အရှင်မင်းကြီးက ပြောတယ်၊ လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုတွေက အလင်းရောင်ကို ကြောက်တယ်

လိုကျစ်ကွေ့သည် ပထမတော့ မှင်တက်သွားပြီးနောက်မှ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘယ်သူက သူတို့သမီးတွေကို ငါ့ဆီ လက်ထပ်ပေးရဲမှာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “အဲဒီအပိုင်းကို စိတ်မပူနဲ့။ ခင်ဗျား မိန်းကလေးကျီကို ကြိုက်လားမကြိုက်လားပဲ ပြောပြ။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် မစဉ်းစားဘဲ “ငါက သူ့ကို ညီမလေးတစ်ယောက်လိုပဲ မြင်တယ်။”

“တကယ်လား။”

“ဒီလိုစကားတွေက ဘယ်လိုလုပ် ဟန်ဆောင်မှုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မေးစေ့ကိုကိုင်ကာ သူမ၏ခေါင်းကို နောက်သို့လှန်ပြီး သူ့မျက်လုံးများကို ကြည့်စေလိုက်သည်။ “ဒီလိုကိစ္စတွေက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ဂုဏ်သတင်းနဲ့ သမာဓိကို ထိခိုက်စေတယ်။ မင်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ မပြောသင့်ဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို စူလိုက်သည်။ ဂုဏ်သတင်းက ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလို့လဲ။ စားလို့ရတာလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့စကားများကို စိတ်ထဲမထားသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ပြောနိုင်သည်။ သူသည် သူ့အသံကိုနှိမ့်ကာ “မိန်းကလေးကျီရဲ့အစ်ကိုက လေးနှစ်အကြာက မျက်စိကွယ်သွားတဲ့အခါ လက်ထပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့ဇနီးနဲ့ ကလေးတစ်ယောက်မှမရသေးဘူး။ ဒါကြောင့် မိန်းကလေးကျီက သားမက်တစ်ယောက် ခေါ်ယူဖို့လိုတယ်။”

“‘သားမက်တစ်ယောက်ခေါ်ယူတယ်’ ဆိုတာ ဘာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါက သတို့သမီးရဲ့မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်ရောက်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဆိုလိုတာ။”

“ဟဲဟဲ၊ ကျွန်မ နားမလည်ဘူး။”

“တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် အိမ်ပါသားမက်ပေါ့၊” စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏စကားစုများသည် ပို၍ပို၍ ဒေသသုံးစကားဆန်လာသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်ဆုံးစကားစုကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသောကြောင့် ခေါင်းညိတ်ကာ “ဟုတ်သားပဲ။ သူတို့က ကျီမျိုးရိုးနာမည်နဲ့ ကလေးအချို့ လိုအပ်နေသေးတယ်။ ဒါကို ‘မျိုးရိုးဆက်ပြတ်မသွားစေရန် သားယောက်ျားလေးများ မွေးထုတ်ခြင်း’ လို့ခေါ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

လိုကျစ်ကွေ့က “ငါက လိုမိသားစုကို ကာကွယ်ရမယ်၊ ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ် ငါက ကျီမျိုးနွယ်ထဲကို လက်ထပ်ဝင်ရောက်နိုင်မှာလဲ။”

“ဒါဆို ခင်ဗျားက မိန်းကလေးကျီကို ခင်ဗျားရဲ့ညီမလေးတစ်ယောက်လိုပဲ မြင်တာပေါ့။” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဦးနှောက်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အလျင်အမြန်အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် တစ်ကြိမ်ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဟုတ်တယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိန်းကလေးကျီအတွက် စက္ကန့် ၃၀ လုံးလုံး တိတ်ဆိတ်စွာဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သူတို့၏ညီမလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခြင်းသည် ကောင်မလေး သို့မဟုတ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို သင်က သူတို့၏အစ်ကိုဖြစ်သည်ဟု ပြောခြင်းနှင့်တူသည်။ ထိုစကားများကို ကြုံတွေ့ရသူမည်သူမဆို သူတို့ရွေးချယ်ထားသူနှင့် ဆက်ဆံရေးတစ်ခုစတင်ရာတွင် ၁၂၀% ရှုံးနိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။

