ဒဏ္ဍာရီလာ သိုင်းဝိညာဉ်နှင့် လော့မိသားစု၏ အရှက်တရား

“ကျင့်ကြံမှုကို စမ်းကြည့်ရအောင်…”

လော့ချန်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း ခြံဝင်းထဲရှိ သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။

သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းထဲတွင် ကျောက်သားသော့ခလောက်ကြီးများ အလုံးပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။

သိုင်းပညာလမ်းစဉ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုသည် ဦးစွာပထမ လိုအပ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်သည် သွေးစွမ်းအင်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုကို အားဖြည့်ပေးကာ အဆင့်ကိုးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် လူသာမန်ခန္ဓာကိုယ်ကို တစတစ ဖယ်ရှားကာ စစ်မှန်သော သိုင်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်။

လော့ချန်သည် ယခုအခါ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်လေးတွင် ရှိနေပြီး ပေါင်နှစ်ရာကျော်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ပေါင်နှစ်ရာအလေးချိန်ရှိသော ကျောက်သားသော့ခလောက်တစ်လုံးရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး လော့ချန်သည် လေးနက်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ကာ ကျောက်သားသော့ခလောက်ကို မြှောက်တင်ပြီး အားဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံမှုနှင့်အတူ ကိုးရောင်စဉ်ဧရာမသိုင်းဝိညာဉ်ဥသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ပတ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးနှင့်မြေပြင်ရှိ ချီစွမ်းအင်များကိုကို အလိုအလျောက် စုပ်ယူကာ လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစည်းလိုက်သည်။

နှစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ လော့ချန်သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရပြီး မူလက အလွန်လေးလံနေသော ကျောက်သားသော့ခလောက်သည် ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားသည်။

“ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်ငါး… ဒီလောက်မြန်တယ်လား…”

စွမ်းအားပြောင်းလဲမှုကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ လော့ချန်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

၎င်းသည် ပေါင်နှစ်ရာ့ငါးဆယ်အထိ စွမ်းအားရရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်ငါးသို့ တက်လှမ်းရန် ရက်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း နှစ်နာရီမျှအတွင်း အဆင့်တက်သွားမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ထိုအရာအားလုံးသည် သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်သည်။

“ငါ့ရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်က မပေါက်ဖွားသေးတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်နေပေမဲ့ ကျင့်ကြံမှုအကျိုးသက်ရောက်မှုက ပြည့်စုံတဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကိုတောင် ကျော်လွန်နိုင်တယ်… အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်တောင်မှ ဖြစ်နိုင်တယ်…”

မပေါက်ဖွားသေးသော သိုင်းဝိညာဉ်သည် ပြည့်စုံသော သိုင်းဝိညာဉ်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှပင် မမီသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်း၏ ကိုးရောင်စဉ်မှော်ဥအတွင်း၌ ကြယ်တာရာများ အဆုံးမရှိ ဖြစ်ထွန်းနေပြီး ဆယ်ပုံတစ်ပုံသာ ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုစေကာမူ ကြယ်ကိုးပွင့်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေသည်။

ဖြစ်နိုင်လျှင် ၎င်း၏ မပေါက်ဖွားသေးသော သိုင်းဝိညာဉ်သည် ဒဏ္ဍာရီလာ စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်၊ မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ မိုးကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းဝိညာဉ်များကိုပင် ကျော်လွန်နိုင်သည်။

ဤသည်မှာ မပေါက်ဖွားသေးသော သိုင်းဝိညာဉ်သာဖြစ်ပြီး အကယ်၍ တစ်နေ့တွင် ပြည့်စုံအောင် ဖြစ်ထွန်းနိုင်ခဲ့လျှင် မည်မျှထူးကဲသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာမည်နည်း။

“အရမ်းကောင်းတယ်… ကျိယွမ်ဟောင်… ငါတို့ တွေ့ကြသေးတာပေါ့ကွာ…”

