အခန်း (၄၃၃-၄၃၅)

အခန်း(၄၃၃) နဝမမြောက် တော်လှန်မှု အဆိပ်ဘုရင်

လုရှားက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ကျောက်စားပွဲဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အဆိပ်ဘုရင်ဥကျင့်ကြံရေးက ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ”

အားဖေးက လေးလေးစားစား ပြန်ပြောသည်။

“သခင့်ကို လျှောက်တင်ပါတယ်။ တတိယတော်လှန်မှုကို ဖြတ်ကျော်သွားပါပြီ”

လုရှား၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ်တောက်ပသွားသည်။

“အိုး မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုက တော်‌တော်ကောင်းတာပဲ။ ငါ့ကို ပြကြည့်စမ်း”

“ဟုတ်”

အားဖေးက သခင်၏ အမိန့်ကို မနာခံဝံ့ဘဲ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်ထားကာ ခန္ဓာကိုယ်မှလည်းအလွန် ပြင်းထန်သော ရောင်ဝါများ ဖြာထွက်၍ ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ကြားတွင် စိမ်းပြာရောင်အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေသည်။ ထို့နောက် သူက ပါးစပ်ကို ဖွင့်၍ စိမ်းပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကိုထုတ်လိုက်ရာ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် ၎င်းက တောက်ပသော စိမ်းပြာရောင်‌ မြွေတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မြွေငယ်က အားဖေး၏ လည်ပင်းတွင် ရစ်ပတ်၍ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ လျှာကို ညင်သာစွာ ကစားနေသည်။ မြွေငယ်က သေးငယ်သော်လည်း ယင်းမှ ထုတ်လွှတ်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရောင်ဝါက ၎င်း၏ ထူးကဲသော သဘာဝကို ဖော်ပြနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မြွေငယ်လေးက နှုတ်ဆက်စကားဆိုနေသည့်အလား လုရှားကို ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်ပြလိုက်သည်။

လုရှားက အနည်းငယ်ကျေနပ်စွာပြုံးလိုက်၏။

“မဆိုးပါဘူး။ အားဖေး အဆိပ်တာအိုနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်းရဲ့ မွေးရာပါ ပါရမီက ငါထင်ထားတာထက်တောင် ပိုကောင်းတယ်”

“အဆိပ်တာအိုရဲ့ တော်လှန်မှုကိုးခုလို့ခေါ်တဲ့ အဆင့်ကိုးခုမှာ တတိယအဆင့်က လောကကို ကျော်ဖို့၊ ဆဌမအဆင့်က အမှန်ဖြစ်ဖို့၊ နဝမအဆင့်က ဘုရင်ဖြစ်ဖို့ပဲ။ အခု မင်းရဲ့ အဆိပ်မြွေစိမ်းက ပုံပေါ်နေပြီဆိုတော့ မင်း နေရာတစ်ခုရောက်နေပြီ”

လုရှား၏ ချီးမွမ်းသံကို ကြားသောအခါ အားဖေးက ဝမ်းသာသွားသည်။ မြောင်အင်မော်တယ်တောင်ကြားသို့ ပြန်ရောက်ပြီးခဲ့စဥ်ကတည်းက အားဖေးက သူ၏ ယခင်အကျင့်ဆိုးများအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ကာ စည်းကမ်းကြီးလွန်းသော ဘဝနှင့်နေထိုင်၍ ထိုအချိန်မှသာ သူ၏ ကမ္ဘာညစ်ညမ်းစေကော အဆိပ်နှလုံးသားက ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

သူ အလွန် ထိတ်လန့်သွားရသည့်အကြောင်းအရင်းမှာ အားဖေးက လုရှား၏ မျှော်လင့်ချက်များကို လက်လွှတ်မခံချင်သောကြောင့်သာဖြစ်သည်။ ယခု သူ၏ ကြိုးစားမှုများအားလုံး နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။

မှန်သည်။ အားဖေးက အလွန်ပျော်ရွှင်နေ၏။

“သခင်၊ သခင့်ဒဏ်ရာက…” အားဖေးနှင့် မြောင်အင်မော်တယ်တောင်ကြားရှိ လူတိုင်းအတွက် အစိုးရိမ်ရဆုံးကိစ္စမှာ လုရှား၏ ဒဏ်ရာပင်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ အင်းဆက်အင်မော်တယ် တစ်ဦးအနေဖြင့် လက်ရှိ အဆိပ်သခင် လုရှားသည် မြောင်အင်မော်တယ်တောင်ကြား၏ ထောက်တိုင်ကြီးဖြစ်သည်။ လုရှားက ပြုံး၍ လက်ကိုဆန့်လိုက်ရာ တဖျပ်ဖျပ်လတ်နေသော အလင်းများကြား၌ ခြေသုံးချောင်းထောက် ရွှေဖားပြုတ်တစ်ကောင်က သူ့လက်ဝါးပေါ်၌ ပေါ်လာသည်။

“ငါ့ရဲ့ အသက်သွေးကြော အဆိပ်အင်းဆက်က ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရပြီး သေလုမျောပါးဖြစ်နေပေမယ့် အံ့သြဖို့ကောင်းတာက ကံကောင်းပြီး ဒီ အင်မော်တယ်အင်းဆက်နတ်ကုန်းမြေမှာ အဆိပ်တော်လှန်မှုကိုးခုထဲ အဆိပ်ရွှေဖားပြုတ်ဖြစ်လာခဲ့တယ်”

အားဖေးဝမ်းသာပီတိဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ် သခင်”

ခြေသုံးချောင်းထောက် အဆိပ်ရွှေဖားပြုတ်။

၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီများတွင်သာ ထင်ရှားသော အဆိပ်အင်းဆက်ဖြစ်သည်။

