အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီး၊ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်

ဧရာမသစ်ပင်တစ်ပင်၏ ခွဆုံထက်၌ လော့ချန်သည် တင်ပြင်ခွေထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။

သူ့နောက်တွင် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်သိုင်းဝိညာဉ်ဥသည် လေထဲတွင် တဝဲလည်လည်လှည့်နေရင်း မိုးမြေစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနေသည်။

ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်သားရဲဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များစွာ ကုန်ခမ်းသွားပြီး ဤနေရာတွင် ခဏအနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“အိမ်ပြန်ရတော့မယ်…”

လော့ချန်သည် ဘေးတွင်ထားထားသော ပစ္စည်းထုပ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအထုပ်အပိုးထဲတွင် သူရက်အနည်းငယ်အတွင်း သားရဲများကို အမဲလိုက်ရင်း ရရှိခဲ့သော သားရဲပစ္စည်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျောက်စိမ်းခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးသုံးလုံးကို သုံးပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ဤသားရဲပစ္စည်းများကို ရောင်းချ၍ ငွေရှာပြီး ခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးများ ဝယ်ယူကာ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ရှစ်ကို တက်လှမ်းရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

“ဂျွတ်... ဂျွတ်... ဂျွတ်...”

ထိုအချိန်တွင် သစ်ကိုင်းခြောက်များကို နင်းမိရာတွင် ထွက်ပေါ်လာသော အသံများထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်သည် အမြင့်တစ်နေရာမှ အသံလာရာသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်တက်သွားသည်။

“လင်မိသားစုက လူတွေ...”

ထူထပ်သောတောအုပ်ထဲတွင် ဆယ်ကျော်သက်သုံးဦးသည် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး လော့ချန်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်းတို့မှာ လင်မိသားစုသားများဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသည်။

“လင်ဟုန်အစ်ကို... အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးက ဟိုဘက်မှာပါ... ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးဘေးမှာ မြူခိုးကျားသစ်တစ်ကောင်က စောင့်ကြပ်နေတယ်…”

“မြူခိုးကျားသစ်ကို ငါတာဝန်ယူမယ်... အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးကိုရရင် ငါ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ရှစ်ကို မြန်မြန်တက်နိုင်မယ်။ ဒီအမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲမှာ ငါအောင်မြင်မှုရရင် မင်းတို့အတွက်လည်း အကျိုးအမြတ်မနည်းရမှာပဲ...”

ရှေ့ဆုံးမှ အရပ်ရှည်ရှည်လူငယ်တစ်ဦးက မျက်နှာတစ်ခုလုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လင်ဟုန်အစ်ကို... အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲက ငါးနှစ်တစ်ကြိမ်မဟုတ်ဘူးလား။ အရင်ပြိုင်ပွဲက သုံးနှစ်ပဲ ကြာသေးတာလို့ ကျွန်တော်မှတ်မိတယ်…”

“မင်းမမှားဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ကြိမ်က ကြိုတင်ကျင်းပတာပဲ။ အခုလော့မိသားစုရဲ့ အိမ်တော်သခင်ကြီးက ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းနဲ့ သတိလစ်နေတယ်။ အိမ်တော်သခင်က ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး လော့မိသားစုကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံထားတာ။ ဒါကြောင့် ချီမိသားစုနဲ့လက်တွဲပြီး အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲကို ကြိုတင်ကျင်းပလိုက်တာ…”

“ကြိုတင်ကျင်းပတယ်ပေါ့။ လော့မိသားစုက သဘောတူမှာလား။ ကျွန်တော်ကြားဖူးတာက လော့မိသားစုနဲ့ ရှေးဟောင်းကျိမိသားစုကြီးနဲ့ ဆက်နွယ်မှုတစ်ခုရှိတယ်တဲ့... ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်…”

“ဟား... ဟား… ဒီအချက်ကတော့ သူတို့ဘက်က ငြင်းလို့မရတော့ဘူး... ကျိမိသားစုကိစ္စဆိုရင်တော့ အရင်က ငါတို့လည်း သုံးပုံတစ်ပုံလောက် ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အခုက အဲ့ဒီလော့ချန်ဆိုတဲ့ကောင်က အလွဲလွဲအချော်ချော်နဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကိုနိုးထလာပြီး ကျိမိသားစုရဲ့ ထူးချွန်သူတစ်ဦးကို သွားပြီး ရန်စတာကြောင့် ကျိမိသားစုက သူ့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီလေ...”

