ခေါင်းလျှော်ရည်ပြုလုပ်ခြင်း

သူမလက်လှမ်းမီသမျှ ကင်ပွန်းသီးအားလုံးကို ခူးပြီးနောက် သူမသည် တံစဉ်ကိုယူပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်တွင် သစ်ပင်များစွာရှိသည်။ ခဏအကြာတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချိတ်လုပ်နိုင်သော သစ်ပင်ငယ်တစ်ပင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူမသည် တံစဉ်ဖြင့် ခုတ်လိုက်ပြီး ပိုထူသော အကိုင်းအခက်တစ်ခုကို ချိတ်အဖြစ် ချန်ထားကာ ပင်စည်ကို လက်ကိုင်ရှည်အဖြစ် ထားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဤကိရိယာဖြင့် သူမသည် ပိုမြင့်သောနေရာရှိ ကင်ပွန်းသီးများကို လှမ်းယူနိုင်လိမ့်မည်။

တောင်ပေါ်တွင် ကင်ပွန်းသီးများကို မည်သူမျှမခူးသောကြောင့် သူတို့လေးယောက်သည် ခြင်းတောင်းများကို လျင်မြန်စွာ ဖြည့်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

"ပြီးခါနီးပြီ။ ဒါတွေကို ပြန်ယူပြီး စမ်းကြည့်မယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ အများကြီးကျန်သေးတယ်။" အဒေါ်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ အကုန်မခူးနိုင်ဘူး။ ဒါတွေကို အရင်စမ်းကြည့်ရအောင်။ အဆင်ပြေရင် နောက်ထပ်လာယူလို့ရတယ်။"

ကင်ပွန်းသီးများဖြင့် ပြည့်နေသော သစ်ပင်ကို ကြည့်ရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့လည်း စိတ်ထဲတွင် လိုချင်လာသည်။

သူမသည် ကိရိယာအချို့ကို ပြင်ဆင်ပြီး ခူးထားသော ကင်ပွန်းသီးအချို့ကို သိုလှောင်ထားမည်။ လိုအပ်သည့်အခါတွင် သူမသည် အချိန်မရွေး ခေါင်းလျှော်ရည် ပြုလုပ်နိုင်သည်။

"ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်တာပဲ။ ဒါဆို သွားကြစို့။" အဒေါ်ဝမ်က ပြောလိုက်သော်လည်း သူမသည် အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်နေသည်။

အချိန်က စောသေးသည်။

"ငါ ယွဲ့အာနဲ့အတူ သွားလိုက်မယ်။ ပြီးသွားရင် နင်တို့ဆီကို တချို့ပို့ပေးလိုက်မယ်။ အချိန်စောသေးတယ်ဆိုတော့ တောရိုင်းဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ သွားခူးလို့ရသေးတယ်။" လျိုရှီက ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်မိသားစုသည် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ဝက်နှစ်ကောင်ရခဲ့သောကြောင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် အရွက်များစွာ လိုအပ်သည်။

"ဒီလိုဘယ်ဖြစ်မလဲ။ ငါက နင်တို့ဆီက အလကားယူနေသလို ဖြစ်မနေဘူးလား။" အဒေါ်ဝမ်က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

"ဘာကို အလကားရမှာလဲ။ အဒေါ်နဲ့ အာ့ယာက ခြင်းတောင်းထဲက ကင်ပွန်းသီးတွေရဲ့ အနည်းဆုံးတစ်ဝက်ကို ခူးခဲ့တာလေ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် စမ်းသပ်တာဆိုတော့ အောင်မြင်မလားဆိုတာ ပြောရခက်တယ်။ မနက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မနဲ့အမေက ဘာအလုပ်မှမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် အိမ်ပြန်ပြီး အရင်စမ်းလုပ်ကြည့်မယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ သွားပြီး လုပ်စရာရှိတာလုပ်ကြတော့။" လျိုရှီက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါက မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး နင်တို့ဆီက အခွင့်အရေးယူလိုက်မယ်နော်။" အဒေါ်ဝမ်က နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ နင်က ငါတို့ကို ဒီလောက်ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာ။" လျိုရှီက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုတော့မည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က အမြန်ကြားဖြတ်လိုက်သည်။

"အိုင်ယား၊ အဒေါ်နဲ့ အာ့ယာ သွားနှင့်ကြတော့၊ ကျွန်မတို့လည်း အခုသွားတော့မယ်။" သူမစကားဆုံးသည်နှင့် ခြင်းတောင်းကို သယ်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။

လျိုရှီနှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ရယ်မောပြီးမှ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းလျှော်ရည်ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်မှုများ စတင်ခဲ့သည်။

အိမ်ရှိအိုးသည် ကင်ပွန်းသီးများစွာ မဆံ့နိုင်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခြင်းတောင်းထဲမှ ကင်ပွန်းသီးအနည်းငယ်ကိုသာ ထုတ်ယူပြီး အရင်စမ်းသပ်ခဲ့သည်။

ပထမအဆင့်မှာ သန့်စင်ခြင်းဖြစ်သည်။

စမ်းချောင်းတွင် ဆေးကြောပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်လာပြီး ကင်ပွန်းသီးများကို ထောင်းရန် မာကျောသော အရာတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ထောင်းထားသော ကင်ပွန်းသီးများကို ရေတွင်စိမ်ထားလိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် သူမသည် အရောအနှောကို အိုးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

"အမေ၊ အခုမီးမွှေးလို့ရပြီ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး လျိုရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။" လျိုရှီက သူမ၏ စူးစမ်းသော အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး မီးမွှေးရန် စတင်ခဲ့သည်။

"ရေဆူလာရင် မွှေပေး။ သမီး ကြိတ်စက်ခန်းကို အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။" ခြံဝင်းထဲတွင် လှုပ်ရှားသံကြားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က လျိုရှီကို ပြောလိုက်သည်။

"သွားလေ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က လီရှောင်နှင့်အတူ ကျောက်ကြိတ်ဆုံကို သယ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က အမြန်သွားကူညီလိုက်သည်။

ကျောက်ကြိတ်ဆုံကို ချထားမှသာ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်အေးသွားပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အိုးထဲရှိရေသည် ဆူပွက်နေပြီဖြစ်ပြီး အကြိမ်များစွာ မွှေထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အရည်၏အရောင်သည် အဝါရောင်အနည်းငယ်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

***