တောင်ခွင်းလက်သီး

လော့ချန်သည် သိုင်းပညာပြတိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ အတွင်းပိုင်းတွင် ရှေးဟောင်းဆန်သော စာအုပ်စင်များ တန်းစီထားပြီး ၎င်းစင်များပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာစာအုပ်များ ထားရှိထားသည်။

စာအုပ်များ၏ မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် ကြယ်ပုံအမှတ်အသားများ ထွင်းထုထားသည်။

သိုင်းပညာများသည် သိုင်းဝိညာဉ်များနှင့်အတူ အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှု ရှိသည်။

ကြယ်တစ်ပွင့်မှ သုံးပွင့်အထိကို အနိမ့်အဆင့်သိုင်းပညာဟု သတ်မှတ်ပြီး ကြယ်လေးပွင့်မှ ခြောက်ပွင့်အထိကို အလယ်အလတ်အဆင့်သိုင်းပညာ၊ ကြယ်ခုနှစ်ပွင့်မှ ကိုးပွင့်အထိကို အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာဟု သတ်မှတ်သည်။

သိုင်းပညာပြတိုက်၏ ပထမထပ်တွင် အနိမ့်အဆင့်သိုင်းပညာများသာ ထားရှိထားသည်။

အလယ်အလတ်အဆင့်သိုင်းပညာများသည် ဒုတိယထပ်တွင်ရှိပြီး အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာများကိုမူ လော့မိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် မရှိပေ။

လော့ချန်သည် လက်သီးနည်းကို ကျင့်ကြံလိုသဖြင့် စာအုပ်စင်များထဲမှ စာအုပ်အနည်းငယ်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

“မုန်တိုင်းလက်သီးကျမ်း...”

“ကြိုးကြာလက်သီးကျမ်း...”

“လေးမျက်နှာလက်သီးကျမ်း...”

“တောင်ခွင်းလက်သီးကျမ်း...”

ထို လက်သီးနည်းစနစ်ကျမ်းလေးမျိုးစလုံးသည် ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်သိုင်းပညာများ ဖြစ်ကြသည်။

လော့ချန်သည် စာအုပ်များကို ဂရုတစိုက် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် “တောင်ခွင်းလက်သီးသိုင်းပညာ” ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ထိုလက်သီးနည်းသည် အကွက်သုံးကွက်သာရှိပြီး အကွက်များသည် ရိုးရှင်းပြီး အားပြည့်ဝသည်။ အင်အားဖြင့် ကျွမ်းကျင်မှုကို အနိုင်ယူရာ၌ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုကို သန့်စင်ရန် အလွန်ထိရောက်ပြီး ၎င်းနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်သည်။

လျှို့ဝှက်စာအုပ်ကို မှတ်တမ်းသွင်းပြီးနောက် လော့ချန်သည် သိုင်းပညာပြတိုက်မှ ထွက်ခွာလာသည်။

သိပ်မဝေးသေးခင်မှာပင် ဆယ်ကျော်သက် ယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေးအုပ်စုတစ်စုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရသည်။

“အို့… တောင်ခွင်းလက်သီးသိုင်း… ဟန်ရှန်… မင်းလည်း ဒီလက်သီးနည်းကို ကျင့်ကြံထားတယ် မဟုတ်လား…”

တစ်စုံတစ်ယောက်က လော့ချန်လက်ထဲမှ လျှို့ဝှက်စာအုပ်ကို သတိပြုမိပြီး အရပ်ရှည်သော ဆယ်ကျော်သက် ယောက်ျားလေးတစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

အရပ်ရှည်သော ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးသည် မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်ညှိုးငယ်သွားပြီး လော့ချန်ကို တစ်လှမ်းလှမ်းကာ တားလိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်… သိုင်းကျမ်းစာအုပ်ကို ဒီမှာထားခဲ့…”

၎င်းသည် တစ်ဖက်လူကို မှတ်မိသည်။ ဟန်ရှန်သည် မိသားစုဘေးတန်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခင်နှစ်က ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်လေးသို့သာ ရောက်ရှိထားပြီး မိသားစုအတွင်း အရည်အချင်းအနိမ့်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ယခင်က ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ခဲ့သော်လည်း လော့ချန်သည် အသုံးမကျသောသိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားပြီးနောက် ဟန်ရှန်သည် တစ်ဖက်ပြောင်းသွားပြီး အမြဲတမ်း လော့ချီ၏အနားတွင်သာ ပတ်ချာလည်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လော့ချန်ကို အပြင်းအထန် ပြစ်တင်လှောင်ပြောင်ခဲ့သူမှာ ဟန်ရှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဟန်ရှန်သည် လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ပိုက်ထားလျက် နှာမှုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါလည်း တောင်ခွင်းလက်သီးသိုင်းကို ကျင့်ကြံထားတယ်… မင်းနဲ့အတူ မျက်နှာပျက်ရတာကို မလိုချင်ဘူး…”

