နဂါးစောင့်နန်းတော်

"ဂျူနီယာညီလေးတို့၊ ဒီလျှို့ဝှက်တာဝန်က အလွန်အရေးကြီးတယ်။ တာဝန်ရဲ့တိကျတဲ့ အကြောင်းအရာကို လောလောဆယ် မဖော်ထုတ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့အဲ့ဒီကို ရောက်ရင် သိလိမ့်မယ်။"

စီနီယာအစ်ကိုကုသည် လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ပြီး လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်၊ "ငါမင်းတို့ကို ပြင်ဆင်ဖို့ နာရီဝက်အချိန်ပေးမယ်။ ငါတို့ဓားသွားမြို့တော်အပြင်ဘက်က စံအိမ်တစ်ခုမှာ နေဝင်ရီတရောအချိန်မှာ စုဝေးမယ်။"

လူတိုင်း၏ နှလုံးသား တင်းကြပ်သွားသည်။ ဤမျှမြင့်မားသော လျှို့ဝှက်မှုဖြင့် ဤလျှို့ဝှက်တာဝန်သည် ထူးခြားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

နတ်ဘုရားဓားခန်းမမှ ထွက်လာသောအခါ ဖန်ပိုင်သည် လီချန်နှင့် ဘေးချင်းကပ် လျှောက်ပြီး ပြုံးကာပြောသည်၊ "ဂျူနီယာညီလေးလီ၊ ငါတို့အတူတူ တာဝန်လုပ်ရဦးမယ်ထင်တယ်။"

လီချန်သည် သူ့ကို အာရုံစိုက်ရန် စိတ်မဝင်စားဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဖန်ပိုင်က လီချန်ကို လျင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်၊ "ဂျူနီယာညီလေးလီ၊ မင်းမသိနိုင်ဘူး၊ အထက်ပိုင်းက ပေးအပ်တဲ့ ဒီလိုလျှို့ဝှက်တာဝန်မျိုးမှာ ပါဝင်တာက မကြာခဏ လိကုန်းရတယ်။.. ကျွတ်ကျွတ်…"

"လိကုန်း?"

လီချန် မှင်သက်သွားပြီး မေးသည်၊ "အကျိုးဆောင်အမှတ်တွေနဲ့ ကွာခြားချက်ရှိလား။"

"ကွာခြားချက်က ကြီးမားတယ်။ မင်းအနာဂတ်မှာ အကြီးအကဲ ဒါမှမဟုတ် အမှန်တကယ်အာဏာရှိသော အကြီးအကဲအဖြစ် တိုးမြှင့်ခံရနိုင်မလားဆိုတာ လိကုန်းအပေါ် မူတည်တယ်။"

ဖန်ပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

လီချန် အတွေးထဲ နစ်မြုပ်သွားသည်။

သို့သော် သူသည် အကြီးအကဲ သို့မဟုတ် အမှန်တကယ်အာဏာရှိသော အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိပေ။

.......

အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူသည် လျူမင်အား ညွှန်ကြားချက်အချို့ ပေးပြီး ပြင်ဆင်စပြုသည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ယူဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤအရာသည် အထောက်အထားဖုံးကွယ်ရန် အတော်လေးကောင်းမွန်သည်။

အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်များတွင် အလွန်အသုံးဝင်နိုင်သည်။

"ဒါဘယ်လိုတာဝန်မျိုးလဲ မသိဘူး။ အရမ်းလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တာပဲ။"

လီချန်က သူ့ဘာသူ တွေးလိုက်သည်။

အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လီချန်သည် အမြန်မြင်းတစ်ကောင်ကို စီးပြီး ဓားသွားမြို့တော်သို့ သွားသည်။

သူသည် လမ်းကြုံ၍ ကလေးမလေး၊ လီမော့ကို စစ်ဆေးရန် စီစဉ်ထားသည်။

လီမော့ဟူသောအမည်ကို သူမအား လီချန်က ပေးခဲ့သည်။

အမေနင်နှင့် အစေခံနှစ်ယောက်၏ ဂရုတစိုက်စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် လီမော့၏ အခြေအနေသည် များစွာတိုးတက်ခဲ့သည်။ သူမသည် အနည်းငယ် အထီးကျန်ဆန်နေပုံရသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူမစကားပြောနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

