လော့မိသားစုအား ကယ်တင်ခြင်း
Vol. 1 Ch. 13
လော့ချန်သည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဆေးစွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ မဆိုင်းမတွပင် သူသည် ဘေးနားရှိ ကျောက်သားသော့ခလောက်ကို ကောက်ကိုင်လျက် အားကုန်လှုပ်ရှား လေ့ကျင့်လိုက်သည်။
နှစ်နာရီ သုံးနာရီခန့် ဆက်လက်လေ့ကျင့်ပြီးမှ ဆေးစွမ်းအား၏ ပြင်းထန်မှုမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာသည်။
ထိုအချိန်တွင် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး မြေပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ လှဲလျောင်းနေရင်း အမောဖြေလိုက်သည်။
“ဒီအနီရောင်ဆေးလုံးရဲ့ ဆေးစွမ်းအားက ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်နေတာလား... ခုနက တခဏလေးမှာ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ပေါက်ကွဲတော့မယ်လို့တောင် ထင်လိုက်မိသေးတယ်...”
လော့ချန်သည် ပင်ပန်းမှုကြားမှ တွေးတောလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအရာအားလုံးမှာ ထိုက်တန်လှ၏။
နှစ်နာရီ သုံးနာရီမျှသာ ကြာမြင့်သည့်အချိန်အတွင်း လော့ချန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုမှာ သိသာစွာ တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားမိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ပုံမှန်ရက်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားလေ့ကျင့်မှုနှင့် ညီမျှသည်။
“ဒီအနီရောင်ဆေးလုံးရဲ့ အာနိသင်က ကျောက်စိမ်းခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးနဲ့ သိပ်မကွာလှဘူးပဲ...”
လော့ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ကျောက်စိမ်းခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးသည် ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်ဝိညာဉ်ဆေးဖြစ်ပြီး အနီရောင်ကျောက်သလင်းသီးမှာ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်ဝိညာဉ်ဆေးသာ ဖြစ်သည်။ အနီရောင်ဆေးလုံးမှာ ထိုကဲ့သို့ ထူးကဲသော အာနိသင်ရှိသည်ဆိုပါလျှင် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာသည် ဝိညာဉ်ဆေးကို သန့်စင်ပေးရုံသာမက ၎င်း၏အရည်အသွေးကိုပါ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်ဟု ပြောနိုင်ပေသည်။
ယခုအခါ အနီရောင်ဆေးလုံး သုံးလုံးကျန်ရှိနေသေးပြီး ၎င်းမှာ သူ့အား ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးသို့ တက်လှမ်းရန် လုံလောက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ပြင်းထန်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတစ်ခုက လှိုက်တက်လာသည်။ လော့ချန်သည် သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းအတွင်း၌ပင် လှဲလျောင်းကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
ထိုတစ်နေ့လုံး အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်ထားသည့်အတွက် သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။
ထိုအိပ်စက်မှုမှာ အလွန်ပင်နက်ရှိုင်းလှပြီး နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်ရောက်မှပင် သူက နိုးထလာခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူက ရိုးရှင်းစွာ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး သန့်ရှင်းသော ဝတ်ရုံတစ်စုံလဲလှယ်ကာ ခြံဝင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် အဘိုးထံသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် တွေးလိုက်ပြီး ယနေ့သည် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲအတွက် နာမည်စာရင်း အတည်ပြုမည့်နေ့လည်း ဖြစ်သည်။
ဆွေးနွေးရေးခန်းမကြီးသို့ ဦးတည်သွားရင်း လော့ချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစောင့်များနှင့် အစေခံမိန်းကလေးများက အလျင်စလို ပြေးလွှားနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ တစ်ခုခုသော ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားထားပုံ ရသည်။
လော့ချန်တစ်ယောက် အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် ဘေးမှ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“လော့ချန်ရေ...”
လော့ယွမ်က ဘေးမှ အလျင်စလို လျှောက်လာသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ...”
လော့ယွမ်က မျက်လုံးပြူးကြီးဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာမေးလိုက်သည်။
“မင်းမသိသေးဘူးလား...”
လော့ယွမ်က မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်များဖြင့် အလျင်အမြန် ဆက်လက်ပြောလိုက်သည်။
“လော့ချီလား...”
