည်များကို ထောက်ပံ့ရန် ကောက်ပဲသီးနှံများဝယ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အရှင်မင်းကြီးက သူမရရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မင်းသားဖူ၏မြေကို ဒုက္ခသည်များကြားတွင် ခွဲဝေပေးမည်ဟု ပြောသည်ကိုပင် ကြားခဲ့သည်။ ဒါက ဧကရာဇ်ကောင်းတစ်ပါးပဲ။ ဆွံ့အနေသော အထိန်းတော်သည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ ငါ့ကို ‘အဘွား’ လို့ခေါ်တဲ့ ဧကရာဇ်ကောင်းတစ်ပါးကို ငါ ထိခိုက်လို့မရဘူး။

***