လျိုမိသားစုအိမ်ရှိ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်

သူမ အဒေါ်ဝမ်အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆပ်ပြာပို့ရန် လာရောက်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီး အဒေါ်ဝမ်သည် အလွန်ကျေးဇူးတင်နေသည်။

"မင်းနဲ့ မင်းအမေက ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်တော့မှာဆိုတော့ ဒီနေ့ ငါတို့ မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။" အဒေါ်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

သူမနှင့် အာ့ယာတို့သည် ဝက်စာပြင်ဆင်ရဦးမည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် နောက်ပိုင်းတွင် တောင်ပေါ်သို့ ကင်ပွန်းသီးအချို့ သွားယူကြမည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မီးဖိုရှေ့တွင် မီးမွှေးနေသော ဝမ်အာ့ယာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် သွားချင်ပုံရသော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။

ဤမိန်းကလေးသည် အဒေါ်ဝမ်ကဲ့သို့ပင် ပန်းထိုးရာတွင် အရည်အချင်းမရှိပေ။

သူမသည် ကျန်းရှောင်ဟွာမတိုင်မီ လျိုရှီထံမှ သင်ယူခဲ့ပြီး အိမ်ဆောက်စဉ်က သူမနှင့် အချိန်ပိုကုန်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းရှောင်ဟွာလောက် မသင်ယူနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခုတော့ အဒေါ်ဝမ်ပင်လျှင် သူမအပေါ် မျှော်လင့်ချက်များစွာ မထားတော့သော်လည်း သူမသည် အရှုံးမပေးသေးပေ။

"ကောင်းပြီလေ။ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် မင်းဆီကို တချို့ပို့ပေးလိုက်မယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။

ဝမ်အာ့ယာ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ရောင်းဖို့လုပ်တာလေ။" အဒေါ်ဝမ်က ချက်ချင်းငြင်းဆန်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝမ်အာ့ယာ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းမှိန်ကျသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မအများကြီးလုပ်ပြီး ကျွန်မတို့အတွက်လည်း တချို့ချန်ထားမှာပါ။" သူမက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည်လည်း ဝမ်အာ့ယာ၏ အမူအရာကို သတိပြုမိပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒီတစ်ခါပဲနော်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ဒီလိုပြောတော့ ကျွန်မကို သူစိမ်းလို ဆက်ဆံနေတာပဲ။ ကျွန်မတို့က မိသားစုလိုဖြစ်နေသင့်ပြီလေ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် အခြားတစ်ခုခု ပြောရန်ကြံရွယ်သော်လည်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူမသည် အဒေါ်ဝမ်နှင့် အာ့ယာကို ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ငန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်။ သို့သော် သူမသည် မစတင်ရသေးဘဲ အစီအစဉ်သည်လည်း မခိုင်မာသေးသောကြောင့် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် အဒေါ်ဝမ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အပြင်သို့ လိုက်ပို့ခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ကျန်းနှင့် ကျန်းရှောင်ဟွာတို့ ရောက်နှင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် မိခင်နှင့်သမီးသည် လျိုရှီနှင့်အတူ ခြံဝင်းထဲရှိ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဦးလေးစွန်းလုပ်ပေးသော ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။

"ယွဲ့အာ ပြန်လာပြီ။" အဒေါ်ကျန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပထမဆုံးတွေ့ပြီး သူမကို ခေါ်လိုက်သည်။

လျိုရှီသည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဒေါ်ဝမ် ဘယ်မှာလဲ။" သူမက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

"အဒေါ်ဝမ်နဲ့ အာ့ယာတို့က ဝက်စာပြင်ဆင်နေကြတယ်။ သူတို့ ဒီနေ့မလာတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမသည် သူတို့သုံးယောက်ဆီသို့ ပြုံးပြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "အဒေါ်ကျန်း၊ ရှောင်ဟွာ၊ ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ။"

"ခုနလေးတင်ပဲ။" အဒေါ်ကျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းအမေက မင်းက လက်သမားစွန်းကို ဒီထိုင်ခုံတွေလုပ်ခိုင်းတယ်လို့ ပြောတယ်။ တကယ်လှတာပဲ။"

လျိုမိသားစု အိမ်မဆောက်ခင်က သူတို့သည် သစ်ပင်ကြီးအောက်ရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ခဲ့ရသည်။ အချိန်ကြာလာသောအခါ အနည်းငယ် မသက်မသာဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုတော့ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ရသောအခါ အရင်ကထက် များစွာ သက်တောင့်သက်သာရှိလှသည်။

အဒေါ်ကျန်းတို့သည် လျိုမိသားစု၏ခြံဝင်းကို အလွန်အားကျနေကြသည်။

သူမသည် ဘယ်တော့မှ အိမ်ဆောက်နိုင်မည်ကို မသိပေ။ သူတို့သည် အုတ်ကြွပ်မိုးနှင့် အုတ်နီခဲများဖြင့် ဤမျှကြီးမားသော အိမ်ကို မဆောက်နိုင်လျှင်တောင် ရွှံ့အိမ်ငယ်တစ်လုံးဆိုလျှင် တော်ပါပြီ။

"ဟီးဟီး၊ အဒေါ်တို့လာရင် သက်တောင့်သက်သာရှိစေချင်လို့ပါ။"

ထို့နောက် ရှေ့တံခါးမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လျိုရှီ။"

အဒေါ်စွန်း ရောက်လာသည်။

လျိုရှီနှင့် အဒေါ်ကျန်းတို့သည် အဒေါ်စွန်းကို တံခါးဝတွင် အမြန်ကြိုဆိုလိုက်ကြသည်။

"အပြင်ကနေ မင်းတို့အသံတွေ ကြားနေရတာ။" အဒေါ်စွန်းသည် တံခါးဝမှဝင်လာပြီး ချည်နှင့်အပ်ကိုင်ကာ ပြုံးပြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဟဟ၊ မင်းမရှိဘဲ ဘယ်လိုလုပ် စည်ကားမှာလဲ။" အဒေါ်ကျန်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းယောက်ျားလုပ်တဲ့ ထိုင်ခုံတွေအကြောင်း ပြောနေတာ။ တကယ်လှတာပဲ။"

အဒေါ်စွန်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ချက်ချင်းပိုတောက်ပသွားသည်။

"ငါက ကြွားတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ရွာတွေမှာ ငါ့ယောက်ျားထက် လက်ရာပိုကောင်းတဲ့လူ နည်းနည်းပဲရှိတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ယွဲ့အာက ဒီဇိုင်းကို စဉ်းစားခဲ့တာ။ တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။"

***