ရှောင်ချင်၏ ဗဟုသုတ

အဘွားလင်းသည်လည်း ထွက်ခွာချင်နေခဲ့သည်။ ရွာသူကြီး ရောက်လာသောအခါ သူမသည် ဤနေရာတွင် ဆက်လက်မနေချင်တော့ပေ။

သူမတွင် ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက ရွာသူကြီးသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို သတိပေးခဲ့ပြီး သူတို့ကို တာ့ရှီရွာမှ နှင်ထုတ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လင်းသာ့ချွေ့၊ ထိုအသုံးမကျသော ခွေးမသားသည် သူမကို နှစ်ချက်ပင် ရိုက်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဤကိစ္စသည် နောက်တစ်ကြိမ် ကြီးထွားလာပြီး ရွာသူကြီးက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လင်းသာ့ချွေ့ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်လျှင် အခြေအနေများမှာ ပိုမိုဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။

"ဘာလို့ ရပ်နေကြသေးတာလဲ။ သူတို့က ငါတို့ကို မကြိုဆိုဘူး၊ သွားကြစို့။" အဘွားလင်းသည် သူမ၏ လမ်းလျှောက်တုတ်ကို ထောက်လိုက်ပြီး တန့်ရှီအား သူမကို ထောက်ပံ့စေကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

လင်းလန်ဟွာသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေမိသည်။

သို့သော် အဘွားလင်းနှင့် တန့်ရှီတို့သည် ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်သည်။ သူမ နေထိုင်နေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

သူမသည် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အဘွားလင်းနှင့် တန့်ရှီနောက်သို့ လိုက်သွားရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျန့်ရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ကန်ကျောက်ခြင်းကို နှစ်ကြိမ်ခံခဲ့ရပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်နာကျင်နေခဲ့သည်။

သူမသည် အနည်းဆုံးတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့ထံမှ ငွေအချို့ ညှစ်ထုတ်ချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ "အသင်းဖော်များ" အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်ပြီး သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တစ်ယောက်တည်း မနိုင်ပေ။ သူမသည် သူမ၏နာကျင်မှုကို မျိုချကာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လှည့်၍ လူတိုင်းကို နေရာယူရန် ပြောလိုက်ပြီး ဟင်းလျာများကို ချက်ချင်းစတင်ကျွေးမွေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

လီရှောင်သည် ရွာသူကြီးနှင့် ကျန်သူများကို သူတို့၏နေရာများသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရွာသူကြီးအား အိမ်တက်ပွဲကို ကျင်းပရာတွင် ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

လျိုမိသားစု ပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာမှာ အလွန်ခမ်းနားလှသည်။ အသားဟင်းများက ထက်ဝက်ကျော် နေရာယူထားပြီး ဝိုင်ပင် ရှိသေးသည်။

လီရှောင်သည် စားပွဲတစ်လုံးချင်းစီသို့ သွား၍ အရက်ခွက်မြှောက်ပြီး ဧည့်သည်များမှာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ညစာစားပြီးနောက် အမျိုးသမီးအချို့သည် လျိုမိသားစုအား ပန်းကန်ဆေးရာတွင် ကူညီရန် နေခဲ့ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လူတိုင်းကို ညနေပိုင်းတွင် ထပ်မံလာရောက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

လီရှောင်သည် လီဟွိုက်ယွီအား ရှေ့ခြံဝင်းမှ အခန်းသို့ သွားရန် တောင်းဆိုပြီးနောက် ရှောင်ချင်နှင့် လင်းရှောင်ကျစ်တို့ကို ခေါ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်အား ငှားရမ်းထားသော စားပွဲ၊ ထိုင်ခုံ၊ ပန်းကန်များနှင့် တူများကို သက်ဆိုင်ရာအိမ်များသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ရှေ့ခြံဝင်းကို ရှင်းလင်းပြီးသောအခါ လီရှောင်သည် လီဟွိုက်ယွီ၊ ရှောင်ချင်နှင့် လင်းရှောင်ကျစ်တို့ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ အံ့ဩသွားသည်မှာ လီဟွိုက်ယွီ၏ သဘောထားသည် ယခင်နှင့် လုံးဝကွဲပြားနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှောင်ချင်အပေါ် အလွန်ယဉ်ကျေးနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် သူငယ်ချင်းကောင်းများဖြစ်သွားသကဲ့သို့ စကားစမြည်ပြောကာ ရယ်မောနေကြသည်။

လီဟွိုက်ယွီ မထွက်ခွာမီမှာပင် သူသည် သူ့ကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" လီရှောင်သည် သူ့တူကို မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်က ပြုံးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဟွိုက်ယွီက ရှောင်ချင်ရဲ့ ဗဟုသုတကို လေးစားသွားပြီး သူ့သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်တယ်တဲ့။" လင်းရှောင်ကျစ်က ပြောလိုက်သည်။

"ချင်အာက တကယ်တော်တာပဲ။ စောစောက အစ်ကိုဟွိုက်ယွီက သူ့ကို မေးခွန်းတစ်ခုမေးတော့ သူ သိပ်မစဉ်းစားဘဲ ဖြေလိုက်တာ။"

"အစ်ကိုဟွိုက်ယွီက ချင်အာက အာဘောင်အာရင်းသန်သန်နဲ့ ဖြေဆိုခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူတောင် ရှက်သွားတယ်တဲ့။"

"အဲ့ဒီနောက်မှာ အစ်ကိုဟွိုက်ယွီရဲ့ ချင်အာအပေါ်ထားတဲ့ သဘောထားက ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူက သူ့သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။"

ညနေပိုင်းတွင် စားပွဲနှစ်လုံးသာ ကျန်တော့သည်။ သူတို့သည် နေ့လည်စာမှ ကျန်ရှိသော အစားအစာများနှင့် ရိုးရှင်းသော ဟင်းလျာနှစ်မျိုးကို စားသုံးကြသည်။

ညစာစားပြီး စိတ်အားထက်သန်သော ရွာသားများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လျိုမိသားစု၏ အိမ်တက်ပွဲသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားသည်။

လီရှောင်သည် ရှောင်ချင်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

သူသည် ရှောင်ချင်ကို နာမည်ကြီးဆရာတစ်ယောက်က သင်ကြားပေးခဲ့သည်ကို သိသော်လည်း သူသည် အသက် ၁၂ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သူ ထိုမျှတော်ပါသလား။

ရှောင်ချင်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟွိုက်ယွီက ကျွန်တော် စာသင်ကျောင်းဝင်ခွင့်ရဖို့ ဘာပြဿနာမှမရှိဘူးလို့ ပြောတယ်။ ဟိုရောက်ရင် အထူးတန်းကို ချက်ချင်းဝင်နိုင်ပြီး လာမယ့်နှစ် အငယ်တန်းစာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နိုင်သင့်တယ်တဲ့။"

သူသည် ပညာသင်စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် မည်သည့်အခါကမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် ယနေ့တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို စာသင်ကျောင်းသို့ ပို့ဆောင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့ရသည်။ စဉ်းစားပြီးနောက် ဤသည်မှာ သူ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးလမ်းကြောင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ထင်မိသည်။

သူသည် ဤမိသားစုတွင် အခြားဘာမှ မကူညီနိုင်ပေ။

အကယ်၍ သူသည် နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီး ကျော်ကြားမှုအချို့ ရရှိပါက သူသည် ဤမိသားစုကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"အင်း။" လီရှောင်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူ ပျော်ရွှင်နေပုံမရဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့သည်။

***