လုရှားက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာသည်လည်း အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသောဘက်သို့ရောက်လာသည်။

“နှမျောစရာပဲ။ ငါ ပိုကျင့်ကြံလေလေ အဲ့လူက ဘယ်လောက်စွမ်းအားကြီးလဲဆိုတာ သိလာလေလေပဲ”

အားဖေးက တိတ်တဆိတ်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ရှန်းကျန်းမှ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မဟုတ်တော့ဘဲ ယခုအခါတွင် အရှည်အချင်းပြည့်မှီသော အဆိပ်သခင်တစ်ဦးဖြစ်ကာ ကျင့်ကြံရေးလောကနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများစွာကို သဘာဝအလျောက် ထိတွေ့မိလာသည်။

သူ့တွင် အခြားလုပ်စရာမရှိသည့်အခါတိုင်း သိုင်းပညာဖိုရမ်များသို့ မကြာခဏ သွားရောက်လေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း ရွှယ်အန်းအကြောင်းကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် နားလည်လာခဲ့သည်။ သူ့သခင်ပြောသည့်အတိုင်း သူနားလည်လေလေ ထိုလူက မည်မျှ အစွမ်းထက်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သိလာလေလေပင်ဖြစ်၏။

"တကယ်တော့ ငါ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ ရှန်းကျန်းမှာ သူ့ကြောင့် ငါ ဒဏ်ရာကြီးကြီးမားမားမရခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီသွေးပုလဲကို ငါတကယ်ရခဲ့မယ်ဆိုရင် တကယ်လို့ နဝမမြောက်တော်လှန်ရေးကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် ငါအခုလောက်သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနဲ့ ကြံ့ခိုင်လာမှာမဟုတ်ဘူး"

ကျင့်ကြံရေးလမ်းကြောင်း၌ ဖြတ်လမ်းအနည်းငယ်သာရှိသည်။ အကယ်၍ အခက်အခဲတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်လျှင် ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းက ပိုခက်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် လုရှားက ထိုကဲ့သို့ သက်ပြင်းချနေရခြင်းပင်ဖြစ်၏။

“သခင် သူက လက်စားချေဖို့ လာမှာလား" အားဖေးက သူ့စိုးရိမ်မှုများကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

လုရှားသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ ခါးသက်စွာပြုံးလိုက်၏။

"အခြားမရေမတွက်နိုင်အောင်များပြီး အထွတ်အထိပ်မှာရပ်နေတဲ့ ဒီစွမ်းအားကြီး သတ္တဝါတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မင်းက နားမလည်သေးဘူးပဲ။ သူတို့အတွက် ငါတို့က ပုရွက်ဆိတ်တွေထက် သန်မာတဲ့ကောင်သာသာပဲ။ ငါတို့က ပုရွက်ဆိတ်တွေထက် ပို ခွန်အားကြီးတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေပဲ”

“ဒါဆို…” အားဖေး၏အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေကာ သူ၏ အတွေးများ တုန်လှုပ်နေပုံရသည်။

လုရှားက မတ်တပ်ထရပ်၍ သူ့ဆီသို့လျှောက်သွားကာ ပခုံးပေါ်သို့ ပုတ်သပ်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“အားဖေး၊ လူတစ်သန်းမှာ တစ်ယောက်တောင် ရွှယ်အန်းနဲ့မယှဥ်နိုင်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မနှိမ့်ချပါနဲ့။ အရေးအကြီးဆုံးက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု လမ်းကြောင်းကိုဆုံးခန်းတိုင်အောင်‌ လျှောက်ဖို့ပဲ”

“ဟုတ်ကဲ့”

ဆရာနှင့်တပည့်တို့ စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် အားဖေးက လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ပန်းကန်နှင့် တူကို ချလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အင်မော်တယ် အင်းဆက်လှိုဏ်ဂူ၏ မြေပြင်က ပြင်းထန်စွာလှုပ်ခါလာ၍ အားဖေးသည် ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ထိတ်လန့်သောအကြည့်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

"သခင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

လုရှား၏ မျက်နှာမှာလည်း ပြာကျသွားသည် ။

အားဖေး၏ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က တိမ်မြုပ်နေ၍ သဘာဝအတိုင်းမည်သည့် ထူးခြားသောအရာကိုမျှ သတိမထားနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း လုရှားက အင်မော်တယ်အင်းဆက်လှိုဏ်ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် အလွန် စွမ်းအားကြီးသော အရိပ်အယောင်များ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားပြီးရင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေချိန်တွင် ဂူတွင်းနက်ကြီးထဲမှ ၎င်းတို့ဆီသို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အားဖေးက ရွှေရောင်အလင်းတန်းမဟုတ်ဘဲ ရွှေရောင်ပုရွတ်ဆိတ်အနီများဖြစ်နေသည်ကို ထိတ်လန့်စွာ သိလိုက်ရသည်။

“ဒါက ရွေပုရွက်နီတွေပဲ” အားဖေးက အော်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုရှား၏ အမူအရာက ပို၍ တင်းမာလာသည်။ သူက လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ရာ ခြေသုံးချောင်းထောက် ရွှေရောင်အဆိပ်ဖားကြီး၏ သွင်ပြင်က သူ့နောက်တွင်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူက လက်ဖဝါးနှင့် ရိုက်ချလိုက်၏။

