အခန်း (၄၀၃-၄၀၅)

အခန်း(၄၀၃) လွတ်မြောက်အင်မော်တယ်အဆင့်အမျိုးသမီးတစ်ယောက် စျေးဝယ်ထွက်ရင် ဘယ်လောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲ

ပြင်သစ်နိုင်ငံ၊ ပါရီမြို့။

ဖက်ရှင်နှင့် အချစ်ဇာတ်လမ်းများ၏ ကမ္ဘာတွင် ကျော်ကြားသော မြို့တစ်မြို့အနေဖြင့် ၎င်းသည် ဥရောပရှိ အရေးအကြီးဆုံးမြို့များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ အလင်းအသင်းတော်သည် ဤနေရာအား သဘာဝအတိုင်း အလေးထားသည်၊ ဤနေရာ၌ တာဝန်ပေးထားသော ပုဂ္ဂိုလ်များမှ ထင်ရှားသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်၊ ဂိုဏ်းချုပ်များကို ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံသင်းထောက်များက စီမံခန့်ခွဲကြကာ ရှန်းကျန်းကဲ့သို့သော ကဲ့သို့သော မြို့ကြီးများတွင်ပင် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံသင်းထောက်တစ်ဦးကိုသာ စေလွှတ်ထားသည်။

သို့သော် ပဲရစ်မြို့သည် ကွဲပြားသည်။ ၎င်းသည် အနီရောင်ဝတ်လုံဂိုဏ်းချုပ်မှ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲသည့် ဂိုဏ်းချုပ်နှစ်ခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခုက လန်ဒန်ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီက လန်ဒန်၏ အုပ်ချုပ်သူ ဂယ်ရီကွယ်လွန်သွားသဖြင့် ခလီချန်က အလွန်စိတ်မသက်မသာဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဤဂယ်ရီသည် အသင်းတော်တွင် ကပ်ဖားလျက်ဖားလုပ်၍ နေရာရလာသည်ဟု နာမည်ဆိုးဖြင့်ကျော်ကြားခဲ့သော်လည်း သူသည် ဝတ်လုံနီဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အလင်းသူရဲကောင်းအယ်လွန်ဆိုသည်လည်း သူနှင့်အတူ ကျရှုံးသွားခဲ့သည်။ ဤရလဒ်က ခလီချန်၏ မျက်ခွံများကို အဆက်မပြတ်တုန်လှုပ်စေခဲ့ကာ အကြောင်းမှာ ခရူးဆိတ်စစ်ပွဲအပြီးတွင် မည်သည့် အလင်းသူရဲကောင်းကမှ ပဋိပက္ခတွင် သေဆုံးခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ရွှယ်အန်းနှင့်ပတ်သက်သည့် ကောလာဟလများသည်လည်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းရာ ခလီချန်ကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ဦးကိုပင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေ၍ အလင်း၏ဘုရားသခင်ထံ တိတ်တဆိတ်ဆုတောင်းးနေစေခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းတို့ ကိုးကွယ်သည့် နတ်ဘုရားက ဤအချိန်တွင် သူ့ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတိတ်တဆိတ်ဆုတောင်းနေချိန်၌ ရွှယ်အန်းသည် သူ့မိသားစုနှင့်အတူ ပါရီမြေပေါ်သို့ ခြေချနေပြီဖြစ်သည်။

“ယောက်ျား ကျွန်မတို့ ပါရီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ”

“ကိုယ်တို့ ဟန်းနီးမွန်းခရီးဆက်ဖို့” ရွှယ်အန်းက ပြုံး၍ပြောသည်။

အန်းယန်က ဤစကားကို လျှာထုတ်ပြကာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“ရှင်မပြောနဲ့ ကျွန်မ အဲ့ကိစ္စမေ့တော့မလို့”

မကြာသေးမီကပင် ကိစ္စများစွာဖြစ်ပျက်ခဲ့သဖြင့် အန်းယန်ကပင် ၎င်းတို့၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ဟန်းနီးမွန်း အတွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ကို မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းက အန်းယန်၏ ဆံပင်များကို ချစ်ခင်စွာဖွလိုက်၏။

“အရူးမလေး ကိုယ်မင်းကို ကတိပေးထားတယ်လေ။ ဒါ့ကြောင့်ဖြစ်အောင်လုပ်ရမယ်”

“အင်းး” အန်းယန်က အလွန်ပျော်မြူးသွားခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

ဤတစ်ခေါက် ပါရီသို့ လာရသည့် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဦးစားပေးအနေဖြင့် ဟန်းနီးမွန်းထွက်ရန်ဖြစ်ကာ ဒုတိယအနေဖြင့် အလင်းအသင်းတော်ကို အပြီးအပိုင်ဖယ်ရှားရန်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တောင်ဘက်သို့ဦးတည်ကာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အလင်း၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ဖယ်ရှားရန် စိစဥ်၍ နောက်ဆုံးတွင် သန့်ရှင်းသောအလင်းနိုင်ငံတော်၏ အဓိက အခြေစိုက်စခန်းကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်း၏ အကြံကို မည်သူမဆို လေ့လာမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့ တုန်လှုပ်နေမည်မှာ သေချာသည်။

