ချီမိသားစု၏ ချီထင်
Vol. 1 Ch. 15
“သတိထား...”
ချင်အိမ်တော်ထိန်း၏ နှလုံးသားသည် လည်ချောင်းထဲသို့ တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လင်ရှောင်သည် လင်မိသားစု၏ ကြယ်သုံးပွင့်သိုင်းပညာဖြစ်သော ကျောက်ခွဲလက်သီးကို အသုံးပြုနေပြီး ထိုသိုင်းပညာသည် သေးငယ်သော အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလက်သီးတစ်ချက်၏ စွမ်းအားသည် သာမန်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် လော့ချန်သည် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ မူလနေရာတွင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရပ်နေပြီး လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ လင်ရှောင်၏ လက်သီးကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။
'ဘုန်းခနဲ' အသံတစ်ခုနှင့်အတူ လက်သီးနှင့် လက်ဖဝါးက ဆုံတွေ့လိုက်သည်။
ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဒိန်းခနဲ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားသည်။
ဆုတ်သွားသူကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး၏ မျက်နှာများက ပြောင်းလဲသွားသည်။
နောက်ဆုတ်သွားသူသည် လင်ရှောင်ဖြစ်ပြီး လော့ချန်ကမူ ခန္ဓာကိုယ်အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး... လင်ရှောင်ရဲ့ အားအပြည့်ထိုးထွက်လာတဲ့ လက်သီးတစ်ချက်က လော့ချန်ကို တစ်စက်မှ ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား...”
“ဟမ်... လော့ချန်က ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခုနစ်ကို တက်လှမ်းပြီးသွားပြီလား... သူတကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်နိုးထသူလား...”
မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ရလဒ်သည် လူအုပ်ကြီး၏ မျှော်လင့်ချက်များကို အဆမတန် ကျော်လွန်သွားသည်။
ထိုရလဒ်ကို လုံးဝလက်ခံနိုင်စွမ်း မရှိသူမှာ လင်ရှောင်ပင် ဖြစ်သည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါလုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်းလို အသုံးမကျတဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် တိုးတက်လာနိုင်ရတာလဲ...”
လင်ရှောင်သည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လျက် မျက်လုံးများက သွေးအနည်းငယ်ဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်။
သူသည် လော့ချန်ကို မျက်လုံးထဲတောင် တစ်ခါမှ မထည့်ဖူးပေ။ သူစာရင်းသွင်းရလောက်အောင် အဖြစ်ရှိသည့်သူမဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။ သို့ရာတွင် ယခုအခါ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် သိမ်ဖျင်းဖျင်း တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်သော လော့ချန်သည် သူ့ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအရှက်တကွဲ ခံစားချက်သည် သူ့ကို ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်စေသည်။
“နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ကျန်သေးတယ်...”
လော့ချန်၏ တည်ငြိမ်သော အသံသည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်ရှောင်သည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခုနစ်သာရှိပြီး သူ့အတွက် မည်သည့်ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မရှိပေ။
လင်ရှောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန့်လိမ်သွားပြီး မျက်နှာထားမှာ အလွန်အမင်း ရုပ်ဆိုးနေသည်။
မကြာမီက လက်သီးတစ်ချက်တွင် သူသည် အားအပြည့်ထည့်ထုတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဆက်လက်ထိုးသွင်းလျှင်တောင်မှ လော့ချန်ကို မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ပေ။
သို့သော် သူသည် လော့ချီကို ကြံစည်ပြီး လော့မိသားစုကို အပြည့်အဝ ညှစ်ထုတ်ရန် အခွင့်အရေးကို ဖန်တီးထားခဲ့သည်။ ဤအခွင့်အရေးကို ထို့သို့ အလဟဿဖြစ်သွားမည်ကို လက်မခံနိုင်ပေ။
လော့ချန်သည် စကားအပိုပြောရန် စိတ်မပါဘဲ အကြွေးစာချုပ်ကို ကောက်ယူကာ လော့ချီကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“လက်သီးတစ်ချက် မထိုးရသေးဘူးလေ... ဒီလိုမျိုး လူကို ခေါ်ထွက်သွားတာက သိပ်မကောင်းဘူးမဟုတ်လား...”