ဘမ်း

ရွှေရောင်အလင်းတန်းထဲမှ ပုရွက်နီများစွာ အသတ်ခံခဲ့ရပြီးသည့်တိုင် မကြာမီ၌ပင် အခြားပုရွက်ဆိတ်များ အမြန်ပြည့်လာပြန်သည်။ အားဖေးက ရွှေပုရွက်နီများကို နှိမ်နင်းရန် သူ၏ သခင်နှင့် ညှိနှိုင်းကာ သူ၏ အဆိပ်မြွေစိမ်းကို အသုံးချခဲ့သည်။

ရွှေပုရွက်နီအရေအတွက်က များပြားသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အလွန်အစွမ်းထက်လှခြင်းမရှိပေ။ အတန်ငယ်ကြာပြီးနောက်တွင် ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်ဖြစ်သော လုရှားနှင့် အားဖေးတို့က ၎င်းတို့အားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်ခဲ့သည်။

အားဖေးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“သခင် ရွှေပုရွက်နီတွေ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ပေါ်လာတာလဲ”

လုရှားက ခေါင်းယမ်း၍ မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။

“မသိဘူး…”

လုရှားသည်လည်း သံသယအပြည့်ဖြင့် ဖြစ်နေသည်။ အင်မော်တယ်အင်းဆက်လှိုဏ်ဂူတွင်ရှိနေစဥ် ဤနေရာ၌ ဝိဉာဥ်စွမ်းအင်က ယခင်ကထက် ပိုမိုထူထဲလာသည်ဟု သူခံစားခဲ့ရသည်။

ဤသည်ကလည်း သူ၏ အဆိပ်တော်လှန်မှုကိုးခုကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရင်းပင်ဖြစ်သည်။ ယခင်ကလည်း သွေးပုလဲများ၏ အကူအညီဖြင့် အောင်မြင်မှုရယူရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကာ ရှန်းကျန်းသို့ ခရီးဝေးထွက်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မြောင်အင်မော်တယ် တောင်ကြား၏ နတ်ကုန်းမြေ၏ ကောင်းချီးများတစ်မျိုးတည်းနှင့် အဆင့်ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ တကယ်တမ်းတွင် လုရှားတွင် သံသယများရှိနေ‌သော်လည်း ၎င်းတို့အကြောင်း လေး‌လေးနက်နက် မတွေးခဲ့မိပေ။

ယခု ရွှေပုရွက်နီအမြောက်အမြား ရုတ်တရက်ပေါ်လာခြင်းနှင့်အတူ လုရှား၏သံသယစိတ်များက ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

‘...ဖြစ်နိုင်မလား’

လုရှားသည် ငယ်စဥ်က အကြီးအကဲများပြောပြသော ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို တွေးမိသည်။

‘ဒါပေမယ့် အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။ အစစ်အမှန်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား’

တစ်ချိန်တည်း၌ပင် တုန်ခါမှုက ယခင်ကထက် ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ လုရှားသည်ပင် သူ့ကိုယ်သူ ဟန်ချက် ထိန်းနိုင်စေရန် ဂူနံရံများကို ထောက်ထားရသည်။ ဤပြင်းထန်‌သော တုန်ခါမှုနှင့်အတူ လှိုဏ်ဂူအတွင်းမှ နက်ရှိုင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပင့်ကူနက်များ လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ကာ အစုအဝေး၏ နောက်ကွယ်တွင် ကားကဲ့သို့ ကြီးမားသော ပင့်ကူနက်ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် ထိုပင့်ကူကြီး၏ နောက်ကျောတွင် အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးမျက်နှာတစ်ခုရှိသည်။

လုရှားက နောက်ဆုံးတွင် အော်လိုက်သည်။

“ပင့်ကူမိန်းမပျို”

သူ၏အော်သံကိုကြားလိုက်ရသည်နှင့်အနက်ရောင်ပင့်ကူကြီးသည် အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့အစုအဝေးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ၀တ်ဆင်လျက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင်နှင့် ပင့်ကူတက်တူးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော လှပသောမျက်နှာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အမျိုးသမီးက အေးအေးဆေးဆေး အကြောဆန့်၍ နတ်ဆိုးရုပ်သွင်ကို ဖော်ပြကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒီလောကကို ငါမရောက်တာ တော်တော်ကြာနေပြီ။ ငါတကယ်ကို လွမ်းသား… ကောင်လေး မင်းက ဒီမျိုးဆက်ရဲ့ အဆိပ်သခင်လား။ ကျွတ်…ကျွတ် တကယ်ကို သနားဖို့ကောင်းလောက်အောင် အားနည်းတာပဲ။ လာပါ ဒီ အစ်မကြီးက မင်းကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပေးမယ်”

အခန်း(၄၃၄) ပင့်ကူမိန်းမပျို မီးလျံနီကင်းမြီးကောက်

လုရှား၏အမူအရာက မယုံနိုင်လောက်အောင် လေးနက်လာသည်။

လူသားအသွင်သို့ပြောင်းလဲနိုင်သော အဆိပ်ပိုးကောင်အကြောင်း သူဖတ်ဖူးသည့်အချိန်က သူ့ဘိုးဘေးဘီဘင်များထံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည့် ရှေးအဆိပ်သင်္ချိုင်းတွင်သာဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထို သင်္ချိုင်းက ယင်းကို အလွန်ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြသခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဍာန်ပြောင်းနိုင်သော အဆိပ်အင်းဆက်များအားလုံးသည် အလွန်စွမ်းအားကြီးသော သတ္တဝါများပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသတ္တဝါများက ဟိုးယခင်အချိန်ကတည်းက မျိုးသုဥ်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီမဟုတ်သလော။

ယနေ့ အင်မော်တယ်အင်းဆက်လှိုဏ်ဂူတွင် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသနည်း။ ဒဏ္ဍာရီက အစစ်အမှန်ဖြစ်နိုင်ပါ့မည်လား။