ဤသည်က အလွန်အမင်းရူးသွပ်လွန်းလှသောကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။ သို့သော် ရွှယ်အန်းအတွက် ဤသည်က ပုံမှန်သာဖြစ်သည်။ သူ့အမြင်တွင် အလင်းအသင်းတော်နှင့် ရင်ဆိုင်ရာ၌ အထူးတလှယ် ခရီးစဥ်တစ်ခု စီစဥ်နေရန်မလိုပေ။ ဤနည်းလမ်းက ငှက်နှစ်ကောင်ကို ခဲတစ်လုံးတည်းဖြင့် ပစ်သတ်ခြင်းကဲ့သို့ဖြစ်ကာ အလွယ်တကူ ရှင်းလင်းစွာ သုတ်သင်နိုင်ရေးအတွက် အလင်းအသင်းတော်၏ အင်အားစုများကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုလိုက်ခြင်းလည်းဖြစ်သည်။

နောက်နှစ်ရက်အကြာတွင် ရွှယ်အန်းသည် အန်းယန်ကို ပါရရီမြို့တစ်ဝိုက်တွင် လည်ပတ်ကြည့်ရှုရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဝန်ခံရမည့်အချက်မှာ ပဲရစ်သည် ကမ္ဘာကျော်ဖက်ရှင်မြို့တော်တစ်ခုအဖြစ် ၎င်း၏ဂုဏ်သတင်းကို အမှန်တကယ် သက်သေပြနေသည်။

ဇိမ်ခံအိတ်များနှင့် အဝတ်အစားများကို နေရာတိုင်းတွင် ပြောင်လက်တောက်ပစွာ ခင်းကျင်းထားသည်။

ဤကဲ့သို့ သွေးဆောင်မှုမျိုးကို မည်သည့်အမျိုးသမီးကမျှ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာ၌ အန်းယန်သည်လည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် စျေးဝယ်နေရာ၌ရှိနေပြီဖြစ်၍ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဝယ်ယူရန်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ရွှယ်အန်းက သူ့ကတ်နှင့် ဘေလ်ပေးဆောင်ရန် တာဝန်ရှိသည်။

နောက်ထပ်နှစ်ရက်တွင် အန်းယန်ဝယ်ယူထားသည့် အဝတ်အစားများသည် ဗီဒိုကြီး တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို အပြည့်ဖြည့်နိုင်နေပြီဖြစ်၍ သူမ၏ ရူးသွပ်သော စျေးဝယ်မှုကို တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်၏။

ပိုက်ဆံသုံးနေရခြင်းကို ညည်းညူနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ တကယ်တမ်းတွင် သူလိုချင်ပါက ပဲရစ်မြို့၏ ထိပ်တန်း ဇိမ်ခံကုမ္ပဏီများစွာကိုဝယ်နိုင်သည်။ အဓိကပြဿနာမှာ ယောက်ျားများစွာက စျေးဝယ်ရန် စိတ်မပါကြခြင်းသာဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် စျေးဝယ်ခရီးစဉ်များတွင် လွတ်မြောက်အင်မော်တယ်အဆင့် ဇနီးသည်နှင့် အတူလိုက်ပါလာသောအခါတွင်ဖြစ်ရာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ အန်းယန်က မနက်မိုးလင်း မျက်လုံးဖွင့်ချိန်မှစ၍ ညဥ့်နက်သည်အထိ စျေးဆိုင်များကိုပိတ်ကာ စျေးဝယ်ဆင်တာများနှင့် ဇိမ်ခံလမ်းများတစ်လျှောက်

အားသွန်ခွန်စိုက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းပင်လျှင် အဆုံး၌ ပင်ပန်းစွာလဲကျသွား၏။

စျေးဝယ်သည့်အခါ အမျိုးသမီးများသည် မည်ကဲ့သို့ အဆုံးမရှိသော စွမ်းအင်ရှိပုံရသည်ကို သူတကယ်ပင် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကံအားလျော်စွာ၊ နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ပါရီမြို့ဆင်ခြေဖုံးရှိ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဘုရားကျောင်းတွင် ခလီချန်သည် ချမ်းသာသော အမျိုးသားတစ်ဦးအတွက် ပြဿနာအချို့ကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့၍ ကြီးမားသောဆုလာဘ်ကို ရရှိပြီးနောက် သူ၏စိတ်ခံစားချက်သည် အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကာ ခြိမ်းခြောက်မှုများသည် စကားလုံးများသာဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဒီနေ့ အရှင့်ကို အင်တာဗျူးချင်နေတဲ့ ကျောင်းသားအနည်းငယ်ရှိတယ်" ခလီချန်သည် ဝန်ခံခြင်းအခန်းမှ ထွက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးက ချဥ်းကပ်လာသည်။

"ဟမ်၊ ကျောင်းသားတွေနဲ့ အင်တာဗျူးလား။"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ဘုရားရှိခိုးကျောင်းရဲ့ နေ့စဥ် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုနဲ့ ပြုပြင်မှုတွေအကြောင်း သိချင်တယ်လို့ သူတို့က ပြောတယ်"

ခလီချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မလုပ်ဘူး၊ ကျောင်းသားအနည်းငယ်နဲ့ တွေ့ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး"

"ဟုတ်​ ဒါဆို ကျွန်တော် သူတို့ကို သွားပြောလိုက်ပါမယ်”