ထိုအခါ စူးရှသော အမျိုးသမီးအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူအုပ်ကြီးသည် ဘေးသို့ ခွဲထွက်သွားပြီး မီးနီရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ကျော့ရှင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာသည်။
ထိုမိန်းကလေးသည် အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မှ တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်ရှိပြီး အရပ်ရှည်လျားကာ ဆံပင်ရှည်များကို စည်းထားသည်။ သူမသည် တက်ကြွခန့်ညားသော ပုံစံရှိပြီး မျက်ခုံးများက ချီတုံတို့နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူမှုရှိသော်လည်း သူမ၏အကြည့်များမှာ အလွန်အမင်း ထက်ရှလှသည်။
ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယခင်က စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သော ချင်အိမ်တော်ထိန်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
ချီမိသားစု၏ လူငယ်မျိုးဆက်တွင် ပထမဆုံးပါရမီရှင်ဖြစ်သူ ချီထင်သည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကတည်းက ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ရှစ်သို့ တက်လှမ်းပြီး ဖြစ်သည်။
“အစ်မ...”
ဘာလုပ်ရမည်မသိ ဖြစ်နေသော ချီတုံသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ထွက်ကြိုလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“အစ်မ အိမ်မှာ အနားယူနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြင်ထွက်လာတာလဲ...”
“မထွက်လာရင် ငါတို့ချီမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မင်း အကုန်ဖျက်ဆီးပစ်တော့မှာမဟုတ်လား...”
ချီထင်သည် ချီတုံကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီး ဆက်လက် ပြောလိုက်သည်။
“အဆင့်တက်သွားပြီလား...”
ချီတုံသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“အစ်မ မင်း ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးကို တက်လှမ်းပြီးသွားပြီလား...”
ချီထင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် ချီထင်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားသည်။
“ချီထင်က ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးကို တက်လှမ်းပြီးသွားပြီ... သူမ အသက်တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးမဟုတ်လား...”
“အရမ်းသန်မာတယ်... ဒီတစ်ကြိမ် အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲမှာ ချီမိသားစုက ထူးချွန်ထင်ရှားမှာ သေချာတယ်...”
လူအုပ်ကြီးသည် အံ့အားသင့်စွာ သက်ပြင်းချကြပြီး ချီမိသားစုသည် ထွန်းကားလာတော့မည်ဟု ခံစားမိကြသည်။
ချီထင် ရှိနေသည်ဆိုပါက အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲတွင် ချီမိသားစု၏ ရလဒ်များသည် သေချာပေါက် မညံ့ဖျင်းနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ထိုကဲ့သို့သော လူငယ်ပါရမီရှင်ရှိခြင်းသည် မိသားစု၏ အနာဂတ်ထွန်းကားမှုကို အာမခံချက် ပေးနိုင်သည်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ် အစ်မ...”
ချီတုံသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာများ နီရဲလာပြီး ဖောင်းကားနေသော ညာဘက်ပါးပြင်ကို ထိတွေ့ကာ လော့ချန်ကို ညွှန်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ကြိမ်တုန်းက သူကပဲ ငါ့ကို ရိုက်ခဲ့တာ... ငါ့အတွက် သူ့ကို သေသေချာချာ သင်ခန်းစာပေးလိုက်ပါ...”
“ငါသိပြီ...”
ချီထင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံလိုက်... မင်း ထပ်ရပ်နေနိုင်သေးရင် လူကို ခေါ်သွားလို့ရတယ်... မဟုတ်ရင် ဆေးလုံးတွေကို ထားခဲ့ရမယ်...”
လော့ချန်သည် ချီထင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လျက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ငါ့မှာ ငြင်းဆန်ခွင့်မရှိဘူးထင်တယ်...”
“ငြင်းလို့လည်း ရပါတယ်... ဒါပေမယ့် ဆေးလုံးတွေကို ထားခဲ့ရမယ်...”
ချီထင်သည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးသို့ တက်လှမ်းပြီးစီးသည့်အချိန်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေရန် ဝိညာဉ်ဆေး လိုအပ်နေသည်။
ကြယ်သုံးပွင့်ခန္ဓာသန့်စင်ဝိညာဉ်ဆေးက သူမအတွက် အလွန်သင့်လျော်သည်။
“ဆေးလုံးတွေကို လိုချင်ရင် မင်းကိုယ်တိုင် လာယူလိုက်...”
