အရိုးမာလား၊ ပါးစပ်မာလား

လော့ချန်သည် စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ နေရာတစ်ခုတွင် အာရုံစူးစိုက်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် လင်မိသားစု၊ ချီမိသားစုမှ သားငါးဦးသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြောဆိုနေကြသည်။

“ဟားဟား... မင်းတို့မြင်လား... အခုန လော့ယွမ်ဆိုတဲ့ကောင် ရိုက်ခံလိုက်ရတာ တစ်ခွန်းမှ မပြောရဲဘဲ ခွေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားတာပဲ။ လော့မိသားစုကလူတွေက တကယ်ပဲ အသုံးမကျကြဘူး...”

“အရင်ကတော့ ကျိမိသားစုကို ကြောက်လို့ပဲ။ မဟုတ်ရင် ဒီချီရှန်မြို့မှာ လော့မိသားစုရပ်တည်နိုင်စရာ အကြောင်းကို မရှိဘူး။ နောက်ကျရင် လော့မိသားစုရဲ့လူငယ်တွေကို တွေ့တိုင်း တစ်ယောက်ချင်း ရိုက်မယ်...”

ထိုငါးဦးသည် ကန့်သတ်ချက်မရှိ ပြောဆိုရယ်မောကာ အနီးအနားတွင် လူမရှိသည့်အလား ပြုမူနေကြသည်။

လော့ချန်၏မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သောအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ထိုနေရာသို့ တိုက်ရိုက် လှမ်းသွားကာ အေးဆေးစွာ ထိုင်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သည်နှင့် စားသောက်ဆိုင်ခန်းမထဲရှိ လူများသည် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ကာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပေါ်တော့မည်ကို သိလိုက်ကြသည်။

ထိုစားပွဲတွင်ထိုင်နေသည့် ငါးဦးသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။

အလယ်တွင်ထိုင်နေသည့် ထည်ဝါသောဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် လော့ချန်နောက်တွင်ရှိသည့် လော့ယွမ်ကို မြင်သည်နှင့် ပါးစပ်ကိုတစ်ဖက်ကော့ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“ဟယ်... မထင်ထားဘူး... မင်းက ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့။ ဒီကောင်က မင်းခေါ်လာတဲ့ အကူအညီပေါ့လေ။ လက်စားချေချင်တာလား...”

သူသည် လော့ချန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အထင်သေးသည့်ခံစားချက်ကို စကားလုံးများထဲတွင် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသည်။

ကျန်လူလေးဦးသည် တဟားဟားရယ်ကြပြီး ဘယ်သူ့ကိုမဆို ခေါ်လာနိုင်သော်လည်း အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထထားသည့် အသုံးမကျသူတစ်ဦးကို ခေါ်လာသည်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင် ရယ်မောနေကြသည်။

လော့ယွမ်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း မျက်နှာနီရဲလာကာ မည်သို့ဖြေရမည်ကို မသိဘဲ လော့ချန်၏ ဤမျှမဆင်မခြင်လုပ်ရပ်ကို စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်စိတ်ဆိုးနေမိသည်။ ယခုအခါ မတိုးသာမဆုတ်သာ အခြေအနေကြားတွင် အကြပ်ရိုက်နေသည်။

လော့ချန်သည် ဒေါသမထွက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လော့ယွမ်... အခုနက မင်းကို ဘယ်သူက ပါးရိုက်လိုက်တာလဲ...”

လော့ယွမ်သည် ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး အကြည့်သည် ထည်ဝါသောဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူငယ်ဆီသို့ ရောက်သွားသော်လည်း စကားမပြောရဲဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

“ဟား... ဟား... ငါပဲ...”

ထည်ဝါသောဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူငယ်သည် ထရပ်လာပြီး မျက်နှာတွင် မာန်မာနဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။

လော့ချန်သည် ထိုလူငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထောင့်တွင် အနည်းငယ်ပြုံးသွားသည်။

“သြော်... မင်းလား...”

