အော်ဟစ်နေသော မင်းသားဖူ

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမ၏ကုလားထိုင်ကို နောက်သို့မှီလိုက်သည်။ ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် သူမကို မျက်စိရှေ့မှ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တစ်ချိန်က ဇိမ်ခံဘဝနှင့် လေလွင့်မှုတို့ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရသော အခန်းတစ်ခန်းတွင် တစ်ယောက်တည်း ဆက်လက်ထိုင်နေခဲ့သည်။

ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်သည် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာရန် တံခါးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှ သူမ၏မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော နှလုံးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် အေးချမ်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဤဘဝတွင် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏အစေခံတစ်ဦး အမြဲတမ်းဖြစ်နေလိမ့်မည်၊ သို့သော် သူမတွင် တစ်ချိန်က မိသားစုတစ်ခုလည်း ရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဆယ်နှစ်အကြာက မြောက်ပိုင်း၏ကြီးမားသောငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုတွင် သေဆုံးခဲ့ကြပြီး ယနေ့တွင် သူမ၏မျိုးနွယ်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ဒုက္ခသည်များအဖြစ်သို့ ကျရောက်နေကြသည်။ ထိုက်ဟွာခန်းမဘက်သို့ ပြေးသွားစဉ် ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်သည် ဤဧကရာဇ်ငယ်လေးသာ ဆယ်နှစ်အကြာက ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့ပါက ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲဟု မတွေးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် မှားယွင်းသောရွေးချယ်မှုကို မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

......

“သူ မပြောခဲ့ဘူးလား။” လောင်တသည် နံရံဘေးတွင်နားရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းများကို လျက်လိုက်သည်။

“အဲဒါ သတင်းကောင်းလား။” ယိုကွမ့်က မေးလိုက်သည်။

လောင်တက “ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက လျှို့ဝှက်ချက်ကို မဖော်ထုတ်ခဲ့တဲ့အတွက် ဒီအဘွားကြီးက လူဆိုးတစ်ယောက် မဖြစ်လောက်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

ယိုကွမ့်သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။ “ဘိုးဘိုးက စကားပြောဖို့ လိပ်ဘိုးဘိုးကို ရှာဖို့ ဘိုးဘေးခန်းမဆောင်ကို သွားခဲ့တယ်။ မဟုတ်ရင် ယိုကွမ့်က ဘိုးဘိုးကိုပဲ မေးလိုက်လို့ရတယ်။”

“လူသားတွေက တကယ်ပဲ ရှုပ်ထွေးတယ်!” လောင်တက ကြေညာလိုက်သည်။

“ကျွိ!” ယိုကွမ့်သည် လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်သည်။ စဉ်းစားစရာပဲ!

“မေ့လိုက်တော့၊ ငါစားဖို့ ကြွက်တစ်ကောင်သွားဖမ်းလိုက်ဦးမယ်၊” လောင်တ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ယခု ကြွက်အသားသာ သူ့အာရုံကြောများကို တည်ငြိမ်စေနိုင်သည်။

“………” ယိုကွမ့် ဆွံ့အသွားသည်။ ဒီကြောင်က ငါ့ခံစားချက်တွေကို တစ်ခါမှ ထည့်သွင်းစဉ်းစားဖူးရဲ့လား။ သူက ငါ့မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး သူ ကြွက်သွားဖမ်းတော့မယ်လို့ ပြောသွားတယ်!

.....

“ကောင်းသောညပါ။” လက်ရှိတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုက်ဟွာခန်းမတွင် လိုကျစ်ကွေ့ကို နှုတ်ဆက်နေသည်။ “ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန် မင်းသားဖူကို သွားကြည့်ကြမယ်။”

“ကောင်းပြီ၊” လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းပြီး အလျင်အမြန် ဟောက်သံများဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သော်လည်း စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ပန်းဥယျာဉ်များထဲက ဝူထုံပင်အောက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ လောင်တသည် သူ့ကြွက်ကိုဖမ်းပြီးနောက် ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ခြေထောက်များကြားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း သူမ၏အခန်းသို့ အိပ်ရန်ပြန်သွားပြီးနောက် တခြားတိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများအားလုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အေးစက်ပြီး ရေခဲတမျှအေးစက်သော စစ်သေနာပတိချုပ်နှင့် နီးကပ်စွာကပ်နေရန် သတ္တိလိုအပ်သည်။

....