“အို့...”
ချီထင်သည် လော့ချန်ကို အံ့အားသင့်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးသို့ တက်လှမ်းပြီးကြောင်း လော့ချန်သိသွားသောအခါ သူသည် ချက်ချင်း အရှုံးပေးပြီး ဆေးလုံးများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ရလဒ်သည် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားသည်။
“ဟား... ဟား... ဟား... မင်းရဲ့စိတ်ဓာတ်က အိမ်သာထဲက ကျောက်တုံးလိုပဲ... အနံ့ဆိုးပြီး မာကျောတယ်... ကျိမိသားစုရဲ့ပါရမီရှင်ကို စိန်ခေါ်ရဲတာ မဆန်းပါဘူး... ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့မာကျောမှုက ငါ့လက်သီးကို ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိတော့ မသိဘူး...”
ထိုသို့ပြောလျက် ချီထင်သည် လော့ချန်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်အိမ်တော်ထိန်းနှင့် လော့ယွမ်တို့၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။
လော့ချန်သည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ခုနစ်ရှိ လင်ရှောင်ကို ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့သော်လည်း ချီထင်သည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးသို့ တက်လှမ်းပြီးသူဖြစ်ပြီး လင်ရှောင်နှင့် လုံးဝယှဉ်နိုင်သူ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ချီထင်သည် သူတို့အား တားဆီးရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။
ထို့နောက် စူးရှသော အသံတစ်သံဖြင့် ချီထင်သည် မြေပြင်ကို တစ်ချက်နင်းလိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးထွက်လိုက်သည်။
ထိုသိမ်မွေ့ဖြူစင်သော လက်သီးသည် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းလှပြီး ထိုးထွက်လာသော လေစွမ်းအင်သည် အသံထွက်ပေါ်လာအောင် တုန်ခါစေသည်။ ၎င်းသည် လင်ရှောင်ထက် မည်မျှပင် သာလွန်သည် မသိနိုင်ပေ။
လော့ချန်သည် အေးစက်သော လေစီးကြောင်းတစ်ခု မျက်နှာပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အန္တရာယ်ကို မကြောက်ရွံ့ဘဲ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်ဟလိုက်ရာ လျှပ်စီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထက်ရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ခပ်အုပ်အုပ်အသံ တစ်ခုနှင့်အတူ လော့ချန်သည် သူ၏ဝိညာဉ်ကို လှုံ့ဆော်ပြီး တောင်ခွင်းလက်သီးစွမ်းရည်ကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြုကာ လက်သီးသည် တောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးထွက်လိုက်သည်။
လက်သီးနှစ်ခုသည် ချက်ချင်း ဆုံတွေ့သွားသည်။
“ဘုန်း...”
ဘုန်းခနဲ အသံတစ်ခုနှင့်အတူ လော့ချန်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လှံတံတစ်ချောင်းကဲ့သို့ တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်နေသည်။
“မလဲကျဘူး...”
"တကယ်အံ့အားသင့်စရာပဲ... ချီထင်က ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးရှိတဲ့ သိုင်းသမားပဲလေ...”
ပတ်ဝန်းကျင်မှ အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချီထင်သည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ကိုးသို့ တက်လှမ်းပြီးကြောင်း သိရှိပြီးနောက် လူအများစုသည် ထိုတိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်မှာ သေချာပြီးဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားကြသည်။ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ရလဒ်သည် လူအုပ်ကြီးကို သိသိသာသာ ထိတ်လန့်စေသည်။
“ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ရှစ်... တောင်ခွင်းလက်သီးစွမ်းရည်ရဲ့ ပြည့်စုံသောအဆင့်ပဲ...”
ချီထင်သည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လျက် အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ယခင်က သူမသည် လော့ချန်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ယခုမူ သူမသည် သတိထားရတော့မည် ဖြစ်သည်။
“ဘာလဲ... ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ရှစ်... ကြယ်သုံးပွင့်သိုင်းပညာကို ပြည့်စုံတဲ့အဆင့်ထိ ကျင့်ကြံထားတယ်တဲ့လား...”