လော့ချန်သည် ပြုံးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကျင့်ကြံထားလို့ ငါက မကျင့်ကြံရဘူးလား… မင်းဦးနှောက်မှာ ပြဿနာရှိနေလား…”

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်… မင်းဘာပြောတယ်…”

ဟန်ရှန်သည် မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“နောက်တစ်ခါထပ်ပြောမယ်… ဒီသိုင်းကျမ်းစာအုပ်ကို ပြန်ထားလိုက်… မဟုတ်ရင် ငါ မယဉ်ကျေးတော့ဘူး…”

“ဟုတ်လား… မင်း ဘယ်လို မယဉ်ကျေးမှာလဲဆိုတာ ငါတော့ ကြည့်ချင်သေးတယ်…”

ဟန်ရှန်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏နောက်ကျောတွင် ကျောက်ခွေးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ထင်ဟပ်လာသည်။ ထို့နောက် လော့ချန်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို လျှပ်စီးလက်သလိုအရှိန်ဖြင့် လော့ချန်ဆီသို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ တောင်ခွင်းလက်သီးသိုင်း၏ ပထမအကွက် “တောင်တန်းလှုပ်ခါခြင်း” ပင် ဖြစ်သည်။

ဟန်ရှန်သည် ထိုးနှက်လိုက်သည့်အခါတွင် အကွက်အကြီးဆုံးကို အသုံးပြုကာ အားအင်ကို မထိန်းထားဘဲ လော့ချန်ကို လုံးလုံးလျားလျား အနိုင်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရိုးရှင်းသော လက်သီးတစ်ချက်ကို ဖြောင့်တန်းစွာ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

လက်သီးနှစ်ချက်သည် ပြင်းထန်စွာ ထိခတ်လိုက်သည်။

“အား...”

ဟန်ရှန်သည် ခြေလှမ်း လေးငါးခြောက်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားပြီး လက်ယာဖက်လက်ကို အုပ်ကိုင်ရင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်သော အငွေ့အသက်များပြည့်နှက်နေပြီး မျက်ရည်များ ထွက်ကျလာသည်။

ဟန်ရှန်သည် လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်က သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့ပြီး လော့ချန်ထက် အသက်တစ်နှစ်ကြီးသည်။ ထို့ပြင် တောင်ခွင်းလက်သီးသိုင်းကိုလည်း ကျင့်ကြံထားသည်။ သို့သော် သာမာန်လက်သီးတစ်ချက်အောက်တွင် ဤသို့ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။

“သူ အမှတ်မထင် ပေါ့ဆသွားတာနေမှာပေါ့… လော့ချန်က အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ဖြစ်ပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်လေးကို အတော်ကြာကြာကတည်းက တက်လှမ်းထားပြီးသားပဲ…”

လူတစ်ယောက်က ခန့်မှန်းပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒါကို တောင်ခွင်းလက်သီးသိုင်းလို့ ခေါ်လို့ရမလား…”

လော့ချန်သည် ဟန်ရှန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုလျက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

တောင်ခွင်းလက်သီးသိုင်း၏ လျှို့ဝှက်စာအုပ်တွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ထိုလက်သီးနည်းသည် ပုံစံထက် အရှိန်အဟုန်ကို အလေးထားသည်။ လက်သီးတစ်ချက်တိုင်းသည် ရှေ့သို့သာ တိုးတက်သွားသည့် အရှိန်အဟုန် ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

ဟန်ရှန်သည် လက်သီးနည်းကို အသုံးပြုရာ၌ အခြေခံအဆင့်ပင် မတည်ငြိမ်ဘဲ အဆင့်အတန်းတစ်ခုကိုပင် မထိတွေ့ရသေးသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

“မင်း…”

ဟန်ရှန်၏ မျက်နှာသည် အဖြူရောင်ပြောင်းသွားပြီး ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်လျက် ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“လော့ချန်… မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘဝင်မြင့်မနေနဲ့… ငါသိထားတာကတော့ လော့ချီရဲ့အမေက ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ဆေးလုံးတွေကို ပိုက်ဆံအကုန်အကျခံပြီး ဝယ်ထားတယ်… လော့ချီလည်း ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်ငါးကို တက်လှမ်းတော့မယ်…”

“လော့ချီက ဆယ်ရက်အကြာမှာ မင်းကို ဒူးထောက်ပြီး အညံ့ခံရလောက်အောင် ရိုက်နှက်မယ်လို့ ပြောထားတယ်… အဲဒီအခါမှာ မင်း ဘယ်လိုမာန်တက်နိုင်ဦးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့…”

“ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး အညံ့ခံရအောင် ရိုက်မယ်ပေါ့… ဒါဆိုလည်း မျက်လုံးပြူးပြဲပြီး စောင့်ကြည့်နေလိုက်တော့…”

လော့ချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ခြံဝင်းလေးထဲတွင်...