လုရှား၏ ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသသဖြင့် ပင့်ကူအမျိုးသမီးသည် ညုတုတု ရယ်မောသံများဖြင့် အဆက်မပြတ် ရယ်လိုက်သည်။

“ကောင်လေး မင်းက ဘာမှမသိတဲ့ပုံပဲ။ အဆိပ်သခင်တွေရဲ့ အမျိုးအနွယ်က မင်းနဲ့ တကယ်ပဲ ဆုံးခန်းတိုင်သွားပြီ။ မမက မင်းကို ‘အင်မော်တယ်’ဖြစ်လာအောင်လုပ်ပေးမယ်”

ပင့်ကူမိန်ကလေး၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများသည် နူးညံ့ချောမွေ့ကာ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိသည်။

အားဖေး၏ မျက်လုံးများသည် မက်မောခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၍ သူ့အလိုအလျောက် ရှေ့ကို တိုးလာသည်။

“မင်း ဘယ်ကလာတယ်ဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒါက မြောင်အင်မော်တယ် တောင်ကြားပဲ။

မင်း ပရမ်းပတာတွေ လုပ်လို့ရမယ့် နေရာမဟုတ်ဘူး”

ပင့်ကူမိန်းမပျိုက အားပါးတရရယ်လိုက်သည်။

“မြောင်အင်မော်တယ် တောင်ကြားဟုတ်လား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ မင်းတို့ ဘိုးဘေးတွေက အင်းဆက်နယ်မြေဝင်ပေါက်ကို ချိတ်ပိတ်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကျော်သွားပြီ။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားကြီးတဲ့ အဆိပ်သခင်ဘိုးဘေးတွေဆိုရင် ငါဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားမှာဆိုပေမယ့် မင်းကတော့…”

လှောင်ပြောင်သောအကြည့်ဖြင့် ပင့်ကူအမျိုးသမီးသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်စင်းက လုရှားဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်။ လုရှား၏ မျက်နှာက ရေကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေ၍ ကြမ်းတမ်းစွာအော်ဟစ်လျက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကာလိုက်သည်။

ဘမ်း

လုရှားက အဖြူရောင်အလင်းတန်းကို တားဆီးလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လုရှားက ဤအဖြူရောင်အလင်းတန်းက တကယ်တမ်းတွင် ပိုးချည်မျှင်တစ်မျှင်ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ပင့်ကူပိုး

လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားစဉ် လုရှား၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးခဲသွားခဲ့သည်။

"ဒီလိုအရည်အချင်းတွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အရူးလုပ်နေတာ ရပ်လိုက်ပါ၊ ဒီကိုလာခဲ့"

သူမ ပြောနေစဉ် ပင့်ကူပိုးသည် လုရှား၏လက်များကို ရစ်ပတ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ချုပ်နှောင်၍ ဆွဲသွားလိုက်သည်။

ဆွဲငင်အားအလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် လုရှားက လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။

အားဖေးက ကြောက်လန့်တကြားအော်လိုက်၏။

“သခင်”

ထို့နောက် သူက လုရှားကို ဖမ်းကိုင်၍ နောက်သို့ အပြင်းအထန် ပြန်ဆွဲသော်လည်းပင့်ကူရှေ့တွင် သူ၏ခွန်အားက အရေးမပါလှပေ။

သူ့ကိုပါ ဆွဲခေါ်သွား၏။

ပင့်ကူအမျိုးသမီးသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလျက် အစွယ်နှစ်ချောင်းကို ဖြဲပြကာ လုရှားနှင့် ကျန်တစ်ဦးကို သူမ၏ ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်လေးတွင် လုရှားသည် လေထုထဲမှ ကျယ်လောင်စွာအော်လိုက်ရာ သူ့နောက်တွင် ခြေသုံးချောင်းထောက် ရွှေဖားပြုတ်၏ ကြီးမားသောသဏ္ဍာန်ကို ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်။

ယင်းပေါ်လာသောအခါ ပင့်ကူပိုးက ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤသို့ဖြင့် ပင့်ကူမိန်းမပျိုက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်၍ အဝေးသို့ အမြန်ပြန်ဆုတ်သွားရာ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု ပေါ်လွင်လာသည်။

"ခြေသုံးချောင်းထောက် ‌‌ရွှေဖားပြုတ်၊ မင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှေးဟောင်းအဆိပ်ပိုးကောင် ရှိနိုင်မှာလဲ"

လုရှားက သူ့အနောက်တွင် အလင်းတန်းများ ပေါ်လာသောအါ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ အလင်းရောင်နှင့် ထိလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်က ပင့်ကူနက်များက အော်ဟစ်၍ မီးခိုးများ ဖြစ်သွားသည်။

လုရှားက အေးစက်စွာပြောသည်။

" ပိုးကောင်မ မင်းဘယ်ကလာလဲဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ အခု မင်းနေရာမင်းပြန်သွား။ ငါတို့စကားပြောလို့ရသေးတယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းဒီမှာပဲသေမှာသေချာတယ်"

ပင့်ကူမက တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်မှုပြန်ရလာသည်။

"မင်းရဲ့ ရှေးခေတ်အဆိပ်ကောင်က မဆိုးဘူးဆိုတာ ဝန်ခံပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းစွာပဲ အဲ့တာက ငါ့အတွက် နဝမမြောက်တော်လှန်မှု ပိုးကောင်သေးသေးလေးပဲ၊ နည်းနည်းတော့ ဒုက္ခပေးတယ်။ ပြီးတော့... ငါက အင်းဆက်နယ်မြေက လာတယ်လို့ မင်းတကယ်ထင်နေတာလား"

