သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားခြင်း

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

တာယွဲ့မင်းဆက်၊ ချီရှန်မြို့ရှိ လော့မိသားစုအိမ်တော်၏ ဘေးဘက်ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော လက်သီးရိုက်ချက်အသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လျက်ရှိသည်။

အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးသည် သိုင်းလေ့ကျင့်လျက်ရှိပြီး လက်သီးရိုက်ချက်များနှင့်အတူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချွေးစများက လေထဲသို့ တစတစလွင့်စင်နေ၏။

ထိုအပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်သည် လော့မိသားစု၏ သခင်လေး လော့ချန် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် မျက်နှာအဆင်း အနည်းငယ်ဖြူဖျော့နေသော အရပ်ရှည်ရှည် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ထိုသူသည် အသက် သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း အားနည်းပုံပေါက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ပို၍ အိုစာနေသယောင်ပင်။

“ဖေဖေ...”

လော့ချန်သည် သိုင်းလေ့ကျင့်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

လော့ချန်၏ ချွေးစများဖြင့် စိုရွှဲနေသော ဝတ်ရုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လော့ဟုန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကျေနပ်အားရမှုတစ်ခုဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ကျိမိသားစုက လူတွေ မကြာခင်ရောက်လာတော့မယ်။ သွား... ရေချိုးပြီး ဖေဖေနဲ့အတူ ကွင်းပြင်ကို လိုက်ခဲ့...”

“ကျိမိသားစု...”

ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကိုကြားလိုက်ရသောအခါ လော့ချန်သည် ရင်ဘတ်ပေါ်မှ လည်ဆွဲကို မသိမသာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“မေမေလည်း လိုက်လာမှာလား...”

လော့ချန်၏ မိခင်သည် တာယွဲ့မင်းဆက်မှလူမဟုတ်ဘဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျိမိသားစုမှဖြစ်သည်။ သူ အသက်သုံးနှစ်အရွယ်တွင် ထိုမိသားစုက အတင်းအဓမ္မ ပြန်ခေါ်သွားပြီးနောက် တစ်ကြိမ်မျှ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ဤလည်ဆွဲသည် သူ့မိခင်က သူ့အတွက် ထားခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အထိမ်းအမှတ်ပစ္စည်းဖြစ်သည်။

လော့ဟုန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝေဒနာရိပ်တစ်ခုဖြတ်သန်းသွားပြီး ခေါင်းကို ခပ်ဖြည်းဖြည်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ကြိမ် ကျိမိသားစုက လူလွှတ်လာတာက မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားပေးဖို့ပါ။ မင်းသာ အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားနိုင်ခဲ့ရင် ကျိမိသားစုမှာ သိုင်းလေ့ကျင့်ခွင့်ရပြီး မင်းမေမေကို တွေ့လို့ရလိမ့်မယ်...”

လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ပြတ်သားစွာ ထင်ဟပ်လာသည်။

“ဖေဖေ… ကျွန်တော် အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို သေချာပေါက် နိုးကြားနိုင်မှာပါ။ ကျိမိသားစုကို သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းနိုင်အောင် လုပ်မှာပါ...”

“မိသားစုတစ်ခုလုံး ပြန်ဆုံစည်းဖို့…”

လော့ဟုန် တစ်ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီး ချက်ချင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကဲ့ရဲ့ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ကျိမိသားစုသည် မည်မျှလောက် ကြီးကျယ်သော အင်အားရှိသည်ကို သူတစ်ဦးတည်းသာ နားလည်ပြီး ထိုစကားတစ်ခွန်းတွင် မည်မျှသော လေးနက်မှုပါဝင်နေသည်ကို သိရှိထားသည်။

ရေချိုးပြီးနောက် လော့ချန်သည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားတစ်စုံလဲလှယ်ကာ လော့ဟုန်နောက်သို့ လိုက်လာပြီး လော့မိသားစု၏ လေ့ကျင့်ကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကွင်းပြင်ထက်တွင် လူအုပ်များ စုဝေးလျက်ရှိပြီး လော့မိသားစု၏ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များ အားလုံးနီးပါး ရောက်ရှိနေကြသည်။

“လော့ချန်အစ်ကို...”

လူငယ်တစ်ဦးက လော့ချန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူသည် လော့ချန်၏ ဦးလေးကြီး၏သား လော့ချီ ဖြစ်သည်။

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေသော လော့ချန်၏ အဘိုးဖြစ်သူ လော့မိသားစု၏ အိမ်တော်သခင် လော့မင်ရှန်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ချန်လေး… မင်း မကြာခင် အဆင့်တက်တော့မယ်မဟုတ်လား...”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီလထဲမှာ ဖြစ်နိုင်မယ်ထင်ပါတယ်...”