ထိုသူမှာ ချီတုံအမည်ရှိသည့် ချီမိသားစု၏သခင်လေးဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်ခန့်က ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးထခဲ့ကာ မကြာသေးမီကမှ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ငါးသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ချီတုံ၏အရည်အချင်းမှာ သာမန်သာဖြစ်သော်လည်း သူ၏အစ်မမှာ ချီရှန်မြို့တွင် နာမည်ကျော်ကြားသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးထခဲ့ကာ အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်တွင် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ရှစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

အစ်မဖြစ်သူ၏ အကာအကွယ်ကြောင့် ချီတုံသည် ချီရှန်မြို့တွင် အာဏာအလွဲသုံးစားပြုကာ လော့မိသားစုသားများကို မကြာခဏ အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်။

ချီတုံသည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ရယ်လိုက်သည်။

“မမှားဘူး... ငါပဲ။ ဘယ်လိုလဲ... မင်းဆိုတဲ့ အသုံးမကျကောင်က သူ့အတွက် လက်စားချေချင်တာလား...”

“ဟင်း... အရင်ကတော့ ကျိမိသားစုကြောင့် ငါမင်းကို နည်းနည်းလေး လွတ်ပေးထားခဲ့တာ။ အခုတော့ မတူတော့ဘူး။ အခြေအနေကို သိရင် အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး အမှားဝန်ခံလိုက်။ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ မင်းကို ပြဿနာတက်အောင် လုပ်မယ်...”

“ဖျောင်း...”

ချီတုံ၏စကားမဆုံးသေးခင် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သည့် ပါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချီတုံသည် လွင့်ထွက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ သွားများနှင့်ရောထွေးနေသည့် သွေးတစ်ပွက်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံးသည် အပ်ကျသံပင်ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူအားလုံးသည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်အံ့သြသွားကြသည်။

လော့မိသားစု၏ အသုံးမကျသခင်လေးသည် လူအများရှေ့တွင် ချီမိသားစု၏ နတ်ဆိုးလေး ချီတုံကို ပါးရိုက်လိုက်ခြင်းပင်...။

“မင်း... မင်း... ငါ့ကို ရိုက်တယ်.... မင်းက ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့...”

ချီတုံသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်လာပြီး သွေးများဖုံးလွှမ်းနေသည့် မျက်နှာဖြင့် ရက်စက်စွာ ကြည့်ကာ လော့ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒင်းကို ရိုက်သတ်လိုက်ကြစမ်း.... ရိုက်သတ်လိုက်...”

ချီရှန်မြို့တစ်ခုလုံးတွင် မည်သူကမျှ သူ့ကို မရိုက်ခဲ့ဖူးချေ။

သူ၏ဖခင်ပင်လျှင် သူ့ကို လက်ဖျားဖြင့်တောင် ထိခဲ့ဖူးခြင်းမရှိပေ။

ကျန်လူလေးဦးသည် ချက်ချင်းပင် လော့ချန်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

“ဒီကောင်တော့ ဒုက္ခရောက်တော့မယ်။ သေတာမဟုတ်ရင်တောင် အရေခွံတစ်လွှာတော့ စုတ်ခံရပြီပဲ...”

လူများသည် စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေကြသည်။

ဤလူလေးဦးသည် သိုင်းဝိညာဉ်များကို နိုးထထားကြပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် စွမ်းအားအမြင့်ဆုံးသူမှာ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခြောက်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

လော့ယွမ်သည် ထိုနေရာတွင် ကြောင်အမ်းစွာ ရပ်နေရင်း လုံးဝကြောက်ရွံ့သွားသည်။

သူသည် လော့ချန်၏ ဤမျှရဲရင့်သည့်လုပ်ရပ်ကို လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ လူအများရှေ့တွင် ချီမိသားစု၏ နတ်ဆိုးလေးကို ပါးရိုက်လိုက်သည်တဲ့....။

“အလျင်မလိုနဲ့... မင်းတို့အားလုံး အလှည့်ရစေရမယ် စိတ်ချ...”

လော့ချန်သည် လူလေးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လူလေးဦးသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထထားသည့် အသုံးမကျသူတစ်ဦးက ဤမျှမာန်တင်းစွာ ပြောဆိုရဲသည်ကို မယုံနိုင်ကြပေ။

“ငါကြည့်ရအောင်... မင်းရဲ့အရိုးက မင်းရဲ့ပါးစပ်လောက် မာရဲ့လား...”