သူမ၏ အသံက ဂူအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေချိန်တွင် အနက်ရောင် လှိုဏ်ဂူ၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သုံးမီတာ မြင့်သော အနီရောင် ကင်းမြီးကောက်ကြီး တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနီရောင် မီးခိုးငွေ့များ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီးသည့်နောက် ကင်းမြီးကောက်ကြီး၏ မျက်နှာက အလွန်ဆိုးယုတ်သော ပုံစံပြောင်းသွားသည်။ ထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားက ကြိမ်ဖန်များစွာ ဆိုးသွမ်းစွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"ပင့်ကူမိန်းမပျို ဒါက ဘာလဲ။ ဒီလို အငယ်တန်းမျိုးကိုတောင် မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလား။ ဘုရင်မကြီးက အားလုံးကို ရှင်းထုတ်ပြီး သူလာမယ့်အချိန်အတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို အမိန့်ပေးထားတယ်"

"ကင်းမြီးကောက် အရေမရအဖတ်မရတွေပြောမနေနဲ့။ ဒီကောင်မှာ ခြေသုံးချောင်းရှိတဲ့ ဖားပြုတ်ရှိတယ်၊ အဲ့တာက ကျွန်မကို တားထားတာမို့ ရှင် သူ့ကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ။ ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ခဏလောက် အချိန်ပေးပါ့မယ်။"

ထွားကျိုင်းသော အမျိုးသား၏ အသားရောင်က ရုတ်တရက် သဘာဝအတိုင်း ပြောင်းလဲသွားကာ အလိုအလျောက်ပင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။

ဤပင့်ကူမိန်းမမျိုက မည်မျှရက်စက်သည်ကို သူကောင်းစွာသိသောကြောင့် သဘာဝအတိုင်း တလေးတစားနှင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် လုရှား၏နှလုံးသည်လည်း အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်။

နောက်ထပ် ပုံသဏ္ဍာန်ပြောင်းတဲ့ အဆိပ်ပိုးကောင်။

ယခုတွင် လုရှားက သူ၏ဘိုးဘေးများ လက်ဆင့်ကမ်းလာသည့် ဒဏ္ဍာရီများ အားလုံးအမှန်ဖြစ်ကြောင်း သေချာနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် အင်မော်တယ်အင်းဆက်လှိုဏ်ဂူ၏ နက်နဲမှုသည် မသိနိုင်သော နယ်ပယ်အချို့နှင့် ဆက်စပ်နေသည်ဟု ဘိုးဘေးများ၏ ဒဏ္ဍာရီက ဖော်ပြခဲ့သည်။

ယခု စဉ်းစားကြည့်လျှင် အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ မြောင်အင်မော်တယ်တောင်ကြား၌ အသိပညာ ဖြန့်ဝေမှုက တစ်ခါတည်း လုံးဝပြတ်တောက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ကာ အရာများစွာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှော်အင်းပိုးမွှားများ ရောက်လာ၍ ယခုပင် လုရှားသည် ၎င်းတို့က ဘုရင်မတစ်ပါးအကြောင်း တစ်ခုခုပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမည်ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

လုရှား၏နှလုံးသားက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွား၍ အစောပိုင်းက ခံစားခဲ့ရသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ အနည်းငယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူက သူ့နောက်မှ အားဖေးကို တိတ်တဆိတ်ပြောလိုက်သည်။

"ရန်ဖြစ်တဲ့အခါ ငါသူတို့ကို ဖမ်းထားမယ်၊ မင်းချက်ချင်းထွက်ပြေး"

အားဖေးလန့်သွားသည်။

"သခင် ကျွန်တော် သခင်နဲ့နေခဲ့ချင်တယ်”

လုရှားက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်၏။

"ဒီလိုမပြောနဲ့၊ ဒီမှော်အင်းဆက်ပိုးကောင်တွေက ငါ့ခြေသုံးချောင်းထောက် ‌‌ရွှေဖားပြုတ်ကို ကြောက်နေကြပြီ၊ ငါ ထိန်းထားနိုင်ပြီကွ။ မင်းသွားပြီးတော့ ပြင်ထားဖို့ ငါတို့လူတွေကို သတိပေးရမယ်၊ အဲ့ရောက်ရင် ငါ့ကို မြောင်အင်မော်တယ်တောင်ကြားက ချက်ခြင်း ကယ်ထုတ်"

အားဖေး၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့လာသည်။

“ဆရာ…” ဟု တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကိုကြားလား" လုရှား၏ အသံက အလွန် လေးနက်နေသည်။

အားဖေးက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီးနောက် မျက်ရည်များ စီးကျလာ၏။

"ဟုတ်"

သူ့သခင်ဆိုလိုရင်းက အလုပ်မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူနားလည်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဧရာမကင်းမြီးကောက်သည် ပြင်းထန်စွာ ရယ်မော၍ ချီတက်လာပြီဖြစ်၏။ တစ်ချိန်တည်း၌ပင် အနီရောင်မီးတောက်တစ်ဒါဇင်ကျော်က ၎င်းတို့ဆီသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။

လုရှားက အေးစက်စွာ ဟစ်အော်၍ သူ၏ အဆိပ်အင်းဆက်၏ ရှင်သန်မှုက်ု ကန့်သတ်ချက်သို့ တွန်းပို့ကာ ခြေသုံးချောင်းထောက် ရွှေဖားပြုတ် အသွင်အပြင်သို့ လက်တွေ့ကဲ့သို့ပင် ပြောင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အသံလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘမ်း