လီမော့သည် လီချန်အပေါ် အလွန်မှီခိုနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ သူမကို သွားတွေ့တိုင်း သူမသည် သူ့ကို ခွဲခွာရန် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း သူမသည် ယခင်ကဲ့သို့ ငိုယိုပြီး သူ့ကို ထွက်ခွာခွင့်မပေးတာမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။

နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် လီချန်သည် သဘောတူထားသော တွေ့ဆုံရာနေရာ၊ ဓားသွားမြို့တော်အပြင်ဘက်ရှိ စံအိမ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လူတိုင်း စုဝေးနေပြီဖြစ်သည်။

လီချန်အပါအဝင် စုစုပေါင်း တစ်ဆယ့်တစ်ယောက်ရှိသည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ စီနီယာအစ်ကိုကုဖြစ်သည်။

အုပ်စုသည် စကားမပြောပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏မြင်းများပေါ်သို့ တက်ပြီး စီနီယာအစ်ကိုကု၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် စံအိမ်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

.......

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင်။

အုပ်စုသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ နယ်မြေမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သတ္တမမြောက်နေ့၏ နေ့လည်ခင်းအထိ အုပ်စုသည် သူတို့၏မြင်းများကို စွန့်ပစ်ပြီး လှေတစ်စင်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ညနေပိုင်းတွင် ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ဆိပ်ကမ်းငယ်တစ်ခုတွင် ဆင်းသက်ပြီး တံငါရွာငယ်တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

တံငါရွာငယ်ရှိ တစ်စုံတစ်ယောက်က အုပ်စုကို ရွာရှိအိမ်တစ်လုံးသို့ အနားယူရန် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

အိမ်အတွင်းတွင်။

အဖွဲ့သည် စုဝေးနေကြသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကု၊ ခင်ဗျားအခု တာဝန်ရဲ့အကြောင်းအရာကို ငါတို့ကို ပြောပြနိုင်သင့်ပြီ၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ဖန်ပိုင်က မေးလိုက်သည်။

လူတိုင်း စီနီယာအစ်ကိုကုကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စီနီယာအစ်ကိုကုက ပြုံးပြီး ပြောသည်၊ "ဂျူနီယာညီလေး ဖန်၊ ဘာအလျင်လိုနေတာလဲ။ အချိန်မတန်သေးဘူး။ ကောင်းကောင်းအနားယူ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ပြီး ထွက်လျှောက်သွားသည်။

"ဒါဘယ်လိုတာဝန်မျိုးလဲ မသိဘူး။ အရမ်းလျှို့ဝှက်တာပဲ။"

ဖန်ပိုင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ပြီးနောက် နေရာတစ်ခုရှာပြီး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ နေ့ရောညပါ ခရီးသွားပြီးနောက် သူတို့သည် အနားယူရန် အချိန်မရှိခဲ့သလောက်ပင်။ လူတိုင်းသည် မွေးရာပါသိုင်းပညာရှင်များဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် အနည်းငယ်ပင်ပန်းနေဆဲဖြစ်သည်။

လီချန်သည်လည်း တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ပြီး သူ၏အသက်ရှုခြင်းကို ချိန်ညှိကာ အနားယူသည်။

ဤသို့ဖြင့် အုပ်စုသည် တံငါရွာတွင် နှစ်ရက်နေထိုင်ခဲ့သည်။

စီနီယာအစ်ကိုကုသည် မည်သည့်နေရာတွင်မှ မမြင်ရပေ။

တတိယမြောက်နေ့၏ ညနေပိုင်းအထိ စီနီယာအစ်ကိုကုသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏လက်ထဲတွင် အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာသည်။

"လူတိုင်း၊ ငါဒီတစ်ခေါက် တာဝန်ကို ရှင်းပြမယ်။ ငါတို့က တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ နဂါးစောင့်နန်းတော်ကို လကိုးကွယ်ဂိုဏ်းစခန်းတစ်ခုကို ရှင်းလင်းရာမှာ ကူညီရမှာ။"