“ဒီလော့ချန်က တကယ်ပဲ ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေကို ဖုံးကွယ်ထားသေးတာလဲ...”
ချီထင်၏ စကားများသည် လူအုပ်ကြီးကို အံ့အားသင့်စေပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ထပ်လုပ်စမ်း...”
ချီထင်သည် လော့ချန်ကို ထိုသို့သာ လွှတ်ထားရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများထဲတွင် လျှပ်စီးတစ်ခုကဲ့သို့ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နောက်ကျောတွင် မီးနီရောင်သားပိုက်ကောင်တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး အားအပြည့်ထိုးထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“ရပ်စမ်း...”
တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်သည် လော့ချန်၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ရပ်တည်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ချင်အိမ်တော်ထိန်း ဖြစ်သည်။
“ချီထင်အမျိုးသမီးလေး သုံးချက်ပြီးသွားပါပြီ...”
ချင်အိမ်တော်ထိန်းသည် ချီထင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ချီထင်သည် မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် သိုင်းဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
“သွားကြစို့...”
လော့ချန်သည် လော့ချီကို ခေါ်ဆောင်ပြီး တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားသည်။
“အစ်မ... လော့ချန်ကို ဒီလိုမျိုး လွှတ်ထားလိုက်မှာလား...”
ချီတုံသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ချီထင်၏ အကြည့်များသည် မရေရာမသေချာဖြစ်နေပြီး 'ဟွန်းခနဲ' အသံထွက်လျက် ပြောလိုက်၏။
“မဟုတ်ရင်ရော ဘာလုပ်မှာလဲ... ငါတို့ ချီမိသားစုက အရှုံးကို လက်မခံနိုင်တဲ့ သူတွေလို့ သူများတွေ ပြောကြစေချင်လား...”
ချီတုံသည် လက်မခံနိုင်သေးပေ။
“စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ မင်းအတွက် ကလဲ့စားချေပေးမယ်... လော့ချန်က မင်းကို ရိုက်ခဲ့တဲ့ ပါးရိုက်တစ်ချက်ကို အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲမှာ နှစ်ဆပြန်ယူပေးမယ်...”
ချီတုံသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ မသိဘူး... အဲဒီလော့ချန်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက် ဒီလောက်သန်မာလာတာလဲ... သူက အသုံးမကျတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲလေ...”
ချီထင်သည် ခဏတွေးတောလျက် အနည်းငယ် အားကျသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ကျိမိသားစုကထားခဲ့တဲ့ ဆေးလုံးတွေကြောင့်ဖြစ်မယ်... ရှေးဟောင်းမိသားစုကြီးဆိုတာ တကယ်ပဲ သာမန်မဟုတ်ဘူး... ဆေးလုံးအနည်းငယ်ထားခဲ့ရုံနဲ့တောင် အသုံးမကျတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်သန်မာလာအောင် လုပ်နိုင်တယ်... လော့ချန်က ကျိမိသားစုရဲ့ ဒီသစ်ပင်ကြီးကို မှီခိုနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါးတစ်ကောင်က နဂါးတံခါးကို ကျော်လွှားပြီး နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ထွန်းပေါ်လာမှာပဲ... ဒါပေမယ့် ငါတို့တစ်သက်လုံး မမှီနိုင်တဲ့ အရာပဲ...”
“ဒါပေမယ့် သူ့မှာ အဲဒီအခွင့်အာဏာမရှိဘူး... ဒါက သူ့ကိုယ်သူပဲ အပြစ်တင်ရမှာ... အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခုကို နိုးထခဲ့တာဆိုတော့ အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ဆေးတွေ ရှိရင်တောင် နောက်ဆုံးမှာ အလဟဿဖြစ်သွားမှာပဲ...”
လော့ချန်၏ စွမ်းအားသည် လူအများကို အံ့အားသင့်စေသော်လည်း ချီထင်သည် ၎င်းကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
ဝိညာဉ်ဆေးသည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်တွင်သာ ထိုမျှလောက် အရေးကြီးသည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မြင့်လာသည်နှင့်အမျှ သိုင်းဝိညာဉ်သည်သာ အရာအားလုံး ဖြစ်သည်။