နောက်တစ်နေ့နံနက်ခင်းတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏စောင်အောက်တွင် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယင်းဖုန်းသည် သူမ၏တံခါးအပြင်ဘက်သို့ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အဖုံးများအောက်တွင် သမ်းဝေလိုက်သည်။

“မင်းသားဖူ။ မင်းသားဖူ..သူ..သူ၊” ယင်းဖုန်းသည် စကားပြောရင်း ထစ်ငေါ့သွားပြီး ဝါကျတစ်ကြောင်းကို မဖွဲ့နိုင်ခဲ့ပေ။

မှန်တယ်! နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကုတင်ပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားခဲ့သည်။ အဆီတုံးဖူက ငါ့ကို အပြစ်ဒဏ်ခန်းမထဲမှာ စောင့်နေတုန်းပဲ!

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အခန်းများသို့ ပြန်သွားပြီး သူ့မျက်နှာကိုဆေးကြောကာ အဝတ်အစားအစုံတစ်စုံပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ရုံသာရှိသေးသည်။ သူပြန်ရောက်လာပြီး ယင်းဖုန်း၏ရှားရှားပါးပါး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှုဆုံးရှုံးသွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူက “မင်းသားဖူကို ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။” ဟုသာ မေးလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ဘက်သို့လှည့်လိုက်ပြီး သူနှင့် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပြေးလာခဲ့သော တခြားလူတိုင်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ “သူ ပိန်သွားပြီ။ အဲဒီအဆီတုံးက ပိန်သွားပြီ!”

Σ(°△ °|︴၊ တခြားလူတိုင်းလည်း ဆွံ့အသွားသည်။

(⊙_⊙)၊ မင်းသားဖူ၏အသားများကို လှီးဖြတ်ရန် လူများကိုခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်နေခဲ့သော စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဆွံ့အသွားသည်။

“တကယ်လား?” ဖန်းထန်သည် ယင်းဖုန်း၏ရှေ့သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ယင်းဖုန်းသည် သူ့ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့မျက်လုံးများကို မယုံကြည်ခဲ့သောကြောင့် သူသည် အခန်းထဲသို့ပြေးဝင်သွားပြီး မင်းသားဖူ၏ဗိုက်ကို ကိုယ်တိုင်ဆွဲညှစ်ခဲ့သည်။ အဲဒီအဆီတုံးက တကယ်ပဲ ပိုပါးသွားခဲ့တယ်!

“ဒါဆို မင်းသားက အသက်ရှင်နေသေးလား။” နဂါးအစောင့်တစ်ဦးက သတိထားစွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားကို သူ့အသားတွေကို အဆိပ်ခတ်ဖယ်ရှားနိုင်တဲ့အသားတစ်မျိုး ပေးခဲ့တာလား။ မင်းသားက အဆိပ်ကြောင့် ပိန်သွားရုံသာမက အဆိပ်သင့်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တာလား။” နောက်နဂါးအစောင့်တစ်ဦးက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

စကားလုံးများသည် မှော်အတတ်နှင့်တူသော်လည်း လူများစွာသည် ၎င်းတို့ကို ယုတ္တိရှိသည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