"ဥရောပရှေးဟောင်းဗိသုကာပညာကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး တရုတ်ကျောင်းသားအနည်းငယ်က တကယ်ကို အင်တာဗျူးချင်နေတာ ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ကျွန်တော်မြင်ပါတယ်"

"နေပါဦး မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ ဒီကျောင်းသားတွေက ဘယ်ကလာတာလဲ”

"အရှင် သူတို့အားလုံးက တရုတ်ပြည်က လာတာ၊ ပြဿနာရှိလား"

ခလီချန်၏အမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူအနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ငါနဲ့တွေ့ဖို့ ခေါ်လာခဲ့ချေ”

ထိုဘုန်းတော်ကြီးက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း “ဟုတ်ကဲ့၊အရှင်” ဟု ခေါင်းငုံ့ကာ နာခံနေဆဲဖြစ်သည်။

ဘုန်းတော်ကြီး ထွက်သွားသောအခါ၊ ယနေ့ ၎င်းတို့ဂိုဏ်းချုပ်၌ မည်သည့်ကိစ္စရှိနေသည်ကိုတွေးမိသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်၊ လုံလောက်သော အရေးပါသူတစ်ဦးမရှိပါက၊ သူသည် ပရိသတ်ကို လုံးဝခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ခလီချန်၌ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဥ်ရှိနှင့်ပြီးသားပင်ဖြစ်သည်။ ဤကျောင်းသားများအားလုံးက တရုတ်များဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့နှင့်တွေ့ခြင်းက သူ့အတွက်ဆုံးရှုံးမှုမဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် နတ်သတ်ဖြတ်သူသည်လည်းတရုတ်ပင်ဖြစ်သည်။ အတွင်းပိုင်းအရ ခလီချန်သည် ၎င်းတို့နှင့်တွေ့ဆုံမေးမြန်းခန်းအတွင်း တရုတ်နိုင်ငံအပေါ် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ပုံရိပ်တစ်ခုချန်ခဲ့နိုင်ရန် အလင်းအသင်းတော်၏ စေတနာထက်သန်မှုကို ပိုမိုပြသမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ အချည်းအနှီးသော အားထုတ်မှုမျိုးဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူကြိုးစားရဦးမည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်၌ တင်းကွမ်နှင့် တင်းရန်တို့မောင်နှမနှင့် အခြားသူများက စိတ်မသက်မသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

“ညီမလေး ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ အစ်ကိုပြောတာပဲ။ ဒီဘုရားကျောင်းက အလင်းအသင်းတော်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ဂိုဏ်းချုပ်က ကာဒီနယ်တစ်ယောက်လို့ ကြားထားတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးက ငါတို့နဲ့ဘယ်လိုလုပ် လာတွေ့မှာလဲ” တင်းကွမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ပြောလိုက်သည်။

တင်းရန်လည်း မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသည်။

သွေးမျိုးနွယ်၏ရှေးဟောင်းရဲတိုက်တွင်နောက်ဆုံးအင်တာဗျူးသည် ညစာစားပြီးနောက်ညစာအဖြစ် သူတို့ကိုဝါးမျိုခြင်းနှင့်အတူအဆုံးသတ်ခါနီးကတည်းက တင်းရန်၏လောကအမြင်က အလွန်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမက တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်မကောင်းမွန်လာမီတွင် ဟိုတယ်ခန်းထဲ၌ သီးသန့် ခုနှစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရန် နေခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်မလာမီတွင် သူမအား ဟိုတယ်ခန်းထဲတွင် သီးသန့်နေရန် ခုနစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရက်နီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

စာတမ်းရေးရန်လိုနေသေးသော တင်းရန်က ထိုမှောင်မဲနေသော ရဲတိုက်များကို မချဥ်းကပ်ဝံ့တော့ဘဲ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဤဘုရားရှိခိုးကျောင်းများကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

သူမ၏အမြင်တွင်၊ ဤနေရာများသည် နတ်ဘုရားနှင့် အနီးကပ်ဆုံးနေရာများဖြစ်၍ ၎င်းတို့သည် ပို၍လုံခြုံသင့်သည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ အလင်းအသင်းတော်က ကိစ္စအများစုကို လူသိရှင်ကြားပြသခြင်းမရှိပေ။ ဤသို့ဖြင့်

ရွေးချယ်စရာမရှိသော သူမသည် သတ္တိကို ပြန်လည် စုစည်း၍ သိသာထင်ရှားသောလက်ဆောင်တစ်ခုကို ပေးအပ်ပြီးနောက် အင်တာဗျူးတစ်ခုအတွက် တောင်းဆိုချက်ကို အဆိုပြုခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘုန်းတော်ကြီးသည် အသင်းတော်မှ ထွက်လာကာ ပြောလိုက်၏။

"ခေါင်းဆောင်က မင်းရဲ့အင်တာဗျူးကို သဘောတူလိုက်ပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့ပါ"

အခန်း(၄၀၄) ကြီးကြီးမားမား သဘောတူညီချက်မရှိပါဘူး မင်းကိာ သတ်ဖိုပဲလေ

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ တင်းရန်ဟာ ဝမ်းသာအားရ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လူအားလုံးကို ဘုန်းတော်ကြီးနောက်လိုက်၍ ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ဘုရားရေ အရမ်းလှတယ်"

ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော မှန်ရောင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် တင်းရန်နှင့် အခြားလူများ အားလုံး ထအော်မိကြသည်။