ဤဖားနှင့်တူသော ဖားတစ်ကောင်ကြောင့် ရေစီးကြောင်းများ ပြန့်ကျဲကုန်သည်။

"ဘာကိုစောင့်နေတာလဲ။ ပြေး" လုရှားက အော်လိုက်၏။

အားဖေးက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

"သားလေး မပြေးနဲ့၊ မမမှာ မင်းအတွက် သကြားလုံးရှိတယ်" ပင့်ကူမိန်းမပျိုက ပြောသည်။

သူမစကားပြောနေစဉ်တွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများက အားဖေးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ကျရောက်လာသည်။

သို့သော် လမ်းခုလတ်၌ လုရှားက ဒေါသနှင့် ကြုံးဝါးလိုက်းရာ ရွှေဖားပြုတ်၏ နောက်ကျောမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်လာ၍ အဖြူရောင်အလင်းရောင်ကို ဖုံးအုပ်သွားရုံသာမက ပင့်ကူမိန်းမပျိုဆီသို့ပါ ဦးတည်နေသည်။

ပင့်ကူမိန်းမပျိုက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်အလင်းကြောင့် သူမ၏ချပ်ဝတ်တန်ဆာက တစ်လက်မချင်း အက်ကွဲသွားသည်။

ဟစ်အော်သံနှင့်အတူ ပင့်ကူမိန်းမပျိုသည် သူမ၏လူသားပုံစံကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဧရာမပင့်ကူတစ်ကောင်အသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထို့နောက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းဖြင့် ထိမှန်ခဲ့သော ခြေထောက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြတ်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး၊ ငါ မင်းကို ခြောက်သွားတဲ့အထိ သွေးတွေဖြည်းဖြည်းချင်းထုတ်ပစ်လိုက်မယ်”

သို့သော်လည်း ဤနှောင့်နှေးမှုကြောင့် အားဖေးသည် ဂူပေါက်ဝသို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပင့်ကူနက်များနှင့် ကြက်သွေးရောင် ကင်းမြီးကောက်များက ထွက်လမ်းကို ပိတ်လိုက်ကြ၏။

အားဖေးသည် သူ၏နောက်ဆုံးဝှက်ဖဲကို ထုတ်၍ ကြုံးဝါးလိုက်ရ မြွေစိမ်းက ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၍ ရေစည်ကဲ့သို့ ထူထဲသော စပါးအုံးမြွေကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ၎င်း၏အမြီးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများအားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်၏။

အခန်း (၄၃၅) ဘိုးဘေးများထံတွင် အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်း

ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် အားဖေး၏အသားအရောင်ကို သေလုနီးပါးဖျော့သွားသော်လည်း အနည်းဆုံးအနေဖြင့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ အပြင်သို့ ပြေးလာရင်းဖြင့် တုန်ယင်နေ၏။

သူ့တပည့် အမြန်ထွက်ပြေးသွားသည်ကိုမြင်လိုက်ရပြီးနောက် လုရှား၏ စိတ်က နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် အဆိပ်အင်းဆက်နှစ်ကောင်က ပူးတွဲဝင်လာ၏။

လုရှားက သူ၏ စွမ်းအင်ကို စုစည်းကာ ခြေသုံးခြောက်ထောက် ရွှေဖားပြုတ်၏ ပုံရိပ်ကို အဆုံးစွန်ဆုံးအဆင့်ထိ ခေါ်ယူလိုက်သည်။ ယခု သူအားကိုးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ရွှေဖားနှင့် ချည်နှောင်ထားသော ထိုအင်းဆက်နှစ်ကောင်၏ အကြောက်တရားသာဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် အမှောင်ထုထဲမှ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ်အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

“အင်းဆက်မျိုးနွယ်က သူတို့ အာဏာကို နှစ်ပေါင်းများစွာထိ အမွေဆက်ခံခဲ့ပြီး ဂျူနီယာတစ်ယောက်ကိုတောင် မကိုင်တွယ်နိုင်တာ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ”

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ဧရာမကင်းမြီးကောက်နှင့် ပင့်ကူနှစ်ကောင်လုံးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်ကုန်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်း၌ပင် ဧရာမ အဆိပ်ပြင်းပျားကြီးတစ်ကောင်က လျှပ်စီးကြောင်းတစ်လျှောက် အရှိန်ပြင်းစွာနှင့် လုရှားထံသို့ ဦးတည်လာသည်။

လုရှားက ထိတ်လန့်သွားကာ ရှောင်ရန်ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ကင်းမြီးကောက်က ရက်စက်စွာရယ်မော၍ သူ့လမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ အဆိပ်ပျားက ချဥ်းကပ်လာကာ အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သွားသည်။ လုရှား၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက်၌ ခြေသုံးချောင်း ရွှေဖြားပြုတ်၏ ပုံသဏ္ဍာန်က ယိမ်းယိုင်ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်သွား၏။ ထို့နောက် လုရှား၏ မျက်နှာထက်၌ အလွန်ဆိုးရွားသော အနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဆိပ်အင်းဆက်အားလုံးက အလွန်စိတ်သက်သာရသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ကြရသည်။

ပင့်ကူမိန်းမပျိုက ကျယ်လောင်စွာအော်ရယ်လိုက်သည်။

“ကောင်လေး မင်းအဆိပ်ပျားရဲ့ အဆိပ်မြှားနဲ့ပစ်ခံလိုက်ရပြီ။ ရွှေအင်မော်တယ်တစ်ယောက်တောင်မှ ကြောက်လွန်းလို့ ဖင်တုန်နေရလိမ့်မယ်။ မင်းတော့သွားပြီ”