နိုးကြားမှုအခမ်းအနားတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အခိုက်အတန့်များကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထက်မြက်သော စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟင်… လည်ဆွဲက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ…”

လော့ချန်သည် အမြဲတမ်း ကိုယ်နှင့်မကွာ ဆောင်ထားသော လည်ဆွဲပျောက်ဆုံးနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုလည်ဆွဲသည် မိခင်ဖြစ်သူက သူ့အတွက် ချန်ထားပေးခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အထိမ်းအမှတ်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ကိုယ်လုံးကို ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ဘာမှမတွေ့ရပေ။

ကွင်းပြင်သို့ ပြန်သွားရှာရန် စဉ်းစားလိုက်စဉ် လော့ချန်သည် ညာဘက်လက်ဖဝါးထဲတွင် အလွန်မှိန်ဖျော့သော ကိုးရောင်စဉ်ဆေးမင်ကြောင်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုဆေးမင်ကြောင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်သည် လော့ချန်အတွက် အလွန်ရင်းနှီးပြီး မိခင်ဖြစ်သူ ချန်ထားပေးခဲ့သော လည်ဆွဲနှင့် အတိအကျ တူညီလျက် ရှိသည်။

“လည်ဆွဲက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်သွားတာလား… ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ…”

လော့ချန်သည် လက်ဖဝါးကို ထိတွေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဘာမှပြောင်းလဲမှုမရှိသလို ခံစားရသော်လည်း ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာသည် ထိုနေရာ၌ပင် ရှိနေသည်ကို ခံစားမိသည်။

“တကယ်ပဲ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်သွားတာပဲ… ဒီလည်ဆွဲက ဘယ်လိုမျိုး မူလရင်းမြစ်ရှိတာလဲ…”

ဆေးမင်ကြောင်ကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် တွေးတောနေသည်။

ဤ ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာသည် သာမန်မဟုတ်ဘဲ မိမိနိုးကြားလာသော သိုင်းဝိညာဉ်နှင့် နက်နဲသော ဆက်နွယ်မှုရှိသည်ဟု ခံစားမိသည်။

“နောင်အနာဂတ်မှာ ကျိမိသားစုကိုသွားပြီး မေမေ့ကို ကိုယ်တိုင်မေးရမယ်…”

ဤကိစ္စကို မရှင်းလင်းနိုင်သဖြင့် လော့ချန်သည် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ နောင်တွင် ကျိမိသားစုသို့ သွားရောက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို တွေ့ဆုံသောအခါ အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းလာမည် ဖြစ်သည်။

“ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံမယ်…”

ကျိမိသားစုကို တွေးမိလိုက်ရင်း လော့ချန်သည် သန်မာလာရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ တောင့်တလာသည်။

ထို ကျိယွမ်ဟောင်သည် အဘိုးနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူကို လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြီးမြောက်ထားပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ကိုပင် ကျော်လွန်ထားပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ၎င်းနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် လော့ချန်သည် အလွန်အားနည်းနေသေးသည်။

လော့ချန်သည် စောစောထကာ ရေချိုးပြီးနောက် အဘိုး လော့မင်ရှန်၏ ခြံဝင်းသို့ လျှောက်သွားသည်။

အဘိုး၏ ဒဏ်ရာအခြေအနေကို သွားကြည့်ရန် ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် ရောက်လုနီးပါးအချိန်တွင် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် လူငယ်ယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေးအနည်းငယ် ရပ်နေကြပြီး ရှေ့ဆုံးတွင် ယခုအခါ လော့မိသားစု၏ ထင်ရှားသူဖြစ်သည့် လော့ချီ ရှိနေသည်။

ထိုလူများသည်လည်း လော့ချန်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

တစ်ဦးက လော့ချန်ကို နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် လော့ချီ၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် နောက်ဆုတ်သွားရသည်။

“ဒါ ငါတို့ ကျိမိသားစုရဲ့ သခင်လေး လော့ချန် မဟုတ်ဘူးလား… လော့ချန်… မင်းရဲ့ ဥသိုင်းဝိညာဉ်ကို မြန်မြန်ထုတ်ပြစမ်း… ငါတို့ မျက်စိပွတ်ပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်…”

