မပေါက်ဖွားသေးသော သိုင်းဝိညာဉ်
Vol. 1 Ch. 2
“ဘာဖြစ်တာလဲ…”
စင်မြင့်ထက်တွင် ကြယ်အလင်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံခံထားရသော လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခမ်းနားသည့်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်၏မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးသွားသည်။
မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံဝတ် သက်လတ်ပိုင်းလူက မျက်ခုံးကိုတွန့်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ထူးဆန်းလှချည်လား… စင်မြင့်က ငါ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိတော့ဘူး…”
"ဘုန်း…"
တောက်ပလှသော ကြယ်အလင်းများသည် တခဏမျှ ဆက်လက် ထွန်းလင်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် လွင့်စင်ပျံ့ကြဲကာ အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်။
“သခင်လေး လော့ချန်က သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားလိုက်ပြီ…”
လူတစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လော့ချန်၏နောက်ကွယ်တွင် မှန်သလို၊ မမှန်သလို ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသော ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်သိုင်းဝိညာဉ်ဥတစ်လုံး လေထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ထိုဥသည် အမြင့်နှစ်ပေခန့်ရှိပြီး ၎င်းပတ်လည်တွင် အရောင်ကိုးရောင်မှော်အလင်းများ ဝိုင်းပတ်လျက်ရှိကာ အလွန်တရာ တောက်ပလှသည်။
ထိုရောင်စဉ်ကိုးသွယ်သိုင်းဝိညာဉ်ဥကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူအားလုံး က အသံတိတ်သွားကြပြီး အကြည့်များမှာ ထိတ်လန့်တကြား တောင့်တင်းလျက် ရှိသည်။
ကြယ်တစ်လုံးမျှပင် မရှိချေ။
ထို့ပြင် မပေါက်ဖွားသေးသော သိုင်းဝိညာဉ် ဖြစ်နေသည်။
ဥပုံစံသိုင်းဝိညာဉ်ကို မပေါက်ဖွားသေးသော သိုင်းဝိညာဉ်ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် နိုးကြားသူသည် တစ်သက်လုံး ၎င်းကို ပြည့်စုံအောင် မဖြစ်ထွန်းနိုင်ဘဲ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာလည်း ပြည့်စုံသော သိုင်းဝိညာဉ်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှပင် မရှိသဖြင့် အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။
ကြယ်တစ်ပွင့်မျှမရှိဘဲ မပေါက်ဖွားသေးသည့် သိုင်းဝိညာဉ်သည် ချီရှန်မြို့၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် တစ်ကြိမ်မျှ မပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးပေ။
“ဟား... ဟား... ဟား… ငါကတော့ ဘယ်လိုသိုင်းဝိညာဉ်မျိုးလဲလို့ ထင်နေတာ… အဆင့်မရှိတဲ့ မပေါက်ဖွားသေးတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ပဲ ဖြစ်နေတာကလား… တကယ်ကို အသုံးမကျတာပဲ… သေချာပေါက် အသုံးမကျတဲ့သူရဲ့သားဆိုတော့ အသုံးမကျတာပဲပေါ့… ငါတို့ ကျိမိသားစုရဲ့ သွေးမျိုးရိုးရှိရုံနဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သဘာဝကို ပြောင်းလဲလို့ရမယ်ထင်လား…”
ထည်ဝါသောဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်သည် မိုးကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ အော်ရယ်လိုက်သည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း…”
လော့ချန်သည် ဒေါသတကြီးဖြစ်လျက် ထည်ဝါသောဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟမ်… အဲဒါ ဘယ်လိုအကြည့်မျိုးလဲ… ပုရွက်ဆိတ်လို သိမ်ဖျင်းတဲ့ကောင်လေးက ငါ့ရှေ့မှာ အော်ဟစ်ရဲတယ်ပေါ့… ဒူးထောက်စမ်း…”
ထည်ဝါသောဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး လေထဲတွင် လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် လော့ချန်ကို ဖိချလိုက်သည်။
“ချန်လေး…”
“သတိထား…”
တချိန်တည်းမှာပင် လူရိပ်နှစ်ခုသည် လော့ချန်ရှေ့တွင် အလျင်အမြန် ပိတ်ဆို့ကာကွယ်လိုက်သည်။
"ဘုန်း… ဘုန်း…"
ချီစွမ်းအား လှိုင်းလုံးများ လှိမ့်တက်လာပြီး ထိုလူရိပ်နှစ်ခုသည် သွေးတစ်ပွက်စီ အန်ထွက်ကာ လွင့်ထွက်သွားသည်။
“ဖေဖေ… အဘိုး…”
