ရွာသူကြီး၏ မျက်စိကျခြင်း

ရှောင်ချင်က လင်းမိသားစု ဘာတွေစဉ်းစားနေလဲ မသိသောကြောင့် ရွာသူကြီးနှင့် လီဟွိုက်ယွီကို နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရွာသူကြီး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုလီ။"

မျိုးရိုးစဉ်ဆက်အရဆိုလျှင် သူက လီဟွိုက်ယွီကို "ဦးလေးလီ" ဟု ခေါ်သင့်သည်။ သို့သော် လီဟွိုက်ယွီက သူ့ထက် အသက်အနည်းငယ်သာ ကြီးသည်။ သူသာ ထိုသို့ခေါ်လိုက်လျှင် သူကိုယ်တိုင် ရှက်ရွံ့ရုံသာမက လီဟွိုက်ယွီလည်း ကြားရသည်မှာ သဘောကျမည်မဟုတ်ပေ။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် လီဟွိုက်ယွီက သူ့ကို ပြုံးပြပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်၏ စိတ်ထဲတွင် အေးချမ်းသွားသည်။

ထို့နောက် သူက လှည့်ပြီး လင်းရှောင်ကျစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ကျစ်လည်း အမြန်ရှေ့ထွက်လာပြီး ရွာသူကြီးနှင့် လီဟွိုက်ယွီကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူကြီး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုဟွိုက်ယွီ။"

ကလေးက ဦးညွှတ်ပုံသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်သင့်တော်ပြီး သူက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည့်အလားပင်။

ရွာသူကြီးသည် အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။

လင်းလန်ဟွာသည် သူတို့ကို မမြင်သလို စကားဆက်ပြောနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် သူမသည် ရင်ထဲမှ ဒေါသကို မြိုသိပ်ပြီး အခြေအနေကို ပြေလည်အောင်လုပ်ရန် နည်းလမ်းရှာရတော့သည်။

"အဟမ်း... လက်ဆောင်ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်မအမေအမှားပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအမေကလည်း တတိယမရီးရဲ့မိသားစုက ကျွန်မတို့မိသားစုဝင်ပဲဆိုတော့ လူကြီးတစ်ယောက်က လူငယ်တစ်ယောက်ဆီ အလည်သွားတဲ့အခါ အထူးတလည် လက်ဆောင်ပြင်ဆင်ရတာက အရမ်းတရားဝင်ဆန်လွန်းတယ်လို့ စဉ်းစားမိလို့ပါပဲ။" လင်းလန်ဟွာက ပြောလိုက်သည်။

အဖွားကြီးလင်းသည် လင်းလန်ဟွာက သူမအမှားဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ်ဒေါသထွက်သွားသည်။ သို့သော် စာကြောင်း၏ နောက်ပိုင်းကို ကြားသောအခါ သူမစိတ်ငြိမ်သွားသည်။

ဟုတ်တယ်။ သူမက လင်းမိသားစု၏ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး သူတို့ကို လာကြည့်ခြင်းသည် သူတို့ကို မျက်နှာသာပေးခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ဆောင်ပြင်ဆင်ရသည်မှာ လွန်လွန်းသည်မဟုတ်လော။

လင်းရှောင်ယွဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဟွန့်၊ ဒါက အရမ်းတရားဝင်ဆန်သလား မဆန်သလားဆိုတာ အိမ်ရှင်က ဆုံးဖြတ်ရမှာလေ။ ဧည့်သည်က ဘယ်တုန်းက ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသွားတာလဲ။ နင်ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ငါတို့က စားသောက်ပွဲသွားတဲ့အခါ ဘယ်တော့မှ လက်ဆောင်မပေးသင့်တော့ဘူးပေါ့၊ အိမ်ရှင်တွေက နင်က အရမ်းတရားဝင်ဆန်တယ်လို့ ထင်သွားမှာစိုးလို့လား။"

"ဟားဟားဟား..." လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

မကြာမီ လူများစွာ လိုက်ရယ်ကြတော့သည်။

ဟုတ်တယ်၊ ဘာမဟုတ်တဲ့စကားတွေလဲ။ သူတို့က လက်ဆောင်မပေးချင်ဘူးလို့ ဝန်ခံလိုက်ရုံပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလိုဆင်ခြေမျိုးနဲ့ လာရတာလဲ။

အဖွားကြီးလင်းသည် လင်းလန်ဟွာကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီကောင်မလေး ဘာမဟုတ်တဲ့စကားတွေပြောနေတာလဲ၊ သူမလို အဘွားကြီးတစ်ယောက်ကို အရှက်ရအောင်လုပ်နေတယ်။

လင်းလန်ဟွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ချက်ချင်းကြည့်လိုက်သည်။ "ရှောင်ယွဲ့၊ ငါ့စကားကို အဓိပ္ပာယ်လွဲမဖွင့်နဲ့။ ငါတို့က နင့်အတွက် ဧည့်သည်တွေသက်သက်ပဲလား။"

"မဟုတ်ဘူးပေါ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်းလန်ဟွာ၏ အပြုံးကို မြင်သောအခါ သူမက အမြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က အဆက်အသွယ်အကုန်ဖြတ်ထားပြီး ငါတို့ကြားမှာ ပဋိပက္ခတွေအများကြီးရှိခဲ့တယ်။ ငါတို့ဆက်ဆံရေးက အိမ်ရှင်နဲ့ဧည့်သည်ထက် အများကြီးပိုဆိုးတယ်။"

လင်းလန်ဟွာ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ချက်ချင်းခဲသွားသည်။

ထို့နောက် လူအုပ်၏ လှောင်ပြောင်သော မျက်လုံးများအောက်တွင် သူမ၏မျက်လုံးထဲ၌ မကျေမနပ်အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သေနာမ။ ဒီကောင်မလေး ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်တန်ခိုးထွားသွားတာလဲ။

"နင်တို့ မြန်မြန်ထွက်သွားတာကောင်းမယ်။ ငါ့ကို တံမြက်စည်းနဲ့ မလိုက်ခိုင်းနဲ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ညစာစတင်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဒီဇာတ်လမ်းကို ဆက်မကြည့်ချင်တော့ပေ။

ဒီကိစ္စပြီးသွားရင်...

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများသည် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်တုန်းကတော့ ကိစ္စမရှိဘူး။ ထိုအချိန်က နှစ်ဖက်မိသားစုသည် ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွားမည်ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားခဲ့ပြီးသား။

သို့သော် သူတို့က သူမဆီကို ရောက်လာခဲ့ကြသည်၊ ထို့ကြောင့် သူမလက်ပါသည်ကို အပြစ်တင်လို့မရပေ။

ဟွန့်၊ သူမက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလမှာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့တယ်လို့ ထင်နေကြလား။ သူမသာ ရက်စက်မနေခဲ့လျှင် အရိုးပါမကျန် ဝါးမျိုခံရလောက်ပြီ။

"နင်..." လင်းလန်ဟွာက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့။" တန့်ရှီက အမြန်ရှေ့ထွက်လာပြီး လင်းလန်ဟွာ၏ လက်စကို ဆွဲလိုက်သည်။

ဘာမှအကျိုးမရှိတော့မှာ သိသာနေပြီး သူတို့ဆက်နေလျှင် ပိုပြီးအရှက်ရရုံသာ ရှိတော့မည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ သူမကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး။ မဟုတ်ရင် သူမလည်း အရှုံးပေါ်နေမှာပဲ။

***