စီနီယာအစ်ကိုကုသည် နောက်ဆုံးတွင် တာဝန်၏အကြောင်းအရာကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်- "သတိထားပါ၊ ဒီတာဝန်က လျှို့ဝှက်တာဝန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မင်းတို့နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းတပည့်တွေအဖြစ် မင်းတို့ရဲ့အထောက်အထားတွေကို လုံးဝမဖော်ထုတ်ရဘူး။"

ရှိနေသူအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

လျှို့ဝှက်တာဝန်တစ်ခုဖြစ်သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ ၎င်းမှာ တော်ဝင်မိသားစု၏ နဂါးစောင့်နန်းတော်အတွက် အလုပ်လုပ်ရခြင်း ဖြစ်နေသည်။

နဂါးစောင့်နန်းတော်သည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းမှ လူများကို မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာမှ လွှဲပြောင်းခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် ရန်သူကို သတိပေးမိစေလိုခြင်း မရှိသည်မှာ အလွန်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပြီး ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်သော လကိုးကွယ်ဂိုဏ်းစခန်းသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

စီနီယာအစ်ကိုကု စကားပြောပြီးနောက် သူသည် မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါက ရှင်းလင်းရမယ့် လကိုးကွယ်ဂိုဏ်းစခန်းရဲ့ မြေပုံပဲ။ မင်းတို့ဒါကို မှတ်သားရမယ်။"

လူတိုင်း စုဝေးလိုက်ကြသည်။

မြေပုံကို ကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ မတ်စောက်သော ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ရဲတိုက်တစ်ခုဖြစ်သင့်ပြီး ကာကွယ်ရန်လွယ်ကူပြီး တိုက်ခိုက်ရန်ခက်ခဲသည်။ မြေပုံတစ်ခုလုံးသည် အလွန်အသေးစိတ်ကျပြီး ရဲတိုက်အတွင်းမှ အဓိကနေရာအချို့ကိုပင် အမှတ်အသားပြုထားသည်။

"ငါတို့အပြင် ဒီနှိမ်နင်းရေးတာဝန်မှာ တခြားလူတွေလည်း ပါဝင်တယ်။ ငါတို့လို အနက်အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့သူတွေပဲ ရန်သူမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့တိုက်ခိုက်တာနဲ့ ကြုံတွေ့ရနိုင်တဲ့ ဘယ်ခုခံမှုကိုမဆို ကရုဏာမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်။ လုံးဝ သက်ညှာမှုမရှိဘူး။"

စီနီယာအစ်ကိုကုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမှလွဲ၍ ဤလျှို့ဝှက်တာဝန်တွင် ပါဝင်သော လူတစ်ဆယ့်တစ်ယောက်ထဲမှ မည်သူမျှ အထူးအရေးကြီးသော တာဝန်များတွင် အတွေ့အကြုံမရှိပေ။ တကယ်တော့ ၎င်းမှာ ဂိုဏ်းမှ လူတိုင်းအတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လိကုန်းအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်မည်ဖြစ်သည်။

အနာဂတ်တွင် လူတိုင်း အကြီးအကဲ သို့မဟုတ် အမှန်တကယ်အာဏာရှိသော အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေးရှိပါက ၎င်းမှာ အလွန်အရေးကြီးသော အကဲဖြတ်စံတစ်ခု ဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။

သူဤလျှို့ဝှက်တာဝန်၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နိုင်ရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ အနာဂတ်တွင် အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် လုံလောက်သော လိကုန်းကို စုဆောင်းရန် အမှန်တကယ်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏နှလုံးသား တုန်ခါသွားသည်။

သူတို့အားလုံး အတွင်းဂိုဏ်းတာဝန်အမျိုးမျိုးတွင် ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အလမ်းများစွာရှိပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ဒဏ်ရာရစေခြင်းတို့သည် သာမန်ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသို့သော ကြီးမားသော နှိမ်နင်းရေးတာဝန်သည် သူတို့၏ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။

စီနီယာအစ်ကိုကုသည် အိတ်ကြီးထဲမှ အနက်ရောင်အဝတ်အစားများနှင့် မျက်နှာဖုံးအချို့ကို ထုတ်ပြီး လူတိုင်းအား တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဖြန့်ဝေပေးလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် အနက်ရောင်အဝတ်အစားများကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ပြီး မျက်နှာဖုံးများ တပ်ဆင်ကာ စီနီယာအစ်ကိုကု၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့၏မြင်းများကို စီးပြီး တံငါရွာငယ်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

......