လော့ချန်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ထွက်ကာ ထိုနှစ်ဦးကို ထိန်းကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဒဏ်ရာများမှာ မသေးငယ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ထည်ဝါသောဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း နာမည်က ဘယ်သူလဲ…”
“ဘာလဲ… ငါ့ကို လက်စားချေချင်တာလား… ဒါဆိုလည်း မင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်…”
လော့ချန်သည် အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားလိုက်ရသည်ဖြစ်ရာ ထည်ဝါသောဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်တွင် ထပ်မံစိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘဲ လက်ရုံးရည်ပြသရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံဝတ် သက်လတ်ပိုင်းလူက တားဆီးလိုက်သည်။
“သခင်လေး… အလွန်အကျွံ မလုပ်ပါနဲ့…”
“ဟင်း…”
ထည်ဝါသောဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်သည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အံကြိတ်လိုက်ကာ လော့ချန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ပုရွက်ဆိတ်လိုကောင်က ငါ့နာမည်ကိုသိပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ… ငါ့အဒေါ်ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားလို့သာ ဒီနေ့ မင်းအသက်ကို ချန်ထားပေးတာ… ဒီအရှက်တရားနဲ့အတူ မင်းဘဝကို ဆက်လက်ရှင်သန်ပြီး ရုန်းကန်နေလိုက်တော့… ငါတို့ ပြန်မယ်…”
“ရပ်စမ်း…”
လော့ချန်သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ကောင်းကင်ကို ညွှန်ပြရင်း ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။
“ဆယ်နှစ်… ငါ လော့ချန်က ဒီနေရာမှာ ကျိန်ဆိုတယ်… ဆယ်နှစ်အတွင်း ငါ ကျိမိသားစုကို တက်သွားပြီး မင်းကို ကိုယ်တိုင် စိန်ခေါ်မယ်…”
“ဟမ်…”
ထည်ဝါသောဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းသွားပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လှုပ်ရှားလာကာ ချက်ချင်း မထီမဲ့မြင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဖူပိုးကောင်က သစ်ပင်ကြီးကို လှုပ်ခါဖို့ ကြိုးစားတာလား… သနားစရာပဲ… ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ မင်းဟာ ဖူပိုးကောင်တောင် မဟုတ်ဘူး… ဆယ်နှစ်အချိန်ပေးထားလို့ ဘာဖြစ်မလဲ… နှစ်တစ်ရာ… နှစ်တစ်ထောင် ပေးရင်တောင် မင်းဟာ ငါ့ရှေ့မှာ ပုရွက်ဆိတ်လို သိမ်ဖျင်းတဲ့ကောင်ပဲ… အရေးမပါတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ပဲ…”
“မှတ်ထား… ငါ့နာမည်က ကျိယွမ်ဟောင်… ကျိမိသားစုကို ရောက်လာတဲ့အခါ လူမှားမရွေးမိစေနဲ့… ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုနေ့ရက်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး…”
အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျိယွမ်ဟောင်သည် လှည့်ထွက်ကာ အက်ကွဲရာထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံဝတ် သက်လတ်ပိုင်းလူက လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“တစ်ခါတစ်ရံ မင်းရဲ့ သာမန်ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်တာကလည်း မဆိုးတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပဲ… အနည်းဆုံးတော့ အသက်ကို အလဟဿ မဆုံးရှုံးရဘူးပေါ့…”
"ရှူး…"
ထိုသို့ပြောလျက် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံဝတ် သက်လတ်ပိုင်းလူသည် လက်ချောင်းတစ်ချက် လှုပ်လိုက်ရာ ပုလင်းတစ်လုံးသည် လော့ချန်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။
“ဒါကို မင်းယူလိုက်... ဒါက ကျောက်စိမ်းခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးပဲ… ကျိမိသားစုက မင်းအပေါ် နောက်ဆုံးထားရှိတဲ့ ကရုဏာတရားလို့ မှတ်လိုက်… မင်းအမေကို မေ့လိုက်တော့…”