"ဘုန်း... ဘုန်း… ဘုန်း..."

လော့ချန်သည် တောင်ခွင်းလက်သီးသိုင်းကို ကျင့်ကြံနေသည်။

“တောင်တန်းလှုပ်ခါခြင်း…”

လော့ချန်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်သည် တောင်တစ်လုံးကို ဖမ်းဆုပ်ထားသလို မတားဆီးနိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးထွက်လိုက်သည်။

တစ်ပေခန့်အထူရှိသော သိုင်းကျင့်တိုင်သည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ခပ်ထင်းထင်း လက်သီးရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“မဆိုးဘူး… သေးငယ်တဲ့အောင်မြင်မှုအဆင့်ကို ရောက်ပြီ…”

သိုင်းပညာ၏ အဆင့်များသည် စတင်အဆင့်၊ သေးငယ်သောအောင်မြင်မှုအဆင့်၊ ကြီးကျယ်သောအောင်မြင်မှုအဆင့်၊ ပြည့်စုံသောအဆင့်နှင့် ပြောင်းလဲမှုအဆင့်ဟု ခွဲခြားထားသည်။

လော့ချန်သည် နှစ်ရက်မပြည့်မီအတွင်း တောင်ခွင်းလက်သီးသိုင်းကို သေးငယ်သောအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံပြီးစီးခဲ့သည်။

ယခုအခါ ၎င်း၏ လက်သီးတစ်ချက်ထိုးထွက်လိုက်လျှင် ပေါင်သုံးရာကျော်အင်အားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။

“ဘာ့ကြောင့်လဲမသိပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဉာဏ်အမြော်အမြင်ကလည်း မဆိုးလှဘူးပဲ…”

လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရက်နှစ်ရက်အတွင်း ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်လက်သီးသိုင်းတစ်ခုကို သေးငယ်သောအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံပြီးစီးနိုင်ခြေများသည်။ ချီရှန်မြို့တစ်ခုလုံးတွင် လူအနည်းငယ်သာ လုပ်နိုင်သည့်အရာဖြစ်သည်။

“နတ်ဆိုးတောအုပ်ကိုသွားပြီး စွန့်စားကြည့်ရမယ်…”

ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်၏ နောက်ပိုင်းသုံးအဆင့်ကို ခန္ဓာသန့်စင်မှုနောက်ပိုင်းအဆင့်ဟု ခေါ်ဆိုပြီး ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်ခုနှစ်သည် အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးရှိသည့်တိုင် အဆင့်တက်လှမ်းရန် မလွယ်ကူပေ။

ကျိယွမ်ဟောင်သည် ကျိမိသားစုမှ သားဖြစ်ပြီး အရည်အချင်းနှင့် အရင်းအမြစ်များ ပြည့်စုံသည်။ ဆယ်နှစ်အတွင်း ၎င်းကို လိုက်မီ၍ ကျော်လွှားရန် ပုံမှန်ကျင့်ကြံမှုဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်ပါက အလွန်ခက်ပေလိမ့်မည်။

လော့ချန်သည် စစ်မှန်သော လက်တွေ့တိုက်ခိုက်မှုများမှတစ်ဆင့် မိမိ၏ အလားအလာကို လှုံ့ဆော်ပြီး အင်အားကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်လိုသည်။

ထို့ပြင် နတ်ဆိုးတောအုပ်သို့ သွားရောက်ရာတွင် လော့ချန်၏ နောက်ထပ်ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

နတ်ဆိုးတောအုပ်သည် မိုင်ထောင်ချီဆက်လက်တည်ရှိပြီး ကျယ်ပြန့်ကာ အဆုံးအစမရှိသလောက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းအတွင်းတွင် သားရဲရိုင်းများစွာသာမက ဝိညာဉ်ဆေးများ၊ ဝိညာဉ်မြက်များနှင့် ထူးခြားရတနာများလည်း ရှိသည်။

၎င်းသည် ကံတရားကို စမ်းကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ပြီး အဘိုးနှင့် ဖခင်အတွက် ဒဏ်ရာကုသရန် ဝိညာဉ်ဆေးများ ရှာဖွေနိုင်မည်လားဟု စဉ်းစားထားသည်။