“ကျေနပ်ပြီလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးရန် ငုံ့လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှာခေါင်းကိုပွတ်သပ်ပြီး နာခံစွာ “ကျေနပ်ပါတယ်။” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ၏နှလုံးသားထဲက ဖိနှိပ်ထားသောခံစားချက်သည် ရုတ်တရက်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်၊ ဒါဆို ဘာလို့ သူမက မပျော်ရွှင်နိုင်ရမှာလဲ။

“စစ်သူကြီးကျီက မိန်းကလေးကျီကို ငါ့ဆီလက်ထပ်ပေးချင်တယ်လို့ မင်းကို ဘယ်သူပြောခဲ့တာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး အလျင်အမြန်ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

“……..” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။

“ဘယ်သူလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ မီးဖိုချောင်ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည်လည်း ထွက်ပြေးရန်လုပ်ခဲ့သော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမ၏လက်ကိုဖမ်းဆုပ်ကာ သူမကို နောက်သို့ဆွဲလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ဘဝတွင် အချစ်ရေးဆက်ဆံရေးတစ်ခုတွင် တစ်ခါမှမရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့် သူ့ရှေ့ကမိန်းကလေးသည် သဝန်တိုနေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ကို သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို စမ်းသပ်နေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ကျီကျိုသည် လိုကျစ်ကွေ့၏စစ်ပွဲအတွင်းကလုပ်ရပ်များကို အပြည့်အစုံရေးသားထားသောအစီရင်ခံစာကိုပေးရန် နယ်စပ်မှ မြို့တော်သို့ မိုင်ထောင်ချီ အလျင်အမြန်လာခဲ့သည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် ကျီမျိုးနွယ်က သူနှင့်အလွန်ရင်းနှီးနေသည်ကို စိုးရိမ်စပြုလာမည်လော။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ မပြေးနိုင်တော့သည်ကိုမြင်သောအခါ သူမသည် သူမ၏လည်ချောင်းကိုရှင်းလိုက်ပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ ရင်ဘတ်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းထိုးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်နီးကပ်လွန်းလို့ ကပ်နေတော့မလိုပဲ။ ဒါတောင်မှ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းထုတ်ခွင့်မပေးဘူးလား။”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။” စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ချောမောသောမျက်နှာသည် ခဏတာ တွန့်လိမ်သွားခဲ့သည်။ ဘယ်သူမဆို သူတို့ကြိုက်သလို လိမ်ညာမှုတွေ လုပ်လို့ရတာလား။ “မိန်းကလေးကျီနဲ့ ငါ့ကြားက ဆက်ဆံရေးက သန့်စင်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်ပါတယ်။ ငါတို့ ဘယ်တုန်းက နီးကပ်လွန်းလို့ ကပ်နေတော့မလိုဖြစ်ခဲ့တာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

“ဒီလိုအရာတွေကို ပြောနေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ကျွန်တော့် ကိုယ့်မျက်စိနဲ့မြင်ခဲ့တာက မှားနိုင်လို့လား။”

“ငါ အရင်ကပြောခဲ့ပြီးပြီ၊ မင်း မိန်းကလေးကျီရဲ့ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးလို့မရဘူး! မင်းရဲ့စကားလုံးတွေက ကြီးမားတဲ့အလေးချိန်ရှိတဲ့စကားလုံးတွေပဲ။ ဒီသတင်းသာ ပျံ့နှံ့သွားရင် မိန်းကလေးကျီက သူ့ဘဝမှာ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ရှာနိုင်ဦးမှာလား။” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။ ကျီမျိုးနွယ်၏အနာဂတ်သည် ကျီယွဲ့ရုံခေါ်ဆောင်လာနိုင်သော သားမက်တစ်ဦးအပေါ်တွင် မူတည်နေပြီး ထို့နောက် သူမ၏သားတစ်ဦးမွေးဖွားခြင်းအပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။ ကျီမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးများကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်သည့်တာဝန်များကို အမွေခံရန် တစ်စုံတစ်ယောက်လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ နဉ်ရှောင်ယောင်းက ထိုသို့သောစကားများပြောခဲ့ပါက ကျီယွဲ့ရုံသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုရနိုင်မှာလဲ။