“အိုး...”

ထိုစကားထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ကွင်းလုံး ဆူညံသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

လော့ချန်သည် အသက်တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်သာရှိသေးပြီး သိုင်းဝိညာဉ်ကို မနိုးကြားရသေးသည့်တိုင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်လေးကို ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ချီရှန်မြို့တစ်ခုလုံးတွင် ဤမျှထူးချွန်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ယခုတစ်ဖန် ထပ်မံအဆင့်တက်တော့မည်ဖြစ်သည်။

“ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်... မင်းသေချာပေါက် အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားနိုင်မှာပါ...”

လော့မင်ရှန်သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်လျက် ပြုံးရယ်ရင်း မုတ်ဆိတ်များပင် တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင်…

ဘုန်း...

ကောင်းကင်ထက်တွင် တုန်ခါမှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး သိမ့်ခနဲ လှုပ်ခါသွားသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ...”

လူအုပ်ကြီးသည် ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဝုန်း...

လူအများ၏ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များအကြား ကောင်းကင်ထက်တွင် လေဟာနယ်က အက်ကွဲရာတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု အဝေးသို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော လူရိပ်နှစ်ခုသည် နတ်ဘုရားများသဖွယ် ထိုအက်ကွဲထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဟုန်သည် ချီရှန်မြို့တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ရောက်လာသူများသည် သက်လတ်ပိုင်းတစ်ဦးနှင့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သက်လတ်ပိုင်းလူသည် ပိန်လှီသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိပြီး မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လူငယ်မှာ အသက်တစ်ဆယ့်သုံးလေးနှစ်ခန့်ရှိပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်နှာကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း ကမ္ဘာမြေပြင်ကို အုပ်စိုးသည့် ဘုန်းတန်ခိုးရှိသည့် အမူအရာမျိုး တည်ရှိနေ၏။

“ဒါက ကျိမိသားစုကလူတွေ...”

“အာကာသလေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မိုးတိမ်ထဲမှာ တည်ရှိနေတာ… ဒါက ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားမျိုးလဲ...”

လူအုပ်ကြီးသည် အံ့အားသင့်စွာ အရောင်ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

လော့မင်ရှန်သည် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး လော့မိသားစုရဲ့ အိမ်တော်သခင် လော့မင်ရှန်ဖြစ်ပါတယ်... ဧည့်သည်နှစ်ဦးအတွက် ဧည့်ခံပွဲကို ပြင်ဆင်ထားပါတယ်... အိမ်ထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး စကားစမြည်ပြောဆိုဖို့ ဖိတ်ကြား...”

“မလိုဘူး...”

လော့မင်ရှန်သည် စကားပင် ဆုံးအောင် ပြောခွင့်မရလိုက်ပေ။ ကောင်းကင်ယံမှ သက်လတ်ပိုင်းလူက စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ထို မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံဝတ် သက်လတ်ပိုင်းလူသည် ဤလူအုပ်ကို မျက်နှာအမူအရာကင်းမဲ့စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘယ်သူက လော့ချန်လဲ...”

လော့ချန်သည် အသက်ရှူသံတစ်ချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ထွက်လာသည်။

“ကျွန်တော်ပါ...”

“အိုး... မင်းက ကျိလင်ယွဲ့ရဲ့သားလား...”

ထည်ဝါသောဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်သည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒီလောက်ကြီးလာတာတောင် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်လေးပဲရှိသေးတယ်ပေါ့... တကယ့်အသုံးမကျတာပဲ။ ကျိမိသားစုရဲ့ သွေးမျိုးရိုးကို အရှက်ရစေတာပဲ...”

လော့ချန်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ ကျိလင်ယွဲ့သည် သူ့မိခင်၏ အမည်ဖြစ်သည်။

“အင်း… နိုးကြားခြင်းအခမ်းအနားကို စလိုက်ကြစို့...”

ဘုန်း...