တစ်နာရီကျော်အကြာတွင်။

အုပ်စုသည် အန္တရာယ်ရှိသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့်အတူ ရဲတိုက်တစ်ခုအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ယနေ့ည လတစ်စင်း ရှိသည်။

အဝေးရှိ ရဲတိုက်သည် မှုန်ဝါးသောအလင်းရောင်ဖြင့် လင်းထိန်နေပြီး ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် နားနေသော ကြီးမားပြီး လူစားသည့် သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ လူများကို ရှင်းပြ၍မရသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

အချိန်သည် တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

လသည် တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားပြီး တိမ်တိုက်များနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းသွားသည်။

ကမ္ဘာကို အလွန်မှိန်ဖျော့စေသည်။

ရုတ်တရက် အဝေးရှိ ရဲတိုက်မှ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးတောက်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။

အချက်ပြသကဲ့သို့ လီချန်သည် အမှောင်ထုထဲမှ တစ္ဆေများကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာသော ပုံရိပ်များကို တွေ့လိုက်ရပြီး ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ရဲတိုက်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ပြောစရာမလို၊ သူတို့သည် လကိုးကွယ်ဂိုဏ်းစခန်းကို နှိမ်နင်းရန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသော အခြားသိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ရမည်။

သူကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ပင် သူတို့အားလုံးသည် အခြားနေရာများမှ လွှဲပြောင်းလာသော အခြားဂိုဏ်းများမှ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။

"ဂျူနီယာညီလေးတို့၊ သတိထားကြ။ ငါနဲ့ အရမ်းဝေးဝေး မသွားမိအောင် ကြိုးစား။"

စီနီယာအစ်ကိုကု စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ပျံသန်းထွက်ခွာပြီး မီးတောက်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော ရဲတိုက်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

လီချန်နှင့် ကျန်လူများသည် သိပ်မတွန့်ဆုတ်ဘဲ လိုက်ပါသွားကြသည်။

မကြာမီ ရဲတိုက်၏ နေရာအသီးသီးတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ညဝတ်အဝတ်အစားများနှင့် မျက်နှာဖုံးများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူအုပ်စုများသည် ရဲတိုက်ထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး ကရုဏာမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ရဲတိုက်၏ ကာကွယ်ရေးများသည်လည်း အလွန်အားကောင်းပြီး တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ခုခံကြသည်။

ရဲတိုက်၏ မြေအောက်ခန်း၊ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုတွင်။

"ရဲတိုက်သခင်မု၊ နဂါးစောင့်နန်းတော်ဆိုတာ သေချာလား။ ငါ့ရဲ့တည်နေရာ ပေါက်ကြားသွားတာ ဖြစ်နိုင်မလား။"

အနက်ရောင်ဝတ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အနက်ရောင်ပုဝါတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏မျက်နှာသည် မရှင်းလင်းသော်လည်း သူမတွင် ကြော့ရှင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည်။ သို့သော် သူမ၏လေသံသည် ယခုအခါ လေးနက်နေသည်။