“ခင်ဗျားက သူ့အတွက် အဲလောက်တောင် စိုးရိမ်နေတာလား၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မျက်မှောင်များကို ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ခေါင်းမှခြေအထိ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား သူ့ကို တကယ်ပဲ ခင်ဗျားရဲ့ညီမလေးတစ်ယောက်လိုပဲ မြင်တာလား။”

“မင်း၊” လိုကျစ်ကွေ့ နားမလည်တော့ပေ။ ဘာလို့ ငါတို့က ဒီအကြောင်းအရာကို ထပ်ပြန်ရောက်သွားရတာလဲ။

“ကျွန်တော် မီးဖိုချောင်ကို သွားတော့မယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ဂရုတစိုက်စဉ်းစားကြည့်လိုက်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် လမ်းလျှောက်စင်္ကြံတွင် အချိန်အတော်ကြာ မလှုပ်မယှက်ရပ်နေခဲ့သည်။ ငါ ဘာကို စဉ်းစားရမှာလဲ။ မဟုတ်ဘူး ခဏနေဦး ခုနက ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။

လောင်တသည် ချုံပုတ်များထဲမှ သူ့ခေါင်းကိုထုတ်ကာ ဘယ်ညာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို လည်ပင်းမှဆွဲမြှောက်လိုက်သည်။

“မြောင်~" လောင်တက ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို ကိုင်ဆောင်ရင်း မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ “ချစ်စရာကောင်းအောင် မလုပ်နဲ့။ မင်းရဲ့ကောင်းကျိုးအတွက် ဝန်ခံလိုက်စမ်း၊ မင်း ငါ့ကို စေ့စပ်ပွဲနဲ့ အောင်သွယ်တော်အကြောင်းပြောတုန်းက ရယ်စရာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာလား။”

လောင်တသည် အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်၊ “ငါသာ လိမ်နေရင် ငါက ခွေးတစ်ကောင်ပဲ။”

“ဖက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ “မင်း သေသွားရင်တောင် ကြောင်တစ်ကောင်ပဲဖြစ်နေဦးမှာပဲ။”

လောင်တက “မင်း ငါ့ကိုမယုံရင် အဲဒီမိန်းမရဲ့မြင်းကို မေးလို့ရတယ်။ လောင်ပိုင်က အားလုံးသိတယ်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ခဏနေဦး၊ လောင်ပိုင်က ဘယ်သူလဲ။”

လောင်တ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ကျီယွဲ့ရုံရဲ့မြင်း။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ဤအဆီတုံးအမွေးလုံးက မိန်းကလေးကျီ၏မြင်းနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုရန် အချိန်အတော်ကြာမယူခဲ့ပေ။

လောင်တ ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “မင်းအရမ်းတုံးတာပဲ။ နားမလည်သေးဘူးလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကြိုက်တာက ကျီယွဲ့ရုံပဲ။ သူ့အဘိုးက သူ့ကို အလိုလိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို လက်ထပ်ဖို့ သူ့ရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ဘာမဆိုလုပ်မှာပဲ။”

“ဒီစကားတွေကိုလည်း လောင်ပိုင်က ပြောခဲ့တာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“သေချာတာပေါ့၊” လောင်တသည် သူ့အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်က လောင်ပိုင်ကို ကျီယွဲ့ရုံကို ပေးခဲ့တာ။ အဲဒီအရူးမြင်းကတောင် စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ သူ့သခင်မလေးက ကလေးဘဝကတည်းက ချစ်သူတွေလို့ ပြောရဲသေးတယ်။ မြောင်.. ငါ အဲဒါကိုကြားတော့ အရမ်းဒေါသထွက်သွားလို့ သူ့ကို ကုတ်လိုက်တယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပါးစပ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ “ဒါဆို မင်းတို့နှစ်ယောက်က အဲလိုပဲ မိတ်ပျက်သွားကြတာလား။”

လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးများပေါ်တွင် တပ်ထားပြီး သူမ၏မျက်နှာကို သူ့ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “ဘယ်သူက တိုင်းတစ်ပါးမြင်းတစ်ကောင်နဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်မှာလဲ။ မင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ သူက ဘဝအကြောင်းအများကြီးမမြင်ဖူးတဲ့မြင်းတစ်ကောင်မှန်း သိနိုင်တယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ဤကြောင်သည် တကယ်ပဲ မတူညီသောပြည်နယ်များကို ခွဲခြားဆက်ဆံနေတာလား။

“ရှောင်ယောင်း၊” ငှက်မနှင့် သိမ်းငှက်လေးတို့သည် သူမ၏ရှေ့ကသစ်ပင်ပေါ်သို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “မင်္ဂလာပါ၊ ငှက်မလေးနဲ့သိမ်းငှက်လေး။”

ငှက်မ မြည်ကြွေးလိုက်သည်၊ “ရှောင်ယောင်း၊ မင်း ဘာလို့ ဒီမှာရှိနေသေးတာလဲ။”

“ဒါဆို ငါ ဘယ်မှာရှိသင့်တာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ဝမ်းကွဲက ငါ့ကိုရှာဖို့ လာခဲ့တယ်၊” ငှက်မက ပြောလိုက်သည်။ “သူ...”

“မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲက ဘယ်သူလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

လောင်တ၏အမြီးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာနေတဲ့တစ်ယောက်။”

“အိုး...အိုး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယခု ဘယ်တစ်ယောက်လဲဆိုတာ သိသွားပြီး ချက်ချင်း တည့်မတ်စွာရပ်လိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးက မကောင်းတာတွေ ထပ်လုပ်နေတာလား။”

ငှက်မက "အမတ်ချုပ်ကြီးက မင်းကိုကိုင်တွယ်ဖို့ မင်းသားဖူကို ခိုင်းချင်နေတယ်။ ရှောင်ယောင်း၊ မင်း သတိထားရမယ်၊ ကျစ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကို တစ်ဖန်ပြန်ခါလိုက်သည်။ “မင်းသားဖူက ဘယ်သူလဲ။”

သိမ်းငှက်လေးက "မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့သခင်က မင်းသားဖူက အဆီတုံးကြီးတစ်တုံးလို့ပြောတာ ကြားတယ်။"

အဆီတုံးကြီး၊ ကောင်းပြီ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ယခု သိသွားပြီ။

“အဲဒီနှစ်ယောက်က ပူးပေါင်းနေကြတာလား။” လောင်တက မေးလိုက်သည်။

ငှက်မ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ငါ့ရဲ့ဝမ်းကွဲကတော့ ရှောင်ယောင်းက မင်းသားဖူကို ငွေအများကြီးအကြွေးတင်နေတယ်လို့ပြောတယ်?"

“တကယ်လား?" လောင်တနှင့် သိမ်းငှက်လေးတို့သည် သူမကို စိုက်ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်ကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အသက်ကိုရှိုက်သွင်းလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ နဉ်မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို နှစ်နှစ်စာ ရာထူးလစာ အကြွေးတင်နေတယ်။”

တိရစ္ဆာန်သုံးကောင်စလုံး သူမ၏စကားများကြောင့် အသက်ရှိုက်သွင်းလိုက်ကြသည်။ ငှက်မက "ဒါဆို ပြီးသွားပြီ။ အဲဒါက ငွေအများကြီးဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်တစ်စကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။ “ပြောပါဦး၊ မင်းတို့ အမတ်ချုပ်ကြီးက တကယ်ပဲ ငါ့ကို သူတို့ကို ပြန်ဆပ်ဖို့ ကူညီချင်တယ်လို့ ထင်လား။”

