ရွာသားများအား ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ရောင်းချခြင်း

သူမပြောရင်း အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ဆယ့်လေးပြား ရေတွက်လိုက်သည်။

သူမနှင့် သူမသမီးသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးနှစ်ပန်းကန်ကို အလကားစားခဲ့ကြသည်။ ယခု အဒေါ်စွန်းက ငွေပေးချေနေသောကြောင့် သူမလည်း ပေးရမည်ဟု ခံစားမိသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် အမှန်တကယ် အရသာရှိသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြင်နာတတ်ပြီး သူမကို ဝယ်ခိုင်းခြင်းမရှိပေ။

သူမယောက်ျားသည်လည်း လျိုမိသားစုနှင့် အလုပ်လုပ်ရင်း ငွေအနည်းငယ် ရရှိခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးအချို့ ဝယ်ယူပြီး လူတိုင်းကို စမ်းစားစေမည်။

"အဲ၊ ကောင်းပြီ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ကျန်းကို ခဏတာ ကြည့်လိုက်ပြီး ငွေကိုယူကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ပန်းကန်လုံးကြီးနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို ၁၀ တုံး လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

အပေါ်ကနေ သကြားညိုရည်အချို့ကို လောင်းချပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

အဒေါ်စွန်းနှင့် အဒေါ်ကျန်းတို့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ရရှိပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြပြီး ပန်းကန်အလွတ်များကို ပြန်ယူလာမည်ဟု ပြောခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်းထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လျိုရှီသည် သူမသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရွာထဲမှာ လူတွေအများကြီးရှိတယ်။ ငါတို့ နည်းနည်းပိုလုပ်ပြီး သူတို့ကို ရောင်းလို့ရမယ်ထင်တယ်။ ပြီးတော့ နောက်မှ အဒေါ်ဝမ်ဆီကို တချို့တဝက်လောက်ပို့ပေးပြီး ငါတို့ကိုယ်တိုင်လည်း နည်းနည်းစားကြမယ်။ ဒါဆို မနက်ဖြန်အတွက် လုံလောက်ပါဦးမလား။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမကို ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်ရန် ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

"ရွာထဲမှာ နည်းနည်းလောက်ခွဲရောင်းလို့ရတာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန် မြို့ထဲက ပြန်လာမှ ပြောကြမယ်။ အဓိကကတော့ အိမ်မှာ သစ်သားပုံးတွေ သိပ်မရှိလို့ပဲ။"

"ဒါဆို မနက်ဖြန် ကုန်စုံဆိုင်ကို သွားပြီး နောက်ထပ်ပုံတွေ ထပ်ဝယ်လိုက်လေ။" လျိုရှီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"နည်းနည်းလောက်ဝယ်ရုံနဲ့ မလုံလောက်မှာ စိုးရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အနာဂတ်မှာ မြို့ထဲကို မကြာခဏ သွားကြမှာဆိုတော့ မလုံလောက်ရင် ထပ်ဝယ်လို့ရတာပဲ။"

"ဟုတ်တယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထရပ်လိုက်သည်။

"သမီး အမေ့အတွက် နောက်တစ်ပန်းကန် သွားယူပေးမယ်။" သူမပြောရင်း ပန်းကန်အလွတ်ကို ကောက်ယူရန် သွားလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး၊ ဒါကို ငါ့နဲ့ထားခဲ့။ ရှောင်အာဆီကိုသာ တစ်ပန်းကန်ယူသွားပေးလိုက်ဦး။" လျိုရှီသည် ထရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။" သူမ လှည့်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

လျိုရှီသည် တခစ်ခစ်ရယ်မောသံကို ကြားသောအခါ သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

ဟွန့်၊ သူမအမေက သူမကို ရယ်နေတာ...

မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အတွက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးနှစ်တုံးကို လှီးဖြတ်ပြီး မြေကွက်သို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူမမရောက်ခင်တွင် လီရှောင်သည် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ စားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့အတွက် နောက်တစ်ပန်းကန် ယူဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှောင်သည် သူမယူဆောင်လာသော ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို ပျော်ရွှင်စွာ စားလိုက်သည်။

"ဒီနှုန်းနဲ့ဆို ငါတို့ အကုန်ကုန်သွားလိမ့်မယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး ပန်းကန်ကို ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။

"အမေကလည်း အတူတူပဲ ပြောတယ်။ အမေက ကျွန်မကို မနက်ဖြန် ပုံးတွေထပ်ဝယ်ပြီး ထပ်လုပ်ခိုင်းတယ်။ ရွာသားတွေကိုလည်း ရောင်းချင်နေတယ်လေ။"

လီရှောင်သည် သဘောတူလိုက်သည်။

"ကောင်းတာပေါ့။" ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောက်ကြိတ်စက်သည် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ပြုလုပ်ရန် လွယ်ကူသည်။

"ရွာသားတွေကို ရောင်းမယ်ဆိုရင် အိမ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ထားခဲ့မှရမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်...ကျွန်တော်အိမ်မှာနေပြီး ရှောင်ကျစ်နဲ့အတူ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ ရောင်းလို့ရတယ်။" ရှောင်ချင်သည် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

သူလည်း မိသားစုကို ကူညီချင်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် ချင်အာနဲ့အတူ နေခဲ့မယ်။" လင်းရှောင်ကျစ်သည် အလျင်အမြန် လိုက်ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"မင်းရောင်းတာထက် ပိုစားမှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လက်ကိုဆန့်တန်းပြီး လင်းရှောင်ကျစ်၏ နှာခေါင်းငယ်လေးကို ထိလိုက်သည်။

"အိုင်ယိုး။" ကောင်လေးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့အစ်မ၏လက်ကို ရှောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"သား တစ်ပန်းကန်ပဲ စားမယ်လို့ကတိပေးပါတယ်၊ မဟုတ်ဘူး၊ နှစ်ပန်းကန်။ ပြီးတော့ ကျန်တာကို ရောင်းမယ်။"

***