တိုက်ပွဲသဘောတူညီချက်။ လက်သီးတစ်ချက်နှင့် လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ဦးစွာ သူ့အဘိုးထံ သွားကြည့်ရန် တွေးလိုက်သည်။

သိပ်မဝေးသေးခင်မှာပင် လူတစ်စုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင် လျှောက်လှမ်းလာသူမှာ လော့ချန်၏ အဒေါ်ကြီး လင်ယန်ပင်။

“လော့ချန်...”

လင်ယန်သည် လော့ချန်ကို တွေ့လိုက်ရာ မျက်ခုံးများ တန်းလျား ထောင်တက်သွားပြီး ဆူပူကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒီရက်ပိုင်း မိသားစုမှာ ကိစ္စတွေ ဒီလောက်များနေတာ၊ မင်း ဘယ်ကို ထွက်ပြေးသွားတာလဲ...”

လော့ချန်က အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။

“ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခဲ့ပါတယ်”

လင်ယန်က ခပ်စစ ပြုံးလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ဆိုသည်။

“လေ့ကျင့်တယ်ဟုတ်လား... မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နဲ့ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်လေးရှိတဲ့ သူက ဘယ်မှာ သွားလေ့ကျင့်နိုင်မှာလဲ... ငါ့ကို မှန်မှန်ပြောစမ်း... မင်း ဘယ်ကိုသွားပြီး လျှောက်လည်နေတာလဲ...”

“မင်းအဖေက မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့် မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လျစ်လျူရှုထားခဲ့တာ၊ သားဖြစ်တဲ့ မင်းကလည်း အတူတူပဲ... ဒီလော့မိသားစုဟာ မင်းတို့သားအဖနှစ်ယောက်လက်ထဲမှာ မကြာခင် ပြိုလဲတော့မှာပဲ...”

လော့ချန်၏ အသံသည် အနည်းငယ် လေးနက်ကာ သိမ်မွေ့သွားသည်။

“အဒေါ်ကြီး... ကျွန်တော်က အဒေါ့်ကို လေးစားရတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို လွန်လွန်ကြူးကြူးမပြောဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်...”

လင်ယန်က မျက်နှာတင်းတင်းနှင့် ခပ်ပြတ်ပြတ် ဆူပူလိုက်သည်။ “လွန်ကျူးတယ်ဟုတ်လား... ငါပြောတာ မမှန်ဘူးလား... မင်းမရှိရင် ငါတို့လော့မိသားစုဟာ ဒီလို ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေထဲ ရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းအဘိုးလည်း အခုထိ သတိမရသေးဘူး... ဒီတစ်ကြိမ် အမဲလိုက်ပွဲအပြီးမှာ ချီရှန်မြို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး မိသားစုသုံးခုထဲမှာ ငါတို့လော့မိသားစုဟာ ပါဝင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါအားလုံးက မင်းကြောင့်ပဲ...”

“အမေ၊ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့သူနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်များများ ပြောနေရတာလဲ...”

လော့ချီက ထွက်လာပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“လော့ချန်၊ မင်း ငါတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို မမေ့သေးဘူးမဟုတ်လား...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ဒါပေါ့၊ မနက်ဖြန်မှာ မင်းနဲ့ငါ တစ်ကြိမ်တိုက်ရမယ်...”

လော့ချီက လက်ချောင်းများကို ဆုပ်နယ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ဆိုသည်။

“ရက်ကို ရွေးနေတာထက် အခုပဲ လုပ်လိုက်ရအောင်... မနက်ဖြန်ထိ စောင့်လည်း ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားနိုင်ဘူး...”

လော့ချန်သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ သူသည် လော့ချီကို များစွာ ဂရုမစိုက်တော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ဤမျှ ရန်လိုစွာ ပြုမူလာသည်ဆိုပါက သူ့ကို အပြစ်တင်၍မရတော့ပေ။ မဟုတ်လျှင် သူ့ကို အနိုင်ကျင့်လွယ်သူဟု ထင်သွားကြလိမ့်မည်။

“ရတယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လော့ချီရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

“စလှုပ်ရှားလိုက်တော့...”