သူမသည် မုမိသားစုခံတပ်သို့ ရောက်ရှိသည်မှာ နှစ်ရက်မပြည့်သေးပေ။

"သူတော်စင်ရှန့်ရှီ၊ ခင်ဗျားဒီကိုရောက်တာ နှစ်ရက်မပြည့်သေးဘူး။ နဂါးစောင့်နန်းတော်က ခင်ဗျားရဲ့တည်နေရာကို ချက်ချင်းရှာဖွေတွေ့ရှိရင်တောင် သူတို့ဒီလောက်အားကောင်းတဲ့ အင်အားစုကို ဒီလောက်မြန်မြန် စုစည်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့က ဒါကို ကျွန်တော့်မုမိသားစုရဲ့ မျက်စိတွေကနေ ဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ခန့်မှန်းတာက နဂါးစောင့်နန်းတော်ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက်လုပ်ဆောင်ချက်က ကျွန်တော့်မုမိသားစုကို ပစ်မှတ်ထားလောက်တယ်… ကျေးဇူးပြုပြီး လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကနေ မြန်မြန်ထွက်ခွာပါ။ အပြင်ဘက်မှာ ငါတို့သိပ်မကြာခင် မခုခံနိုင်တော့ဘူးလို့ စိုးရိမ်တယ်။ ခင်ဗျားအပေါ်က ပစ္စည်းတွေက အရေးအကြီးဆုံးပဲ၊ ဒါတွေက ငါတို့ ရှန့်ဘာသာရေးရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့အရေးနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်၊ ပြီးတော့ ဒါတွေ ပျောက်ဆုံးလို့မဖြစ်ဘူး။"

အရပ်ရှည်ပြီး မုတ်ဆိတ်မည်းအဘိုးကြီးတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်သူတော်စင်ရှန့်ရှီက ပြောသည်၊ "ရဲတိုက်သခင်မူ၊ ရှင်က ငါတို့ ရှန့်ဘာသာရေးရဲ့ ဝါရင့်တစ်ယောက်ပဲ၊ ဘာလို့ကျွန်မနဲ့အတူ မထွက်ခွာတာလဲ။"

သူမတွင် သူမပင်ပန်းစွာ စုဆောင်းခဲ့သော ရတနာမြေပုံအစုံအလင် ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်အရေးကြီးပြီး ပျောက်ဆုံး၍မဖြစ်ပေ။ ၎င်းတို့ကို ဂိုဏ်းချုပ် ထံသို့ ပေးအပ်ရမည်။

"သူတော်စင်ရှန့်ရှီ၊ သူတို့ပစ်မှတ်က ကျွန်တော့်မုမိသားစု၊ ကျွန်တော်ပဲ… ခင်ဗျားသူတို့ကို ခေါ်သွားဖို့ပဲ လိုတယ်၊ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ရှန့်ဘာသာရေးရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့အရေးအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို စတေးရမယ့်အချိန်တန်ပြီ။"

မုတ်ဆိတ်မည်းအဘိုးကြီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူသိသည်မှာ သူတော်စင်ရှန့်ရှီ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းမှ ထွက်ခွာလျှင်ပင် သူမသည် နဂါးစောင့်နန်းတော်၏ မျက်စိများမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

နဂါးစောင့်နန်းတော်သည် ဤမျှအားကောင်းသော အင်အားစုကို စုစည်းခဲ့ပြီး ၎င်းကို သူ၏မုမိသားစု၏ ထောက်လှမ်းရေးစွမ်းရည်များမှ အမှန်တကယ် ဖုံးကွယ်ခဲ့သည်။ နဂါးစောင့်နန်းတော်သည် လုံလောက်သော ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။

သူသာ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရန် လုပ်ဆောင်မှသာ သူတော်စင်ရှန့်ရှီနှင့် သူ၏တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်အနည်းငယ် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ချီယွဲ့၊ လန်ကျစ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်နေပြီး ရဲတိုက်သခင်မုကို ကူညီလိုက်။"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် သူတော်စင်ရှန့်ရှီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး သူမ၏နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာပြီး အမိန့်ကို လက်ခံသည်- "ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်မ။"

"ရဲတိုက်သခင်မု၊ ဂရုစိုက်ပါ။"

အနက်ရောင်ဝတ်ရှန့်ရှီသည် မုတ်ဆိတ်မည်းအဘိုးအိုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အခြားသူများကို အမှောင်လမ်းကြောင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ဘုန်း!

လမ်းကြောင်း၏ ဝင်ပေါက်ရှိ ကျောက်နံရံသည် ပြုတ်ကျပြီး ၎င်းကို ချောမွေ့စွာ ပိတ်လိုက်ရာ ဤနေရာတွင် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိသည်ကို မြင်ရန်မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

***