ဘုန်းကြီးက မထီမဲ့မြင်ပြုသည်ဟု ခံစားလာရ၍ အံကြိတ်ထားသည်။

‘တစ်ကယ့်ကို ဘူမသိကိုးမသိလူမိုက်တွေပဲ’

ထို့ကြောင့် သူက မောက်မာစွာပြောလိုက်သည်။

"အဲလို လျှောက်အော်မနေနဲ့။ ဒီနေရာက သာမန်မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ပြီး ဆရာ လူတွေကို ရိုင်းစိုင်းတဲ့စကားတွေပြောတာကို တကယ်မကြိုက်ဘူး"

တင်းရန်နှင့် အခြားသူများက အသံမထွက်ဝံ့ဘဲ ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်ကြသည်။

"ဆရာ ကျွန်တော် လူတွေကိုခေါ်လာခဲ့ပါပြီ" ဘုန်းတော်ကြီးက တင်းရန်နှင့် အခြားလူများကို ဦးဆောင်ကာ အခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်လာ၍ ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ပါ”

“ဟုတ်”

ဘုန်းကြီးက တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင်ချလျင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

တင်းရန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ အခန်းထဲသို့ လျှောက်သွား၍ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် ထိန်းလိုက်သည်။ အခန်းအပြင်သည်လည်း ဘုရားကျောင်းကဲ့သို့ပင် ဇိမ်ကျကျနှင့် အံ့မခန်း လှပနေသည်။ ထို့အပြင် အနီရောင်ဝတ်ထားသည့် လူတစ်ယောက်က ၎င်းတို့ကို ပြုံး၍ကြည့်နေသည်။

တင်းရန်၏နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တဟုန်ထိုးတက်လာသည်။ ဥရောပရှိ အနီဝတ်ဘုန်းတော်ကြီးကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမြင့်သူနှင့်တွေ့ဆုံခွင့်ရခြင်းသည် ကြီးမားသောအကျိုးအမြတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမက ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

“ဘုန်းတော်ကြီး မင်္ဂလာပါ” ဟု အလွန်ရိုသေစွာ ပြောလိုက်၏။

ခလီချန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဝေးက အရှေ့အရပ်က လူငယ်တွေ၊ မင်းတို့ကို တွေ့ရတာ အရမ်းဝမ်းသာတယ်"

ခလီချန်၏ ဖော်ရွေမှုက တင်းရန်နှင့် လွန်စွာစိုးရိမ်နေသော အခြားသူများကို တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချနိုင်စေသည်။

"ဘုန်းတော်ကြီးနဲ့တွေ့ခွင့်ရလို့ ကျွန်မတို့ အရမ်းဂုဏ်ယူမိပါတယ်" တင်းရန်ကပြောသည်။

“ကောင်းကင်အောက်မှာ အားလုံးဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ သားသမီးတွေဖြစ်ပြီး၊ ငါတို့အားလုံးဟာ ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ တန်းတူညီတူဖြစ်လို့ ဒီလိုတွေပြောမနေပါနဲ့တော့”

ခလီချန်က ပေါ့ပါးစွာပြောလျက် သူ၏မျက်နှာ၌ သန့်ရှင်းသော တောက်ပမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခလီချန်မှ တမင်တကာပြသသော ရောင်ဝါက လူတိုင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားရစေသည်။

တင်းရန်သည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားကာ တုန်ယင်စွာပြောလိုက်သည်။

“ဘုန်းတော်ကြီးက တကယ့်ကို လေးစားထိုက်တာပဲ”

ခလီချန်က အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။

"မောင်ရင်တို့ မင်းတို့ရဲ့အင်တာဗျူးက အသင်းတော်ရဲ့ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုနဲ့ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုအကြောင်းလို့ ငါကြားတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘုန်းတော်ကြီး ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စာတမ်းရဲ့ ခေါင်းစဉ်ပါ၊ ကျွန်တော်တို့ အရမ်းစိတ်ဝင်စားပြီး အဲဒါကို ပြောပြနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"ဟုတ်ပါတယ် ဒါပေမယ့် စကားမပြောခင် ငါတို့ထိုင်ပြီး ကော်ဖီသောက်ရင် ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ် မင်းသိမှာပေါ့၊ ဒီမှာ ငါတို့ ကော်ဖီက တော်တော်နာမည်ကြီးတယ်။"

ခလီချန်သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဟာသအနည်းငယ်ကို ပြောလိုက်ရာ

တင်းရန်နှင့်အခြားသူများက ပြုံးရယ်နေကြသည်။

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ဘုန်းတော်ကြီး"

ကော်ဖီသောက်ပြီးသည်နှင့် တင်းရန်နှင့် အခြားသူများသည် အသင်းတော်တည်ဆောက်မှုဆိုင်ရာ မေးခွန်းအချို့ကို စတင်မေးမြန်းကြသည်။

ခလီချန်က မေးခွန်းတိုင်းကို ဖြေကြားပေးသည်။

အိမ်ရှင်နှင့် ဧည့်သည်များ၏ လိုက်လျောညီထွေရှိသော ဤအငွေ့အသက်သည် အပြင်ဘက်တွင်ရပ်နေသော ဘုန်းကြီးအား အံ့သြသွားစေသည်။ များသောအားဖြင့် မာနထောင်လွှားသောဆရာတော်သည် ဟွာရှားမှ ဤလူငယ်များကို ဤကဲ့သို့ အာရုံစိုက်နေခြင်းကို သူတကယ်နားမလည်နိုင်ပေ။