လော့ချီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီနေရာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းမှာ လုပ်မယ်...”

ဤသည်မှာ သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားပြီးနောက် ပထမဆုံး တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီး သူ၏ နာမည်ကျော်ကြားလာမည့် တိုက်ပွဲလည်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့ အလျင်စလို လုပ်၍မဖြစ်ပေ။

သူသည် လူအားလုံး၏ သက်သေထူခြင်းအောက်တွင် လော့ချန်ကို အနိုင်ယူပြီး ခြေဖဝါးအောက်တွင် နင်းချေပစ်လိုက်မည်။ သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြရန်အတွက်ပင်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လော့ချီက သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားသည်။

လော့ချန်က ဘာမှ မပြောဘဲ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက လော့ချန်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

လော့ချန်သည် လော့ချီနှင့် တစ်ကြိမ်တိုက်ရန် သဘောတူလိုက်သည်တဲ့လား။

လော့မင်ရှန်သည် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားပြီး သတိမရသေးသည့်အချိန်တွင်... ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လော့ချီ၏ ဖခင်ဖြစ်သူက လော့မိသားစုကို အုပ်ချုပ်နေပြီး လော့ချီသည် အရင်းအမြစ်များစွာကို ရရှိထားသည်။ ခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးကိုပင် နှစ်လုံးသုံးလိုက်ပြီး သုံးရက်ခန့်ကမှ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ငါးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

“လော့ချန်က လော့ချီရဲ့ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ငါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသားဆိုတာ မသိသေးဘူးထင်တယ်...”

တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါင်းယမ်းကာ လော့ချန်ကို သနားစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် လော့ယွမ်ကမူ မထီမဲ့မြင်ပြုကာ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ဖက်သို့ စောင်းပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ငါးသာသာလောက်နှင့် အများကြီး သန်မာနိုင်မည်လား။

လော့မိသားစု၏ သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်း...

ကွင်းပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများစွာ စုဝေးနေပြီဖြစ်သည်။

လော့ချန်နှင့် လော့ချီ၏ ယှဉ်ပြိုင်မှုကို ကြားသိရသဖြင့် လူများစွာသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။

“ချန်လေး...”

လော့ချီ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ လော့ဟုန်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး လော့ချန်ကို စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

လော့ချီက သုံးရက်ခန့်ကမှ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ငါးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည့်အကြောင်း သူလည်း ကြားသိထားသည်။

လင်ယန်က တစ်ဖက်တွင် ရပ်နေရင်း လော့ဟုန်ကို အောင်မြင်မှုပြယုံဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယခင်က လော့ချန်သည် မည်သည့်အဆင့်အတန်းဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သိုင်းပညာအတတ်ပြသမှုဖြစ်စေ၊ လော့ချီကို အမြဲဖိနှိပ်ထားခဲ့ပြီး လော့မင်ရှန်၏ အချစ်ဆုံးမြေးအဖြစ် အမြဲရှိနေခဲ့သည်။ လော့ချီကမူ ဒုတိယအဆင့်သာသာဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ယခုတော့ ထိုအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

မကြာခင်မှာပင် အချက်အလက်များက သက်သေပြလိမ့်မည်။ သူမ၏သားဖြစ်သူ လော့ချီသာလျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ကျိမိသားစုမှ လော့ချန်ဆိုသူမှာ အသုံးမကျသူတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်း၏ အလယ်တွင် ကျောက်စီထားသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လော့ချန်နှင့် လော့ချီတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြသည်။

“လော့ချန်... တကယ့်အချက်ကို ပြောပြရရင်... ပြီးခဲ့တဲ့သုံးရက်ကမှ ငါ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ငါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးပြီ...”