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံဝတ် သက်လတ်ပိုင်းလူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ထက်တွင် ကြယ်အလင်းများ တောက်ပလင်းလက်လျက် ကြီးမားသော စင်မြင့်တစ်ခုက ကွင်းပြင်ထဲသို့ ဆန်းကြယ်စွာ ဆင်းသက်လာသည်။

ထိုစင်မြင့်သည် အလျားအနံ တစ်ဆယ်မီတာပတ်လည်ခန့်ရှိပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားကာ ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။

လူအများသည် အိပ်မက်သဖွယ်ဖြစ်ပေါ်နေသော ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ချီရှန်မြို့တွင်လည်း သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားမှုစင်မြင့်တစ်ခုရှိသော်လည်း ယခုမြင်နေရသော စင်မြင့်နှင့် နှုူင်းယှဉ်လျှင် လုံးဝမယှဉ်သာပေ။

သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ အကြည့်တစ်ချက်က လူအုပ်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“နိုးကြားခြင်းအတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီသူတွေ အားလုံး စင်ပေါ်တက်လို့ရတယ်...”

“မြန်မြန်တက်ကြစမ်း...”

လော့မင်ရှန်၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် လူအုပ်ကြီးသည် နိုးကြားလာသည်။

လော့ချန်၊ လော့ချီနှင့် အသက်တစ်ဆယ်နှစ်ပြည့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်နှစ်သို့ ရောက်ရှိထားသော လော့မိသားစု၏ သားသမီးဆယ်ဦးကျော်သည် စင်မြင့်ထက်သို့ တက်လှမ်းသွားကြသည်။

“ငါ ဘယ်လို သိုင်းဝိညာဉ်မျိုး နိုးကြားနိုင်မလဲ မသိဘူး…”

စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်နေရင်း လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် တင်းကြပ်မှုနှင့်အတူ မျှော်လင့်ချက်တချို့လည်း ရောယှက်နေသည်။

သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှုတွင် သိုင်းဝိညာဉ်သည် အရေးကြီးဆုံး အချက်ဖြစ်သည်။ သိုင်းဝိညာဉ်၏ အဆင့်အတန်း အမြင့်အနိမ့်သည် အနာဂတ်တွင် သိုင်းပညာအောင်မြင်မှုကို တိုက်ရိုက်ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။

ထို့အပြင် အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားနိုင်မှသာ ကျိမိသားစုသို့ သွားရောက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို တွေ့ဆုံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် မိခင်ဖြစ်သူ ထားခဲ့သော လည်ဆွဲကို မသိမသာပင် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာ...

ထိုလည်ဆွဲသည် မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကို မသိရသော်လည်း ၎င်း၏အဆုံးတွင် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရှိသောအကြေးခွံတစ်ခု ပါရှိပြီး လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသောအခါ အလေးချိန်လုံးဝမရှိသလို ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသည်။

“သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားခြင်း စတင်ပါပြီ...”

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံဝတ် သက်လတ်ပိုင်းလူက ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်နှင့် စင်မြင့်ထက်ရှိ ကြယ်အလင်းများသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ထွန်းလင်းလာပြီး တောက်ပသော အလင်းကွင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လော့ချန်အပါအဝင် လူအုပ်ထဲသို့ ဆင်းသက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး၌ အပ်ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“အူ...ဝူး...”

ရုတ်တရက် အပြာရောင်မီးလျှံများဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသော ဧရာမဝံပုလွေတစ်ကောင်သည် လော့မိသားစု သားသမီးတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုဝံပုလွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တောက်ပသော ကြယ်သုံးပွင့်သည် ထွန်းလင်းလျက်ရှိသည်။

“ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် မျက်လုံးပြာနဲ့ဝံပုလွေသိုင်းဝိညာဉ်...”

လူအုပ်ကြီးသည် အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်ကြသည်။

ကြယ်တစ်ပွင့်မှ သုံးပွင့်အထိသည် အနိမ့်အဆင့်သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်ပြီး ကြယ်လေးပွင့်မှ ခြောက်ပွင့်အထိသည် အလယ်အလတ်အဆင့်ဖြစ်ကာ ကြယ်ခုနှစ်ပွင့်မှ ကိုးပွင့်အထိသည် အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်သည်။

ကြယ်သုံးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်သည် လော့မိသားစုတွင် အင်မတန်ကောင်းမွန်သော အဆင့်တစ်ခုဖြစ်သည်။

“ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် မိုးတိမ်ယံမြွေ သိုင်းဝိညာဉ်...”

“ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့် ပင်လယ်လိပ် သိုင်းဝိညာဉ်...”

“အို ဘုရားရေ ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်ရှိလှံ သိုင်းဝိညာဉ်... လော့ချီက ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားလိုက်တယ်...”