တိရစ္ဆာန်သုံးကောင်စလုံး သူမကို စကားမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကောင်းပြီလေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ငုံ့ချလိုက်ပြီး မြက်ပင်တစ်ဆုပ်စာများကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အလွန်အကျွံတွေးတောနေခဲ့သည်။ သူမသည် အမတ်ချုပ်ကြီးကို လုယက်ခဲ့သည်၊ ဒါဆို သူက မကောင်းမှုကို ကောင်းမှုဖြင့် ပြန်ဆပ်ပြီး သူမ၏အကြွေးများကို ပြန်ဆပ်ပေးမှာလား။ လောင်တသည် သူ့အမြီးကို ဟိုဟိုဒီဒီဝှေ့ယမ်းပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ အဘိုးဟွေ့ကို သွားရှာရင်ကော။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အဘိုးဟွေ့လိုလူတစ်ယောက်က အကြီးအကဲလီလိုလူတွေနဲ့ ထိုင်ပြီး စကားပြောတာ ပိုကောင်းတယ်။ လောင်တက ထို့နောက် “ဒါဆို စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ရှာရင်ကော။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဟဲဟဲဟဲဟု မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ရယ်လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က သူမကို ငွေပေးဖို့ စောင့်နေတာ။

“ဟဲဟဲဟဲ မလုပ်နဲ့၊” လောင်တ၏အမွေးများ ထောင်ထလာခဲ့သည်။ သူက ကြောင်တစ်ကောင်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့သောရယ်မောမှုနောက်ကွယ်က မကောင်းဆိုးဝါးအငွေ့အသက်ကို ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင်ဒူးထောက်ကာ သူမပတ်ပတ်လည်က မြက်ပင်အားလုံးကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ထိုင်နေသောဘဲတစ်ကောင်ဖြစ်လို့မရဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထဲက မြက်ပင်များကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ထရပ်လိုက်ပြီး “ငါ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို သွားတော့မယ်။”

ငှက်မသည် သူမ၏သစ်ကိုင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သိမ်းငှက်လေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ မင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်တော့မှာလား။ အာဝူးအာဝူးအာဝူး!”

“မင်းက သိမ်းငှက်တစ်ကောင်၊ ဝံပုလွေလို မအော်နဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်း ကိုက်နေသည်။

လောင်တက “မင်းက တကယ်ပဲ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်တော့မှာလား။”

“ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကိုသတ်နေတာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှေ့သို့လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “သူက ငါ့ကိုထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ အဆီတုံးဖူနဲ့ ပူးပေါင်းချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆို ငါက သူတို့နဲ့ ပြဿနာတွေကို အဲဒီမှာပဲ ပြောမယ်။”

“အဲဒါ အထောက်အကူဖြစ်မှာလား။” လောင်တသည် ဤသည်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု မထင်ပေ။

“ငါ မင်းကိုပြောမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယုံကြည်မှုရှိစွာပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုမဆို အလင်းရောင်ကို ကြောက်တယ်။ ငါက သူတို့တံခါးဝကို တည့်တည့်သွားပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးကို သူ့စကားတွေကို ငါ့မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ပြောခိုင်းမယ်။ ဟမ့်၊ ငါ သူ့ကိုမကြောက်ဘူး!" အမတ်ချုပ်ကြီးသည် သူမ အဝတ်အစားများချွတ်လိုက်သည်နှင့် မကောင်းသောအဆုံးသတ်နှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်၊ ဒါဆို သူမက ဘာကိုကြောက်နေရမှာလဲ။ လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားများကို စဉ်းစားပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ခံစားရသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သိမ်းငှက်လေးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “မင်းသခင်ကို သူ့ရဲဘော်ရဲဘက်နည်းနည်းခေါ်ပြီး ငါ့နောက်ကို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို လိုက်ခိုင်းလိုက်။”

သိမ်းငှက်လေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ရှောင်ယောင်း၊ ငါစကားပြောရင် သခင်က နားမလည်ဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။ သူမ မေ့တော့မလို့။ “ဒါဆို ငါ သာ့ဖုန်းကို သွားရှာမယ်။”