လော့ချီက သူ့ကိုယ်သူဂုဏ်ယူစွာဖြင့် လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမည့် အမူအရာကို မြင်ချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့ကို စိတ်ပျက်စေသည်မှာ လော့ချန်က ဘာမှ မဖြစ်သလိုပင်။

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆိုသည်။

“ဂုဏ်ပြုပါတယ်... စလှုပ်ရှားလိုက်တော့... ငါ အဘိုးဆီ သွားကြည့်ဖို့ ရှိသေးတယ်...”

လော့ချီ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းသွားပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လော့ချန်၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော ပုံစံက သူ့ကို အလွန်ဒေါသထွက်စေသည်။

သို့သော်လည်း မကြာခင်မှာ လော့ချန်ကို သင်ခန်းစာပေးနိုင်တော့မည်ဟု တွေးမိသဖြင့် သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် ချက်ချင်း ပြန်လည်ပျော်ရွှင်လာသည်။

“ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ မပြောနဲ့နော်... မင်းကို အရင်လှုပ်ရှားခွင့်ပေးမယ်...”

လော့ချီက ပြောလိုက်သည်။

“အို့...”

လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်တင်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“ငါ အရင်လှုပ်ရှားလိုက်ရင် မင်းမှာ လှုပ်ရှားဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဤသည်မှာ တစ်ချက်တည်းနှင့် ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်ရှိလှံဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားပြီး၊ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ငါးရှိသူ လော့ချီကို အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်လား။

ဤမျှ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောရဲသည်လား။

လော့ချီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ဆိုသည်။

“ဟဲဟဲ၊ မင်းဘယ်လိုလုပ် တစ်ချက်နဲ့ ငါ့ကို အနိုင်ယူမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်...”

အွင့်...

လော့ချီက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ကြယ်ငါးပွင့်တောက်ပနေသော လှံတစ်ချောင်းသည် သူ၏ နောက်ကျောတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကြယ်ငါးပွင့်လှံဝိညာဉ်၏ အားဖြည့်မှုဖြင့် လော့ချီသည် ပို၍ တင့်တယ်ထည်ဝါလာပြီး လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မာန်ဖီစွာ ပြောလိုက်သည်။ “လာစမ်း... မင်း တစ်ချက်နဲ့ ငါ့ကို အနိုင်မယူနိုင်ရင် မင်းလက်နဲ့ခြေကို ငါ ရိုက်ချိုးပစ်မယ်...”

လော့ချန်က စိတ်မကောင်းစွာ ခေါင်းယမ်းပြပြီး ဖြောင့်တန်းစွာ လျှောက်သွားကာ ရိုးရှင်းစွာပင် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်လွှတ်ခြင်းမရှိသလို သိုင်းပညာစွမ်းရည်ကိုလည်း အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

ဤလက်သီးတစ်ချက်သည် သာမန်ထက်ပင် ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချီက မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဒီလိုမျိုး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ သူ့ကို အနိုင်ယူချင်တယ်ဟုတ်လား။

မိုက်ရိုင်းလွန်းလှသည်။

ရယ်စရာလွန်းလှသည်။

မထီမဲ့မြင်ပြုကာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး လော့ချီက လော့ချန်၏ လက်သီးကို တိုက်ရိုက်ဆီးကာ ခုခံလိုက်သည်။

သို့သော် လော့ချီ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်ခြည်းပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးသည် လော့ချန်၏ လက်သီးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့်အချိန်တွင် မခုခံနိုင်သော အားတစ်ခုသည် သူ့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်နှင့် စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဂျွတ်...”