သို့သော် ၎င်းသည် တင်းရန်နှင့် အခြားသူများ၏ သဘောကျမှုကို အောင်မြင်စွာ အရယူနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ အမြင်၌ ခလီချန်သည် အမှန်စင်စစ် လေးစားစဖွယ်ကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။

အမေးများပြီးခါနီးသောအခါ ခလီချန်ကပြော၏။

"နည်းနည်းလည်းအချိန်လင့်နေပြီဆိုတော့ ဘာလို့ခဏနေပြီး နေ့လယ်စာစားမသွားကြတာလဲ”

တင်းရန်နှင့် အခြားသူများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

ခလီချန် လက်ခုပ်တီး၍ မကြာမီ ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ထားသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဝင်လာကာ အစားအသောက် လှည်းတွန်းလာသည်။

ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကြက်သွေးရောင်ဝိုင်၊ မွှေးကြိုင်သော အသားကင်နှင့် အလွန်သန့်စင်သော ငွေထည်ပစ္စည်းများ ဤအရာများအားလုံးသည် ငွေရှိလျှင်ပင် အပြင်လောက၌ ဝယ်ယူ၍မရသော မွန်မြတ်သည့်အတွေ့အကြုံများပင်ဖြစ်သည်။

တင်းရန်နှင့် အခြားသူများသည် ဤလေထုကြောင့် ပို၍ပင် ခလီချန်ကို လေးစားလာကြသည်။ ဧည့်ခံပွဲ၏ ဝန်းကျင်က ပို၍ ပူနွေးလာသည်။ သို့သော် အိမ်ရှင်နှင့် ဧည့်သည်များ ကျေကျေနပ်နပ် ပျော်ရွှင်နေကြစဉ် ရွှယ်အန်းသည် အန်းယန်နှင့်အတူ ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"အရမ်းလှတဲ့ ဘုရားကျောင်းပဲ" အန်းယန်က အော်လိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံး၏။

"ဘုရားကျောင်းတစ်ခုစီက ဒီနယ်မြေမှာ ဈေးအကြီးဆုံး အဆောက်အဦးတွေဖြစ်ပြီး သဘာဝအတိုင်း လှပတယ်"

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းက အထဲသို့ ဝင်​သွားသည်​။

ဘုရားကျောင်းကို စောင့်နေသည့် ဘုန်းကြီးများက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။

“ဘုရားကျောင်းကို လူသိရှင်ကြား မဖွင့်ထားဘူး၊ ချက်ချင်းထွက်သွား”

ရွှယ်အန်းသည် ၎င်းတို့ကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဘုန်းကြီးများသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စွမ်းအားတစ်ခုက ၎င်းတို့အား တွန်းလှန်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရ၍ နံရံကို ထိမိသွားသည်အထိ လွင့်ထွက်ကာ အားလုံးက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ရွှယ်အန်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလျက် ဘုရားကျောင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ ဤလူများသည် သေးငယ်သော ပမွှားများသာဖြစ်၍ ၎င်းတို့ကို သတ်ရန်မတန်ပေ။

ရွှယ်အန်းက ဘုရားကျောင်း တံခါးကို ဖြတ်ကျော်လာစဉ် အဆောက်အဦတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်း၌ပင် အသင်းတော်အတွင်း၌ အလင်းဘုရားသခင်၏ ရုပ်ပုံများက ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တောက်ပနေသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းက ၎င်းတို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စိုက်ကြည့်နေရုံသာကြည့်လိုက်သည်နှင့်

တုန်လှုပ်နေသော ရုပ်ပုံများအားလုံး တစ်စုံတစ်ခုကိုကြောက်နေသည့်အလား တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဤမငြိမ်သက်မှုသည် ဧည့်ခန်းတွင်ရှိနေသည့် ခလီချန်၊ တင်းရန်နှင့် အခြားသူများကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

အစပိုင်းတွင် လန့်ဖျပ်သွားပြီးနောက် သူ့မျက်နှာက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တင်းရန်နှင့် အခြားလူများက အံ့အားသင့်စွာဖြင့်မေး၏။

“ဘုန်းတော်ကြီး ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ နေမကောင်းဘူးလား”

ခလီချန်က ဟန်ဆောင်ရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ အော်လိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထား”

ခလီချန်၏မျက်နှာသည် ယခင်ကဲ့သို့ ကျက်သရေမရှိတော့ဘဲ အလွန်ရက်စက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာသောကြောင့် တင်းရန်နှင့် ကျန်သူများအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ဧည့်ခန်း၏ ကြီးမားသောတံခါးများ ပြိုကျကာ ရွှယ်အန်းက နောက်ကျောတွင် လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ စားပွဲကို အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့အတွက် ငါအရမ်းတောင်းပန်ပါတယ်"

ရွှယ်အန်းက အပြုံးမပျက်ဘဲ ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

တင်းရန်နှင့် အခြားသူများအားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် တင်းရန်ဖြစ်ရာ သွေးမျိုးနွယ်ရဲတိုက်၏ မြင်ကွင်းကို သူမ ဘယ်သောအခါမျှ မေ့မည်မဟုတ်ပေ။

