မြွေလိုနှလုံးသားနဲ့ ဝံပုလွေလိုစရိုက်ရှိတဲ့ မိန်းကလေး

မင်းသားဖူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်လဲလျောင်းနေပြီး အသက်ပြင်းပြင်းပင်မရှူနိုင်တော့ပေ။ ထိုအခါမှသာ နဂါးအစောင့်များသည် သူတို့၏ရိုက်နှက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ယင်းလေကပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို “အရှင်မင်းကြီး၊ သူ့ကို ဒီလိုရိုက်တာ လုံလောက်ပြီလား။” ဟု မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဉာဏ်ပညာ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားတန်ခိုးကို မေ့လိုက်ပါ၊ ဤနာမဝိသေသနများသည် သူ့နှင့် လုံးဝမကိုက်ညီပေ။ သူသည် အစကတည်းက ညံ့ဖျင်းသောပုံရိပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ရိုက်နှက်မှုအားလုံးသည် သူ့ပေါင် ၂၂၀ ရှိသောခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်ရမ်းနေသော ပေါင် ၂၇၀ ရှိသောခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူကို သနားစိတ်မဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် သာ့ဖုန်း သို့မဟုတ် ယင်းလေတို့က အားအများကြီးမသုံးခဲ့ဟု ထင်သည်။ သို့သော် ဘာလို့ သူက အခု ဒီလိုကြီး ရောင်ရမ်းနေရတာလဲ။

“မင်း သူ့ကို နောက်ထပ်မရိုက်နဲ့တော့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းလေကို ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ရင် သူ သေသွားလိမ့်မယ်။”

လိုကျစ်ကွေ့၏အေးစက်သောအသံသည် သူမဘေးတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “အရှင်မင်းကြီးကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန်ကြိုးစားမှုအတွက် သေဒဏ်နဲ့တောင် မလုံလောက်ပါဘူး။”

“မလုပ်ပါနဲ့၊ အဲလိုမလုပ်ပါနဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို အလျင်အမြန်လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ “ပိုပြီး သက်ညှာပေးပါ။ ဟားဟား ပိုပြီး သက်ညှာပေးလိုက်ပါ။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် လောင်တ၏လက်သည်းများကိုမြှောက်ကာ သူ့ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်စွာ သူမက "ကျွန်တော့်မှာ မေးသင့်ရဲ့သလား မသိတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုရှိတယ်။"

“ဘာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က ပြန်ဖြေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြေဖျားထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏လေသံကို ပို၍ပင်လျှော့ချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က မင်းသားဖူကို ကျွန်တော့်ကိုထိုးဖို့ ပြောခဲ့တာ။ ဒါက မင်းသားဖူကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန်ကြိုးစားမှုအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရသေးလား။"

“……….” စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဆွံ့အသွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆက်ပြောသည်၊ “ကျွန်တော်ထင်တာတော့ မင်းသားဖူက အပြစ်ကင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သာ့ဖုန်းနဲ့ ကျန်သူတွေက သူ့ကို အဲလိုရိုက်နှက်ခဲ့ပြီးပြီ။ ကျွန်တော်က သူ့ကို နှစ်နှစ်စာ ရာထူးလစာ အကြွေးတင်နေပြီးသား၊ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော်က သူ့ကို ဆေးဖိုးပါ အကြွေးတင်နေပြီ။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဆုတ်ခွာသင့်တယ်နော်။ ဓားနဲ့ထိုးဖို့လုပ်တာက ဘယ်တုန်းကမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ပဲ ဟန်ဆောင်လိုက်ကြစို့၊ ဟုတ်ပြီလား။”

“……….." စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဆွံ့အသွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့တိတ်ဆိတ်မှုကို သတိပြုမိပြီး ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်တော်က သူတို့ကိုရပ်ဖို့ ပြောချင်ပေမယ့် သာ့ဖုန်းနဲ့ ကျန်သူတွေက သူ့ကို ရိုက်နှက်နေကြပြီလေ။”