စကားသံ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံဝတ် သက်လတ်ပိုင်းလူသည် စင်မြင့်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းကာ ပထမလူငယ်ကဲ့သို့ပင် အင်ကွဲရာထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကောင်းကင်သည် ပြန်လည်ကြည်လင်လာသော်လည်း ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ကြာရှည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ယနေ့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် လူအားလုံးအတွက် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
“ချန်လေး…”
လော့ဟုန်သည် လော့ချန်အနားသို့ ရောက်လာသည်။
လော့ချန်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လော့ဟုန်၏ မျက်နှာအဆင်းမှာ ဖြူဖျော့နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဖေဖေ… ဖေဖေရဲ့ဒဏ်ရာက…”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး… ဒီဟာက အရင်းကတည်းက ရှိပြီးသား ရောဂါဟောင်းပဲ…”
လော့ဟုန်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ထိုအခြင်းအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လော့ချန်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် တစ်ချိန်က ချီရှန်မြို့၏ ပထမဆုံး ထူးချွန်သူဖြစ်ခဲ့ပြီး ကြယ်ခုနှစ်ပွင့်အဆင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့ကာ အသက်နှစ်ဆယ်မပြည့်မီ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးနှင့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်မှုအဆင့်ခြောက်ကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး ချီရှန်မြို့၏ ပထမဆုံး သိုင်းသမားအဖြစ် ထင်ရှားခဲ့သည်ဟု အဘိုးထံမှ ကြားဖူးခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က အင်မတန် ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် မိခင်ဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူသည် တစ်ဦးတည်း လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ရာ လမ်းတွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး သွေးကြောများ ထိခိုက်ပျက်စီးကာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များ တစတစ ကျဆင်းသွားပြီး ယခင်က ထက်မြက်တက်ကြွမှုများ မရှိတော့ပေ။
လော့ဟုန်သည် လော့ချန်၏ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“သိုင်းဝိညာဉ်ကိစ္စကို သိပ်ပြီး စိတ်ထဲထည့်မနေနဲ့… မပေါက်ဖွားသေးတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်နေရင်တောင် မင်း ကြိုးစားကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် သိုင်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်…”
လော့ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် အားပေးစကား ပြောတတ်သည့်သူ မဟုတ်ပေ။
မပေါက်ဖွားသေးသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားမိသူသည် သိုင်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်လာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ခက်ခဲလှသည်။
သို့သော် ၎င်း၏ မပေါက်ဖွားသေးသော သိုင်းဝိညာဉ်သည် တစ်မူထူးခြားနေပုံရသည်။
“ဖေဖေ… စိတ်မပူပါနဲ့… ကျွန်တော် ကြိုးစားမှာပါ…”
လော့ချန်သည် အပြုံးတစ်ခုကို အနည်းငယ်မျှ ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့…”
လော့ဟုန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ၎င်းသည် လော့ချန်တစ်ယောက် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ပြန်လည်ထူမထောင်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
“ဖေဖေ… ကျွန်တော် အရင်ပြန်လိုက်ဦးမယ်…”
လော့ချန်သည် ၎င်း၏ နိုးကြားလာသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်စစ်ဆေးလိုသည့်စိတ်ဖြင့် မနေနိုင်တော့ပေ။
ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်သွားစဉ် တခြားတစ်ဖက်တွင် လော့မိသားစု၏ လူငယ်များသည် လော့ချီအနီးတွင် စုဝေးနေကြသည်။
“လော့ချီအစ်ကိုက တကယ်ကို ထူးချွန်တယ်… ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်ရှိလှံသိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားလိုက်တယ်လေ…”
“လော့ချီအစ်ကိုက ငါတို့လော့မိသားစုတင်… မဟုတ်ဘူး… ချီရှန်မြို့တစ်ခုလုံးရဲ့ ပထမဆုံး ထူးချွန်သူပဲ…”