လော့ချန်သည် ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာသည်။

လော့မိသားစုအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာပြီး လမ်းတစ်လမ်းကို ကွေ့လိုက်စဉ်မှာပင် လော့ချန်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ရှေ့ဘက်လမ်းမပေါ်တွင် လူအုပ်စုတစ်စုသည် ရယ်မောပြောဆိုနေကြသည်။

၎င်းတို့ထဲတွင် လော့ချီလည်း ပါဝင်ပြီး တခြားလူများသည် လင်မိသားစုမှလူများ ဖြစ်ကြသည်။ လူအုပ်စု၏ ရှေ့ဆုံးတွင် အပြာရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦးရှိပြီး လော့ချန်က မှတ်မိနေသည်။ ၎င်းမှာ လင်မိသားစု၏ သခင်လေး လင်ရှောင် ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် မျက်နှာမည်းမှုန်စွာ ရှေ့သို့လှမ်းလျက် မေးလိုက်သည်။

“လော့ချီ… မင်း လင်မိသားစုကလူတွေနဲ့ ဘာလို့ ပေါင်းသင်းနေတာလဲ…”

ချီရှန်မြို့တွင် မြို့စားအိမ်တော်အပြင် လော့၊ လင်၊ ချီဆိုသည့် မိသားစုကြီးသုံးခု ရှိသည်။

လော့မိသားစုနှင့် လင်မိသားစုသည် အမြဲတမ်း မတည့်အတူ စီးပွားရေးတွင်လည်း ယှဉ်ပြိုင်ဆက်ဆံရေးရှိသဖြင့် သားသမီးများအကြားတွင်လည်း မကြာခဏ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။ လော့ချန်သည် ယခင်က လင်မိသားစု၏ သားသမီးများနှင့် တိုက်ခိုက်ဖူးသည်။

လော့ချီ၏ မျက်လုံးများ တဖိတ်ဖိတ်လက်သွားပြီး မဖြေကြားခဲ့ပေ။

ဘေးနားမှ လင်ရှောင်သည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အို့… ဒါ ဘယ်သူပါလိမ့်… နာမည်ကျော် ကျိမိသားစုရဲ့ သခင်လေးပဲ မဟုတ်လား… မင်း ထူးကဲတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတယ်လို့ ကြားတယ်… အဲဒါကို ထုတ်ပြစမ်းပါအုံး... ငါတို့ မျက်စိအရသာခံရအောင်…”

“ဟား... ဟား... ဟား…”

လူအုပ်ကြီးသည် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

လော့ချန်သည် မပေါက်ဖွားသေးသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့သည့်အကြောင်း ချီရှန်မြို့တစ်ခုလုံးသို့ ပြည့်ပြည့်နှက်နှက် ပျံ့နှံ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။

လော့ချီသည် မျက်နှာများ နီရဲလာပြီး မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်လိုသည့်အလား ဖြစ်နေကာ လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်… ငါ ဘယ်သူနဲ့ ပေါင်းသင်းပေါင်းသင်း ငါ့သဘောပဲ… မင်းက ဘာအခွင့်နဲ့ ငါ့ကို လာပြီး ထိန်းချုပ်တာလဲ… ငါတို့ရဲ့ ကတိကဝတ်ကို မမေ့နဲ့… မင်းကို ငါဘာမှမပြောချင်ဘူး… ငါ မကြာခင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအဆင့်ငါးကို တက်လှမ်းတော့မယ်…”

“ဟုတ်လား… ဒါဆိုလည်း မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပေတော့…”

လော့ချန်သည် ကောင်းမွန်သောစိတ်အနေဖြင့် သတိပေးခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက လက်မခံသဖြင့် ၎င်းလည်း အချိန်ဖြုန်းပြီး စကားများများပြောရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ လင်ရှောင်နှင့် တခြားသူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တစ်ကောင်ပဲ… ဒီလောက်မာနကြီးနေသေးတယ်…”

“တကယ်ပဲ သူ့ကိုယ်သူ ကျိမိသားစုရဲ့ ထူးချွန်သူလို့ ထင်နေတာလား… ဒါပေမဲ့ ကျိမိသားစုက တံမြက်စည်းနဲ့ လှဲကျင်းထုတ်ပယ်လိုက်တဲ့ အမှိုက်တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား…”

“လော့ချီ… မင်းတို့ ယှဉ်ပြိုင်တဲ့အခါ လုံးဝညှာမထားနဲ့… သူ့ကို သေချာပေါက် သင်ခန်းစာပေးလိုက်…”

လင်မိသားစု၏ သားသမီးများက အေးစက်စွာ ပြုံးကြည့်နေကြသည်။