လောင်တက အော်လိုက်သည်၊ “သူက ဆေးဖိုးတောင် လိုချင်သေးတာလား။ ဒါဆို အဲဒီအဆီတုံးကို ထိုးပစ်လိုက်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ မြောင်!” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ဒီအနက်ရောင်အမွေးလုံးက ဆေးဖိုးတောင်မတောင်းထိုက်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် တိုးတိုးလေးပြန်ဖြေသည်၊ “ဘာလို့ မင်းက သူ့ကို သတ်ခိုင်းခဲ့တာလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “သူက ကျွန်တော့်ဆီက ငွေလိုချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ကျွန်မအသက်ကလွဲပြီး ပေးစရာဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က သူ့ကို ကျွန်တော့်အကြွေးတွေကို ဓားတစ်ချက်နဲ့ ရှင်းခိုင်းခဲ့တာ။”

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူ့နဖူးကို သူ့လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ သူမကို ပြန်ဖြေရန် စကားလုံးမရှိတော့ပေ။

“ကျွန်တော်တို့ ဆုတ်ခွာကြမလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး သူတို့အတူတူရပ်နေစဉ် “မင်း ဒီမင်းသားတွေကို သူတို့လစာတွေ မပေးချင်ဘူးလား။” ဟု တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမတွင် ငွေရှိလျှင်ပင် ဘယ်တော့မှ ပေးမည်မဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် သူမသည် လက်ရှိတွင် ဆင်းရဲသားတစ်ဦးဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နှုတ်ခမ်းများ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နားနားသို့ရောက်သည်အထိ ငုံ့လိုက်ပြီး “ဒါဆို ငါ့စကားကို နားထောင်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကိုစိုက်ကြည့်ရန် နောက်သို့လှန်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ကျွန်တော့် ငွေထုတ်ပေးတော့မှာလား။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ထက် ပိုပြီးဆင်းရဲသေးတယ်မဟုတ်ဘူးလား။”

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ခဏတာ နင်သွားပြီးနောက် သူ့အံကြိတ်လိုက်သည်။ “မင်းသားဖူက မင်းကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ အစအဆုံးစီစဉ်ခဲ့တာ။”

“အာ?"

“ငါ့စကားကို အရင်နားထောင်။ မှားတယ်မှန်တယ်ဆိုတဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့အသေးစိတ်တွေကို နောက်မှပြောကြမယ်။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တစ်ဝက်သေနေသောမင်းသားဖူကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမလိုအပ်သောငွေ၊ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက သူမအတွက် တွက်ချက်ပေးခဲ့သောစာရင်းများနှင့် မြို့တော်ရှိ တစ်နေ့တစ်နပ်သာစားနိုင်သော ဒုက္ခသည်များအားလုံးကို တွေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏အသိစိတ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူလိုချင်သလိုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလစာကိစ္စကို ဖယ်ရှားနိုင်သရွေ့ သူ့ကို အမှုဆင်ကြမယ်။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် သဘောတူညီသောအသံတိုးတိုးပြုပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူသည် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် သူမကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်၊ “အခုကစပြီး စကားတစ်ခွန်းမှမပြောနဲ့။”