လော့ချီသည် လှောင်ပြောင်ကာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်သည်။

ယခင်က ၎င်းသည် လော့မိသားစု၏ ထူးချွန်သူဖြစ်ပြီး ကျိမိသားစုသို့ သွားရောက်ကျင့်ကြံရန် အခွင့်အရေးရှိသူဖြစ်သဖြင့် ထိုလူများသည် ၎င်းကို ရှေ့မှလည်းကောင်း၊ နောက်မှလည်းကောင်း၊ လေးစားခဲ့ကြသည်။

အထူးသဖြင့် လော့ချီသည် နေ့တိုင်း ၎င်းနောက်လိုက်လျက် “လော့ချန်အစ်ကို” ဟု တစ်ခွန်းပြီးတစ်ခွန်း ခေါ်ဆိုကာ ကျိမိသားစုသို့ ရောက်ရှိသွားလျှင် သူ့ကို မမေ့ရန် ပြောခဲ့သည်။

လော့ချန်သည် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

လော့ချန်က မိမိအား ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လော့ချီ၏ မျက်နှာအဆင်းသည် မည်းမှောင်သွားပြီး ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် ရှေ့သို့ ပိတ်ဆို့ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“လော့ချန်… မင်းကို တစ်ခုပြောပြမယ်… ငါ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်လေးကို တက်လှမ်းပြီးပြီ…”

“ဟုတ်လား… ဂုဏ်ယူပါတယ်…”

လော့ချန်သည် အမူရာမဲ့စွာဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

၎င်း၏ အမြင်တွင် လော့ချန်သည် မိမိ၏ ထိုမျှလျင်မြန်စွာ အဆင့်တက်လှမ်းမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မနာလိုဖြစ်ကာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် လော့ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အေးစက်လျက် မဖြစ်မနေ တုံ့ပြန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ၎င်း၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

ယခုအခါ ၎င်းသည် လော့မိသားစု၏ ပထမဆုံး ထူးချွန်သူ ဖြစ်သည်။

“ငါ အဘိုးကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်…”

“မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ… တကယ်ပဲ ကျိမိသားစုရဲ့ သခင်လေးလို့ ထင်နေတုန်းလား… ကျိမိသားစုက မလိုချင်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တစ်ကောင်ပဲ မဟုတ်လား…”

လော့ချီသည် ဒေါသတကြီး မီးတောက်နေသော စိတ်ကို ပြေပျောက်ရန် နေရာမရှိသလို ခံစားရသည်။

ယခင်က ၎င်းသည် လော့ချန်၏ နောက်လိုက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်ရှိ လှံသိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့ပြီး လော့ချန်ထက် ရာပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လော့ချန်သည် ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းကို လေးစားရမည်ဖြစ်သည်။

“လော့ချီသခင်လေး… အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ် နိုးကြားထားတဲ့ကောင်နဲ့ ဘာလို့ စိတ်ဆိုးနေရမှာလဲ…”

“ဟုတ်တယ်… ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်ရှိလှံသိုင်းဝိညာဉ်ကိုကို နိုးကြားထားတာ… မကြာခင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးကို ပြီးမြောက်နိုင်မှာ… အဲဒီအခါကျရင် လော့ချန်နဲ့ သခင်လေးက မိုးနဲ့မြေလို ကွဲပြားသွားမှာ…”

ဘေးနားရှိ လူများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့ချီ၏ စိတ်ထားတွင် အနည်းငယ် သက်သာလာပြီး မထီမဲ့မြင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“သူနဲ့ စိတ်ဆိုးရမှာလား… သူက ထိုက်တန်လို့လား…”

လော့ချန်သည် အပြင်ဘက်မှ ဆွေးနွေးသံများကို မကြားခဲ့သလို ကြားခဲ့လျှင်တောင် သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။

မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အတွေ့အကြုံများကြောင့် ၎င်း၏ ရည်မှန်းချက်သည် လော့မိသားစုလေးတစ်ခုတည်း သို့မဟုတ် ချီရှန်မြို့တစ်ခုတည်းတွင်သာ မဟုတ်တော့ဘဲ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကြီးဆီသို့ ဦးတည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အိမ်ခန်းထဲတွင်...