‘မင်းတို့ ငါ့ကို ပိုပြီးယုံကြည်လို့မရဘူးလား။’ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အခန်းများမှ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊” ယင်းဖုန်း၏အမူအရာသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုမြင်သောအခါ ပို၍စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူ့လက်ရှိခံစားချက်များကို စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန်မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခါးပတ်ကိုချည်လိုက်ပြီး “တော်ပြီ၊ အပြစ်ဒဏ်ခန်းမကို သွားကြစို့။”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းစီးတပ်မှ စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် ပြေးလာပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးညွှတ်ကာ အစီရင်ခံလိုက်သည်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်တွေ၊ အကြီးအကဲလီ၊ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နဲ့ ဝန်ကြီးဌာနခြောက်ခုမှ အရာရှိတွေအားလုံး နန်းတော်တံတိုင်းအပြင်ဘက်တွင် တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းနေပါတယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှာခေါင်းကိုပွတ်လိုက်သည်။ လူတိုင်းက မင်းသားဖူ ကိုယ်အလေးချိန်ကျသွားသလားဆိုတာကို သိချင်နေပုံရသည်။ သူတို့အားလုံးက စိတ်မရှည်တဲ့အမျိုးအစားတွေပဲထင်တယ်။

“သူတို့ကို အပြစ်ဒဏ်ခန်းမကို သွားခိုင်းလိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သူကြီးကို ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့အားလုံး မင်းသားဖူကို အတူတူသွားကြည့်ကြမယ်။”

စစ်သူကြီးသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အမိန့်ကိုလက်ခံပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤလုပ်ရပ်ကို သတိမပြုမိသော်လည်း ယင်းဖုန်းကတော့ သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူ့ပျော်ရွှင်သောနှလုံးသားသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အေးစက်သွားသော်လည်း သူသည် သူ့ခံစားချက်များကို မဖော်ပြခဲ့ပေ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့တော်ဝင်အမိန့်တော်တွေက စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့အတည်ပြုချက်မတိုင်မီ လက်ခံဖို့လိုအပ်တာလား။ ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် သူမ၏ဆံပင်ကို သပ်ရပ်အောင်လုပ်နေပြီး ပို၍ကြိုးစားလေလေ ပို၍ရှုပ်ပွလေလေဖြစ်နေပြီး သူ့နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်စ ဝင်လာခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မကောင်းဘူးဆိုပေမယ့် ဒီစစ်ဘက်မှလူအုပ်စုကိုကရော ထိန်းချုပ်ဖို့က ဘယ်လောက်လွယ်ကူမှာလဲ။

....

တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များသည် နန်းတွင်းအစောင့်တစ်ဦးကို အပြစ်ဒဏ်ခန်းမသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး အကြီးအကဲလီ၊ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏အဖွဲ့မှ အရာရှိများလည်း ပါဝင်သည်။ နွေဦးရာသီဖြစ်သောကြောင့် စိမ်းလန်းသောသစ်ပင်များသည် သူတို့ကို အရိပ်ပေးနေပြီး ပန်းများသည် အစုံအလင်ပွင့်လန်းနေသည်၊ ကံမကောင်းစွာဖြင့် လူအုပ်ထဲက ဘယ်သူမှ ထိုသို့သောမြင်ကွင်းများကို ခံစားရန် စိတ်မပါကြပေ။

မင်းသားကျီသည် သူတို့ ရောက်ခါနီးပြီကိုမြင်သောအခါ သူသည် သူ့မျိုးနွယ်စုဝင်များကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ညွှန်ကြားလိုက်သည်၊ “အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားဖူကို နောက်ပိုင်းမှာ သေအောင်တွန်းပို့ဖို့ကြိုးစားရင် ငါတို့က ဒူးထောက်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကို သူ့ကိုချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်ရမယ်။”

တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များသည် အပြစ်ဒဏ်ခန်းမ၏တံခါးများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်းခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကြသည်။ ဧကရာဇ်နှင့်တိုက်ခိုက်ရခြင်းသည် မလွယ်ကူပေ။ သို့သော် အကယ်၍ သူတို့က ဒီနေ့ မင်းသားဖူ၏အသက်ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်အသက်များသည် အနာဂတ်တွင် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

“သွားကြစို့၊” မင်းသားကျီသည် မြင့်မားသောတံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် မင်းသားဖူ၏သေဆုံးမှုအကြောင်း တွေးတောရင်း မင်းသားကျီနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