အမှန်ပင်၊ အနက်ရောင်မြှားက လုရှား၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို မယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ကောင်းစွာဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တစ်ခဏချင်း၌ပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အနက်ရောင်စွမ်းအင်များက လွှမ်းခြုံသွားကာ ၎င်းနောက်ရှိ ခြေသုံးချောင်းထောက် ရွှေဖားပြုတ်သည်လည်း အန္တရာယ်နှင့် ရုန်းကန်နေရသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုရှားက အလွန်ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပြီဖြစ်၏။

နာကျင်မှုက ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် အချိန်မရွေးလုံးဝပြိုလဲကျသွားနိုင်သည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် လုရှားက ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ၏ အပြုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာမှုများကိန်းဝင်နေသည်။ လုရှား၏ မျက်နှာထက်မှ အမူအရာကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ပင့်ကူမိန်းမပျို၏ ခန္ဓာကိုယ်က လေးနက်စွာ ထွင်းထုခံထားရသည့် မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို ပြန်အမှတ်ရသွားသောကြောင့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားသည်။

ယခင်က၎င်းသည် အရေးမပါသော ပင့်ကူမတစ်ကောင်သာဖြစ်ခဲ့ကာ ဤကမ္ဘာ၌ စစ်ပွဲဆင်နွှဲရန် ကြီးမားသော အင်းဆက်မျိုးနွယ်စုစစ်တပ်နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ရဖူးသည်။ အစတွင် မည်သည့် လူသားကမှ ၎င်းတို့ စစ်တပ်၏ ချီတက်မှုကို မခံနိုင်သောကြောင့် အရာအားလုံးက ချောမွေ့နေခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီ၌ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ပြိုင်ဘက်တစ်ဖွဲ့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ကြရသည်။

ဤလူသားများသည် ထူးဆန်းသော အင်းဆက်တစ်မျိုးကို အသုံးချနိုင်ကာ အလွန်ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ ၎င်းတို့အနက် စွမ်းအားကြီးသူများက ဘုရင်မကိုပင်အရှုံးမပေးဘဲ တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ပင့်ကူမိန်းမပျိုက ဤလူများကို အဆိပ်သခင်ဟုခေါ်ကြောင်း သိလာခဲ့ရသည်။ သြဇာအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကို အဆိပ်သခင်ဟု လူသိများသည်။ အင်းဆက်မျိုးနွယ်ဟု၏ ယခင်က ရပ်တန့်၍မရနိုင်သော ထိုးစစ်က ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

အဆိပ်သခင်များ အများအပြားမရှိသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အင်းဆက်မျိုးနွယ်စုကို ချေမှုန်းပြီးနောက် ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ကျောက်ဆောင်များကဲ့သို့ လူသားများဘက်မှ ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ သုံးရက်ကြာပြီးနောက် မြေပြင်တွင် အင်းဆက်ကောင်များ ထူထဲစွာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

အဆိပ်သခင်များ အသေအပျောက်များပြားခဲ့၍ အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဘုရင်မကြီးသည်ဒေါသတကြီးနှင့် နောက်ဆုံးတွင် သူသေကိုယ်သေချီတက်တိုက်ခိုက်ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ ပင့်ကူမိန်းမပျိုသည် ထိုအချိန်က လွှမ်းမိုးခဲ့သည့် အင်းဆက်မျိုးနွယ်စစ်တပ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝန်းရံထားသည့် အဆိပ်သခင်များ၏ မျက်နှာများမှ အမူအရာများကို သူမ သတိထားခဲ့မိသည်။

၎င်းတို့တွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းမရှိပေ။

ထိုကဲ့သို့ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး မည်ကဲ့သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

ထိုအချိန်တွင် ထူးခြားသော ကြိုတင်သတိပေးချက်တစ်ခုကို ရရှိ၍ တပ်၏ အနောက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ပုန်းရှောင်ခဲ့သည်။ လူသားများနှင့် အင်းဆက်များ စတင်ထိပ်တိုက်တွေ့သည့်အချိန်၌ ထိုကျန်ရှိနေသော အဆိပ်သခင်များက အင်းဆက်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်နိုင်လုနီးပါး ပြင်းထန်သော စွမ်းအားဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။

ဘုရင်မကိုယ်တိုင်ပင် ဒဏ်ရာရခဲ့၏။

သို့သော် မသေမျိုးဖြစ်လုနီးပါး ဘုရင်မအတွက် ထိုဒဏ်ရာများက ဘာမှမဟုတ်ခဲ့ပေ။ ပင့်ကူမိန်းမပျိုက မိမိတို့ အနိုင်ရတော့မည်ဟု တွေးနေတုန်းတွင် တစ်ဦးတည်း ကျန်ရှိသော အဆိပ်သခင်က သူ့ကိုယ်သူ လောင်ကျွမ်းစေကာ ဘုရင်မနှင့် အင်းဆက်အားလုံးကို ၎င်းတို့၏ နယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်သည်အထိ လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်း၌ပင် သူက သူ့ဝိဉာဥ်ကို စတေး၍ နယ်မြေကို စည်းချခဲ့၏။ ဤဖြစ်ရပ်များအားလုံးက ပင့်ကူမိန်းမပျိုကို ထိတ်လန့်စေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် လုရှား၏ မျက်နှာထက်၌ ထိုရင်းနှီးနေသည့်အမူအရာကို သူမ တွေ့လိုက်ရပြန်၏။ တစ်ချိန်တည်း၌ပင် လုရှား၏နောက်မှ ခြေသုံးချောင်းထောက် ရွှေရောင်ဖားပြုတ်ကြီးက ဝမ်းနည်းစွာ အော်ဟစ်လျက် ရုတ်တရက် ရွှေမှုန်များအဖြစ် အက်ကွဲသွားကာ လုရှားကို လုံးလုံးလျားလျား ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ဤသို့ဖြင့် လုရှား၏ ရောင်ဝါက အလွန်အားကောင်းလာ၏။