လူတစ်ဦးသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ဆီသို့ တည့်တည့်ပြေးဝင်လာကာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

သို့သော် သူရောက်လာသည့်အမြန်နှုန်းထက် ပြန်ပြီး လွင့်ထွက်သွားသည့်အမြန်နှုန်းက ပိုမိုမြန်ဆန်လှသည်။

လော့ချန်သည် လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုလူသည် လွင့်ထွက်သွားပြီး စားပွဲတစ်လုံးကို ထိမှန်ကာ ထိုစားပွဲပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့သွားသည်။

“ဒါ…”

လူများသည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ငါးရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးကို ဤမျှလွယ်ကူစွာ လွင့်ထွက်သွားအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်ကို အံ့သြသွားကြသည်။

“အားလုံးတစ်ပြိုင်နက် ဝင်တိုက်ကြ...”

ကျန်လူသုံးဦးသည် အသိပြန်ဝင်လာပြီး ချက်ချင်း ဝိုင်းတိုက်ရန် ပြေးဝင်လာကြသည်။

လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ရှေ့သို့တက်လှမ်းကာ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

“အား.... အား.... အား...”

အော်ဟစ်သံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာပြီး လူသုံးဦးသည် ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လွင့်ထွက်သွားကြသည်။

လူများသည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်ကာ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

ဤသူသည် တကယ်ပဲ အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထထားသူလား... ချီရှန်မြို့၏ ပထမဆုံး အသုံးမကျသူလား...။

လူလေးဦးကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချီတုံ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ခြေထောက်တစ်ဖက်ဖြင့် နင်းလိုက်ပြီး အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ချီတုံသည် လုံးဝကြောက်ရွံ့သွားပြီး တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လော့… လော့ချန်.... မင်း.... မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ...”

လော့ချန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ လော့ယွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

“အခုနက သူတို့က မင်းကို ဘယ်လိုရိုက်ခဲ့သလဲ... အဲ့ဒီအတိုင်း ပြန်လုပ်လိုက်....”

လော့ယွမ်သည် ထိုအခါမှ အသိပြန်ဝင်လာပြီး ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လဲနေသည့် ချီတုံကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သောအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“မင်းတို့ ရဲရင်လုပ်ကြည့်စမ်း.... မင်းတို့ ငါ့ကို ထိရင် ငါ့အစ်မက မင်းတို့ကို လုံးဝ အရှင်ထား....”

“ဖျောင်း... ဖျောင်း... ဖျောင်း...”

ချီတုံသည် စကားကို ဆုံးအောင်ပင် ပြောချိန်မရလိုက်ပေ...။ လော့ယွမ်သည် ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားပြီးနောက် လေထုထဲတွင် ပါးရိုက်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာကာ ချီတုံ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

“မင်း မာန်တက်ကြည့်စမ်း.... နောက်ထပ် မာန်တက်ကြည့်စမ်း.... လာ၊ ငါ့ကို ရိုက်ကြည့်လေ...”

ဒေါသမပြေသေးသဖြင့် လော့ယွမ်သည် ကျန်လူလေးဦးကို တစ်ဦးချင်း ရိုက်နှက်လိုက်ရာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

လော့ယွမ်ရိုက်နှက်ပြီးသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ လော့ချန်သည် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးထွက်ခွာသွားပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံးသည် ဆတ်ဆတ်တုန်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

လူများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အော်ဟစ်နေသည့် လူငါးဦးကို ကြည့်ရင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်နေကြသည်။

“ကောလဟာလကတွေက လုံးဝမဟုတ်ဘူးပဲ...”

လူတစ်ဦးသည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်တစ်ချက်လျက်လိုက်သည်။

“မသေချာပါဘူး....”

အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်က ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ သန့်စင်ပေးတဲ့ သိုင်းပညာရဲ့အစပိုင်းသာဖြစ်တယ်... သိုင်းဝိညာဉ်ရဲ့ အော်ရာက အကန့်အသတ်ရှိပြီး ပြင်ပပစ္စည်းတွေနဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သေးတယ်....”

“လော့ချန်က ဝိညာဉ်ဆေးတစ်မျိုးမျိုးကို သောက်သုံးခဲ့လို့ ဒီလောက်မြန်မြန် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ်က အသုံးမကျတာပဲ။ စွမ်းအားအဆင့်မြင့်လာတာနဲ့အမျှ သိုင်းဝိညာဉ်က အရာအားလုံးရဲ့ အဓိကဖြစ်လာတယ်။ ဝိညာဉ်ဆေးတစ်မျိုးတည်းနဲ့တော့ အောင်မြင်မှုရနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး....”

