လယ်သမားများနှင့် စာနာခြင်း

သူ့ဦးလေး၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကြောင့် သူမသည် သာ့ရှီရွာတွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိပါက သူမသည် ထူးခြားသော နောက်ခံရှိသည်ဟု သံသယဝင်မိပေမည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခဏရပ်သွားသည်။

"ဪ၊ ငါ့ဆရာက စဉ်းစားခဲ့တာ။" သူမက ပြောလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် အရာအားလုံးကို သူမ၏ မရှိသောဆရာထံသို့ တွန်းပို့လိုက်မည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်က သူမ၏ဆရာအကြောင်း ပြောသောအခါ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်ကို သတိမပြုမိပေ။

"ဒါက ကဗျာတစ်ပုဒ်ကနေ လာတာ၊ ငါမင်းကို သင်ပေးမယ်။" ၎င်းသည် သူမ မူလတန်းကျောင်းတွင် သင်ယူခဲ့သော ဂန္ထဝင်ကဗျာတစ်ပုဒ်မှ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေး။" ရှောင်ချင်သည် အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူသည် ထရပ်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ကျစ်သည် အလျင်အမြန် လိုက်လုပ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ့နောက်က လိုက်ဆို။"

"မွန်းတည့်ချိန်တွင် သီးနှံ ရိတ်သိမ်း..."

"မွန်းတည့်ချိန်တွင် သီးနှံ ရိတ်သိမ်း..."

"မြေကြီးပေါ်သို့ ချွေးစက် ကျဆင်း..."

"မြေကြီးပေါ်သို့ ချွေးစက် ကျဆင်း..."

"..."

ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ ရွတ်ဆိုသံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေသည်။

လီရှောင်ပင်လျှင် သူမနောက်က လိုက်မဆိုဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ ပင်ပန်းပြီးဆက်မလုပ်နိုင်တော့သည်အထိ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရတာ တကယ်ခက်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ကြိုးစားကြ၊ ပင်ပန်းဆင်းရဲတဲ့ဘဝမျိုးနဲ့ နေစရာမလိုတော့ဘူး။" ထိုသို့သော ရင်းနှီးသောစကားများ။ သူမ၏အဘိုးအဘွားများသည် ထိုစဉ်က သူမကို ထိုသို့ပင် ပြောခဲ့ကြသည်။

အရည်အချင်းမရှိဘဲ ကောင်းမွန်သောဘဝတစ်ခု ရရှိရန် ခက်ခဲသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ပေါက်တူးကို ပစ်ချပြီး အရှုံးပေးလိုက်သည်။

သူမသည် ရှောင်ချင်နှင့် လင်းရှောင်ကျစ်တို့ အနားယူနေသောနေရာသို့ သွားပြီး သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

လီရှောင်ကတော့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေတုန်းဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလွန်အထင်ကြီးသွားသည်။

"ရှင်လည်း နေ့တစ်ဝက်လောက် အလုပ်လုပ်ပြီးပြီ၊ ဒီကိုလာပြီး ခဏနားဦး။" သူမက လီရှောင်ကို ပြောလိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ သူမက သူ့ကို ဝယ်ခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူမနှင့် သူမအမေသည် မြေကို ရှင်းလင်းရန် အားစိုက်ထုတ်မှုများစွာ လိုအပ်ပေမည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါဒီနေ့အပြီးလုပ်ချင်တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မကြည့်ဘဲ လီရှောင်သည် ဆက်လက်တူးနေခဲ့သည်၊ သူသည် လုံးဝမပင်ပန်းသည့်အလားပင်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ကလေးနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးထဲတွင် "လေးစားခြင်း" ဟူသော စကားလုံးသည် ရေးထိုးထားသည်။

ခဏနားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲရှိ နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး လေးနာရီခွဲနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။

"ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ခါနီးပြီ၊ ငါပြန်တော့မယ်။"

"ကျွန်တော်လည်းအတူ လိုက်ခဲ့မယ်။" လင်းရှောင်ကျစ်သည် အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။

ရှောင်ချင်၏မျက်နှာသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူထရပ်ရန်ကြံရွယ်စဉ် သူရပ်တန့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှောင်ချင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ချင်အာ၊ ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့။ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ ပြန်စားကြရအောင်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်သည် ထရပ်ပြီး လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဦးလေး..." သူက မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသွားချင်ရင် သွားလေ။" သူက ပြန်ဖြေပြီး သူ့ကိုမကြည့်ဘဲ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး။" ရှောင်ချင်သည် ပြောပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လင်းရှောင်ကျစ်နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားခဲ့သည်။

လီရှောင်သည် သူတို့သုံးယောက် ထွက်သွားပြီးမှသာ ပေါက်တူးကို ချထားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူမသည် တကယ်ကို ကလေးဗိုလ်တစ်ပါးလိုပင်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို စမ်းချောင်းသို့ လက်ဆေးရန် ခေါ်သွားပြီး အဝတ်စကို ဖယ်ရှားကာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ အဆင်သင့်ဖြစ်ကြောင်း သေချာပြီးနောက် သူမသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံးကို ယူပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ယူလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ပန်းကန်တစ်လုံးနှင့် ဇွန်းတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူပြီး ပန်းကန်ခုနစ်လုံးထဲသို့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများဖြင့် ဖြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် အရင်က ပြင်ဆင်ထားသော သကြားညိုရည်အပျစ်ကို လောင်းချပြီး ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့။ အမေနဲ့ ဒေါ်လေးတွေဆီကို သွားပို့ပေးကြမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" ကလေးနှစ်ယောက်သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပန်းကန်စီကို အလျင်အမြန် သယ်ဆောင်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နောက်သို့ ခြံဝင်းထဲသို့ လိုက်သွားခဲ့ကြသည်။

***