နှစ်ပန်းကန်သာ ရောင်းထွက်ခဲ့

"သူက စေ့စပ်ပြီးသား။" စာဖိုမှူးလျူသည် သူ့အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ လှည့်၍ စာဖိုမှူးလျူကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာ။"

"ကျွန်တော်ပြောတာက မမလေးလင်းအကြောင်း ထပ်မစဉ်းစားနဲ့တော့။ သူ့မှာ စေ့စပ်ထားသူ ရှိနှင့်ပြီးသား။"

ကြီးကြပ်သူလျန်၏ တုန်လှုပ်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း စာဖိုမှူးလျူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါသမထွက်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူကို မြင်ဖူးတယ်။"

"ကျွန်တော်ထင်တာက ဒါက ချန်းချိုင် မြို့ထဲကနေ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းဖြစ်နိုင်တယ်။" စာဖိုမှူးလျူသည် အတွေးနက်နေဟန်ဆောင်လိုက်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ကြီးကြပ်သူလျန်သည် စာဖိုမှူးလျူကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ မီးတောက်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

ဒါက ဘယ်တုန်းကဖြစ်သွားတာလဲ။ သူ့တူ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

သူက စာဖိုမှူးလျူကို ကလေးကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူ အရင်က ဒီအကြောင်း ဘာမှမကြားခဲ့ရတာလဲ။

စာဖိုမှူးလျူသည် ချက်ချင်း မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိသွားသည်။

"အိုက်ယား၊ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိသေးတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။ ကျွန်တော် အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်။" ပြောပြီးနောက် သူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

မဟုတ်ရင် သူ အရိုက်ခံရတော့မှာ။

အိုက်ယိုး၊ ချန်းချိုင်က တကယ်ပဲ စိတ်ထိခိုက်သွားလို့ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားတာ ဖြစ်နိုင်လား။

ကျစ်၊ သနားစရာကောင်းတဲ့ ကလေးပဲ။ လူပေါင်းများစွာထဲကမှ စေ့စပ်ထားသူရှိတဲ့ မိန်းကလေးကိုမှ ကြိုက်မိရတယ်လို့။

.......

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရူယီစားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီး မြို့အနောက်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

ဟီးဟီး၊ သူတို့ ကောက်ညှင်းအေးမုန့် ပွဲ ၂၀၀ သဘောတူခဲ့ကြပြီး အမြတ်က အနည်းဆုံး ငွေ ၅ စ ရှိသည်။

ဤသည်မှာ အစမျှသာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကောက်ညှင်းအေးမုန့်များ ကောင်းမွန်စွာ လက်ခံရရှိပါက သူတို့သည် တစ်နေ့လျှင် ပွဲ ၂၀၀ ထက်ပို၍ သေချာပေါက် မှာယူကြပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူမသည် ၎င်းကို တစ်နေ့လျှင် ပွဲ ၄၀၀ သို့ နှစ်ဆတိုးနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူမသည် တစ်နေ့လျှင် ငွေ ၁၀ စကျော် ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ရွာသားများထံသို့ ရောင်းချခြင်းမှ ရရှိသော ဝင်ငွေပါဆိုလျှင် ၎င်းသည် သားကောင်ရောင်းချခြင်းမှ ရရှိသော အမြတ်ထက် များစွာမနည်းပေ။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးလာသည်။

သူမ ဈေးသို့ ရောက်သောအခါ လီရှောင်နှင့် လျိုရှီကို စတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အားထုတ်မှုများစွာမပြုလုပ်ဘဲ သူမသည် သူမ၏ နွားလှည်းကို ပေါင်မုန့်ဆိုင်ဘေးတွင် တွေ့ရှိလိုက်သည်။

သူမအမေနှင့် လီရှောင်တို့သည် စားပွဲနောက်တွင် မှင်တက်စွာ ရပ်နေကြသည်။

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖောက်သည်များ မရှိပေ။

ဤမြင်ကွင်းသည် ဘေးမှ ကျယ်လောင်ဆူညံနေသော ပေါင်မုန့်ဆိုင်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လျိုရှီ၏ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကောက်ညှင်းအေးမုန့်များ မရောင်းနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြန်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။

"ယွဲ့အာ။" သူမက သူမ၏ သမီးကို ခေါ်လိုက်သည်။

လီရှောင်သည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။

သူတို့၏ စီးပွားရေးညံ့ဖျင်းမှုမှာ ဘာကြောင့်ဖြစ်သည်ကို သူ သိသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဖောက်သည်များကို ခေါ်ရန် အလွန်ရှက်နေကြသည်။

ထို့အပြင် သူ့မျက်နှာနှင့်ဆိုလျှင် သူ အမှန်တကယ် အော်ဟစ်လိုက်ပါက သူ့ထံမှ လာဝယ်ရဲသူများစွာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"ဘယ်နှစ်ပွဲ ရောင်းပြီးပြီလဲ။" သူမက သူတို့နှစ်ဦးကို အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူမသည် စားပွဲပေါ်မှ သစ်သားပုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ နည်းပါးသွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့ အချို့ရောင်းချခဲ့ပုံရသည်။

လျိုရှီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "နှစ်... နှစ်ပန်းကန်ပဲ။"

သူတို့သည် အခြားသူများက ကောက်ညှင်းအေးမုန့်များအကြောင်းကို အစပြုမေးမြန်းသောကြောင့်သာ ရောင်းချခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါက အခွန်အတွက်တောင် မလောက်ဘူး။ စောစောက အခွန်ကောက်သူက အခွန်လာကောက်တယ်။ သူက ငါတို့ဆိုင်က နေရာအကြီးကြီးယူထားတယ်ဆိုပြီး ငါတို့ဆီက ကြေးနီပြား ၁၀ ပြား ကောက်သွားတယ်။" ဤအချိန်တွင် လျိုရှီသည် ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။

ဤသည်မှာ အရှုံးပင်ဖြစ်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျန်တာကို သမီး တာဝန်ယူလိုက်မယ်။ အမေနဲ့ လီရှောင်က ပန်းကန်ဆေးတာနဲ့ ဧည့်သည်လက်ခံတာကို ကူညီပေးပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဪ၊ ကောင်းပြီလေ။" လျိုရှီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပေါ့ပါးသွားသည်။

"အင်း။" သူက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီ၏ နေရာကို လွှဲပြောင်းယူကာ စားပွဲနောက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။

***