“လော့ချီက မင်းနဲ့ယှဉ်ပြိုင်ရင်း ရှုံးနိမ့်သွားတာကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေပြီး ဒီနှစ်ရက်လောက် အပြင်မှာ အဆင်မပြေတဲ့သူတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းနေတယ်... ဘယ်လိုစိတ်ကူးရလဲမသိဘူး... လင်မိသားစုက သူတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ဒီနေ့ လင်မိသားစုရဲ့သခင်လေး လင်ရှောင်နဲ့အတူ သလင်းပြာလောင်းကစားရုံကိုသွားပြီး ငွေကျပ်သိန်းသုံးဆယ်ကျော် ရှုံးသွားတယ်...”
လော့ယွမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။
လော့ချီနှင့် လင်ရှောင်တို့ အတူတကွရှိနေသည့်မြင်ကွင်းကို အမှတ်ရလိုက်ရင်း လော့ချန်က သူ၏ မျက်ခုံးတွန့်ချိုးလျက် ဆဲဆိုလိုက်သည်။
“ဒီလူမိုက်ကောင်...”
သလင်းပြာလောင်းကစားရုံသည် ချီမိသားစု၏ လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး မစဉ်းစားဘဲပင် လော့ချီသည် လင်ရှောင်တို့၏ ကြံစည်မှုထဲ ကျရောက်သွားခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။
“ချီမိသားစုက ဘာပြောလဲ...”
“ငွေပေးရင် လူလွှတ်ပေးမယ်တဲ့...”
လော့ယွမ်က သက်ပြင်းချလျက် “ဒီအကြောင်းက အကြပ်အတည်းဖြစ်လာနိုင်တယ်... ငါ့အဖေပြောတာတော့ ဒီတလော လင်မိသားစုနဲ့ ချီမိသားစုရဲ့ ဖိအားပေးမှုကြောင့် မိသားစုရဲ့လုပ်ငန်းတွေက ဝင်ငွေတွေ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားတယ်တဲ့... ဒီလောက်များတဲ့ငွေကို တစ်ခါတည်း ထုတ်ပေးဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်...”
လော့ယွမ်က စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အခုဆိုရင် အိမ်တော်သခင်က လူအားလုံးကို အရေးပေါ်ခေါ်ယူပြီး ဆွေးနွေးရေးခန်းမကြီးမှာ နည်းလမ်းရှာဖို့ စုဝေးနေကြပြီ... ချီမိသားစုက ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ များများစားစား ညှစ်ထုတ်သွားလိမ့်မယ်...”
လော့ယွမ်က မျက်နှာမည်းမှောင်စွာ ဆက်လက်ပြောလိုက်သည်။
လော့ချန်သည် မျက်ခုံးများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တွန့်လိမ်လိုက်ပြီး ခဏတွေးတောကာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်သည်။
“ငါ သလင်းပြာလောင်းကစားဝိုင်းကို သွားကြည့်မယ်...”
“မင်း တစ်ယောက်တည်း သွားမလို့လား...”
လော့ယွမ်သည် အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အလျင်အမြန် လိုက်လာကာ တားမြစ်လိုက်သည်။
“လော့ချန်... အိမ်တော်သခင်တို့ ဆွေးနွေးပြီး နည်းလမ်းရှာပြီးမှ သွားတာပိုကောင်းမယ်လေ...”
လော့ယွမ်က စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေ၏။
“ငါက သွားကြည့်ရုံပဲလုပ်မှာလေ... မင်းဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ...”
လော့ချန်က ပြုံးလျက် သူက ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လော့ချီသည် လော့မိသားစုဝင် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင် ယှဉ်ပြိုင်မှုများရှိခဲ့စေကာမူ သူတို့မှာ မိသားစုဝင်များပင် ဖြစ်သည်။
လော့မိသားစုသည် အပြင်လူများ၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို လက်ခံရမည် မဟုတ်ချေ။
လော့ချန်သည် မိသားစုစိတ်ဓာတ်အပြည့်ရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးတွင် ဘေးမှ လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ချေ။
“လော့ချန်... ငါ့ကိုလည်းစောင့်ဦး...”