ဤသည်မှာ သူမအပေါ် အလွန်မတရားသောတောင်းဆိုမှုတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ငွေအကြောင်းတွေးမိသောအခါ သဘောတူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ချွေးစေးများထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ဦးကြားက အကြည့်များသည် အလွန်ပုံမှန်မဟုတ်ပေ! သူတို့၏မျှဝေခံစားနေသောတီးတိုးစကားများသည် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်နှင့်အရာရှိ သို့မဟုတ် သူငယ်ချင်းများကြားကဲ့သို့မဟုတ်ဘဲ ချစ်သူစုံတွဲတစ်တွဲကြားက ချိုမြိန်သောစကားများကဲ့သို့ပင်! အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့အသက်ရှူမှု အားနည်းလာသည်ဟု ခံစားရပြီး ခုံရှည်ကိုစမ်းကာ မနည်းထိုင်ချလိုက်ရသည်။ သူ့လက်များသည် လက်တင်တန်းကိုပတ်ထားပြီးနောက် ထိုအရာသည် မဖြစ်နိုင်ဟု သူ့ကိုယ်သူပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍ လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ယွီက အမျိုးသမီးဖြစ်ကြောင်းသိခဲ့ပါက သူသည် ဤအချိန်အထိ သူမကိုဖော်ထုတ်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်ဦးမှာလား။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူတို့ရှဲ့မျိုးနွယ်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန်အခွင့်အရေးကို ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်မှာလား။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ မဖြစ်နိုင်ဟု တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း သူပြန်လှည့်ကြည့်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လိုကျစ်ကွေ့တို့သည် ခွဲထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် မင်းသားဖူဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကိုကိုင်ဆောင်ရင်း ထောင့်တွင်ရပ်နေခဲ့သည်။

လောင်တက “အဲဒါကို မစဉ်းစားနဲ့တော့၊ အဲဒီအဆီတုံးက ကံဆိုးတာနဲ့ ထိုက်တန်တယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမ၏အသိစိတ်ကို ဘေးဖယ်ထားပြီးနောက် သူမတွင် ယခု ဘယ်လိုမျက်နှာအမူအရာရှိနေသလဲ။ သူမသည် မမြင်ယောင်နိုင်သောကြောင့် လောင်တကို "ငါက ရှက်စရာကောင်းတဲ့တစ်ခုခုလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူမှမသိအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။"

လောင်တသည် သူ့မျက်လုံးများကိုလှိမ့်လိုက်ပြီး “မျက်နှာအမူအရာမပြဘဲနေလိုက်။”

မျက်နှာအမူအရာမပြဘဲ? ဒါက လွယ်ပါတယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အခန်းထဲကလူတိုင်းကို ကြည့်ပြီး သူတို့အားလုံးကို ဖုတ်ကောင်များအဖြစ် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် အမူအရာကင်းမဲ့သွားပြီး သူမ၏အကြည့်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်အေးစက်သွားခဲ့သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အကြီးအကဲလီ လိုကျစ်ကွေ့နှင့်စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများ နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။ သူမက လိုကျစ်ကွေ့ကို အေးစက်စွာကြည့်နေသည်ကို သူတွေ့သောအခါ သူ့လက်သည် လက်တင်တန်းပေါ်တွင် တင်းကြပ်သွားခဲ့သည်။ ဒီမိန်းကလေး...အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ တွေးလိုက်သည်။ ဘာလို့ သူမက လိုကျစ်ကွေ့ကို အဲလိုအမူအရာမျိုးနဲ့ ကြည့်နေရတာလဲ။ သူနှင့်မယ်တော်ကြီးတို့သည် ဤမိန်းကလေး၏ လှည့်စားခြင်းကို အပြည့်အဝခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် ယခု လိုကျစ်ကွေ့ကို သူမ၏ခြေဖဝါးအောက်က ခြေနင်းခုံတစ်ခုအဖြစ် ဆက်ဆံနေတာလား။

အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းစီးတပ်။ အန်းယွမ်၏ပြည်နယ်ခြောက်ခု။ လိုမျိုးနွယ်၏အရင်က လက်အောက်ငယ်သားများ။

… …

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပေးနိုင်သောအရာအားလုံးကို ပြန်သတိရသောအခါ သူ့အသက်ရှူနှုန်း နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် သူ့နှလုံးသားကို လေးလံသောကျောက်တုံးတစ်တုံးက ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ အသက်ရှူရခက်ခဲသွားစေခဲ့သည်။ သူက မြွေလိုနှလုံးသားနဲ့ ဝံပုလွေလိုစရိုက်ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုမွေးမြူခဲ့မိတာလဲ။

