သူမ၏ မိခင်အား ယုံကြည်မှုအချို့ပေးခြင်း

ရှောင်ချင်သည် လင်းရှောင်ကျစ်ကို သူ့အခန်းသို့ စာသင်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူသည် ရှောင်ကျစ်ကို စာမေးပွဲအောင်မြင်နိုင်ရန် အခြေခံများကို သင်ကြားပေးချင်နေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လျိုရှီတို့သည် ပန်းကန်ဆေးရန် သွားကြသည်။

အခြားမည်သူမျှ မရှိသောအခါ လျိုရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ သမီးကို မေးမြန်းရန် အခွင့်အရေးရခဲ့သည်။

"သမီးမှာ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အမေ ဘာဝယ်ချင်လို့လဲ။" သူမသည် ချက်ချင်းပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

"မဟုတ်ပါဘူး။" လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အမေ သမီးနဲ့ စစ်ဆေးကြည့်ချင်လို့ပါ။"

"ချင်အာနဲ့ ရှောင်ကျစ်တို့ စာသင်ကျောင်းသွားဖို့ ပိုက်ဆံအများကြီးလိုတယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ အိမ်အတွက် ပစ္စည်းတွေလည်း အခါအားလျော်စွာ ဝယ်ရတယ်။ ငါ့ကို ပြောပြပါ၊ ဒါမှ ငါ ဘယ်လိုပြင်ဆင်ရမလဲဆိုတာ သိမှာ။" လျိုရှီသည် ပန်းကန်ဆေးခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဆောက်လုပ်ရေးကာလအတွင်း သူမသည် ပန်းထိုးရန် အချိန်များစွာ မရရှိခဲ့ပေ။

သူမသမီး၏ ကောက်ညှင်းအေးမုန့်ရောင်းချခြင်းလုပ်ငန်း အခြေကျသွားသောအခါ သူမ အလုပ်စတင်ရမည်ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွားသည်။

"ပရိဘောဂနဲ့ ကျောက်ဆုံအတွက် ငွေရှင်းပြီးတဲ့နောက် သမီးမှာ ၂၈ စ ကျန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ၊ ကောက်ညှင်းအေးမုန့်လုပ်ငန်း စလိုက်တာနဲ့ မကြာခင် ဝင်ငွေရလာမှာပါ။"

လျိုရှီသည် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စဉ်းစားပြီး ငွေစ ၂၀ ထုတ်ယူကာ သူမကို ပေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာထားလိုက်ပါ။ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းပြီးရင် ရှောင်ကျစ်နဲ့ ချင်အာကို ကျောင်းတက်ဖို့ ပေးလိုက်ပါ။"

သူမမိခင်သည် နူးညံ့သောစရိုက်ရှိပြီး ယုံကြည်မှုမရှိကြောင်း သူမ သိရှိပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ ယုံကြည်မှုရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး သူမမိခင်သည် အမှန်တကယ်တွင် အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်သည်။

ယခင်က ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့ဘူးလား။

သူမသည် လင်းမိသားစုနှင့် အဆက်ဖြတ်ရန် စဉ်းစားသောအခါ သူမမိခင်သည် သူမကို ခြွင်းချက်မရှိ ထောက်ခံခဲ့သည်။

သူမသည် ရွာသူကြီးကို သူ့ကိုယ်သူ သနားစရာဖြစ်အောင်လုပ်ကာ လုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူမ လုပ်နိုင်သမျှ အများဆုံးဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမ၏အမေကို အထင်မသေးနိုင်ပေ။

သူမ လုပ်ဆောင်ရမည်မှာ သူမအမေအား လုံခြုံမှုခံစားချက်ပေးရန်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့ဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ငြိမ်းချမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"နောင်မှာ ပိုက်ဆံပိုရလာရင် အမေ့ကို မုန့်ဖိုးပေးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် အားလုံးကို အမေဖြစ်သူအား မပေးနိုင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ နောက်ပိုင်းတွင် သူမအား ငွေသုံးစွဲရန် ခက်ခဲသွားမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် သူမအား မပေးဘဲမနေနိုင်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်တန်သောအခါ စောင့်ကြည့်ရပေလိမ့်မည်။

လျိုရှီသည် သူမ၏ သမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ငွေကို သူမ၏ နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

သူမသည် သူမ၏ သမီး၏ ငွေကို ကိုင်ထားရမည်ဟု မဆိုလိုသော်လည်း သူမ၏ သမီးသည် ငွေကို အလွန်အကျွံဖြုန်းတီးနေသည်။

အကယ်၍ သူမ အချို့ကို ချွေတာထားပါက သူမ၏ မိသားစုသည် အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် အနည်းဆုံးတော့ စုဆောင်းငွေအချို့ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမတွင် နေရာလွတ်လက်စွပ်ရှိသောကြောင့် မည်သူမျှ ငွေကို မထိနိုင်ပေ။

ပန်းကန်ဆေးပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ငရုတ်ပျိုးပင်များကို ဂရုစိုက်ရန် သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ခြင်းတောင်းတစ်လုံး သယ်ဆောင်ကာ တောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူမသည် ယခင်က တောင်များထဲတွင် ကင်ပွန်းသီးအနည်းငယ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ယနေ့ အချိန်ရသောကြောင့် သူမသည် ၎င်းတို့ကို ခေါင်းလျှော်ရည်ပြုလုပ်ရန် အသုံးပြုတော့မည်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကမ္ဘာမှ ယူဆောင်လာသော ခေါင်းလျှော်ရည်မှာ မိသားစုဝင်အားလုံး ဆံပင်ရှည်သောကြောင့် များများစားစားမကျန်တော့ပေ။

လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ခြင်းတောင်းတစ်လုံး သယ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ဘာလုပ်မည်ကို အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။ သမီး တောင်ထဲကို အမဲလိုက်ဖို့သွားတာမဟုတ်ဘူး၊ ကင်ပွန်းသီးနည်းနည်း သွားယူမလို့ပါ။"

လျိုရှီက မေးမြန်းပြီး ကင်ပွန်းသီးများ၏ အသုံးဝင်ပုံကို သိရှိသွားသောအခါ သူမသည် ပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံး ပန်းထိုးရန် စိတ်ကူးကို ချက်ချင်းစွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ သူမသည်လည်း ခြင်းတောင်းတစ်လုံးယူကာ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့်အတူ သွားချင်နေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မိခင်ကို လိုက်ပါခွင့်ပြုရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

မကြာမီမှာပင် မိခင်နှင့်သမီးသည် အဒေါ်ဝမ်နှင့် အာ့ယာတို့နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ဝမ်မိသားစု၏ မိခင်နှင့်သမီးသည် တောင်ပေါ်သို့ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရိတ်သိမ်းရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ လျိုရှီနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်ကာ အတူတကွသွားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

သူမသည် သူတို့ကို တောင်များထဲသို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များခူးရန် သွားသည်ကို မည်သည့်အခါကမှ မမြင်ဖူးပေ၊ ဘာကြောင့် အခုမှသွားတာလဲ။

***