လော့ယွမ်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် အလျင်စလို လိုက်ပါလာသည်။
သလင်းပြာလောင်းကစားဝိုင်းသည် ချီရှန်မြို့၏ မြောက်ဘက်ကွင်းပြင်တွင် တည်ရှိပြီး ၎င်းမှာ ချီရှန်မြို့၏ အကြီးဆုံး လောင်းကစားဝိုင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။
ထိုနေရာသည် အင်အားစုများစွာ၏ ဆုံမှတ်နေရာဖြစ်ပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အနည်းနှင့်အများ ကစားကြသည်။
ထို့ကြောင့် လောင်းကစားဝိုင်း၏ အမြတ်အစွန်းမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး ချီမိသားစု၏ ဝင်ငွေအများဆုံး လုပ်ငန်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။
လော့ချန်နှင့် လော့ယွမ်တို့ သလင်းပြာလောင်းကစားဝိုင်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ အတွင်းပိုင်းတွင် လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။
လူအုပ်ကြီးအတွင်း၌ အုပ်စုနှစ်စုသည် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်နေကြသည်။
“လင်သခင်လေး... လော့ချီသခင်လေးကို အရင်လွှတ်ပေးပါ... ငွေကြေးကိစ္စအတွက်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ လော့မိသားစုက သေချာပေါက် တာဝန်ယူပါလိမ့်မယ်...”
မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သူ၏အနောက်တွင် လော့မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်များက လိုက်ပါလာသည်။
လော့ချန်သည် ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုကို မှတ်မိသည်။ ထိုသူမှာ အဒေါ်ကြီး လော့ဟန်ထံလက်အောက်ရှိ အိမ်တော်ထိမ်း ချင်ပြည်သူ ဖြစ်သည်။
ချင်အိမ်တော်ထိမ်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် လူတစ်အုပ်စုရပ်နေပြီး ဦးဆောင်သူမှာ လင်မိသားစု၏ သခင်လေး လင်ရှောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ဘေးတွင် ချီမိသားစု၏ နတ်ဆိုးလေး ချီတုံလည်း ထိုင်နေသည်။
ချီတုံ၏ ညာဘက်ပါးပြင်တွင် ဖောင်းကားနေမှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လော့ချန်၏ ပါးရိုက်ဒဏ်မှာ ယခုထိတိုင် ပြန်လည်ပျောက်ကင်းခြင်း မရှိသေးပေ။
လော့ချီက ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေပြီး လင်ရှောင်၏ဘေးတွင် ရပ်နေကာ ဝတ်ရုံများမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်။ သူ၏ပုံစံမှာ နှင်းခဲရိုက်ခံထားရသည့် ခရမ်းသီးတစ်လုံးနှင့်ပင် တူလှသည်။
“ဟား... ဟား... ငါပြောထားတာက တစ်ခွန်းတည်းပဲ... ငွေပေးရင် လူလွှတ်ပေးမယ်...”
လင်ရှောင်က လက်ထဲမှ အကြွေးစာချုပ်ကို လှုပ်ပြလျက် “ချီရှန်မြို့ရဲ့ မိသားစုကြီးသုံးခုထဲက လော့မိသားစုကြီးက ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ ငွေပမာဏလောက်ကိုတောင် မထုတ်နိုင်ဘူးလားဟင်...”
သူသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ကဲ့ရဲ့သရော်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဘာမိသားစုကြီးသုံးခုတဲ့လဲ... ငါ့အထင်တော့ ဒီနောက်ပိုင်း မိသားစုကြီးနှစ်ခုလို့ပဲ ခေါ်လိုက်တော့... မဟုတ်ရင် အရှက်ကွဲရုံပဲရှိမယ်...”
ချီတုံက မထီမဲ့မြင်ပြုလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ချင်အိမ်တော်ထိန်း၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ်တွန့်လိမ်သွားသည်။
“ကျွန်တော်တို့ လော့မိသားစုက ဒီလောက်သေးကွေးတဲ့ ငွေပမာဏလောက်တော့ အသာလေး ထုတ်ပေးနိုင်တာပေါ့...”
ရှင်းလင်းကြည်လဲ့သော အသံတစ်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။
လော့ချန်သည် လူအုပ်ကြီးကို တွန်းဖယ်ကာ အတင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။
“လော့ချန်...”
“မင်း ဒီကို ရဲရဲတင်းတင်း ရောက်လာရဲသေးတယ်ပေါ့...”
လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချီတုံက ဖောင်းကားနေသော ညာဘက်ပါးပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဘေးတွင်ရှိသော လင်နှင့် ချီမိသားစု၏ လူငယ်များကလည်း အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။
မိသားစုဝင်တစ်ဦးသည် အသုံးမကျသည့် သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထသူတစ်ဦးထံမှ ရိုက်နှက်ခံရခြင်းသည် ဇွမ်ယွမ်ကွယ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ဖြစ်ပြီး ထိုရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြိုလဲစေခဲ့သည်။
“လော့ချန်...”
လော့ချီက ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး သွေးကြောများဖုံးလွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩတကြီး ငေးကြည့်နေမိသည်။ လော့ချန်က ထိုနေရာသို့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
လော့ချန်သည် တိုက်ရိုက်လျှောက်လှမ်းလာသော်လည်း လင်ရှောင်က လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။
“အားလုံးပေါင်း ငွေကျပ်သုံးဆယ့်ရှစ်သိန်းရှိတယ်...”
လင်ရှောင်က လက်ထဲမှ အကြွေးစာချုပ်ကို လှုပ်ပြလျက် ရယ်မောစွာ ပြောလိုက်သည်။
“သုံးဆယ့်ရှစ်သိန်း...”
လော့ချန်လည်း လော့ချီ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိမှာ ဤမျှလောက်ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ မိသားစု၏ ခြောက်လစာဝင်ငွေနီးပါး ရှိသည်။
“ငါ ဒီလောက်များများ မရှုံးခဲ့ဘူး... အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါအရက်မူးနေတာ... သူတို့ပြောတာကို အကုန်လက်ခံလိုက်မိတာ... အားလုံးက သူတို့ရဲ့ ထောင်ချောက်ပဲ... လင်ရှောင်... မင်းငါ့လို ကံမစိုးပါစေနဲ့...”
လော့ချီ၏ မျက်နှာမှာ သံမဏိရောင်သမ်းနေပြီး လင်ရှောင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဟား... ဟား... လော့ချီ... မင်း အလကားမစွပ်စွဲနဲ့... ဒီစာချုပ်မှာ မင်းကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးထားတာပဲလေ...”
“ငွေပါလား...”
လင်ရှောင်က လော့ချန်ကို နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ကျေနပ်မှုအပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်လျက် မာန်တက်စွာ မေးလိုက်သည်။
ချင်အိမ်တော်ထိန်းလည်း လော့ချန်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်အံ့သြနေ၏။
သူသိသလောက်ဆိုလျှင် မိသားစုသည် ထိုမျှလောက် များပြားသော ငွေကို တစ်ခါတည်း ထုတ်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
“မပါဘူး...”
လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မပါဘူး... ဟုတ်လား...”
“ဒါဆိုရင် မင်းဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ... ငါ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလာပြီး လှောင်ပြောင်တာလား...”
လင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ်မှေးကျဉ်းသွားပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဘမ်း..."
ချီတုံက ထိုစကားများကို မခံနိုင်တော့ဘဲ စားပွဲကို တစ်ချက်ရိုက်ချလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်နဲ့ ဘာလို့ဒီလောက်များများ စကားပြောနေရတာလဲ... အရင်ဆုံး သူ့ကို ရိုက်နှက်ပြီး အပြင်ကို ထုတ်ပစ်လိုက်ရအောင်...”
“ကျွန်တော်တို့ အလောင်းအစားတစ်ခုလုပ်ကြည့်ရင် ဘယ်လိုလဲ... ငါ မင်းတို့ရဲ့ လက်သီးသုံးချက်ကို ခံမယ်... လောင်းကြေးကတော့ ဒီ သုံးဆယ့်ရှစ်သိန်းပေါ့...”
လော့ချန်က ဘေးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လိုက်ပြီး လင်ရှောင်နှင့် ချီတုံတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လျက် ရယ်မောစွာ ပြောလိုက်သည်။
“သုံးချက်ပြီးသွားလို့မှ ငါမလဲကျဘူးဆိုရင် ဒီအကြွေးစာရင်းကို ဖျက်သိမ်းလိုက်... တကယ်လို့ ငါရှုံးသွားရင်တော့ မင်းတို့ကို အဲ့ဒီ သုံးဆယ့်ရှစ်သိန်းပါ ထပ်ပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ...”