သိမ်းငှက်လေးသည် ဤအခွင့်အရေးကိုယူကာ ယင်းဖုန်း၏ပခုံးမှ နဉ်ရှောင်ယောင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ခေါင်းကိုစောင်းကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာနှင့် ထိကပ်လိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ ငါ တွေ့တာတော့ အမတ်ချုပ်ကြီးက သေတော့မလိုဖြစ်နေပုံပဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲလိုဖြစ်ပုံရတယ်။ သူ့နှလုံးရောဂါက ပြန်ထလာပုံရတယ်။”

လောင်တသည် ခေါင်းတစ်လုံးထုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ “နှလုံးရောဂါ? အဲဒါ ဘယ်လိုရောဂါမျိုးလဲ။ သူနေမကောင်းရင် ဘာလို့ ငါတို့ကို ကြည့်နေတာလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ငါလည်းမသိဘူး၊ ကြည့်ပါဦး၊ သူ့မျက်နှာက လုံးဝရှုံ့တွနေပြီ။ သူသေသွားရင်တောင် ငါတို့ကို သူ့အတွက် တရားခံလုပ်ဖို့ကြိုးစားနေတာလား။"

“အဆိပ်ပြင်းတဲ့အဘိုးကြီးပဲ!" သိမ်းငှက်လေးသည် ဒေါသတကြီး သူ့တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ ငါ သူ့ကိုစားပစ်မယ်!"

"စိတ်အေးအေးထား၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သိမ်းငှက်၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "အခုလောလောဆယ် အဆီတုံးဖူက ပိုအရေးကြီးတယ်။"

“ဒါဆို ငါတို့က သူ့ကို အဲလိုပဲ စိုက်ကြည့်နေခိုင်းတော့မှာလား။” လောင်တက မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ဤအခန်းထဲက အသန်မာဆုံးဖုတ်ကောင်အဖြစ် စိတ်ကူးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ပြုံးလိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် သူမသည် သူမ၏ရိုင်ဖယ်ဖြင့် သူမရန်သူ၏ဦးနှောက်ကို ပစ်ချခါနီးတွင် ထိုသို့သောအမူအရာကို မကြာခဏဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် ဒါက သူမ ဓားဖြင့် ဖုတ်ကောင်များကို အပိုင်းပိုင်းခုတ်ဖြတ်နေစဉ်ဖြစ်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လိမ္မာပါးနပ်သောလူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများထဲက သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်ကို ချက်ချင်းဖမ်းမိခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကိုသေစေချင်သော သွေးဆာနေသောနတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့်တူသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့နှလုံးသားပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်ပြီး သူတို့မျက်လုံးများဆုံမိသောအခါ သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သောထိတ်လန့်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားရသည်။

အိုး ဟုတ်ပြီ! နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သူ့နှလုံးသားကို ဖက်ထားတယ်၊ ဒါဆို သူ့နှလုံးရောဂါအခြေအနေက တစ်ဆင့်ပိုထပ်မြင့်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာလား။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဆိုဖာရှည်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပြိုလဲကျသွားပြီး ထိုသို့သောထိတ်လန့်မှုကို မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သူရော မယ်တော်ကြီးရော နဉ်ယွီနှင့်ကိုင်တွယ်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။ သူတို့၏အသက်များသည် သူမ၏လက်ထဲတွင်ရှိနေသော်လည်း နဉ်ရှင်း အရွယ်မရောက်မီ သူမ၏ရာဇပလ္လင်ပေါ်ကနေရာကို ကာကွယ်ပေးရဦးမည်ဖြစ်သည်။ နဉ်ယွီက နာခံတတ်သောစစ်တုရင်တစ်ခုသာဖြစ်ခဲ့လျှင် လူတိုင်း ကျေနပ်ကြလိမ့်မည်၊ သို့သော် ယခု သူမက သူတို့ကို သူမကြိုက်သလို ကြေမွစွန့်ပစ်ရန် သူမ၏စတုရင်များအဖြစ် အသုံးပြုရန်စီစဉ်နေသည်။ သူတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။

