ရူယီစားသောက်ဆိုင်သို့ သွားခြင်း

"ဟားဟားဟား..." လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ရှောင်ချင်၏ မျက်နှာပင် နီမြန်းသွားသည်။

ဦးလေးနဲ့ဒေါ်လေးတို့က သူ ကောက်ညှင်းအေးမုန့်ရောင်းချရာတွင် ကူညီချင်သည်မှာ သူ လောဘကြီးသောကြောင့်ဟု ထင်နေကြမည်မဟုတ်လား။ သူ တကယ်တော့ ထိုသို့မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

သို့သော် သူနှင့် ရှောင်ကျစ်တို့ အတူရောင်းမည်ဆိုလျှင် ရှောင်ကျစ် စားနေသည်ကို မြင်ပါက သူလည်း အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်ပေ...

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းတို့ အဲ့ဒါနဲ့ပတ်သက်လို့ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ အချိန်တန်ရင် ငါ အမေ့ကို အိမ်မှာနေခိုင်းပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက် တောက်တိုမယ်ရကူညီပေးကြပေါ့။"

မြို့ထဲတွင် ဆိုင်ခင်းရသည်မှာ မလွယ်ကူပေ၊ သူမသည် သူမအမေကို ထိုမျှပင်ပန်းစွာ အလုပ်မလုပ်စေချင်ပေ။

သူမအမေမိခင်၏ ကျန်းမာရေးမှာ မူလကတည်းက မကောင်းသောကြောင့် အိမ်တွင်နေခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

လီရှောင်နှင့် မြို့ထဲတွင် ကောက်ညှင်းအေးမုန့်ရောင်းချခြင်းအကြောင်း စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပန်းကန်များသိမ်းဆည်းရန် ပြန်ခေါ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ကောက်ညှင်းအေးမုန့်ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံး လှီးဖြတ်ကာ အဒေါ်ဝမ်အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမ ပြန်လာပြီး ညစာပြင်ဆင်ရန် မီးမွှေးလိုက်သည်။

......

နောက်တစ်နေ့။

လျိုမိသားစုသည် စောစောထကြသည်။

မနက်စာစားပြီးနောက် လီရှောင်သည် လျိုရှီနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့နှင့်အတူ နွားလှည်းမောင်းနှင်ကာ မြို့သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

ချင်းရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အား သူမကို ရူယီ စားသောက်ဆိုင်သို့ အရင်ပို့ပေးရန် ပြီးနောက် လီရှောင်အား လျိုရှီနှင့်အတူ ဆိုင်ခင်းရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်မှ စားပွဲထိုးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဪ၊ မမလေးလင်းပါလား။ မတွေ့တာတောင် ကြာပြီ။" စားပွဲထိုး လျိုစန်းက ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် သာမန်လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း အမဲလိုက်ခြင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။

သူမသည် ဂဏန်းသင်္ချာတွင် အလွန်တော်ကြောင်းလည်း သူ ကြားသိထားသည်။ ယခင်က စာရင်းကိုင်ဖြစ်ခဲ့သော သခင်လေးလျန်ပင်လျှင် သူမထံမှ ဂဏန်းသင်္ချာဆိုင်ရာ အကြံဉာဏ်များ တောင်းခံခဲ့သည်။

"အိမ်ဆောက်တာနဲ့ အလုပ်များနေလို့ မလာဖြစ်တာပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

လျိုစန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ထဲမှ ခြင်းတောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် စပ်စုမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"အဲ့ဒါက ဘာလဲ။" အတွင်းထဲတွင် သားကောင်များ မရှိပုံရသည်။

"ဪ၊ ဒါက ကျွန်မလုပ်ထားတဲ့ သရေစာတစ်မျိုးပါ။ ဦးလေးလျိုကို မြည်းခိုင်းဖို့ ယူလာတာ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ "သူ ရှိလား။"

"ဒါပေါ့၊ ရှိတယ် ရှိတယ်။ ကျွန်တော် သွားခေါ်ပေးမယ်။" လျိုစန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ခြင်းတောင်းထံမှ သူ့အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းကာ အတွင်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဦးလေး။ မမလေးလင်း ရောက်နေတယ်။" သူက အသံကုန်အော်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် စာဖိုမှူးလျူ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်အကျယ်ကြီးအော်နေတာလဲ။ ငါ နားမကန်းဘူး။" စာဖိုမှူးလျူသည် မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ပထမတွင် သူသည် လျိုစန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြံဝင်းထဲမှ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အပြုံးဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။

"အိုက်ယား၊ မတွေ့တာကြာပြီ။ နေကောင်းလား။ မင်းအိမ်ရော ပြီးပြီလား။" သူသည် လျိုစန်းကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့ထံသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"အားလုံးပြီးစီးသွားပါပြီ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါဆို ဘယ်တော့ သားကောင်တွေ ထပ်ရောင်းဖို့ ပြန်လာမှာလဲ။ မကြာသေးခင်က အသားလိုချင်တဲ့ ဖောက်သည်တွေ အများကြီးရှိနေလို့ ဆိုင်ရှင်က ငါတို့ကို ပိုဝယ်ခိုင်းထားတယ်။" စာဖိုမှူးလျူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

မကြာသေးခင်ကမှ အသားစားချင်သော ဖောက်သည်များစွာ ရှိလာသည်မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ အသားဟင်းများမှာ နဂိုကတည်းက ရောင်းကောင်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဤမိန်းကလေးနှင့် သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူသည် သူတို့ကို သားကောင်များ မကြာခဏ လာရောင်းကြပြီး အရေအတွက်များပြားသောကြောင့် သူတို့သည် အသားဟင်းများစွာ ရောင်းချခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့ မကြာသေးမီက မလာသောကြောင့် အသားပမာဏမှာ များစွာလျော့ကျသွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် အိမ်ဆောက်ခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေသည်ကို သူ သိသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့ အခြားစားသောက်ဆိုင်များသို့ သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေပေလိမ့်မည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ လောလောဆယ် တောင်ထဲကို အမဲလိုက်ဖို့ မသွားတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဦးလေးတို့ကို သားကောင်တွေ ထပ်ရောင်းနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"

စာဖိုမှူးလျူ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

***