“ဟား... ဟား… အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ကျိမိသားစုရဲ့ ထူးချွန်သူကို ရန်စရဲတယ်ပေါ့... အဲ့ဒီလော့ချန်ဆိုတဲ့ကောင်ကတော့ တကယ်ပဲ... ကိစ္စဖြစ်အောင်လုပ်တာထက် အလွဲလွဲအချော်ချော်လုပ်တာမှာ ပိုတော်တာပဲ...”

“အဲ့ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်အကြောင်း ဘာတွေပြောနေရမှာလဲ။ မြန်မြန်သွားကြစို့။ အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးကို တစ်ယောက်ယောက်က အရင်ရှာတွေ့သွားရင် ခက်မယ်...”

ထိုလူငယ်သုံးဦးသည် ရယ်မောစကားပြောရင်း သစ်ပင်အောက်မှ ကျော်ဖြတ်ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

လော့ချန်သည် သစ်ပင်အရိပ်ထဲမှ မျက်နှာသုန်မှုန်စွာဖြင့် ထွက်လာသည်။

“လင်မိသားစုနဲ့ ချီမိသားစုက လက်တွဲလိုက်ကြပြီတဲ့လား…”

အံကြိတ်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ရင်း လော့ချန်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာကာ ၎င်းတို့နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် နောက်ယောင်ခံ လိုက်သွားသည်။

အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးသည် ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်ဝိညာဉ်ဆေးဖြစ်သည်ဖြစ်ရာ မဖြစ်မနေ ရယူရမည်ပင်...။

ထူထပ်သောတောအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် မြင်ကွင်းသည် ရုတ်ချည်းပို၍ ကျယ်ဝန်းလာသည်။

ရှေ့တွင် မြေသားတောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုရှိသည်။

ထိုတောင်ကုန်းပေါ်တွင် တစ်ပေခန့်မြင့်သော တစ်ပင်လုံးနီရဲနေသည့် အပင်တစ်ပင်သည် လေထဲတွင် လှုပ်ယမ်းနေသည်။

ထိုအပင်၏ထိပ်တွင် မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည့် သလင်းကျောက်သီးနှစ်လုံးရှိသည်...။

ထိုအသီးနှစ်လုံးကိုမြင်သည်နှင့် လော့ချန်၏မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြည့်လျှံလာသည်။

အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးသည် ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်ဝိညာဉ်ဆေးဖြစ်ပြီး ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများအတွက် ကြီးမားသောအကျိုးကျေးဇူးများရှိသည်...။

လင်ဟုန်နှင့်အဖွဲ့သုံးဦးသည် ထိုနေရာသို့ အပြေးအလွှားရောက်လာသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး မီးတောက်အမွေးများဖုံးလွှမ်းထားပြီး ရိုင်းစိုင်းသောအသွင်ရှိသည့် ဧရာမသားရဲတစ်ကောင်က ၎င်းတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

မြူခိုးကျားသစ်၊ ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်သားရဲတစ်ကောင်ပင်...။

ဤမြူခိုးကျားသစ်သည် မကြာသေးမီကမှ အရွယ်ရောက်လာပုံရပြီး ၎င်း၏စွမ်းအားသည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခုနှစ်ရှိသည့် လင်ဟုန်နှင့် ညီမျှသည်။ ထို့အပြင် အခြားလူနှစ်ဦး၏ အနှောင့်အယှက်များကြောင့် တဖြည်းဖြည်း မယှဉ်နိုင်ဖြစ်လာသည်။

“ဝေါင်း...”

ရုတ်တရက် မြူခိုးကျားသစ်က အသံကျယ်စွာ ဟောက်လိုက်ပြီး တောင်ကုန်းငယ်ဆီသို့ ပြန်ပြေးသွားသည်။

“အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးကို စားဖို့ ကြံတာပဲ။ တားထားလိုက်ကြစမ်း...”