ပင့်ကူမိန်းမပျိုက ထိတ်လန့်တကြားအော်လိုက်သည်။

“ပြေး သူ သူ့ကိုယ်သူ ဖျက်ဆီးပစ်တော့မယ်”

အနီးဆုံးနေရာတွင်ရှိနေသည့် အဆိပ်ပြင်းပျားက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကာ တုံ့ပြန်တော့မည့်အခိုက်၌ လုရှားက လက်သီးတစ်ချက်ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

သူ၏ လက်သီးက တောက်ပနေလျက် ရွှေမီးလျံများ ဖြာထွက်နေသည်။ လုရှားက သူ၏ အသက်သွေးကြော အဆိပ်အင်းဆက်ကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့၏။ အဆိပ်ပြင်းပျားက ကျယ်လောင်စွာအော်လိုက်ပြီးနောက် လက်သီးက ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကာ မီးတောက်များက ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

အဆိပ်ပြင်းပျားက ဆွံ့အသွားသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် ပြာဖြစ်သွားသည်။ ဧရာမ ကင်းမြီးကောက်သည်လည်း ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် ကြော်ကလန့်ကာ လှည့်၍ ထွက်ပြေးသည်။ သို့သော် လုရှားက အမှီလိုက်၍ ဧရာမကင်းမြီးကောက်၏ အမြှီးကိုဆွဲကိုင်ကာ ၎င်း၏ အသက်သွေးကြောကို ဆွဲဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဧရာမ ကင်းမြီးကောက်က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း ရွှေမီးတောက်များက ၎င်းကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ဧရာမ ကင်းမြီးကောက် သေဆုံးသွားသည်။ လျင်မြန်သော ထိုးနှက်ချက်နှစ်ခုက အင်းဆက် မျိုးနွယ်စု၏ အင်အားကြီးမားသော အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည်။ ပင့်ကူမျိန်းမပျိုက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားလျက် ထွက်ပြေးချင်နေသော်လည်း လုရှားက တားလိုက်သည်။

လုရှားက ရုတ်တရက် တုန်ယင်လာကာ သူ၏ ပြင်းထန်သည့်ရောင်ဝါများ တဖြည်းဖြည်းချင်း အရောင်မှိန်လာလျက် ရွှေမီးတောက်များသည်လည်း လျော့နည်းသွားသည်။ ပင့်ကူမိန်းမပျိုက ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပီတိဖြစ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းတို့လူသားတွေ ဒီလို မိုက်မိုက်မဲမဲတွေလုပ်တာ ငါတကယ် နားမလည်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့လည်း အတူတူပဲမလား”

ဤသို့ဖြင့် ပင့်ကူမိန်းမပျိုက သူ့ဆီသို့ ချီတက်လာသည်။ သို့သော် သူမ နီးကပ်လာသည့်အခိုက်၌ လုရှားက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ တစ်ချိန်က မှိန်ဖျော့သွားသည့် အသက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများက ယခုအခါ ပြန်လည်တောက်ပလာသည်။

ပင့်ကူမိန်းမပျို၏ နှလုံးသားက ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ ပြေးထွက်ချင်သော်လည်း အလွန်အမင်း နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ လုရှားက ပင့်ကူမိန်းမပျိုကို လှမ်းကိုင်လိုက်သောအခါ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် တောက်ပနေသော ရွှေရောင်မီးတောက်က ပင့်ကူမိန်းမပျိုကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ပင့်ကူမိန်းမပျိုက လုရှား၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် ကြိုးစား၍ အလွန်အမင်း ရုန်းကန်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လုရှားကသံမဏိကြိုးများကဲ့သို့ လက်များဖြင့် ဖမ်းဆုတ်ထားကာ လုံးဝ လက်မလွှတ်ပေးပေ။

ထိုပြင်းထန်သော ဝေဒနာက ပင့်ကူမိန်းမပျိုကို ရိုးတွင်းခြင်ဆီများအထိ လောင်ကျွမ်းသွားစေ၍ နာကျင်မှုကြောင့် ၎င်း၏ သတ္တုနှင့် အေးစက်သော ခြေသည်းများကို လုရှား၏ နောက်ကျောသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

သွေးများပန်း ထွက်သွားသည်။

လုရှားက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူ့မျက်နှာထက်၌ ပြတ်သားသောအကြည့်ကရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

မိခင်ပင့်ကူက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ ဘာလို့ မင်းတို့ လူသားတွေက အကြောက်တရားကို မသိတာလဲ။ မင်းတို့က သေရမှာအကြောက်ဆုံးမဟုတ်ဘူးလား”

သို့ထိတိုင် လုရှား၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးသွား၍ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လုရှား၏ အမူအရာကြောင့် ပင့်ကူမိန်းမပျိုက ဒေါသအမျက်ထွက်ကာ သူ၏ အသားထဲသို့ လက်သည်းကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာထိုးသွင်းလိုက်သည်။ လုရှား၏ = အသားစိုင်များက ကွဲထွက်လာ၍ အရိုးများပင်မြင်နေရပြီဖြစ်သည့်တိုင် လုရှားက သူမကို လက်လွှတ်မပေးခဲ့ပေ။

ခဏအကြာတွင် မိခင်ပင့်ကူသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်လျက် ရွှေမီးတောက်က သူမကို လောင်မြိုက်ပြာချပစ်လိုက်သည်။