လူများသည် ထိုစကားကို ကျိုးကြောင်းဆီလျှော်သည်ဟု ခံစားရသည်။

ရှေးခေတ်မှ ယနေ့အထိ အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ်ဖြင့် အောင်မြင်မှုရရှိခဲ့သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

လမ်းမပေါ်တွင်...

“ဟားဟားဟား… တကယ်ကို အားရစရာပဲ.... အရမ်းကို အားရတယ်...”

လော့ယွမ်သည် မျက်နှာနီရဲလျက် စိတ်လှုပ်ရှားကာ လက်များကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ချီတုံတို့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့ရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုထဲတွင် နစ်မျှောနေသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လင်မိသားစု ချီမိသားစုတို့သည် လော့မိသားစုကို ဖိနှိပ်ထားသဖြင့် လော့မိသားစု၏လူငယ်များသည် အပြင်တွင် မကြာခဏ အနိုင်ကျင့်ခံရသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဒေါသတစ်ခု အမြဲတမ်း ဖိထားခဲ့ရသည်။

ယနေ့တွင် ထိုဒေါသအားလုံးကို ပြေလျော့စေနိုင်ခဲ့သည်။

“လော့ချန်အစ်ကိုကြီး၊ မင်းရဲ့စွမ်းအားက ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခြောက်ရောက်နေပြီမလား...”

လော့ယွမ်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ချီတုံတို့ကို လွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူနိုင်သည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခြောက်ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခုနှစ်ကိုတော့ သူမစဉ်းစားရဲပေ။

အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ်ဖြင့် လတစ်ဝက်ခန့်အတွင်း ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်လေးမှ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဟင်း.... မင်း ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ခဲ့တာလဲ...”

“ကံကောင်းရုံပဲ....”

လော့ချန်သည် ဤမျှသာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလိုက်သော်လည်း လော့ယွမ်ကမူ ၎င်းကို အမှန်ဟု ယုံကြည်သွားသည်။

သူသည် လော့ချန်သည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း နတ်ဆိုးတောအုပ်တွင် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်ကို သိရှိထားပြီး လော့ချန်သည် ဝိညာဉ်ဆေးတစ်မျိုးမျိုးရရှိခဲ့သဖြင့် ဤမျှလျင်မြန်စွာ တိုးတက်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။

“ငါလည်း နောင်တစ်ချိန်မှာ အပြင်ထွက်ပြီး စွန့်စားရမယ်...”

လော့ယွမ်သည် စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး လော့ချန်အတွက် အနည်းငယ် သနားစိတ်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

စိတ်ဓာတ်၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအရ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲတွင် လော့ချန်သည် သူအထွတ်အမြတ်ထားသူဖြစ်သည်။

သို့သော် မိုးကောင်းကင်သည် မမျှတခဲ့ဘဲ လော့ချန်သည် အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးထခဲ့ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေရင်းပင် မိသားစုအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

အနီးအနားရှိ လော့မိသားစုသားများသည် လော့ချန်ကို မြင်သည်နှင့် မျက်နှာအမူအရာ မကောင်းကြဘဲ အချို့သူများသည် တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

လော့ယွမ်သည် အသံတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အခုဆို မိသားစုက နေရာတိုင်းမှာ လင်မိသားစု၊ ချီမိသားစုတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံနေရတယ်။ အခြေအနေက အရမ်းခက်ခဲနေတယ်။ လူတော်တော်များများက ဒီအခြေအနေကို မင်းအပြစ်လို့ ထင်နေကြတယ်။ မင်းကြောင့်ပဲ မိသားစုက ဒီနေ့ဒီလို အနေအထားဖြစ်သွားရတယ်လို့ သူတို့ထင်နေကြတယ်....”

ထို့နောက် လော့ယွမ်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ ဆက်ပြောသည်။

“ငါ့အထင်တော့... ဘယ်လိုသိုင်းဝိညာဉ်နိုးထမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ ထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့အရာပဲ... ဒါကို မင်းကို ဘယ်လိုအပြစ်တင်နိုင်မှာလဲ....”

လော့ချန်သည် စကားမပြောဘဲ ဂုဏ်သိက္ခာသည် စွမ်းအားဖြင့်သာ ရရှိလာနိုင်သည်ကို သိရှိထားသည်။ ယခုအခါ ဘာပြောပြော အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။