လော့ချီသည် လူအုပ်ကြီးထဲမှ ထွက်လာသော လော့ချန်ကို သတိထားမိပြီး မေးစေ့ကို အနည်းငယ်မြှောက်ကာ မာန်တက်စွာဖြင့် အကြည့်များ ပို့လိုက်သည်။
ယခုမှစ၍ ၎င်းသည် လော့မိသားစု၏ ထူးချွန်ထင်ရှားသူ ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။
လော့ချန်သည် အသက်ငယ်ရွယ်သော်လည်း ငယ်စဉ်ကလေးဘဝ၏ အတွေ့အကြုံများက ၎င်းကို သက်တူရွယ်တူများထက် ပိုမိုရင့်ကျက်စေခဲ့ပြီး ယခုအခါ အချိန်သည် ယခင်ကနှင့် မတူတော့ကြောင်း နားလည်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
မိမိ၏ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ လော့ချန်သည် ခြံတံခါးကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်သည်။
“ငါ နိုးကြားလိုက်တဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က ဘာများဖြစ်မလဲ မသိဘူး…”
လေးနက်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ၎င်း၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
"ဘုန်း…"
အမြင့်နှစ်ပေခန့်ရှိပြီး ကိုးရောင်စဉ်မှော်အလင်းများဖြင့် လှည့်ပတ်နေသော ဧရာမသိုင်းဝိညာဉ်ဥတစ်လုံး ခြံဝင်းထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
အနီးကပ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဥ၏မျက်နှာပြင်တွင် ထူးဆန်းသောရောင်စဉ်ကိုးမျိုးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ ဒဏ္ဍာရီဆန်လှသည်။
လော့ချန်သည် အနီးသို့ကပ်သွားပြီး ဂရုတစိုက် ခံစားကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
စင်မြင့်ထက်တွင် သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားစဉ်ကဲ့သို့ ၎င်း၏ သိုင်းဝိညာဉ်သည် ကြယ်တစ်ပွင့်မျှ မရှိသည့်အလား မဟုတ်ဘဲ ဧရာမသိုင်းဝိညာဉ်ဥအတွင်း၌ ကြယ်အလင်းများ အဆုံးမရှိ လင်းလက်နေသည်ကို ခံစားမိခဲ့ပြီး ယခုအခါ ထိုအရာကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဤသို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
ဧရာမသိုင်းဝိညာဉ်ဥအတွင်း၌ တောက်ပသော အလင်းတန်းများဖြင့် ကြယ်တာရာတစ်ခုလို ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ကြယ်များ အဆုံးမရှိ ထွန်းလင်းလျက် ရှိသည်။
ကြယ်တာရာ၏ အလင်းတန်းများသည် မှိန်ဖျော့နေပြီး ကိုးရောင်စဉ်မှော်အလင်းများ၏ အရောင်ကြောင့် ထိုအရာကို လူများက သတိမထားမိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါက ဘယ်လောက်မြင့်တဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်အဆင့်မျိုးလဲ…”
လော့ချန်သည် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သိုင်းဝိညာဉ်များသည် ၎င်းတို့အတွင်း၌ ပါဝင်သော ကြယ်အရေအတွက်ဖြင့် အဆင့်သတ်မှတ်ကြပြီး ကြယ်တစ်ပွင့်မှ သုံးပွင့်အထိက အခြေခံအဆင့်၊ ကြယ်လေးပွင့်မှ ခြောက်ပွင့်အထိက အလယ်အလတ်အဆင့်၊ ကြယ်ခုနှစ်ပွင့်မှ ကိုးပွင့်အထိက အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်များ ဖြစ်ကြသည်။
ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်ထက် ပိုမိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်၊ မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ မိုးကောင်းကင်အဆင့်နှင့် ဒဏ္ဍာရီလာ ဧကရာဇ်အဆင့် သိုင်းဝိညာဉ်များ ရှိကြောင်း လော့ချန်က ကြားဖူးခဲ့သည်။
ထိုသိုင်းဝိညာဉ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသည် လူဦးရေ တစ်သိန်းကျော်တွင် တစ်ဦးသာရှိသော သိုင်းပညာထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အောင်မြင်မှုများမှာ အကန့်အသတ် မရှိပေ။ ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ကြသည်။
“ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ ဧကရာဇ်အဆင့် သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်မလား… ဒါမှမဟုတ် ဧကရာဇ်အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေတာလား…”
ထိုကြယ်တာရာ၏ တောက်ပသော အလင်းတန်းများကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်၏ စိတ်နှလုံးသည် လှုပ်ရှားတက်ကြွလာသည်။