လင်ဟုန်က အသံကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လျှပ်စီးပမာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ အခြားနှစ်ဦးနှင့်အတူ မြူခိုးကျားသစ်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

လမ်းကြောင်းပိတ်ဆို့ခံရသဖြင့် မြူခိုးကျားသစ်၏မျက်လုံးများလည်း နီရဲလာကာ ပြန်လည်ရန်မူ လှုပ်ရှားလာသည်။

လူသုံးဦးနှင့်သားရဲတစ်ကောင်သည် ခဏမျှ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြပြီးနောက် အင်အားမမျှသည့် မြူခိုးကျားသစ်သည် လင်ဟုန်၏လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားရသည်။

သို့သော် လင်ဟုန်နှင့်အဖွဲ့သုံးဦးလည်း အခြေအနေမကောင်းလှပေ။ ၎င်းတို့တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖုံးလွှမ်းနေပြီး တစ်ဦးဆိုလျှင် ဝမ်းဗိုက်တွင် တစ်ပေခန့်ရှည်သော ခြစ်ရာဒဏ်ရာတစ်ခုရှိနေကာ သေလုမျောပါးဖြစ်နေသည်။

“ဒီတိရစ္ဆာန်ကလည်း တကယ်ကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါးပဲ...”

လင်ဟုန်သည် သွေးတစ်ပွက်ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်လျှံလာကာ ထိုနေရာသို့ အပြေးအလွှားသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင်။

“ဝှစ်...”

လူရိပ်တစ်ခုသည် လျှပ်စီးပမာ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ပေါ်လာကာ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်လှန်လိုက်ရုံဖြင့် အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ သိမ်းယူလိုက်သည်။

“ဘာလဲ...”

ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲကြောင့် လင်ဟုန်နှင့်အဖွဲ့သုံးဦး အံ့အားသင့်သွားသည်။

“လော့မိသားစုက လော့ချန်...”

လင်မိသားစုသားတစ်ဦးက ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လော့ချန်...”

လင်ဟုန်၏မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“ဘာလို့ ဒီလောက်ရင်းနှီးနေလဲလို့ တွေးနေတာ။ မထင်မှတ်ဘဲ မင်းက ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲကိုး... ဟား... ဟား... ဟေ့ကောင် အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးကို အသာတကြည်ပြန်ပေးစမ်း... ပြီးတော့ ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ဦးသုံးကြိမ်ချ ကန်တော့လိုက်။ ဒါဆိုရင် မင်းကို ငါခွင့်လွှတ်ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ရက်စက်မှုကို အပြစ်မတင်နဲ့...”

“အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးကို ပေးလိုက်ရမယ်... ဦးသုံးကြိမ်ကန်တော့ရမယ်ပေါ့။ မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့လား...”

လော့ချန်သည် ဂရုမစိုက်သလို ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ...”

“အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထတဲ့ကောင်က ဒီလောက်ထိတောင် မာနကြီးရဲသေးတယ်ပေါ့... လင်ဟုန်အစ်ကို... ဒီကောင်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်စမ်းပါ...”

ထိုသုံးဦးသည် ဒေါသတကြီးဖြစ်သွားသည်။

လင်ဟုန်၏မျက်လုံးများလည်း အေးစက်သွားပြီး အသုံးမကျသည့် ကောင်တစ်ကောင်က သူနှင့် ဤသို့ပြောရဲသည်တဲ့လား...။

“အခုဆိုရင် မင်း ဒူးထောက်ပြီး အမှားဝန်ခံဖို့ နောက်ကျသွားပြီ... မင်းရဲ့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ငါကိုယ်တိုင် ဆွဲဖြတ်ပစ်မယ်။ ဒါက မင်းငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်တဲ့ အကျိုးဆက်ပဲ...”

လင်ဟုန်၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်မှုများ ပြည့်လျှံနေသည်။

လော့ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤသုံးဦးထဲတွင် အရည်အချင်းအကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် လင်ဟုန်သည်ပင် ကြယ်လေးပွင့်အဆင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကိုသာ နိုးထထားပြီး ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခုနှစ်တွင်သာ ရှိသည်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အသုံးမကျတဲ့ကောင်ဟု ခေါ်နေကြသည်မှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထူးချွန်သူများဟု ထင်နေကြသည်လား...။

“လင်ဟုန်အစ်ကို၊ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်ကို အစ်ကိုကိုယ်တိုင် လက်စွမ်းပြဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကို လွှဲပေးလိုက်ပါ...”

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်၊ ရိုးရိုးသားသား ဒူးထောက်ပြီး သေဖို့ ပြင်လိုက်စမ်း...”