ရွှယ်အန်းကြောင့်မဟုတ်ပါက သူမကို ညစာစားပြီးနောက် အချိုပွဲအဖြစ် သွေးမျိုးနွယ်စုမှ စားသုံးခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ အဘယ်ကြောင့်ရောက်လာသနည်း။

ဤလေးစားဖွယ် ကာဒီနယ်ပင်လျှင် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ဖြစ်နိုင်ပါသလား။

တင်းရန်၏ အတွေးများ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ခလီချန်သည် ရုတ်တရတ် မတ်တပ်ထရပ်ကာ ရွှယ်အန်းကို ကြောက်စိတ်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"လူကြီးမင်း ရွှယ်၊ မင်း ရုတ်တရက် လာလည်တာ ဘာအတွက်လဲ မေးလို့ ရမလား" ခလီချန်က ကြိုးစား၍ သူ့အသံကို တည်ငြိမ်စေရန် ထိန်းထားသည်။

"အိုး မင်းငါ့ကိုမှတ်မိလား" ရွှယ်အန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

“ဥရောပမှာ လတ်တလော ဘယ်သူက ထင်ရှားနေတယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။ ပြီးတော့ မင်းက တရုတ်လူမျိုးဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ ဒါကြောင့် ခန့်မှန်းရမခက်ပါဘူး” ခလီချန်မှ ပြောကြားခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မင်းက တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ၊ မင်းကိုသတ်ဖို့ကလွဲလို့ တခြားအကြောင်းမရှိလို့ ငါဒီကိုရောက်လာတာ"

ခလီချန်သည် ရွှယ်အန်း၏ ပြတ်ပြတ်သားသားပြောဆိုချက်ကြောင့် အံဩထိတ်လန့်သွားရသည်။

"လူကြီးမင်းရွှယ် ငါတို့ကြားမှာ အာဃာတမရှိဘူးလို့ ထင်ရပါတယ် ဒီလူယုတ်မာ ဂယ်ရီက မင်းကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်တာနဲ့ ငါကလည်း မင်းရဲ့ရန်သူလို့ မဆိုလိုဘူး"

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးပြသော်လည်း ဘေးမှာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော တင်းရန်နှင့် အခြားသူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ဒီကိုရောက်လာကြတာ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာကွာ"

အခန်း(၄၀၅) နည်းပညာသည် စွမ်းအားဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်း၏ စကားကိုကြားသောအခါ တင်းရန်က ငိုချင်လာသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဒီလူကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ စော်ကားခဲ့မိလို့ပဲ။

မဟုတ်ရင် တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ထမင်းစားတိုင်း သူဘာလို့ ပေါ်လာတာလဲ’

"လူကြီးမင်းရွှယ် ကျုပိ မင်းတို့လူမျိုးကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပြီးပြီ၊ ငါတို့ကြားမှာ ရန်ငြိုးမရှိဘူးလို့ ငါထင်တယ်…”

ရွှယ်အန်းက ခလီချန်ကို နှုတ်ဆိတ်ရန် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းသူတို့ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံတာ ငါ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊ ငါမင်းကိုဘာလို့သတ်မှာလဲဆိုတော့ မင်းရဲ့အလင်းအသင်းတော်က ငါ့ကို အထင်လာသေးနေလို့ပဲ”

ဤသို့ပြောနေစဉ် ရွှယ်အန်းက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

အဆုံးမဲ့ဓားချီက ခလီချန်ကို ချက်ချင်းလွှမ်းခြုံသွားသည်။

"ရွှယ်အန်း မင်း ဒီလို အရမ်းရက်စက်မှရမှာလား"

"မင်းတို့ အလင်းအသင်းတော်ဆီ သေတဲ့အထိ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံရတဲ့ အပြစ်မဲ့ဝိညာဉ်တွေအတွက် ဒီစကားတွေကို ချန်ထားလိုက်ပါ"

"မင်းကို ငါတကယ်ကြောက်တယ်လို့ မထင်နဲ့ကွ” ခလီချန်သည် ပဋိပက္ခသည် ရှောင်လွှဲ၍မရမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စူးရှတောက်ပ၍ သန့်ရှင်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု သူ့ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ ရွှယ်အန်းထံသို့ တည့်တည့်တိုးဝင်သွားသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် သူ့လက်ကို ရိုးရှင်းစွာပင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ကြီးကျယ်ခမ်းနား၍ သန့်ရှင်းသော အလင်းရောင်က လေထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခလီချန်က မျက်လုံးပြူးသွား၏။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ ဒီသန့်ရှင်းတဲ့အလင်းရောင်က ဖျက်ဆီးလို့မရပါဘူး၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ..."