လက်ရှိတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ကျန်သူများသည် အကျဉ်းထောင်အခန်းများတွင် ရပ်နေကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းမှလွဲ၍ တခြားလူတိုင်းသည် အကျဉ်းထောင်အတွင်းက မြေပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေသောလူကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူက ပေါင် ၁၇၀ မှ ၁၈၀ ထက်မပိုနိုင်ပေ။ ဒါက တကယ်ပဲ မနေ့က အသားတောင်ကြီးနဲ့ တူညီတဲ့လူလား။

မင်းသားဖူသည် နိုးလာသောအခါ တစ်ကြိမ်ပြိုလဲကျပြီးသားဖြစ်သည်။ ယခု သူသည် ထိုနေရာတွင် အသိမဲ့စွာထိုင်နေသည်။ သူ နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုမြင်သောအခါ သူ တစ်ဖန်ပြန်ပြိုလဲကျသွားခဲ့သည်။ “ဘ-ဘယ်လိုလုပ် ဒါက ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။” မင်းသားဖူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ပညာပြည့်စုံပြီး တည်ကြည်သောမင်းသားတစ်ပါးသည် ယခု မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ အော်ဟစ်နေသည်။ အရှင်မင်းကြီးနှင့်အတူ အချိန်ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ပို၍ရဲတင်းလာသော နဂါးအစောင့်များသည် သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒါက မင်းသားလို့ခေါ်တာလား။ သူတို့ စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူတို့၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ တကယ်ပဲ ပိန်သွားပြီ!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူ၏စူးရှသောအော်ဟစ်သံများကို တုံ့ပြန်မှုမပြခဲ့ပေ။ ဖုတ်ကောင်များ၏ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ့အော်ဟစ်သံများသည် သီချင်းဆိုနေသကဲ့သို့ ပိုတူသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ကိုဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး မင်းသားဖူကို ရတနာတစ်ခုခုကဲ့သို့ သူ့ကိုပြသလိုက်သည်။ “ကြည့်ပါဦး၊ သူ ပိန်သွားပြီ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်သော လိုကျစ်ကွေ့သည် ယင်းဖုန်း အရင်ကလုပ်ခဲ့သလို အတိအကျလုပ်လိုက်သည်- သူက ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ မင်းသားဖူ၏ဗိုက်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မင်းသားဖူ၏မျက်နှာကို ဆွဲညှစ်ပြီးမှ မတ်တပ်ပြန်ထရပ်လိုက်သည်။ မင်းသားကို အချိန်အတော်ကြာစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူက "ဒါ တကယ် မင်းသားဖူပဲ။"

“……..” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်က သူ့နေရာမှာ ဟန်ဆောင်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာခဲ့တယ်လို့ထင်နေတာလား။

မင်းသားဖူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်းလိုက်သော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့နောက်တွင် ကာကွယ်လိုက်ရုံသာရှိသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုထုတ်ပြပြီး မင်းသားဖူကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ “မင်းသား၊ ခင်ဗျားက ချောမောတဲ့ဦးလေးတစ်ယောက်လို ပိန်သွားပြီ။ ခင်ဗျား မပျော်ဘူးလား။”

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း မင်းသားဖူသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေပုံရသည်။ မင်းသားဖူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းထိုးပြပြီး “မင်း၊ မင်းက မှော်အတတ်တတ်တာလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာ ကျသွားခဲ့သည်။ “ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မှော်အတတ်တတ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင်လုပ်မှာ။ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင်လုပ်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ပစ္စည်းအားလုံးကို အပိုင်သိမ်းပစ်မှာ။ ဘာလို့ ဒီလိုအချိန်ဖြုန်းနေမှာလဲ။” ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် ဤကမ္ဘာလောကကြီးကလူတွေကို သူမကို ဘီလူးတစ်ကောင်လိုထင်ပြီး သူမကို မီးရှို့သတ်ပစ်စေချင်စိတ်မရှိစေချင်ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အကြည့်သည် မင်းသားဖူကို ကြည့်ရင်း အေးစက်သွားခဲ့သည်။

