ရှောင်ချင်၏ အတွေးများ

ဤအခြင်းအရာကိုမြင်သော် ရှောင်ချင်သည်လည်း သူ့ဦးလေး ဘာစဉ်းစားနေသည်ကို သိလိုက်သည်။

"ဒါက သိပ်မလွယ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ စာသင်ကျောင်းကို သွားပြီးရင် လာမယ့်နှစ်မှာ စာမေးပွဲဖြေဖို့ ကြိုးစားကြည့်မယ်။ အောင်မြင်ရင်တော့ ပညာသင်စာမေးပွဲအတွက် စာရင်းပေးသွင်းလိုက်မယ်။"

"ပညာသင်တစ်ယောက်ဖြစ်သွားပြီးရင် ကျွန်တော်တို့မိသားစုက စပါးခွန်ကင်းလွတ်ခွင့်ရနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ လယ်မစိုက်ရင်တောင် တခြားမိသားစုတွေကို ကူညီပြီး ပိုက်ဆံနည်းနည်းရှာလို့ရတယ်။ ဒါ့အပြင် စစ်သားအဖြစ် စုဆောင်းခံရမှာကိုလည်း စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ဘူး။"

"ပညာသင်ဂုဏ်ထူးရသွားရင် သာမန်လူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို လာအနိုင်ကျင့်ရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

လီရှောင်မှာ ခဏရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤကလေးသည် သူ့ထက် ပို၍စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်သည်။

သူ တစ်ခုခုပြောမည်အပြုတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အစ်ကိုဟွိုက်ယွီ ထွက်သွားပြီလား။" သူမသည် သူတို့ထံသို့ အပြုံးဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"အစ်မ။" လင်းရှောင်ကျစ်သည် ပြုံးကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ထံသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ရှောင်ချင်၏ စွမ်းဆောင်ရည်အကြောင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပြလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ကို ထိပ်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ။ ချင်အာ၊ မင်းအပေါ်မှာ ငါ မျှော်လင့်ချက်အကြီးကြီးထားတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီဟွိုက်ယွီသည် စာသင်ကျောင်းသို့ လင်းယွမ်ရှန်းထက် နောက်မကျဘဲ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ချင်အာသည် သူ့ထံမှ ချီးကျူးစကားရရှိနိုင်ရန်အတွက် ထူးခြားသူဖြစ်ရမည်။

ဤကလေးသည် သူ့ဦးလေးကဲ့သို့ပင် သာမန်မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို စာသင်ကျောင်းသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းမှာ မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုမဟုတ်ဟု သူမ မျှော်လင့်မိသည်။

ရှောင်ချင်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားသည်။

"ထိပ်တန်းကျောင်းသား" ဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကြိုးစားပြီး လူတိုင်းကို စိတ်မပျက်စေရပါဘူး။" ရှောင်ချင်သည် အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့အား ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

ယခင်က သူသည် မိသားစုအတွက် အလုပ်မလုပ်နိုင်သော အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ယခုမူ သူသည် သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ရှောင်ကျစ်လည်းပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သေချာပေါက် ကြိုးစားမှာပါ။" ဤအခြင်းအရာကိုမြင်သော် သူသည်လည်း ရှောင်ချင်ထံမှ သင်ယူကာ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်အား ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါက သိပ်မလွယ်ဘူး။ မင်းတို့ကို အရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုဖြစ်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်မနေပါဘူး။ အနာဂတ်မှာ ယဉ်ကျေးတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာအောင် အသိပညာနည်းနည်းလောက် သွားသင်ယူကြပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှေးခေတ်တွင် ပညာရေးသည် ၂၁ ရာစုကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ မရရှိနိုင်ခဲ့ပေ။ ဆင်းရဲသားများသည် သူတို့မိသားစု၏ ကံကြမ္မာကို နန်းတွင်းစာမေးပွဲဖြေဆိုခြင်းဖြင့် ပြောင်းလဲရန် အနည်းဆုံး မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။

အရည်အချင်းသည် အချက်တစ်ချက်ဖြစ်သော်လည်း အခြားတစ်ချက်မှာ ဆရာများနှင့် သင်ကြားရေးပစ္စည်းများ မလုံလောက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဆင်းရဲသောမိသားစုများမှ ကလေးများသည် ကောင်းမွန်သော ဆရာများနှင့် စာအုပ်များကို အကန့်အသတ်ဖြင့်သာ လက်လှမ်းမီနိုင်သည်။

ချမ်းသာတဲ့မိသားစုတွေမှာတော့ ကလေးတွေကို နာမည်ကြီးဆရာတွေက သင်ကြားပေးပြီး အိမ်မှာဖတ်ဖို့ စာအုပ်အများကြီးရှိတယ်။ သူတို့ရဲ့ စတင်ရာအမှတ်နဲ့ အမြင်တွေက လုံးဝကွဲပြားတဲ့အဆင့်မှာ ရှိနေတယ်။

တကယ်တော့ ရှေးခေတ်မှာသာမက ၂၁ ရာစုမှာတောင် ပညာရေးက လုံးဝတရားမျှတမှု မရှိခဲ့ပါဘူး။

သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူမသည် ရွာငယ်လေးတစ်ရွာမှ ထိပ်တန်းကျောင်းသားအဖြစ် ခရိုင်၏ ထိပ်တန်းအလယ်တန်းကျောင်းသို့ တက်ရောက်ခွင့်ရခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမ မည်မျှပင် ကြိုးစားပမ်းစား စာသင်ခဲ့စေကာမူ ထိပ်တန်း ၁၀၀ အတွင်းသို့သာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် တက္ကသိုလ်ကောင်းတစ်ခုသို့ ဝင်ခွင့်ရရန် အားထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။

သူမ၏ အခန်းဖော်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ အချို့မှာ ခရိုင်မှ လူလတ်တန်းစားမိသားစုများမှဖြစ်ပြီး အချို့မှာ ဝင်ငွေမြင့်မားသော မိသားစုများမှဖြစ်သည်။

လူလတ်တန်းစားမိသားစုများမှ ကလေးများသည် မူလတန်းကျောင်းမှစ၍ သင်ရိုးပြင်ပသင်တန်းများ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝင်ငွေမြင့်မားသော မိသားစုများမှ ကလေးများသည် တစ်ဦးချင်းသင်ကြားမှုသာမက နိုင်ငံခြားဘာသာစကားသင်တန်းများ၊ ယဉ်ကျေးမှုသင်တန်းများနှင့် အခြားသင်တန်းများကိုပါ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့မရမီမှာပင် နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် ပညာသင်ကြားရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီဖြစ်သည်။

၎င်းသည် စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သော ခေတ်သစ်ခေတ်ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်တွင်မူ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နာမည်ရအောင်လုပ်ရန်မှာ ပို၍ပင်ခက်ခဲခဲ့သည်။

သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက် ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်ဆောင်ပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ အလွန်အကျွံ ဖိအားမပေးကြရန်သာ မျှော်လင့်မိသည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" ကလေးနှစ်ယောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ သွားကစားကြတော့။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးကာ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" ရှောင်ချင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လင်းရှောင်ကျစ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

***