ရှင်းလင်းသော အရိုးကျိုးသံတစ်ခုနှင့်အတူ လော့ချန်၏ လက်သီးသည် လော့ချီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ထိမှန်ပြီး လော့ချီသည် ငါးမီတာခန့် အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် လော့ချီသည် သွေးတစ်ပွက်အန်ထွက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သားကျသွား၏။

သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းသွားသည်။

လော့ချန်က လက်သီးတစ်ချက်နှင့် လော့ချီကို အနိုင်ယူလိုက်သည်။

“ဒါ... ဒါ... မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

လော့ချီက ဤအမှန်တရားကို လက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိပေ။ သူသည် ကြယ်ငါးပွင့်လှံဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားပြီး လဝက်အတွင်း ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ငါးကို ရောက်ရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် စစ်မှန်သော ထူးချွန်သူဖြစ်သည်။ အသုံးမကျသူတစ်ဦး၊ အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားထားသူတစ်ဦးထံတွင် အဘယ့်ကြောင့် ရှုံးနိမ့်နိုင်မည်နည်း။

လော့ချန်က လော့ချီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“ငါ ပြောပြီးသားပဲ... ငါ အရင်လှုပ်ရှားလိုက်ရင် မင်းမှာ လှုပ်ရှားဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရှိဘူးဆိုတာ...”

“မင်း...”

လော့ချီ၏ မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းသွားပြီး အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသထွက်မှုကြောင့် သွေးတစ်ပွက်ထပ်မံ အန်ထွက်ကာ ဒေါသအလွန်ထွက်ပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။

“ချီလေး...”

လင်ယန်က အော်ဟစ်ကာ လော့ချီကို ထူမပြီး လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“လော့ချန်၊ မင်း ဘယ်လို ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးလိုက်တာလဲ...”

သူမသည် လော့ချန်က လော့ချီကို တကယ်အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် မယုံနိုင်စရာ အံ့အားသင့်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘာလဲ... လော့ချန်က ချီတုံမြို့မှာ လူငါးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း အနိုင်ယူခဲ့တယ်ဟုတ်လား... အဲဒီထဲမှာ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခြောက်ရှိတဲ့ သူတောင် ပါသေးတယ်...”

ပေါက်ကွဲသံလို သတင်းတစ်ခုသည် သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို မုန်တိုင်းတစ်ခုလို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

“တစ်ယောက်တည်း ငါးယောက်ကို အနိုင်ယူတယ်ဟုတ်လား... ဒါဆို လော့ချန်က ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခြောက်ကို ရောက်နေပြီလား...”

“လဝက်အတွင်း ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်လေးကနေ အဆင့်ခြောက်ကို တက်လှမ်းလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...”

ဇွီကျွမ်ချိုးတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်သည် ချီရှန်မြို့တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဤနေရာသို့လည်း ရောက်ရှိလာသည်။

ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရှိသူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

လော့ဟုန်ပင်လျှင် တည်ငြိမ်မှု မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းထဲသို့ အလျင်စလို ဝင်လာပြီး လော့ချန်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“ချန်လေး... မင်း ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခြောက်ကို တက်လှမ်းပြီးပြီလား...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ဟားဟား... ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်...”

လော့ဟုန်က ဝမ်းမြောက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူဝမ်းမြောက်ရသည်မှာ လော့ချန်၏ စွမ်းအားတိုးတက်မှုကြောင့်သာမက လော့ချန်သည် အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားမှုကြောင့် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ ဆက်လက်ကြိုးစားနေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

“လော့ချန်... မင်း ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခြောက်ကို ရောက်နေပြီဆိုရင် ဘာလို့ ချီလေးနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ သဘောတူလိုက်သေးတာလဲ...”

လင်ယန်၏ မျက်နှာသည် အလွန်မည်းမှောင်သွားပြီး ဖီးနစ်မျက်လုံးများဖြင့် လော့ချန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“မင်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ အဆင့်မြင့်သူက အဆင့်နိမ့်သူကို အနိုင်ကျင့်တာပဲ... ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ လက်သီးကို ထိုးထုတ်လိုက်တာ မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်က တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်... စွမ်းအားနည်းနည်းမြင့်လာတာနဲ့ ဘာမဆို လုပ်လို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား...”