ဘာလို့ အဲဒီအရူးငယ်လေးရဲ့မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် အဲလောက်ကြောက်စရာကောင်းသွားရတာလဲ။ မင်းသားဖူသည် သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်မှုကို ခံစားရသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များ၊ အကြီးအကဲလီ၊ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့် နန်းတွင်းရှိအမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏အဖွဲ့မှ အရာရှိများသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ နဂါးအစောင့်များသည် နေရာပေးရန် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး လူတစ်စုသည် မင်းသားဖူကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

“ခင်-ခင်ဗျား တကယ်ပဲ မင်းသားဖူလား။” မင်းသားကျီသည် အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ မေးနိုင်ခဲ့သည်။

မင်းသားဖူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမက “မင်းသားဖူ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာကို ခင်ဗျားမမှတ်မိဘူးလား။”

မျိုးနွယ်စုဝင်ငယ်တစ်ဦးက ထစ်ငေါ့စွာ “ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မင်းသားဖူကို သူ မဝခင်က တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး။”

“ဒါဆို ခင်ဗျားက သူ့အရိုးတွေနဲ့ မပြောနိုင်ဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ “အသားနည်းသွားရင်တောင် သူ့အရိုးဖွဲ့စည်းပုံကက ပြောင်းလဲသွားမှာမဟုတ်ဘူးလေ!” ဒီလူတွေက ဒီလိုဖြစ်နေရမှာလား။ သူတို့လုပ်ရမှာက သူ့ကိုယ်ကို အတည်ပြုဖို့ပဲ!

“………” တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သူတို့၏အရိုးဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် မှတ်မိခြင်းအကြောင်း ကြားဖူးခြင်းက ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

“ဒါက နောင်တော်ပဲ၊ လုံးဝမမှားဘူး၊” မင်းသားရှီ စကားစပြောလိုက်သည်။ သူသည် မင်းသားဖူ၏အသက်အရွယ်ခန့်ရှိသောကြောင့် သူသည် သူ ပုံမှန်ကိုယ်အလေးချိန်ရှိနေစဉ်က သူ့ကိုမြင်ဖူးခဲ့သည်။

“စစ်သေနာပတိချုပ်၊ စာချုပ်စာတမ်း၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ထံသို့ လက်တစ်ဖက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူသည် သူ့အင်္ကျီလက်ထဲမှ စာချုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် မင်းသားဖူ၏လက်ဗွေနှင့် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်မှ တံဆိပ်ခတ်ထားခြင်းဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

“လူတိုင်း ဒါကို တွေ့ပြီးသားပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ထဲက စာချုပ်စာတမ်းကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အခုကစပြီး မင်းသားဖူရဲ့မြေနဲ့ အထဲကစိုက်ခင်းအားလုံးက ကျွန်မပိုင်ပဲ။”

“မဟုတ်ဘူး!” မင်းသားဖူက အော်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စာချုပ်စာတမ်းကို သူ့မျက်နှာရှေ့တွင် ပြလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုရင် အမှန်တရားကို လက်ခံရမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ခင်ဗျားက အခြေအနေတွေကို ကိုယ်တိုင်ချမှတ်ခဲ့တာ။ စာရွက်ပေါ်မှာ ခင်ဗျားရဲ့လက်ဗွေကိုတောင် နှိပ်ထားခဲ့တယ်။ ဒါကို ဘာလို့ ခင်ဗျားက မဟုတ်ဘူးလို့ပြောနေတာလဲ။”

မင်းသားဖူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ထဲက စာချုပ်ကို ဗလာကျင်းစွာကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့နယ်မြေသည် ဖုန်းလင်မြို့တွင်တည်ရှိပြီး ၎င်းသည် ရေမသွင်းသောလယ်မြေ မူ ၉၀,၀၀၀ ကို အုပ်ချုပ်သည်။ သူတွင် စပါးစိုက်ခင်း ၄၀,၀၀၀ မူသာရှိပြီး အချို့ထက် အနည်းငယ်နည်းသော်လည်း ယခု သူသည် စာရွက်တစ်ရွက်တည်းဖြင့် မူ ၁၃၀,၀၀၀ (၈၆,၆၆၆,၆၆၇ စတုရန်းမီတာ) လုံးလုံး ဆုံးရှုံးတော့မည်။