"မင်းတစ်ယောက်ထဲ အလင်းရောင်ရှိတဲ့သူလို့ မင်းထင်လား" ရွှယ်အန်းက လျစ်လျူရှု့၍ပြောပြီးနောက် လေထဲတွင် ဖြူစင်သောကြာပန်းများ ပေါ်လာသည်။

“နတ်အလင်းမီးလျှံ…. မဖြစ်ဘူး….” ခလီချန်သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သန့်ရှင်းသောအလင်းရောင်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏လက်အောက်ခံများကဲ့သို့ ကြာပန်းများဆီသို့ လုံးလုံးလျားလျားရောက်ရှိသွားသောကြောင့် နာကျင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဓားအလင်းများက ခလီချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်သို့ ရစ်ပတ်သွားပြီးနောက် အသက်ရှုစာအနည်းငယ်မျှအတွင်း၌ သွေးနှင့်ရေများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

ခလီချန်သေဆုံးပြီးနောက် ဘုရားကျောင်း၏ ရုပ်ပွါးတော်များစွာက ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားကာ တစ်ချိန်က ခမ်းနားထည်ဝါသော ခန်းမကြီးသည် အုံ့မှိုင်းသွားခဲ့သည်။

ယင်းမှာ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး၏ အခန်းကဏ္ဍဖြစ်သည်။ သူသည် ဘုရားကျောင်းကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သဖြင့် ယခု ကွယ်လွန်သွားသောအခါ ဘုရားကျောင်းက သူနှင့်အတူ ပြိုကျသွားသည်။

ဤအရာများအားလုံးကိုလုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက ထိတ်လန့်နေသော တင်းရန်နှင့် အခြားလူများကို လှည့်ကြညိ့လိုက်သည်။

"ဒီနေရာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ မင်း တရုတ်ပြည်ကို ပြန်သင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ကြိမ် ကံကောင်းမယ်လို့ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် အန်းယန်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ညီမ...ဘာလုပ်ကြမလဲ" တင်းကွမ်က တုန်လှုပ်သော အသံဖြင့် မေးသည်။

တင်းရန်က သတိပြန်ဝင်လာကာ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"သူပြောတာ မကြားဘူးလား၊ ငါတို့ အခု တရုတ်ပြည်ကို ပြန်ကြမယ်"

"ငါတို့ အခုထွက်သွားမှာလား။ စာတမ်းကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

“ဘာစာတမ်းလဲ ငါ ဘွဲ့တောင်မယူချင်တော့ဘူး" တင်းရန်က ဒေါသတကြီးအော်ကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

‘နောက်ဘယ်တော့မှ မလာဘူး’

သူမတစ်သက်လုံး ဥရောပကို ဘယ်သောအခါမျှ ပြန်လာတော့မည်မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဤနေရာက အလွန်အန္တရာယ်များလွန်းလှသည်။

ခလီချန်၏ကျဆုံးခြင်းသတင်းက လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားသည်။

နှစ်ဖက်စလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

မရေမတွက်နိုင်သောလူများသည် ရွှယ်အန်းနှင့် အလင်းအသင်းတော်တို့ကို အာရုံစိုက်ခဲ့လာကြ၏။ ဤနှစ်ဖက်၏

နောက်ဆက်တွဲ လှုပ်ရှားမှုက မည်ကဲ့သို့ဖြစ်လိမ့်မည်ကို အားလုံးသိချင်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင််မူ တတိယအဆင့် ကာဒီနယ်က ရွှယ်အန်း၏ လက်ထဲ၌ အသတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်၍ အလင်းအသင်းတော်က သေချာပေါက် တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု လူများစွာက အခိုင်အမာပြောကြသည်။

သို့သော် လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေကြသည်မှာ အလင်းအသင်းတော်သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာတည်ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် တောင်ဘက်သို့သွားနေသော ရွှယ်အန်းသည် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဘုရားကျောင်းများစွာကို ဆက်တိုက်ချေမှုန်း၍ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံ သင်းထောက်လေးငါးယောက်ကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်။

လူများစွာက ၎င်းတို့၏ ကနဦး တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများမှ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာသောအခါ ရွှယ်အန်းသာ ဤလမ်းကြောင်းအတိုင်း တောင်ဘက်သို့ ဆက်သွားပါက၊ သူသည် အလင်းအသင်းတော်၏ ဌာနချုပ်သို့ မလွဲမသွေ ရောက်ရှိရမည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ထပ်မံထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြသည်။

‘အလင်းနိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံးကို သူကိုယ်တိုင် စိန်ခေါ်ဖို့ တကယ်ပဲ ရည်ရွယ်ထားတာလား’

ဤအတွေးသည် လူများစွာကို ထိတ်လန့်စေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင်ပင် လူအများက စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူဥရောပတစ်ခွင်လုံးနှင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးသည် ရွှယ်အန်း၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့၍ မရေမတွက်နိုင်သော လူများက သန့်ရှင်းသော အလင်းနိုင်ငံဆီသို့အာရုံစိုက်ကုန်ကြသည်။

အလင်းနိုင်ငံတော်သည် စတုရန်းကီလိုမီတာအနည်းငယ်မျှသာရှိသော နိုင်ငံငယ်လေးဖြစ်သည်။

အရွယ်အစားသေးငယ်သော်လည်း ၎င်း၏မြေပေါ်တွင် ထူးထူးခြားခြား လှပသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခုရှိသည်။

ဗဟိုချက်အကျဆုံး နေရာတွင် တည်ရှိသည့် ကမ္ဘာကျော် အလင်းဘုရားကျောင်းကြီးပင်ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် အလင်းဘုရားသခင်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်နိုင်သည်ဟုဆိုကာ လူဆိတ်ညံသောခေတ်အထိပင် သမိုင်းကြောင်းရှိသည်။

ဤသည်မှာ အလင်းဘုန်းကြီးနေထိုင်ရာ အလင်းအသင်းတော်၏ အဓိကအနေရာဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွားများ ပြည့်နှက်နေသည့် အလင်းဘုရားကျောင်းရှေ့ မြင့်မြတ်သောရင်ပြင်က အလွန်အသက်ဝင်နေသည်။