နောက်ဆုံးတွင် သူနှင့်မယ်တော်ကြီးတို့သည် အားနည်းချက်များသာဖြစ်ကြောင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အမြော်အမြင်ကြီးပြီး ထက်မြက်ခဲ့သည်၊ ဒါဆို သူက ထိုသို့သောထိုးနှက်ချက်ကို ဘယ်လိုခံနိုင်မှာလဲ။

“အဖေ!"အကြီးဆုံးသခင်လေးရှဲ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ မေ့လဲသွားသည်ကို ပထမဆုံးသိရှိခဲ့သည်။ သူ့အော်သံများသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ပထမဇနီးမှ သားသုံးဦးစလုံးကို သူ့ဘေးသို့ ပြေးလာစေခဲ့သည်။

“သမားတော်၊ သမားတော်ခေါ်လိုက်!" တတိယသခင်လေးရှဲ့သည် တံခါးအပြင်သို့ ပြေးထွက်ရင်း အော်လိုက်သည်။ စံအိမ်အတွင်းတွင် လုံလောက်အောင်ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ယခုမူ ကိစ္စများက ပို၍ရူးသွပ်ဖွယ်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မင်းသားဖူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေပြီး လိုကျစ်ကွေ့နှင့် အကြီးအကဲလီ၏လူများသည် မြေရှင်မင်းသားများနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး၏အဖွဲ့နှင့် အကြီးအကဲလီ၏တပည့်များသည် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက နှုတ်ဖြင့်စော်ကားမှုများကို အပြန်အလှန်ပစ်လွှတ်နေခဲ့ကြသည်။ ယခု အမတ်ချုပ်ကြီး မေ့လဲသွားသောအခါ သူ့သားသုံးဦးသည် သူတို့ဖခင်အတွက် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေကြပြီး အခန်းသည် လှုပ်ရှားနေသောလူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်၏အမျိုးသမီးများသည် အပြင်ဘက်ခြံဝင်းတွင် ငိုကြွေးနေကြပြီး ရှဲ့မိသားစုသည် သူတို့၏ပျက်စီးခြင်းနှင့် ကြုံတွေ့ရတော့မည်ဟု ခံစားရစေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခုံရှည်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ခေါင်းကို ထိရန် လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ လောင်တ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ “သူ သေပြီလား။ အဲဒီအဘိုးကြီး သေပြီလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သက်ပြင်းချကာ သူမ၏လက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဒါက နှလုံးရောဂါပြန်ထလာတာ လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအစား အမတ်ချုပ်ကြီးက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဖိစီးမှုကြောင့် မေ့လဲသွားခဲ့တာ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ မင်းသားဖူ၏ကံဆိုးမှုကိုမြင်ပြီးနောက် အမတ်ချုပ်ကြီးက ဘာလို့ အဲလောက်စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မေ့လဲသွားခဲ့တာလဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ဖက်ရည်စားပွဲမှ မုန့်ပန်းကန်နှစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေသောအဖွဲ့များကို ပတ်ရှောင်ကာ ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ပန်းကန်တစ်လုံးကို ငှက်မနှင့် ကျန်သူများအတွက် အပြင်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကျန်ပန်းကန်ကို အဘိုးဟွေ့နှင့် စာကလေးများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "စားကြ။"

လောင်တသည် မုန့်တစ်ကိုက်ကို ကိုက်ပြီးနောက် စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ “အရမ်းချိုတယ်၊ လုံးဝအရသာမရှိဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အိတ်ကပ်များထဲမှ သကြားလုံးတစ်အိတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ငါလည်း အရမ်းချိုတယ်လို့ထင်တယ်။”

အဘိုးစာကလေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းပေါ်သို့ ပျံတက်လိုက်သည်။ "ရှောင်ယောင်း၊ မင်း သူတို့ကို ဒီလိုပဲ ရန်ဖြစ်ခွင့်ပေးတော့မှာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "သူတို့ ဘာရန်ဖြစ်နေလဲဆိုတာတောင် ငါနားမလည်ဘူး၊ ဒါဆို သူတို့ တိုက်ခိုက်နေတာကို ဘယ်လိုရပ်ခိုင်းရမှာလဲ။"

အဘိုးစာကလေး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူလည်း စကားပြောနေသူများကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်သည် ယခုအချိန်တွင် ပြီးပြည့်စုံနေပြီး လေထဲတွင် နူးညံ့နွေးထွေးသောလေပြေတစ်ခုရှိနေသည်။ နေရောင်ခြည်တွင် နေပူဆာလှုံရင်း လေဖြင့်ပွတ်သပ်ခံနေရသော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သမ်းဝေလိုက်သည်။ ဒီရာသီဥတုက အိပ်စက်ဖို့ အရမ်းကောင်းတယ်။

“ဒီအဘိုးကြီး မုန်းတယ်!" အကြီးအကဲလီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျခါနီးတွင် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာအော်လိုက်သည်။ သူ့အသံသည် အခန်းထဲက တခြားအသံအားလုံးကို ဖိနှိပ်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်မှ လိမ့်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ လောင်တသည် အကြီးအကဲလီ၏အော်ဟစ်သံကြောင့် မုန့်တစ်ပိုင်း လည်ချောင်းနင်သွားပြီး သူ့လည်ချောင်းကို စိတ်ပျက်စွာ ကုတ်ခြစ်နေရသည်။ အဘိုးစာကလေးသည် တခြားစာကလေးအားလုံးကိုခေါ်ပြီး ပျံသန်းထွက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် စာကလေးများဖြစ်သောကြောင့် အစကတည်းက သတ္တိအများကြီးမရှိခဲ့ပေ။

“ဘာ-ဘာဖြစ်တာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အဖွဲ့ထဲက တစ်ဦးတည်းသောတည်ငြိမ်သူဖြစ်သော သိမ်းငှက်လေးကို မေးလိုက်သည်။

“မသိဘူး၊” သိမ်းငှက်လေးက သူ့ခေါင်းကိုခါလိုက်သည်။ “ငါ သူတို့စကားတွေကို နားမလည်ဘူး။”

"မင်းသားဖူက လက်တစ်ချောင်းမမြှောက်ပဲ မြေမူ ၁၀,၀၀၀ လောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မင်းတို့က ကိုယ့်လူမျိုး ၁၀၀,၀၀၀ လောက်ကို ကျွန်ပြုထားကြတယ်။ ဒီလိုဂုဏ်သရေ၊ ခမ်းနားမှု၊ ကြွယ်ဝမှုနဲ့ ရာထူးတွေကို တော်ဝင်ကျေးဇးတော်နဲ့ မင်းတို့ကို ပေးအပ်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် မင်းတို့က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ကြိုးစားပြီး အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်ဖြစ်တဲ့ ဧကရာဇ်မင်းအပေါ် အကြီးမားဆုံး သစ္စာဖောက်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြတယ်။" အကြီးအကဲလီသည် မင်းသားဖူနှင့်အပေါင်းအပါများကို ကျယ်လောင်စွာပြောလိုက်သည်။ "ဒီရာဇဝတ်သားမှ မသေရင် ဒီလောကကြီးမှာ တရားမျှတမှုဆိုတာ ဘယ်မှာရှိတော့မလဲ။ မင်းတို့အားလုံးက သူ့ကိုယ်စားတောင်းပန်ပြီး ရှင်းပြနေကြတယ်ပေါ့။ မင်းတို့ရင်ထဲမှာ အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်နေရာမှာထားလိုက်ကြတာလဲ။"

“……….” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ အကြီးအကဲလီက သေဒဏ်ပေးစေချင်နေတယ်။ အဆီတုံးဖူက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေဆုံးဖို့ ကံကြမ္မာပါနေတာလား။

***