လင်မိသားစုသားနှစ်ဦးသည် မျက်နှာများတွင် ရက်စက်မှုများဖုံးလွှမ်းလျက် လော့ချန်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သည်နှင့် လင်ဟုန်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဤနှစ်ဦးသည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်လေးနှင့်ငါးတွင်သာ ရှိသော်လည်း လော့ချန်လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်နှင့်တော့ နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။

သူသည် ထွက်မပြေးဘဲ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်သည်မှာ သူ့ကိုယ်သူ သေကြောင်းကြံခြင်းပင်။

ထိုသူသည် သိုင်းဝိညာဉ်အသုံးမကျသည့်အပြင် ဦးနှောက်ပါ မကောင်းပုံပင်။

သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြုံးရွှင်မှုသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

လူသုံးဦး၏ခန္ဓာကိုယ်များ ထိပ်တိုက်စုံတွေ့လိုက်သည်နှင့် လင်မိသားစုသားနှစ်ဦးသည် သွေးများကို ဖျတ်ကနဲ ထွေးထုတ်လျက် အော်ဟစ်ရင်း ခုနစ်မီတာ ရှစ်မီတာခန့် လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပေါ်တွင် လဲကျပြီး ညည်းညူသံများဖြင့် တွန့်လိမ်နေကြသည်။

“ဘာလဲ...”

လင်ဟုန်၏မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် လူနှစ်ဦးကို နောက်ဆုတ်အောင် ရိုက်ချလိုက်နိုင်သည်မှာ အနည်းဆုံး ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခြောက်မှသာ လုပ်နိုင်သည်ပင်...။

မျက်လုံးထောင့်များ တစ်ချက်တွန့်သွားပြီး လင်ဟုန်သည် လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်…။

“လော့မိသားစုက ဒီလောက်ထိ မိုက်ရိုင်းတယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်အတွက် ဒီလောက်ထိ ကြီးမားတဲ့ အရင်းအနှီးသုံးထားလိမ့်မယ်လို့...”

သိုင်းဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်တွင် သိသာထင်ရှားသော အခန်းကဏ္ဍမရှိသေးသဖြင့် လင်ဟုန်သည် လော့မိသားစုက လော့ချန်အတွက် ဝိညာဉ်ဆေးများစွာကို ဝယ်ယူပြီး ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု ထင်မြင်ကာ သူ၏စွမ်းအားသည် ဤမျှလျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

“တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အသုံးမကျတဲ့ကောင်လို့ ခေါ်နေတာဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံစားကြည့်လိုက်စမ်းပါ...”

လော့ချန်သည် စကားလုံးများကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး တောင်ခွင်းလက်သီးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ လက်သီးသည် နဂါးတစ်ကောင်ပမာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

“သေချင်နေတဲ့ကောင်၊ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်လား...”

လင်ဟုန်သည် အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့ဘဲ ၎င်းမှာ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခုနှစ်ရှိသူဖြစ်ရာ မာနကြီးစွာ ရယ်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်လာသည်။

“ဘုန်း...”

လက်သီးနှစ်ခုထိပ်တိုက်ဆုံသည်နှင့် လင်ဟုန်သည် အော့ကနဲ အသံထွက်လာပြီး ယိုင်ထိုးကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဆုတ်သွားကာ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစီးကျလာသည်။

“ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခုနှစ်... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

လင်ဟုန်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်လုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။

အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးထထားသူတစ်ဦးသည် ခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးများကို သကြားလုံးလို စားသောက်လျှင်တောင် ဤမျှလျင်မြန်စွာ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခုနှစ်သို့ ရောက်ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ...။

“သေစမ်း...”

လော့ချန်သည် စကားများများပြောရန် စိတ်မကူးဘဲ လင်ဟုန်စိတ်လွင့်နေသည့်အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ နောက်ထပ်လက်သီးတစ်ချက်ထပ်ထိုးလိုက်ရာ လင်ဟုန်၏ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက်ပေါက်ကွဲသွားစေသည်။

ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း သားရဲများနှင့် အသက်လု တိုက်ခိုက်လေ့ကျင့်မှုများက သူ့အား ရန်သူအပေါ် သနားညှာတာမှုသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရက်စက်မှုဖြစ်ကြောင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်စေခဲ့သည်။