လော့မင်ရှန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး မျက်နှာအဆင်းသည် ဖြူဖျော့လျက် သတိလစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘေးနားရှိ ဆေးဆရာထံမှ သိရသည်မှာ တမြန်နေ့က လက်ဖဝါးတစ်ချက်၏ အာနိသင်အများစုကို အဘိုးက ခံယူခဲ့ရပြီး အတွင်းဒဏ်ရာများ ပြင်းထန်ရုံသာမက သွေးကြောများပါ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားကာ ရက်တိုအတွင်း ပြန်လည်သက်သာလာရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်သည်။

သက်သာလာသည်ဟု ဆိုစေကာမူ ယခင်ကအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“အဘိုး…”

လော့ချန်သည် လော့မင်ရှန်၏ ကျယ်ပြန့်သော လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲလာသည်။

ငယ်စဉ်ကလေးဘဝမှစ၍ ဖခင်ဖြစ်သူပြီးလျှင် အဘိုးသည် ၎င်းကို အချစ်ဆုံး ပြုစုခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

အဘိုး၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာအဆင်းကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အမုန်းတရားများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

“အဘိုး… စိတ်မပူပါနဲ့… တစ်နေ့နေ့တော့ အဲ့ဒီ ကျိယွမ်ဟောင်ဆိုတဲ့ကောင်ကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း ဖိနှိပ်နိုင်မှာပါ။ အဘိုးရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ခိုင်းမယ်…”

ထိုအချိန်တွင် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လူရိပ်အနည်းငယ် ဝင်လာသည်။

လော့ချီနှင့် တခြားသူများအပြင် ရှေ့ဆုံးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အသက်သုံးဆယ်ခန့်ရှိပုံရပြီး ပိုးသားထည်ဝတ်ဆင်ထားကာ တင့်တယ်ထည်ဝါလှသည်။ ၎င်း၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးများသည် သိမ်မွေ့ရှည်လျားပြီး လော့ချီ၏ မိခင်ဖြစ်သူ လင်ယန်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် အရိုအသေပြုရန် ပြင်လိုက်စဉ် လင်ယန်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်… မင်း ဒီကို ဘယ်မျက်နှာနဲ့ လာရဲသေးတာလဲ… မင်းမရှိရင် မင်းအဘိုး ဒီလိုဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး…”

လော့ချန်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ယခင်က အဒေါ်ကြီးဖြစ်သူသည် ၎င်းကို နွေးထွေးစွာ ဂရုစိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် ဆက်ဆံခဲ့ပြီး စကားပြောရာတွင်ပင် အသံများကို မဖြစ်မနေ ချိုသာနေခဲ့သည်။

လင်ယန်သည် အသံကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဆက်လက်ရယ်မောသည်။

"အရင်ကဆို မင်းအဘိုးက မင်းကို ရတနာတစ်ခုလိုပဲ ဆက်ဆံခဲ့ပြီး မင်းက ထူးချွန်သူတစ်ယောက်ဖြစ်မယ်... အနာဂတ်မှာ အကန့်အသတ်မရှိ အောင်မြင်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလောက် အသုံးမကျလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ… အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခုကို နိုးကြားလိုက်ရတယ်တဲ့…”

“ကြယ်တစ်ပွင့်မှ မရှိတဲ့ မပေါက်ဖွားသေးတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ဆိုတာ… ကျိမိသားစုက မင်းကို မလိုချင်တာကို ထားလိုက်ဦး… ဒီသတင်းထွက်သွားရင် ငါတို့ လော့မိသားစုတောင် ရယ်စရာဖြစ်သွားတော့မယ်… လူတွေရဲ့ အပြစ်တင်ပြောဆိုမှုကို ခံရလိမ့်မယ်…”