“ခင်ဗျားက စကားမပြောဘူးဆိုရင် အခြေအနေတွေကို တိတ်ဆိတ်စွာလက်ခံနေတာပဲလေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စာချုပ်ကို မင်းသားဖူ၏မျက်လုံးများရှေ့တွင် ဆက်လက်ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

မင်းသားဖူသည် စကားပြောချင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဒေါသတကြီးဟိန်းဟောက်ပြီး အော်ဟစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူ ဘာပြောရမည်နည်း။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ရှိနေသောအရာရှိများအားလုံးကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အကြီးအကဲလီကို တစ်ဖန်ပြန်ရွေးချယ်လိုက်သည်။ “အဘိုးကြီး၊ ဒီကိစ္စကို ခင်ဗျားကို ချန်ထားခဲ့မယ်။ ခင်ဗျားက မင်းသားဖူရဲ့မြေကို ခွဲဝေပေးတဲ့တာဝန်ကို ယူရလိမ့်မယ်။”

အကြီးအကဲလီသည် လက်ရှိတွင် အတော်လေးစိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် သူသည် တည်ကြည်နေဆဲပင်။ “ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို မေးချင်တာက ကျွန်တော်က မြေကို ဘယ်သူ့ကို ခွဲဝေပေးရမှာလဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုခွဲဝေပေးရမှာလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဒုက္ခသည်တွေကို ပေးလိုက်လေ။ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေအတွက်ဆိုရင် ခင်ဗျား ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ် အဘိုးကြီး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ဒုက္ခသည်တွေကိုပဲ မြေပေးလို့ရတယ်။ ခွဲဝေပေးဖို့အတွက်-- အမ်-- အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျားက အဲဒါကိုလည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်။ လူတွေကို ရှင်သန်အောင်ကူညီနိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့လိုအပ်ချက်တွေက အဲလောက်မခက်ခဲဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

မြေကိုခွဲဝေပေးခြင်းသည် စကားလုံးအနည်းငယ်သာရှိသော စကားစုတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း တကယ့်အလုပ်တွင် ဒုက္ခသည်ရာပေါင်းများစွာပါဝင်သည်။ သူတို့ထဲက အတော်အတန်များပြားသောအပိုင်းက မြို့တော်အတွင်းတွင်ရှိနေသောကြောင့် တကယ့်အလုပ်က အရမ်းခက်ခဲသည်။ တကယ်တော့ ဒါကို အလွန်အမင်းစိန်ခေါ်မှုတစ်ခုလို့တောင် ခေါ်လို့ရတယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စဉ်းစားပြီးနောက် အကြီးအကဲလီဘေးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူ့နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “အရင်ဆုံး ဘယ်လိုမှမနေနိုင်တော့တဲ့သူတွေကို မြေပေးလိုက်။ ကျွန်တော် အနာဂတ်မှာ နောက်ထပ်မြေတွေရဖို့ နည်းလမ်းတွေရှာမယ်။” သူမ ပြီးဆုံးသောအခါ သူမသည် အကြီးအကဲလီကို ‘ကျွန်တော် ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ခင်ဗျားသိပါတယ်’ ဟု ဆိုလိုသည့်အနေဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ပြလိုက်သည်။

အကြီးအကဲလီသည် သူ့ဝတ်ရုံများကိုမြှောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင်ဒူးထောက်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကိုလက်ခံပါတယ်!” ဟု အော်လိုက်သည်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘာလို့မျက်တောင်ခတ်ခဲ့သည်ကို နားမလည်သော်လည်း သူသည် အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားဖူ၏မြေများကို ယူခဲ့သလို တခြားမြေရှင်မင်းသားများ၏မြေများကိုလည်း ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

“ခဏစောင့်ပါ၊ ခဏစောင့်ပါဦး၊” မင်းသားဖူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့အသံကိုရှာတွေ့ပြီး စကားစပြောလိုက်သည် “ခင်ဗျား ကျွန်တော်မျိုးရဲ့မြေတွေအားလုံးကို ခွဲဝေပေးလိုက်ရင် ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်လိုဖြစ်သွားမှာလဲ။”

***