အလယ်ခေတ်တွင် ဤအရာသည် တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်သည်။

သို့သော် နှစ်များတစ်လျှောက် ဘာသာရေးအသွင်ကူးပြောင်းမှု တိုးများလာသဖြင့် အထူးသဖြင့် ယခင်ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးထံမှ အမိန့်ပြန်ကြားချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ သီအိုကရက်တစ်နိုင်ငံတစ်ခုလုံးသည် ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်များထံ တံခါးဖွင့်လာကြသည်။

ယင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ တီးတိုးစကားသံများကို ကြားနိုင်သည့်နေရာဟု အခိုင်အမာဆိုထားသော မြင့်မြတ်သောရင်ပြင်သည်လည်း ပါဝင်သည်။

ယခုမူ ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ လူအုပ်သည် ခရီးသွားများသာ မဟုတ်ပေ။

ဥရောပရှိ အင်အားကြီးနိုင်ငံအသီးသီးမှ သူလျှိုများစေလွှတ်သကဲ့သို့ နိုင်ငံတိုင်း၏ ထောက်လှမ်းရေးအေးဂျင့်များ နီးပါး ရှိနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မကြာသေးမီက အဖြစ်အပျက်များကြောင့် လူတိုင်းက အဘယ်ကြောင့် ဤအချိန်တွင် ဤမျှ ကြီးစိုးသောအလင်းအသင်းတော်က ဤမျှတိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိချင်ကြသည်။

ဒေးဗစ်သည် အမေရိကန်နိုင်ငံ၏ အေဂျင်စီမှထောက်လှမ်းရေးအေးဂျင့်ဖြစ်ကာ ဤနေရာကို စောင့်ကြည့်ရန် မစ်ရှင်တစ်ခုရထားသည်။

ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ ခရီးသွားများကြားတွင် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များစွာရှိမည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်လျက်ရှိသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဤမစ်ရှင်သည် အခကြေးငွေရသည့် အားလပ်ရက်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။

လက်ရာမြောက်သော အလယ်ခေတ်ဗိသုကာလက်ရာများကို အခမဲ့ခံစားနိုင်ရုံသာမက တစ်ခါတစ်ရံတွင် နိုင်ငံအသီးသီးမှ လှပသော ခရီးသွားများနှင့် ရင်ခုန်စရာတွေ့ဆုံမှုများပင် ရှိနိုင်သည်။

ဤသည်ကိုတွေး၍ ဒေးဗစ်က နည်းနည်းစိတ်လှုပ်ရှားကာ ကော်ဖီတစ်ခွက်နှင့် အသားညှပ်ပေါင်မုန့်ဝယ်ရန် ရင်ပြင်ထောင့်ရှိ အမိုးဖွင့် ကော်ဖီဆိုင်ဆီ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်သွားသည်။

ကော်ဖီဆိုင်ရောက်သောအခါ မုတ်ဆိတ်မွေးများရှိသည့် ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ပြုံး၍ “ဘုရားသခင် ကောင်းချီးပေးပါစေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒေးဗစ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အခုထိ မူမမှန်တာ မရှိသေးပါဘူး၊ အလင်းအသင်းတော်က အခု လူကြီးမင်းရွှယ်ကို တကယ်ကြောက်နေပြီလို့ ထင်တယ်”

“ဆက်စောင့်ကြည့်နေ”

မုတ်ဆိတ်မွေးပိုင်ရှင်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ပြော၍ အလုပ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။ ဒေးဗစ်သည် ထောက်လှမ်းရေးအေးဂျင့်ကဲ့သို့ လုံးဝမထင်ရသည့် ပိုင်ရှင်ကိုကြည့်ကာ ပခုံးတွန့်၍ စားသောက်ရန် လှည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြင့်မြတ်သောရင်ပြင်မှ ကီလိုမီတာအနည်းငယ်ကွာဝေးသောအရပ်၌ အနက်ရောင်စီးပွါးရေးဗင်ကားတစ်စီး ရောက်လာသည်။

ခါရာဆက်က ဆေးပြင်းလိပ်တစ်လိပ်ကို ပါးစပ်ဖြင့်ကိုက်ထားလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမြင်လား နည်းပညာက စွမ်းအားပဲ"

အန်နာစတေးရှား၊ ဖန်းမင်ရွှယ်နှင့် မင်ယန်တို့သည် ခါရာဆက်၏လက်ထဲမှ ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်နေကြသည်။

၎င်းပြသနေသည့်အရာမှာ မြင့်မြတ်သောရင်ပြင်၏ တိုက်ရိုက်ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။

ခါရာဆက်က သူ၏ဆေးပြင်းလိပ်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှိုက်လိုက်သောအခါ ဦးခေါင်းခွံခေါင်း၏ အပေါက်များအတွင်းမှ မီးခိုးများ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

"ဒီ မြင့်မြတ်တဲ့ ရင်ပြင်မှာ မှော်အတတ် ဒါမှမဟုတ် စုန်းအတတ် အသုံးပြုမှုမှန်သမျှကို တွေ့နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီစက်ကိုတော့ မတွေ့နိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုလဲ။ အထင်ကြီးစရာကောင်းတယ်မလား”