ငှက်မသည် သူမ၏သူငယ်ချင်းများကို ပြောရန် ပျံသန်းထွက်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်တွင် ဒုက္ခရှာတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် သူမ၏အဖော်များကို စုရုံးကာ သူမကို အားပေးရန်၊ အွတ်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြပွဲကိုကြည့်ရန် လိုအပ်သည်။

ယင်းဖုန်းသည် လက်ရှိတွင် သူ့အခန်းတွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ဓားကို အဝတ်စတစ်စဖြင့် သုတ်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လေပြေကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး “သာ့ဖုန်း၊ ယင်းလေနဲ့ ကျန်သူတွေကိုခေါ်ခဲ့၊ ငါတို့ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ရှာဖွေပြီး သိမ်းဆည်းဖို့ သွားကြမယ်။”

ယင်းဖုန်း၏လက် တုန်ခါသွားပြီး သူ့လက်ထဲက ချစ်မြတ်နိုးရသောဓားကို ပြုတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘယ်ကိုသွားမှာ?”

“အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်-ကျွန်တော်တို့က အမတ်ချုပ်ကြီးကို သတ်ပစ်တော့မှာလား။” ယင်းဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်သည်။ “ဘာလို့ အဲလိုပြောနေတာလဲ။ ငါက အဲလောက်ရက်စက်လို့လား။”

“………” ယင်းဖုန်း ဆွံ့အသွားသည်။ အစကတည်းက အဲဒီစကားတွေကို ဘယ်သူပြောခဲ့တာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “အမတ်ချုပ်ကြီးက မင်းသားဖူကို သွားရှာခဲ့တယ်။ ငါက သူနဲ့ မင်းသားနဲ့ ဘဝအကြောင်းတွေ စကားပြောဖို့ စီစဉ်နေတာ။”

ယင်းဖုန်းသည် ထိတ်လန့်တကြား ထရပ်လိုက်သည်။ “မင်းသားဖူက အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့နေတာလား။”

“မသိဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သူတို့က ဒီနေ့တွေ့ဆုံကြမှာ။”

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး တခြားသူတွေကို ချက်ချင်းခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်း အသည်းအသန်ပြေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ပခုံးပေါ်ကကြောင်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ငါက သာ့ဖုန်းက အဆီတုံးဖူကို ကြောက်နေတယ်လို့ ခံစားနေရတာလဲ။”

“ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ။” လောင်တက မေးလိုက်သည်။ “သူက မင်းကို တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ရမှာမဟုတ်ဘူးလေ။”

ဒါက မှန်တယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခါးပတ်ကို တင်းကြပ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်က သိမ်းငှက်လေးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “သိမ်းငှက်လေး၊ ငါတို့ ထွက်ခွာကြမယ်။”

လက်ရှိတွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ပင်မခန်းမဆောင်တွင် ကျီအဘိုးကြီးနှင့်မြေးမလေးနှင့် စကားပြောနေဆဲပင်။ စစ်သူကြီးကျီသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ကျန်းမာရေးကို အစိုးရိမ်ဆုံးဖြစ်ပြီး “စစ်သေနာပတိချုပ်က အပြင်းအထန်ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ဒဏ်ရာတွေ အခုဘယ်လိုနေလဲ။”

လိုကျစ်ကွေ့ ရယ်လိုက်သည်။ “အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော် ပြေးနိုင်ခုန်နိုင်တယ်။ အဲဒီပြင်းထန်တဲ့ဒဏ်ရာတွေဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ။”

ကျီမျိုးနွယ်ဝင်နှစ်ဦးစလုံးသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို လုံးဝဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရပုံမပေါ်ဟု ခံစားရသည်။

“စစ်သေနာပတိချုပ်၊” ဖန်းထန်သည် ပြေးဝင်လာပြီး သူ့မျက်နှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးက ယင်းဖုန်းနဲ့ ကျန်သူတွေကို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ခေါ်သွားခဲ့တယ်။”

“……..” စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဆွံ့အသွားသည်။ သူမက ကျီမြေးအဖိုးကို အစားအစာဖိတ်ကျွေးမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ အဲဒီအစားအစာက ဘယ်လိုလုပ် အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ဦးတည်သွားတာလဲ။

***