လူငယ်လူရွယ်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သိုင်းဝိညာဉ်များကို နိုးကြားလာကြပြီး လော့ချီသည် အလယ်အလတ်အဆင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားလိုက်သဖြင့် လူအများကို အံ့အားသင့်စေသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စင်မြင့်ထက်တွင် လော့ချန်အပါအဝင် နိုးကြားမှုမရှိသေးသူ ခုနှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထိုသူများ၏ မျက်နှာထဲတွင် တင်းကြပ်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ထင်ဟပ်လာသည်။

သတ်မှတ်အချိန်ကို ကျော်လွန်သွားပြီး သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားနိုင်ခြင်းမရှိပါက ၎င်းသည် ကျင့်ကြံမှုအတွက် အရည်အချင်းမရှိဟု ဆိုလိုပြီး သိုင်းဝိညာဉ်ကို လုံးဝနိုးကြားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကောင်းကင်ပေါ်တွင် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော ခမ်းနားသည့်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မထီမဲ့မြင်မှုများ ထင်ဟပ်လာသည်။

“ဟမ်... ကျိမိသားစုရဲ့ မယှဉ်နိုင်တဲ့ သွေးမျိုးရိုးကို အမွေဆက်ခံထားပြီး သိုင်းဝိညာဉ်တောင် နိုးကြားနိုင်စွမ်းမရှိဘူးပေါ့... တကယ့်အသုံးမကျတာပဲ...”

စင်မြင့်အောက်တွင် လော့ဟုန်သည် လော့ချန်ကို စိုးရိမ်တကြီး စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း စိတ်ထဲတွင် ဆုတောင်းနေသည်။

လော့ချန်သည် ယနေ့အတွက် မည်မျှပင် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသည်ကို သူတစ်ဦးတည်းသာ သိရှိထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်လေးသည် ချွေးနှင့်သွေးနှင့်ရင်းပြီးမှ လုံးလုံးလျားလျား ရရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်ခဲ့လျှင် လော့ဟုန်သည် မိမိ၏ အသက်ကို အသုံးပြုပြီး လော့ချန်အား သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားရန် ကူညီလိုသည်။ အနိမ့်အဆင့်သိုင်းဝိညာဉ်သာဖြစ်စေ မျှော်လင့်ချက်များ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းထက် မည်သည်ကမဆို ပိုမိုကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

အချိန်အနည်းငယ် ထပ်မံကုန်လွန်သွားပြီးနောက် စင်မြင့်ထက်ရှိ လူငယ်ခုနှစ်ဦးသည် အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ရှားမှုမရှိသေးပေ။

“ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ...”

ခမ်းနားသည့်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်သည် စိတ်မရှည်သလို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံဝတ် သက်လတ်ပိုင်းလူသည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ ကြေညာလိုက်သည်။

“နိုးကြားခြင်းအခမ်းအနား ပြီးဆုံးပါပြီ...”

“မဟုတ်ဘူး... နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ပါဦး… ကျွန်တော် သိုင်းဝိညာဉ်ကို သေချာပေါက် နိုးကြားနိုင်မှာပါ...”

လော့ချန်သည် လက်လျှော့လိုစိတ်မရှိဘဲ လည်ဆွဲကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ဖဝါးထဲမှ သွေးစများပင် စိမ့်ထွက်လာသည်။

“ဟား... ဟား… အသုံးမကျတဲ့ကောင်… ကျိမိသားစုရဲ့ သွေးမျိုးရိုးရှိရုံနဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားနိုင်မယ်ထင်နေလား... မှတ်ထား… ရွှံ့ထဲက မြွေဟာ မြွေပဲ... ရွှံ့နွံထဲမှာနေဖို့ပဲ ထိုက်တန်ပြီး တိမ်ယံပေါ်က စစ်မှန်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင် ဘယ်တော့မှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးကွ...”

ခမ်းနားသည့်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်သည် မထီမဲ့မြင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံဝတ် သက်လတ်ပိုင်းလူကို ပြောလိုက်သည်။

“စင်မြင့်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်တော့...”

“ကောင်းပါပြီ...”

မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံဝတ် သက်လတ်ပိုင်းလူသည် စင်မြင့်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ထူးခြားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဂရား...”

နဂါးဟောက်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး စင်မြင့်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်တာရာအလင်းတန်းများသည် လော့ချန်ထံသို့ စုစည်းလာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကြယ်စင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသလို ဖြစ်ပေါ်စေကာ လူအများကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့သြထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။